№ას-1224-1153-2012 22 ოქტომბერი, 2012 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ. ყ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლა, დირექტორი ლ. კ-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 ივლისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სამსახურში აღდგენა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2011 წლის 7 ოქტომბერს თელავის რაიონულ სასამართლოს სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნით სარჩელით მიმართა ლ. ყ-მა მოპასუხე სსიპ გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლის დირექტორ ლ. კ-ის მიმართ.
თელავის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 9 ნოემბრის განჩინებით საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა გურჯაანის რაიონულ სასამართლოს.
გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ყ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 ივლისის განჩინებით ლ. ყ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ლ. ყ-ი 2011 წლის 31 აგვისტომდე მუშაობდა გურჯაანის რაიონის სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლაში დირექტორის მოადგილედ სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში, იგი პარალელურად იყო ამავე სკოლის პედაგოგი – დაწყებითი კლასის მასწავლებელი.
გურჯაანის რაიონის სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელ ლ.კ-ის 2011 წლის 31 აგვისტოს №82 ბრძანებით მოსარჩელე ლ. ყ-ს შეუწყდა სასწავლო-აღმზრდელობით დარგში ამავე სკოლის დირექტორის მოადგილის უფლებამოსილება, „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის 41 პუნქტის, 43-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტისა და ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად.
მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ლ. ყ-ს, როგორც პედაგოგს, ჩ-ის საჯარო სკოლასთან გაფორმებული ჰქონდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება, 2011 წლის 15 სექტემბრამდე.
2011 წლის 15 სექტემბერს სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელმა ლ.კ-მა გამოსცა ბრძანება №1/კ-01, რომლის მიხედვით, „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა და საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ლ. ყ-ს შეუწყდა სოფელ ჩ-ის საჯარო სკოლასთან დადებული №5 და მისი დანართი №1 შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 15 სექტემბრიდან.
რაიონულ სასამართლოში წარდგენილი სარჩელით ლ. ყ-ი ითხოვდა მოპასუხე საჯარო სკოლაში პედაგოგად აღდგენას იმ საფუძვლით, რომ სკოლის დირექტორს მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ უნდა გაეფრთხილებინა ერთი თვით ადრე.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემული დავის გადაწყვეტისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი. ამ მუხლის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დამოუკიდებელი საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა. ამასთან, რაიონულმა სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ ამ საფუძვლით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისათვის სავალდებულო არ იყო დასაქმებულის წინასწარ გაფრთხილება, რადგან ასეთ დანაწესს არ ითვალისწინებს შრომის კოდექსი და არც მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე ლ. ყ-მა შეიტანა საკასაციო საჩივარი. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.
საკასაციო საჩივრის თანახმად, მოპასუხე სკოლის დირექტორმა ლ. ყ-ი ისე გაათავისუფლა დირექტორის მოადგილისა და პედაგოგის თანამდებობიდან, რომ არ დაელოდა მასთან შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის თარიღს – 2012 წლის 15 სექტემბერს.
სასამართლოებმა მოცემული საქმე განიხილეს კანონდარღვევით, მათ არ მოუთხოვიათ სამუშაოდან მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების დედნები, რაც შეეხება მათ ასლებს, ისინი არ იყო დამოწმებული სანოტარო წესით. კანონის მიხედვით, სკოლის დირექტორი ვალდებული იყო მოსარჩელე გაეფრთხილებინა გათავისუფლებამდე 3 დღით ადრე აღნიშნულის თაობაზე, რასაც ადგილი არ ჰქონია. დავის გადაწყვეტისას საქმის განმხილველი ორივე სასამართლო დაეყრდნო სკოლის დირექტორის ბრძანებების ასლებს, რაც არასწორია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ლ. ყ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ ლ. ყ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 21 სექტემბერი, საგადახდო დავალება №579) 70% – 210 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
