საქმე №ას-1313-1239-2012 26 ოქტომბერი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - მ. მ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. მ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და კასატორის სასარგებლოდ თანხის - 32250 ლარის დაკისრება

დავის საგანი - კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელი სადგომის გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. მ-ის მიმართ ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩის მე-4 შესახვევში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 31,66 კვ. მეტრზე, სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის სანაცვლოდ მფლობელობის შეწყვეტის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

ქ.თბილისში, მ-ის შესახვევის N4-ში მდებარე უძრავი ქონება სამკვიდროს მიღების გზით მოსარჩელის საკუთრებადაა აღრიცხული. 1979 წლიდან მოპასუხე ჩაწერილია ზემოაღნიშნულ მისამართზე და წარმოადგენს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ მოსარგებლეს. მოსარჩელის წინაპრებსა და მ. მ-ის მამას შორის არსებობდა 27,02 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე უფლების დათმობის ხელშეკრულება , მოგვიანებით კი, მოპასუხემ თვითნებურად დაიკავა მოსარჩელის კუთვნილი 4,64 კვ.მ სათავსი და მოაწყო სველი წერტილი, შესაბამისად, მოპასუხე ამ ფართის მოსარგებლე არ არის, ამასთანავე, მოსარჩელემ წარადგინა ექსპერტის დასკვნა , რომლის თანახმადაც სადავო მისამართზე მდებარე 27,02 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომი 18184 ლარადაა შეფასებული.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა (მან წარადგინა შეგებებული სარჩელი, თუმცა შეგებებულ სარჩელზე საქმის წარმოება შეწყდა სასამართლოს მთავარ სხდომაზე შეგებებული სარჩელის ავტორის მიერ სარჩელზე უარის თქმის გამო):

მოპასუხე ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩის შესახვევის N4-ში მდებარე 34,2 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეა, რაც დასტურდება სანოტარო ფორმის დაუცველად შედგენილი ხელშეკრულებით, რომლითაც ფართი შეიძინა მოპასუხის მამა ი.მ-მა, ამასთან, მ.მ-ი რეგისტრირებულია სადგომში და იხდის კომუნალურ გადასახადებს. მოპასუხემ სადავოდ მიიჩნია სარჩელზე დართული ექსპერტიზის დასკვნა და თავად წარადგინა აუდიტორ „ნ. ს-ის“ მიერ შედგენილი დასკვნა, რომლის თანახმადაც ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე 34,2 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომი 43000 ლარადაა შეფასებული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, შეუწყდა მოპასუხე მ. მ-ს თანმხლებ პირებთან ერთად მფლობელობა ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩის მე-4 შესახვევიში მდებარე 31,66 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრე მ. მ-ის მიერ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის - 15082,50 ლარის გადახდის სანაცვლოდ და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაეცა მესაკუთრე მ. მ-ს.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა, მოითხოვა კომპენსაციის განსაზღვრის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მ.მ-ისათვის 32250 ლარის დაკისრება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 ივლისის განჩინებით მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მ. მ-ი საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეა, რაც, აგრეთვე, დადასტურებულია მ. მ-ის სადავო მისამართზე 1979 წლის 22 სექტემბრიდან რეგისტრაციის შესახებ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო სამისამართო ბიუროს მიერ გაცემული საინფორმაციო ბარათით, აგრეთვე, საქმეზე წარმოდგენილი პირადობის მოწმობის ასლით, ხელწერილითა და სს „თ-ის“ მიერ გაცემული ცნობით. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, სადავო 318,98 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე მ. მ-ია, სასარჩელო მოთხოვნა იყო მხოლოდ 27,02 კვ.მ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტა, საქმის არსებითი განხილვის დროს კი მოსარჩელე დაეთანხმა მოპასუხის პოზიციას 31,66 კვ. მეტრზე თანხის გადახდის შესახებ. სადავოს წარმოადგენდა მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი დამოუკიდებელ აუდიტ „ნ. ს-ის“ მიერ 2011 წლის 4 ოქტომბერს ჩატარებული დასკვნა, რომლის მიხედვითაც მოპასუხის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულებამ შეადგინა 43000 ლარი, ასევე მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში ჩატარებული სასაქონლო-საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც მოპასუხის მიერ დაკავებული 27,02 კვ.მ საცხოვრებელი ფართისა და ეზოში მდებარე 4,64 კვ.მ სველი წერტილის, სულ 31,66 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება 2011 წლის ნოემბრისთვის 20110 ლარით იყო განსაზღვრული. გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლო დაეყრდნო ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემულ დასკვნას, ვინაიდან მიიჩნია, რომ ექსპერტები გაფრთხილებული არიან ცრუ ჩვენების, ყალბი დასკვნის, საექსპერტო კვლევის ობიექტის დაუცველობისათვის სისხლის სამართლის კოდექსის შესაბამისად პასუხისმგებლობის შესახებ და დადგენილად ცნო მ. მ-ის მოსარგებლეობა ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულ ფართზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 105-ე მუხლების შესაბამისად. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე თანახმა იყო, გადაეხადა ექსპერტიზის დასკვნის შეფასებით განსაზღვრული თანხა, ამასთან, რადგან მოსარგებლეობა ეჭვს არ იწვევდა, მ. მ-ს სადგომის გამოთავისუფლების სანაცვლოდ ექსპერტიზის დასკვნით შეფასებული 31,66 კვ. მეტრის სანაცვლოდ მოპასუხისათვის უნდა გადაეხადა 20110 ლარის 75%.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, აპელანტი სადავოდ ხდიდა არა მისი, როგორც მოსარგებლის სამართლებრივ მდგომარეობას (სტატუსს), არამედ სადავო ფართის შეფასების ოდენობას. საქმეში წარმოდგენილი აუდიტორ ნ.ს-ის დასკვნით ფართი შეფასდა 43000 ლარად, რომლის 75%-ი სწორედ სააპელაციო საჩივრით მოთხოვნილ 32250 ლარს შეადგენდა, რის შედეგადაც სასამართლომ, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის საფუძველზე ჩათვალა, რომ აპელანტი თავს მიიჩნევს მოსარგებლედ სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის ხელშეკრულების საფუძველზე და არა მოსარგებლედ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე. პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის ის ერთადერთი დასაბუთება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გაიზიარა ექსპერტიზის დასკვნა და არ გაიზიარა აუდიტორის დასკვნა. საქმეში წარმოდგენილია სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2011 წლის 15 ნოემბრის დასკვნის საპირისპიროდ წარდგენილი 2011 წლის 4 ოქტომბერს აუდიტორ ნ. ს-ის დასკვნის ურთიერთშედარების საფუძველზე პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ ექსპერტები გაფრთხილებული იყვნენ ცრუ დასკვნის წარდგენისას პასუხისმგებლობის შესახებ, მაშინ, როცა აუდიტორები ამგვარ დათქმაზე თავიანთ დასკვნაში არ მიუთითებდნენ და მათი პასუხისმგებლობა შემოიფარგლებოდა აუდიტორის ლიცენზიითა და „აუდიტორული საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონით. სასამართლოს მოსაზრებით, დასკვნის შემდგენელ პირთა პასუხისმგებლობის უფრო მაღალი ხარისხი შეიძლება მართებულად წარმოადგენდეს ერთ-ერთ მოსაზრებას ამა თუ იმ მტკიცებულების გაზიარებისა თუ არ გაზიარებისათვის. პალატის განმარტებით, ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა მოიცავდა როგორც სასაქონლო, ისე საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნას, ხოლო აუდიტორული დასკვნა საინჟინრო-ტექნიკურ საკითხებზე არ მიუთითებდა და თავის დასკვნას ურთავდა მხოლოდ შპს „კ-ის“ მიერ დამკვეთის მითითებულ ფართზე შედგენილ გეგმას, ამასთან, აუდიტორის დასკვნაში ძირითადი ნაწილი ეთმობოდა ზოგად დათქმებსა და დაშვებებს. რაც შეეხება უშუალოდ შეფასებას, დასკვნის მიხედვით, შეფასების პროცესი შედგებოდა ხუთი შესრულებული სამუშაოს მშრალი ჩამონათვალიდან და არ იყო დაზუსტებული, რა კონკრეტული მოქმედება შესრულდა ზოგიერთი მათგანის განსახორციელებლად (მაგალითად, პირველადი ინფორმაციის მოპოვება, შედეგების შეთანხმება და ა.შ). ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნაში აზომილი იყო თითოეული ფართის ოდენობა, სადაც აისახა ყოველი სადგომის მდგომარეობა (მაგალითად აღწერილია, რომ ოთახში შპალერია გაკრული, რომ საჭიროებს სარემონტო სამუშაოებს, ხოლო ცალკე მდგომ ნაგებობაში მოწყობილ საპირფარეშოსა და სამზარეულოში იატაკი მოპირკეთებულია კერამიკული ფილებით), გარდა ამისა, ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნას ერთვოდა ობიექტის ფოტოსურათები, საილუსტრაციო რუკა, გეგმა და შესადარებელი კონკრეტული ობიექტების ამსახველი შეფასებითი გაანგარიშება, ის მოიცავდა შესაფასებელი ობიექტის მრავალმხრივ აღწერას, რის გამოც, სასამართლომ ეს უკანასკნელი უფრო სრულყოფილად მიიჩნია. მ. მ-ი სააპელაციო საჩივრის ერთ-ერთ საფუძვლად უთითებდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დაკისრებული ადვოკატის ხარჯებისა და სახელმწიფო ბაჟის მისთვის დაკისრების არაკანონიერებაზე. პალატის მითითებით, მარია მუტაფოვი მოითხოვდა იურიდიული მომსახურების თანხის - 600 ლარისა და მის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 100 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრებას. პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის მტკიცებას, რომ, ვინაიდან, კანონი აღნიშნულ დავაზე მოსარჩელეს ათავისუფლებს სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, შესაბამისად, არ არსებობდა სარჩელზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდევინების, ხოლო, შემდეგ კი მისი მოპასუხისათვის დაკისრების საფუძველი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილისა და 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ სასამართლოსათვის სარჩელით მიმართვის დროისათვის (22.11.11წ.), სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილი „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მოთხოვნებზე სახელმწიფო ბაჟის ოდენობას განსაზღვრავდა 100 ლარით, შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩელის წარმოებაში მიღების ეტაპზე სწორად იხელმძღვანელა იმ საპროცესო ნორმით, რომელიც მოქმედებდა კონკრეტული საპროცესო მოქმედების შესრულების დროს და სწორად მიიჩნია, რომ იმ ეტაპზე მოსარჩელეს უნდა გადაეხადა 100 ლარი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილ იქნა მ. მ-ის სასარგებლოდ, საქალაქო სასამართლომ მის მიერ გაღებული ხარჯი სახელმწიფო ბაჟის სახით, სწორად დააკისრა მოპასუხე მ. მ-ს. ამავე ნორმის პირველი ნაწილის საფუძველზე, არ იქნა გაზიარებული აპელანტის არგუმენტი, რომ არ არსებობდა იურიდიული მომსახურების თანხის - 500 ლარის მოპასუხეთათვის დაკისრების საფუძველი, ვინაიდან, საქმეში არ იყო წარმოდგენილი სათანადო მტკიცებულება. პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებში წარდგენილი იყო მ. მ-სა და კს „ა. და კომპანია კ-ს“ (დირექტორი ნ. ა-ე) შორის გაფორმებული იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულება, რომლის 3.1. პუნქტის თანახმად, საადვოკატო მომსახურების ღირებულება შეადგენდა 600 ლარს, ასევე წარდგენილი იყო სალაროს შემოსავლის ორდერი მ. მ-ის მიერ 100 ლარის კს „ა. და კომპანიისათვის“ გადახდის თაობაზე და არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მტკიცება, რომ საქმეში (ტომი I, ს.ფ. 29) წარდგენილი ჩეკი არ შეიძლებოდა გამხდარიყო მოპასუხისათვის მოსარჩელის წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის - 500 ლარის დაკისრების დამადასტურებელი მტკიცებულება. სასამართლოს მითითებით, ჩეკი გაცემულია სს „პ. ბ-ის“ თბილისის დ-ის სერვისცენტრის მიერ, რომელიც ადასტურებდა ადვოკატურა „კ-ს“ სახელზე 500 ლარის გადახდის ფაქტს, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელის მიერ ადვოკატურა „კ-ს“ სახელზე 500 ლარის გადახდის ფაქტი ადასტურებდა მის მიერ იმ ვალდებულების შესრულებას, რომელსაც აკისრებდა მ. მ-სა და კს „ა. და კომპანია კ-ს“ შორის გაფორმებული იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულების 3.1. პუნქტი - გადაეხადა საადვოკატო მომსახურების ღირებულება, სულ 600 ლარის ოდენობით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ ჩათვალა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებათა ერთობლიობის საფუძველზე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია წარმომადგენლის დახმარებისათვის მ. მ-ის მიერ გაწეული ხარჯი შეადგენდა 600 ლარს, რომელიც, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უნდა დაკისრებოდა წაგებულ მხარეს - მ. მ-ს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. მ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების საკომპენსაციო თანხის განსაზღვრის ნაწილში გაუქმება და მოწინააღმდეგე მხარისათვის 32250 ლარის კასატორის სასარგებლოდ დაკისრება შემდეგი დასაბუთებით:

გასაჩივრებული განჩინება დაუსაბუთებელია, რადგანაც სასამართლომ, მართალია, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, თუმცა არასწორად განმარტა იგი. საქმეში წარმოდგენილია სადავო ქონების შეფასების თაობაზე ორი აუდიტორული დასკვნა, სადაც ქონების ღირებულება სხვადასხვაგვარადაა განსაზღვრული. სასამართლომ, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, უპირატესობა მიანიჭა და გაიზიარა ის დასკვნა, სადაც ქონების ღირებულება უფრო მცირე თანხითაა განსაზღვრული. მიუხედავად იმისა, რომ სადავოს წარმოადგენდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, ეს საკითხი განჩინებაში საერთოდ არ ასახულა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჰ. და ა. ი-ების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. მ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჩ-ის მიერ 2012 წლის 15 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 858,4 ლარის 70% – 600,88 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ მ. მ-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჩ-ის მიერ 2012 წლის 15 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 858,4 ლარის 70% – 600,88 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე