№ას-1200-1129-2012 29 ოქტომბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – ნ. ხ-ი, ე. ი-ა, ე. უ-ი, რ. კ-ე, ო. ნ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ხ. ჩ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანხმობის მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით ხ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს: ტ. ს-ს, რ. კ-ს, ო. ნ-ს, ე. ი-ს, ა. ა-ს, დ. გ-ს,ნ. ხ-ს, ნ. ბ-ს, ე., გ., მ., ქ. და ც. უ-ებს დაევალათ მოსარჩელე ხ. ჩ-სათვის ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.№25 და №27 შორის მდებარე მოსარჩელის კუთვნილ ფართში ფანჯრის ღიობის გაჭრაზე, ამავე ფართის თავზე დაუმთავრებელი რკინის მსუბუქი კონსტრუქციის მონტაჟის, აივნისა და მასზე გამავალი ხის კარის რესტავრაციაზე მოსარჩელისათვის თანხმობის მიცემა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ხ-მა, ტ. ს-მა, დ. გ-მა, ე. ი-მ, ა. ა-მა, ე. უ-მა, რ. კ-მ, ო. ნ-მა, ნ. ბ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 ივლისის განჩინებით რ. კ-ის, ო. ნ-ის, ე. ი-ს, ნ. ხ-ის, ე. უ-ის, გ., მ., ქ. და ც. უ-ების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის N25-ში მდებარე 33.52კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე, ანტრესოლზე ფართით 29.58კვმ, სათავსოზე ფართით 20.00კვ.მ, რეგისტრირებულია ხათუნა ჩაფიძის საკუთრების უფლება.

უ.ჩ-ის N25-ში მდებარე 24კვ.მ მიწის ნაკვეთი ხ. ჩ-ის საკუთრებაა.

მიწის ნაკვეთი მდებარეობს უ.ჩ-ის N25-სა და N27-ში მდებარე სახლებს შორის. სახლებს შორის დატოვებული ღია სივრცე ფასადის მხრიდან ამოშენებულია რკინა-ბეტონის კედლით. ამჟამად, ამ მოცულობის პირველი სართული გადახურულია, ზედა ღიად დარჩენილ მოცულობაში გათვალისწინებულია ანტრესოლიდან მეორე სართულის მიმართულებით კიბის მოწყობა.

მოსარჩელის კუთვნილი ანტრესოლი მდებარეობს უშუალოდ უ.ჩ-ის ქუჩიდან ეზოში შესასვლელი თაღის თავზე, ხოლო მისი კუთვნილი 33.52კვ.მ ფართი ანტრესოლი მე-2 სართულზე.

მოსარჩელის კუთვნილ ფართებთან დაკავშირება შესაძლებელი იყო მხოლოდ ეზოში შესასვლელი თაღიდან იქ არსებული ხვეული კიბის საშუალებით, რომელიც მოქცეული იყო საცხოვრებელი სახლის შემომზღუდავი კედლის შიდა მხარეს. ამჟამად ხვეული კიბე მოშლილია.

ხვეული კიბის ბაქანი, როგორც ანტრესოლზე, ისე მეორე სართულზე შედის მოსარჩელის კუთვნილ ფართში.

უ.ჩ-ის 25-ში საფასადო აივნის რესტავრაცია აუცილებელია, რადგან დაზიანებულია მისი იატაკი და ლითონის კარკასი. შესაძლებელია ზედა ფენის მოხსნა და ლითონის კარკასის რესტავრაცია. ასევე სასურველია აივანზე გამომავალი ხის კარის რესტავრაცია ან მისი გამოცვლა ისევ ხის მასალის და ძველი კარის ანალოგიური ფორმით.

ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-ში მდებარე სახლი წარმოადგენს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

კიბის მოწყობა და ფანჯრის ღიობის გამოჭრა გავლენას არ მოახდენს ძეგლის მხატვრულ სახეზე. ისტორიულ-არქიტექტურული კვლევისა და საპროექტო წინადადებაზე შედგენილი თანახმად, კიბე არ აღიქმება არც საფასადო და არც ეზოს მხრიდან და გავლენას არ მოახდენს ძეგლის მხატვრულ სახეზე. სარკმლის გაჭრა ამავე მოცულობის პირველ სართულზე გამოიწვევს კედლის გარკვეულ სახეცვლილებას, თუმცა ეს ქმედება არ შექმნის დისონანსურ ცვლილებას ფასადზე იმ შემთხვევაში თუ, სარკმლის ფორმა იქნება გვერდით მდგომი ახალი სახლის (N27) თაღოვანი ღიობის ფორმის მსგავსი და ექნება მარტივი ფორმის ალათები. აღნიშნული მტკიცებულების გასაქარწყლებლად მოპასუხეებს მტკიცებულება არ წარუდგენიათ და შემოიფარგლნენ მხოლოდ ზეპირი განცხადებით, რომ სწორმარშიანი კიბის მოწყობით დამახინჯდებოდა სახლის ისტორიული იერი.

მოპასუხეები წინააღმდეგნი არიან მოსარჩელის მიერ ჩ-ის 25-ში მდებარე მის კუთვნილ ფართებში სარეკონსტრუქციო სამუშაოების წარმოებაზე.

მოსარჩელის მიერ უ.ჩ-ის N25-ში მდებარე მის კუთვნილ ფართებში სარჩელით სადავო სარეკონსტრუქციო სამუშაოების წარმოება არ ლახავს ამახანაგობის სხვა წევრების უფლებებს და არ აყენებს მათ ზიანს.

ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-სა და N27 შორის მდებარე მის კუთვნილ ფართში ფანჯრის ღიობის გაჭრაზე, ამავე ფართის თავზე დაუმთავრებელი რკინის მსუბუქი კონსტრუქციის მონტაჟის, აივნისა და მასზე გამავალი ხის კარის რესტავრაციის პროექტის შესათანხმებლად მოსარჩელეს ესაჭირეობა თანამესაკუთრეების თანხმობა ან ბინათმესაკუთრეთა ამახნაგობის კრების ოქმი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ხ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული 24კვ.მ მიწის ნაკვეთი არ უნდა იქნეს განხილული უ.ჩ-ის ქ.N25-ში მდებარე მრავალბინიან საცხოვრებელი სახლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის ისეთ ქონებად, რომლის საექსპლოატაციოდ, მისასვლელად და განსავითარებლად მის მესაკუთრეს სჭირდება ამხანაგობის დანარჩენი წევრების თანხმობა.

ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა თბილისის არქიტექტურის 2010 წლის 2 მარტის N12/18322-13 წერილზე, რომლის თანახმადაც, საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტრომ და ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურის გაერთიანებულმა სამეცნიერო-მეთოდურმა საბჭოს განიხილა ხ. ჩ-ის მოთხოვნა ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-სა და N27-ს შორის, ხ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებულ ფართში ფანჯრის ღიობის გაჭრის და ამავე ფართის თავზე დაუმთავრებელი რკინის მსუბუქი კონსტრუქციის კიბის მონტაჟის პროექტის განხილვის თაობაზე (სხდომის ოქმი N4, 13.11.2009წ.) და დაადგინა, რომ პროექტის შესათანხმებლად და მშენებლობის ნებართვის გასაცემად საჭირო იყო სრულყოფილი საპროექტო დოკუმენტაცია, მათ შორის, ქ. თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-ის თანამესაკუთრეთა ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობა საპროექტო სამუშაოების ჩატარების თაობაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-სა და N27-ს შორის ხ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებულ ფართში ფანჯრის ღიობის გაჭრისათვის და ამავე ფართის თავზე დაუმთავრებელი რკინის მსუბუქი კონსტრუქციის კიბის მონტაჟისათვის აუცილებელი იყო მოპასუხეთა თანხმობა, თანხმობების არარსებობის გარეშე მოსარჩელე ვერ შეათანხმებდა პროექტს და მოიპოვებდა საჭირო ნებართვას.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძლოდ მიიჩნია აპელანტების მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-ში მდებარე სახლი წარმოადგენდა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს, ამიტომ კიბის მოწყობა და ფანჯრის ღიობის გამოჭრა გავლენას მოახდენდა ძეგლის ღირებულებაზე, რაც მათი მოსაზრებით დასტურდებოდა 2009 წლის 9 ივლისის N06.08.2074 წერილით. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ობიექტის/ძეგლის სააღრიცხო ბარათზე, რომელიც იძლევა შენობის, როგორც მაღალი არქიტექტურულ-მხატვრული ღირებულების მქონე ძეგლის დახასიათებას და რომლის მიხედვითაც, ძეგლის ღირებულებიდან გამომდინარე მასზე დასაშვებია მხოლოდ ისეთი სამუშაოების ჩატარება, როგორიცაა რესტავრაცია. საქმეში წარდგენილი იყო ასევე ხათუნა ჩაფიძის მიერ კონკრეტულად დაგეგმილი საპროექტო სამუშაოების ჩატარებასთან დაკავშირებით (სარკმლის გაჭრა პირველ სართულზე ეზოში შესასვლელი ჭიშკრის მარჯვნივ, მეზობელი სახლის მიმდებარე კედელში; ამ ორ სახლს შორის მოქცეულ მოცულობაში ღია კიბის მოწყობა ატრესოლიდან მეორე სართულზე ასასვლელად; სარკმლის გაჭრა, ამავე მოცულობის პირველ სართულზე) 2009 წელს ჩატარებული ისტორიულ-არქიტექტურული კვლევის მასალები და შემუშავებული იყო რეკომენდაცია საპროექტო წინადადებაზე, რომლის თანახმად, კიბე არ აღიქმება არც საფასადო და არც ეზოს მხრიდან და გავლენას არ მოახდენს ძეგლის მხატვრულ სახეზე. სარკმლის გაჭრა, ამავე მოცულობის პირველ სართულზე, გამოიწვევს კედლის გარკვეულ სახეცვლილებას, თუმცა ეს ქმედება არ შექმნის დისონანსულ ცვლილებას ფასადზე, იმ შემთხვევაში თუ, სარკმლის ფორმა იქნება გვერდით მდგომი ახალი სახლის N27 თაღოვანი ღიობის ფორმის მსგავსი და ექნება მარტივი ფორმის ალათები.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხ. ჩ-ის მიერ დაგეგემილი საპროექტო სამუშაოების წარმოება არ იყო დაკავშირებული ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის ქ.N25-ში მდებარე სახლის ღირებულების გარდაუვალ შემცირებასთან, რამდენადაც აღნიშნულ შენობაზე დასაშვები იყო ისეთი სამუშაოების ჩატარება, რომლის დროსაც გათვალისწინებული იქნებოდა შეზღუდვები და დაცული იქნებოდა აუცილებელი წესები. ამ წინაპირობების დაცულობის შემთხვევაში, გამოირიცხებოდა ძეგლის ღირებულების შემცირება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მათი მხრიდან ადგილი არ ჰქონდა უფლების ბოროტად გამოყენებას. სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლით, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით იქმნებოდა ისეთი ვითარება, როდესაც ერთ მხარეზე იდგა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების უფლება, არ მიეცათ თანხმობა ქ.თბილისში, უ.ჩ-ის N25-სა და N27-შ შორის საპროექტო სამუშაოების წარმოებისათვის, ხოლო მეორე მხარეს – ხ. ჩ-ის ინტერესი, ეწარმოებინა იმგვარი საპროექტო სამუშაოები, რომელიც აუცილებელი იყო მის საკუთრებაში არსებული ფართის ნორმალურად სარგებლობისათვის. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმისათვის რომ ადგილი ჰქონდეს საკუთრების ბოროტად გამოყენებას, უნდა დადგეს შემდეგი კუმულატიური პირობები: ა. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები არ უნდა მიუთითებდნენ თავიანთი უფლების გამოყენების შედეგზე და სრულიად უმოტივაციოდ უნდა ამბობდნენ უარს მის გაცემაზე; ბ. მეორე მხარეს, (მოსარჩელეს) უნდა გააჩნდეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების ამ უფლების შელახვის რაიმე კანონისმიერი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე იყო ზემოთ დასახელებული ორივე პირობის არსებობა, კერძოდ, მოსარჩელეს არ გააჩნდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების თანხმობა (რაც აუცილებელი იყო საპროექტო სამუშაოების ჩასატარებლად), ხოლო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები ვერც პირველი და ვერც სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში ვერ მიუთითებდნენ რაიმე არგუმენტზე თავიანთი ინტერესების უპირატესობის დასადასტურებლად. ასეთი მოცემულობის პირობებში, მოპასუხეები მარტოოდენ იმ მიზნით იყენებდნენ თავიანთ უფლებას, უარი ეთქვათ თანხმობის გაცემაზე, რომ ზიანი მიყენებოდა მოსარჩელეს, მათი ამგვარი მოქმედება მიზნად არ ისახავდა უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის დაცვას, რაც თავისთავად უთანაბრდებოდა უფლების ბოროტად გამოყენებას.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს ნ. ხ-მა, ე. ი-მ, ე. უ-მა, რ. კ-მ და ო. ნ-მა. კასატორები მოითხოვენ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით ხ. ჩ-ისათვის მათ მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას.

საკასაციო საჩივარი მოტივირებულია შემდეგი არგუმენტებით:

მოცემული საქმის პირველი ინსტანციის წესით განმხილველმა სასამართლომ არასწორად განმარტა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტი, რომლის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის მზიდი და შემომზღუდავი არამზიდი (ფასადის) კონსტრუქციები (საძირკვლები, კარკასი, კედლები, საერთო სარგებლობის აივნები, სართულშუა გადახურვები, პარაპეტები (მოაჯირები), ლავგარდანები (კარნიზები), საწვიმარი მილები და ა.შ. ნორმის აღნიშნულ დანაწესში, ისევე როგორც მთელს ნორმაში, არაფერია ნათქვამი იმაზე, უნდა ჩაითვალოს თუ არა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მიმდებარედ არსებული ნაკვეთი (რომელიც კერძო საკუთღებაში იმყოფება) ამხანაგობის საკუთრებად. ამდენად, კასატორთათვის გაუგებარია, თუ რატომ უნდა ჩაითვალოს ასეთ ნაკვეთზე განთავსებულ ლეგალიზებულ ფართში არსებული ფანჯრები, კიბეები და სხვა კონსტრუქციები საერთო საკუთრებად, ხოლო დადებით შემთხვევაში, რატომ უნდა დაევალოთ მოპასუხეებს თანხმობის გაცემა ფანჯრის ღიობის გამოჭრაზე.

ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა ასევე არასწორად განმარტეს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტი, რაც მათ საფუძვლად დაუდეს კასატორთათვის თანხმობის გაცემის დავალდებულებას. ხსენებული ნორმა ადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ამხანაგობის წევრების ქონებაში შემავალი რიგი ობიექტების სარგებლობაში გადაცემას, ნორმის დისპოზიცია არ შეიცავს მითითებას თანხმობის გაცემის თაობაზე. შესაბამისად, გაურკვეველია დასახელებული მუხლის სასამართლოსეული განმარტება.

სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლის 1-ლი პუნქტი, რომლის მიხედვით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთის საზღვრების დადგენა, ცვლილება და მიკუთვნება ხორციელდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარების შედეგად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთის საზღვრებთან დაკავშირებული შესაძლო ცვლილებები რეგულირდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. აქედან გამომდინარე, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებს აუცილებლად უნდა ემსჯელათ იმ გარემოებაზე, შედიოდა თუ არა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთის საზღვრებში, იმისათვის რომ დაედგინათ, იყო თუ არა საჭირო მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე რაიმე სახის სამუშაოების ჩასატარებლად მოპასუხეების თანხმობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლოებს უნდა გაერკვიათ, მითითებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ, მოსარჩელის კუთვნილ ფართში ფანჯრის ღიობის გასაჭრელად, რამდენად სწორი იყო მოპასუხეების დავალდებულება თანხმობის გაცემაზე. ორივე ინსტანციის სასამართლო უაპელაციოდ დაეყრდნო თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2010 წლის 2 მარტის წერილს, რომლის ძალითაც, აღნიშნულმა სამსახურმა მოსარჩელეს დაავალა მოპასუხეების ნოტარიულად დამოწმებული თანხმობების წარდგენა, თუმცა სასამართლოებს არ შეუმოწმებიათ, იყო თუ არა მართლზომიერი არქიტექტურის სამსახურის ეს მოთხოვნა.

კასატორები არ ეთანხმებიან აღნიშნული დავის მოსაწესრიგებლად სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის გამოყენებას. მათ მიაჩნიათ, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სამოქალაქო უფლების ბოროტად გამოყენებაზე საუბარი არამართებულია, ვინაიდან სახეზეა ორი მნიშვნელოვანი მიზეზი: 1. ფანჯრის ღიობთან დაკავშირებით, ისინი უფლებამოსილნი არ არიან თანხმობის გაცემაზე, რამდენადაც ზემომითითებული მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს მათ კუთვნილ მიწის ნაკვეთს; 2. კასატორებს არ სურთ, რომ მოსარჩელემ ბოლომდე შეცვალოს მათი სახლის ისტორიული იერი, რაც მან უკვე განახორციელა შესასვლელ თაღთან არსებული ხვეული რკინის კიბის მოშლით, კიბის ბაქნების გაუქმებითა და მითვისებით. ამის გამო, კასატორებმა მიმართეს შესაბამის ორგანოებს და აპირებენ ახალი სარჩელის აღძვრას შესაბამისი წესით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ხ-ის, ე. ი-ს, ე. უ-ის, რ. კ-ისა და ო. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ხ-ის, ე. ი-ს, ე. უ-ის, რ. კ-ისა და ო. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ე. უ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ხ-ის, ე. ი-ს, ე. უ-ის, რ. კ-ისა და ო. ნ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: ნ. ხ-ს, ე. ი-ს, ე. უ-ს, რ. კ-სა და ო. ნ-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ე. უ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 31 აგვისტო, საგადახდო დავალება № 55) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე