№ას-884-830-2012 3 ოქტომბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ზ. თ-ი, კ. შ-ი, ჯ. ჩ-ა, თ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ჩ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, თანხის გადახდის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ჩ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ჩ. ქ. 14ა”-ს, ო. ჩ-ის, ვ. ტ-ს, ზ. თ-ის, თ. კ-ის, კ. ა-ს და სხვათა წინააღმდეგ და მოითხოვა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ჩ. ქ. 14ა”-ს 2010 წლის 23 თებერვლის კრების ოქმის ბათილად ცნობა იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხეებმა იცოდნენ წილზე ყადაღის არსებობის თაობაზე და განახორციელეს უფლების გასხვისება, რაც უკანონოა, ასევე მოითხოვა მოპასუხეებისათვის, მოსარჩელის სასარგებლოდ 11 000 აშშ დოლარის და 552 ლარის სოლიდარულად დაკისრება იმ მოტივით, რომ აღნიშნული ოდენობით თანხა დაეკისრა ო. ჩ-ს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით, რომლის უზრუნველსაყოფადაც იქნა დაყადაღებული ო. ჩ-ის საკუთრების სამომავლო უფლება ამხანაგობის ქონებაში.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიიჩნიეს, რომ ყადაღა კონკრეტულად არ ედო მატერიალურ ან არამატერიალურ აქტივს, რაც ცხადყოფდა, რომ ო. ჩ-ის სამომავლო უფლება არ წარმოშობილა. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებასთან კი, არანაირი კავშირი მათ არ აქვთ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ-ის სარჩელის მოთხოვნაზე _ ბათილად იქნას ცნობილი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ჩ. ქ. 14ა”-ს 2010 წლის 23 თებერვლის კრების ოქმი – შეწყდა საქმის წარმოება. ნ. ჩ-ის სარჩელის მოთხოვნაზე - დაეკისროთ მოპასუხეებს სოლიდარულად მოსარჩელის სასარგებლოდ 11 000 აშშ დოლარის და 552 ლარის გადახდა _ მოპასუხე ო. ჩ-ის ნაწილში შეწყდა საქმის წარმოება. ნ. ჩ-ის სარჩელის მოთხოვნა _ დაეკისროთ მოპასუხეებს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “ჩ. ქ. 14ა”-ს, ვ. ტ-ს, ზ. თ-ს, თ. კ-ს, კ. ა-ს, დ. პ-ს, ნ. ო-ს, გ. ბ-ს, თ. წ-ს, ე. ჩ-ს, მ. ბ-ს, მ. დ-ს, ვ. ო-ს, მ. გ-ს, კ. შ-ს, ლ. ს-ს, ე. პ-ს, ლ. ლ-ს, ჯ. ჩ-ს სოლიდარულად მოსარჩელის სასარგებლოდ 11 000 აშშ დოლარის და 552 ლარის გადახდა – არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჩ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ჩ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჩ. ქ. 14ა-ს” 2010 წლის 23 თებერვლის კრების ოქმი ო. ჩ-ისათვის განკუთვნილი 70მ² საერთო ფართის განაწილების ნაწილში, ზ. თ-ს, კ. შ-ს, ჯ. ჩ-ს, თ. კ-ს ნ. ჩ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ 11 000 აშშ დოლარის და 552 ლარის გადახდა. სარჩელი დანარჩენი მოპასუხეების მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2009 წლის 08 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს განჩინებით ნ. ჩ-ის სარჩელის უზრუნველსაყოფად ყადაღა დაედო მოპასუხე ო. ჩ-ის მიერ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჩ. ქ. N14“-ში შენობა-ნაგებობის ექსპლუატაციაში მიღების დამადასტურებელი დოკუმენტაციის საფუძველზე, ასაშენებელ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში, მის მიერ განხორციელებული შენატანის საკომპენსაციოდ საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ ფართებზე სულ 70მ² ფართზე წარმოსაშობ საკუთრების უფლებას. საჯარო რეესტრის 2009 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ყადაღა რეგისტრირებული იქნა საჯარო რეესტრში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ო. ჩ-ს ნ. ჩ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 11 000 აშშ დოლარის გადახდა. ო. ჩ-ს ასევე დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის 552 ლარის გადახდა ნ. ჩ-ის სასარგებლოდ. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი;

ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჩ. ქ. N14ა “ დაფუძნდა 2006 წლის 13 ივნისის ხელშეკრულებით დამფუძნებელ წევრებს წარმოადგენდნენ ზ. თ-ი, კ. შ-ი, ჯ. ჩ-ა, თ. კ-ე, ო. ჩ-ი. განისაზღვრა თითოეული მონაწილის მიერ მისაღები ფართების ოდენობა, და დადგინდა საჯარო რეესტრში უფლებების წინასწარი რეგისტრაცია.

(ს.ფ.24);

2010 წლის 23 თებერვალს ჩატარდა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჩ. ქ. N14ა“-ს კრება. კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილებით გადანაწილდა ფართები ამხანაგობის წევრებს შორის ისე, რომ ო. ჩ-ის მიერ მისაღები ფართი, არ აღმოჩნდა მის საკუთრებაში და არც მითითებულა თუ ვის გადაეცა იგი. შესაბამისად, ოთარ ჩიტიშვილს მისთვის განკუთვნილ 70 კვ.მ. ფართზე საკუთრების უფლება არ მოუპოვებია. მოპასუხეთა განმარტებით, აღნიშული ფართი ო. ჩ-ისვე მოთხოვნით გადაეცა ვ. ტ-ს, თუმცა შესაბამისი მტკიცებულებები წარმოდგენილი არ ყოფილა. კრების ოქმის საფუძველზე წარმოშობილი შედეგები დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით, სააღსრულებო მოქმედებების ჩატარებისას, აღმასრულებელს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოსგან ეცნობა, რომ ო. ჩ-ს საკუთრებაში არ მიუღია უძრავი ქონება, მისი სხვაგვარი გადანაწილების გამო, რასაც არ კრძალავდა „საჯარო რეესტრის“ შესახებ კანონის მე19 მუხლის მე-2 ნაწილი(ს.ფ.51 ტ1);

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ოქმი ნაწილობრივ ბათილი იყო და ბინების ამგვარი გადანაწილებით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი და არ გაიზიარა მოპასუხეების მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ო. ჩ-ის სამომავლო საკუთრების უფლებაზე არსებული ყადაღა არ კრძალავდა ამხანაგობის მიერ მონაწილეთა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების სხვაგვარ განაწილებას, ხოლო თავად ამხანაგობის წევრები არ იყვნენ ვალდებულნი შეემოწმებინათ საჯარო რეესტრში არსებული ინფორმაცია ო. ჩ-ის სამომავლო საკუთრების შესახებ. პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში ყადაღა დაიდო მოპასუხის (ჩიტიშვილის) მოთხოვნის უფლებაზე ამხანაგობის მიმართ. უფლების შეზღუდვა დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში და შესაბამისად, საჯარო და ხელმისაწვდომი გახდა. როგორც ო.ჩ-ი, ასევე მოპასუხე ამხანაგობის უფლებამოსილი წევრები, რეგისტრირებული ყადაღით, შეზღუდულნი იყვნენ ჩ-ის მოთხოვნის განკარგვაში. მათ მიერ მიღებული სადავო გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგებოდა საჯარო წესრიგს. ამდენად, ზემოაღნიშნული მსჯელობის საფუძველზე, პალატამ დაასკვნა, რომ სასამართლოს მიერ მოპასუხის (ო. ჩ-ის) მოთხოვნის უფლებაზე დადებული ყადაღა აკრძალვას აწესებდა როგორც მოთხოვნის კრედიტორის (ო. ჩ-ი), ასევე მოთხოვნის მოვალის (ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები) მოქმედებების მიმართ და ბათილი იყო უზრუნველყოფის არსებობის პირობებში კრედიტორის ან/და მოვალის მიერ ამ მოთხოვნის განკარგვა. შესაბამისად, პალატა მიიჩნია, რომ სადავო კრების ოქმი, ო. ჩ-ისთვის გადასაცემი ფართის განაწილების ნაწილში წარმოადგენდა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით გათვალისწინებულ უცილოდ ბათილ გარიგებას, ხოლო ამხანაგობის კრების მიერ ამგვარი გადაწყვეტილების მიღება - მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას.

ზიანის შემადგენლობის დანარჩენი ელემენტების (ბრალი, მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი, ზინის მიდგომის ფაქტი) არსებობის შემოწმების მიზნით, პალატამ ყურადღება გაამახვილა შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე;

მოპასუხეთა მიერ არ გამხდარა სადავოდ დაზუსტებულ სარჩელში და მოსამზადებელ სხდომაზე მითითებული გარემოება, რომ, ნ. ჩ-ის სასარგებლოდ მიღებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება ვერ აღსრულდა.

მოპასუხეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ასევე, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილების აღუსრულებლობით ნ. ჩ-ს 11000 აშშ დოლარის და 552 ლარის ოდენობით ზიანის მიდგომის ფაქტი. შესაბამისად, მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის გათვალისწინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლების საფუძველზე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გადაწყვეტილების აღუსრულებლობით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი 11000 აშშ დოლარის და 552 ლარის ოდენობით. ამასთან, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის სასარგებლოდ გადაწყვეტილებით დადასტურებული მოთხოვნა უდავოდ დაკმაყოფილდებოდა, ამხანაგობის კრებაზე ო. ჩ-ისთვის განკუთვნილი ფართი სხვაგვარად რომ არ განაწილებულიყო.

სააპელაციო პალატის მითითებით, მოპასუხეები სასარჩელო მოთხოვნას ეცილებიან და თავიანთ პასუხისმგებლობას გამორიცხავენ ორი ფაქტობრივი საფუძვლით: ნ. ჩ-ის მიმართ ო. ჩ-ის ვალდებულების წარმოშობით სხვა ხელშეკრულების (ამხანაგობა „ჩ-თან“ გაფორმებული) ფარგლებში, რასთანაც მოპასუხეებს კავშირი არა აქვთ და ყადაღის თაობაზე ინფორმაციის არცოდნით (ბრალეულობის საკითხი). აღნიშნულ არგუმენტებთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა შემდეგი:

წინამდებარე სარჩელის მოთხოვნა არ გამომდინარეობს მხარეთა შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, არამედ მოთხოვნილია არასახელშეკრულებო, ზიანის ანაზღაურება, რომელიც მოსარჩელეს მიადგა პირის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედების შედეგად. სადავო კრების ოქმით მოპასუხეთა მიერ განაწილდა საერთო საქმიანობის შედეგად მიღებული ქონება, მიუხედავად მისი ამგვარი განაწილების უფლების შეზღუდვის არსებობისა. ფართების ამგვარი განაწილების გადაწყვეტილების არარსებობის პირობებში მოსარჩელე დაიკმაყოფილებდა მოთხოვნას მოვალის (ო. ჩ-ის) მიმართ.

მოპასუხეთა მეორე არგუმენტზე მსჯელობისას, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ კრებაზე თავმჯდომარის მიერ გაკეთებული მოხსენებით, ამხანაგობის წევრებს ეცნობათ, რომ ვინაიდან ზოგიერთმა წევრმა ვერ შეასრულა შენატანის განხორციელების ვალდებულება სრულად, აუცილებელი გახდა დამატებითი თანხების მოზიდვა, რამაც გამოიწვია განსაზღვრული წილების გადანაწილება სხვა წესით. 17 მონაწილეს გადაეცა მათი კუთვნილი ფართები, ხოლო სამ მონაწილეს, რომელსაც არ ჰქონია სრულად დაფარული ფართის ღირებულება, მიეცა დამატებითი ვადა. თავად ო. ჩ-ი, მიუხედავად იმისა, რომ მისი სამომავლო უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო, და ამის თაობაზე მოპასუხეებისთვის ცნობილი იყო, ფართების ზემოაღნიშნული წესით განაწილების შედეგად არცერთ კატეგორიაში არ დასახელებულა თუმცა, სრულად იქნა განაწილებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები (გარდა ავტოფარეხებისა). არც იმაზე მიუთითებიათ, რომ ო. ჩ-ს რაიმე საფუძვლით დაკარგული ქონდა ფართზე საკუთრების მოპოვების უფლება. კრების ოქმით საერთოდ გაურკვეველია თუ რა ბედი ეწია ო. ჩ-ის უფლებას მიეღო 70 კვ,მ. ფართი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობა, როგორც სრულად ოქმის ბათილად ცნობის, ასევე, ყველა მოპასუხისათვის ზიანის დაკისრების თაობაზე. ინდივიდუალური ბინათმშნებელობის ამხანაგობა „ჩ. ქ. 14-ას“ დაფუძნების შესახებ. პალატის მითითებით, 2006 წლის ცამეტი ივნისის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები არიან ზ. თ-ი, კ. შ-ი, ჯ. ჩ-ა, თ. კ-ე, ო. ჩ-ი. ამავე ოქმის 6.3. მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით, ასაშენებლ საცხოვრებელ სახლში ბინების გადანაწილების თაობაზე გადაწყვეტილება მიიღება ყველა დამფუძნებლის თანხმობით. შესაბამისად, მოპასუხეებად წარმოდგენილი დამფუძნებელი წევრები, თანხმობის განცხადებით, იღებენ რა, ბინების გადანაწილების შესახებ გადაწყვეტილებას, მხოლოდ ისინი არიან პასუხისმგებლები თუკი ამის შედეგად დადგება ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. სადავო კრების შედეგად ფართზე საკუთრების უფლებამოპოვებული დანარჩენი პირები არ წარმოადგენენ ზიანზე ვალდებულ პირებს. მათ არც ქონების განაწილების უფლებამოსილება გააჩნდათ და არც ამხანაგობის წევრების სახით გააჩნიათ ამხანაგობის ვალდებულებებზე სამოქალაქო კოდექსის 937-ე მუხლიდან გამომდინარე პასუხისმგებლობა.

პალატამ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება კრების ოქმის ბათილად ცნობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის არარსებობის თაობაზე და აღნიშნა, რომ მართალია, კრების ოქმის გაბათილებით, ფართების არსებული გადანაწილების და შემდგომში მისი კვლავ განკარგვის გამო არ აღდგება ო. ჩ-ის უფლება (რაც მოსარჩელეს ზიანის მოთხოვნის საფუძველს უქმნის) მაგრამ, ოქმი (ო. ჩ-ის ქონების განკარგვის ნაწილში) უცილოდ ბათილ გარიგებას წარმოაგდენს, მისი ბათილად აღიარებით დასტურდება მოპასუხეთა არამართლზომიერი ქმედება, რაც ზიანის მოთხოვნის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების მნიშვნელოვან ელემენტს შეადგენს.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ზ. თ-მა, კ. შ-მა, ჯ. ჩ-მ და თ. კ-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორთა განმარტებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებაში არასწორად არის მითითებული, თითქოს ჩვენს მიერ ვერ იქნა წარდგენილი მტკიცებულება მასზე, რომ ო. ჩ-ის მოთხოვნით ამხანაგობის წევრთა თანასაკუთრებაში არსებული 70 კვ.მ ფართი გადაეცა მის მეუღლეს ვ. ტ-ს. სადაო კრების ოქმის ნამდვილობის ხელმოწერით ადასტურებს ამხანაგობის თავმჯდომარე ო. ჩ-ი, მანვე წარადგინა აღნიშნული ოქმი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციისათვის, რასაც არ გააკეთებდა ამხანაგობის კუთვნილი ფართების განაწილება მისი ნების საწინააღმდეგოდ რომ განხორციელებულიყო. ამასთან ო. ჩ-თან დაკავშირებული და მის მიენრ ერთპიროვნულად მიღებული გადაწყვეტილების ამსახველი დოკუმენტები ინახებოდა მასთან, როგორ ამხანაგობის თავმჯდომარესთან და დღეისათვის, ო. ჩ-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ვერ შევძელით მისგან ამ დოკუმენტების მიღება.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო პალატა არასწორად უთითებს ფაქტობრივ გარემოებას, თითქოს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მის მიერ კერძო აღმასრულებელს ეცნობა, რომ „ო. ჩ-ს საკუთრებაში არ მიუღია უძრავი ქონება, მისი სხვაგვარი გადანაწილების გამო“.

კასატორების აზრით, პალატა უსაფუძვლოდ უთითებს ფაქტობრივ გარემოებად, რომ თითქოს სადავო ოქმი ნაწილობრივ ბათილია და ბინების ამგვარი გადანაწილებით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი. ამასთან პალატა უთითებს მასაც, რომ არ იზიარებს მოპასუხეთა მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ ო. ჩ-ის სამომავლო საკუთრების უფლებაზე არსებული ყადაღა არ კრძალავდა ამხანაგობის მიერ მონაწილეთა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების განაწილებას, ხოლო თავად ამხანაგობის წევრები არ იყვნენ ვალდებული შეემოწმებინათ საჯარო რეესტრში არსებული ინფორმაცია ოთარ ჩიტიშვილის სამომავლო საკუთრების უფლების შესახებ.

კასატორების განმარტებით, არასწორია სასამართლოს მითითება, რომ ისინი სარჩელს ეცილებიან მხოლოდ ორი ფაქტობრივი საფუძვლით. გადაწყვეტილებაში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები მხოლოდ ნაწილია იმისა რაც მათ შესაგებელში, ახსნა- განმარტებით თუ საპაექრო სიტყვაშია მითითებული. ამასთან ნ. ჩ-ის ზიანის წარმოშობის მიზეზად ყოველთვის ვუთითებდით როგორც მასა და ო. ჩ-ს შორის ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჩ-ის“ საქმიანობდან წარმოშობილ დავას, ისეთ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით დადგენილ ზიანს და ამ ზიანის წარმოშობაში სასამართლოს მიერვე დადგენილ პირს, რასთანაც მოპასუხეებს არანაირი კავშირი არ აქვთ.

სააპელაციო პალატა არასწორედ თვლის, რომ საქმეში არსებულ დაზუსტებულ სარჩელში მითითებულია, რომ თითქოს 2010 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილება ვერ აღსრულდა და ამას თითქოს მოსარჩელეც აცხადებდა. ასევე უსაფუძვლოა პალატის განცხადება მასზე, რომ თითქოს მათ მიერ არ გამხდარა სადავო დასახელებული გადაწყვეტილების აღუსრულებლობით ნ. ჩ-ისათვის 11000 აშშ დოლარისა და 552 ლარის ოდენობის ზიანის მიყენების ფაქტი.

კასატორთა მოსაზრებით, სასამართლო გაცდა მისთვის კანონით მინიჭებულ უფლებამოსილებას და გადაწყვეტილებაში მიუთითა იმ გარემოებებზე, რომელიც მოსარჩელეს არ გამოუყენებია. არცერთ სარჩელში, არც დაზუსტებულ სარჩელში და არც სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელეს არ უხსენებია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით მოწესრიგებული სამართლებრივი ურთიერთობა, დელიქტური პასუხისმგებლობა და მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედება როგორც ზიანის მიდგომის უშუალო მიზეზი. ამასთან, არასწორია სასამართლოს მითითება მასზე, თითქოს კრების ოქმით გაურკვეველია თუ რა ბედი ეწია ო. ჩ-ის უფლებას მიეღო 70 კვ.მ. ფართი. იმ ფაქტით, რომ ო. ჩ-მა ხელმოწერით დაადასტურა კრების გადაწყვეტილებების ნამდვილობა და წარადგინა იგი რეგისტრაციისათვის საჯარო რეესტრში, მან დაადასტურა თავის ნება 70 კვ.მ. ფართი გადაცემოდა ვ. ტ-ს.

კასატორები აღნიშნავენ, რომ კონკრეტულ დავასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ ვერც ფაქტობრივი გარემოებების მითითებით და ვერც შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით ვერ შესძლო დაესაბუთებინა მოპასუხეთა ქმედებასა თუ მოქმედებაში დელიქტის არსებობა. ამასთან, გაურკვეველია რას ეფუძნება სააპელაციო პალატა როდესაც აცხადებს, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებისას ამხანაგობას მიზნათ დასახული ჰქონდა გარკვეული მატერიალური შედეგის დადგომის ინტერესი.

კასატორთა განმარტებით, სააპელაციო პალატა არასწორად უთითებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებაში მოყვანილ მოსაზრებას აღიარებთი სარჩელის იურიდიული ინტერესის არ არსებობის თაობაზე.

ზემოაღნიშნულიდა გამომდინარე, კასატორები მიიჩნევენ, რომ სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა კანონი რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, არასწორედ განმარტა კანონი და მნიშვნელოვნად გადააჭარბა მტკიცებათა პროცესში კანონით მასზე მინიჭებულ უფლებამოსილებას. აღნიშნული საპროცესო ნორმების დარღვევათა შედეგად კი საქმეზე არასწორად იქნა გადაწყვეტილება გამოტანილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 ივნისის განჩინებით ზ. თ-ის, კ. შ-ის და თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი და ამავე პალატის 2012 წლის 3 ივლისის განჩინებით ჯ. ჩ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. თ-ის, კ. შ-ის, ჯ. ჩ-სა და თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. თ-ის, კ. შ-ის, ჯ. ჩ-სა და თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1219 ლარი) 70% – 853.3 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ. თ-ის, კ. შ-ის, ჯ. ჩ-სა და თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: ზ. თ-ს (პირადი № ...), კ. შ-ს (პირადი № ...), ჯ. ჩ-სა (პირადი № ...) და თ. კ-ს (პირადი № ...) საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის საგირავნო-სადეპოზიტო ანგარიშიდან დაუბრუნდეს (სს ბანკი „რესპუბლიკა“ ბანკის BIC კოდი: REPLGE22, მიმღების IBAN ანგარიშის № GE79 BR00 0000 0033 0500 01.) სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ც-ის მიერ №5206706 სალაროს შემოსავლის ორდერით 2012 წლის 4 ივნისს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1219 ლარი) 70% – 853.3 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი