№ას-960-902-2012 12 ოქტომბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ. ჭ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ო. ხ-ე, ა. ხ-ე და ზ. ხ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 მაისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავ ნივთზე ¼ სავალდებულო წილის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 4 ოქტომბერს ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ლ. ჭ-მ მოპასუხეების _ ზ. ხ-ის, ა. ხ-ისა და ო. ხ-ის მიმართ და მოითხოვა კ. ხ-ის დანაშთი ქონების, კერძოდ, ქ.ბათუმში, წ-ის ქ.№11-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/4 წილის მესაკუთრედ ცნობა შემდეგი საფუძვლებით:

2010 წლის 9 აგვისტოს ლ. ჭ-მ მიმართა ხელვაჩაურის სანოტარო ბიუროს, 2007 წლის 11 აპრილს გარდაცვლილი მამის კ. ხ-ის დანაშთი ქონების (ქ.ბათუმი, წ-ის ქ.№11) 1/4¼წილის, როგორც სავალდებულო წილის მიღების თხოვნით. მამკვიდრებელმა კ. ხ-მ 1996 წლის 25 იანვარს თავისი ქონება, მათ შორის, ქ.ბათუმში, წ-ის ქ.№11-ში მდებარე ქონება, თანაბარწილად უანდერძა მისი პირველი რიგის მემკვიდრეს, შვილს ზ. ხ-ს და ამ უკანასკნელის შვილებს _ ო. და ა. ხ-ებს;

ხელვაჩაურის ნოტარიუსის თ. ჩ-ს 2010 წლის 2 სექტემბრის დადგენილებით - სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე უარის თქმის შესახებ, ლ. ჭ-ს უარი ეთქვა კ. ხ-ის სამკვიდროს მიღებაზე იმ საფუძვლით, რომ ნოტარიუსმა ვერ დაადგინა სამკვიდროს ფლობის ფაქტი, ამასთან, მემკვიდრეს კანონით გათვალისწინებულ ექვსთვიან ვადაში არ მიუმართავს ნოტარიუსისათვის სამკვიდროს მიღების თხოვნით;

სარჩელში აღნიშნულია, რომ ანდერძისმიერ მემკვიდრეებს (მოპასუხეებს) სამკვიდროს მისაღებად კანონით დადგენილ ექვსთვიან ვადაში არ მიუმართავთ ნოტარიუსისათვის და არ მიუღიათ მემკვიდრეობა. მოსარჩელემ კი სამკვიდრო ქონება მიიღო ფაქტობრივი ფლობით, რაც დასტურდებოდა მოწმეთა ჩვენებებით, ასევე იმით, რომ მოსარჩელე რეგისტრირებული იყო დასახელებულ მისამართზე მეწარმედ და ამ დრომდე იქ ცხოვრობდა. შესაბამისად, იგი ფლობდა სამკვიდრო ქონებას და სარგებლობდა ამ ქონებით, როგორც საკუთარით (ს.ფ. 2-6).

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ჭ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ჭ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთასისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით ლ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ლ. ჭ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა კ. ხ-ის დანაშთი უძრავი ქონების, ქ.ბათუმში, წ-ის ქ.№11-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/4 წილის მესაკუთრედ.

დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ზ., ო. და ა. ხ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 მარტის განჩინებით ზ., ა. და ო. ხ-ების საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება, ამავე სასამართლოს 2011 წლის 15 მარტის საოქმო განჩინება სააპელაციო სასამართლოში ახალი მოწმეების დაშვების თაობაზე და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 მაისის განჩინებით ლ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ უზენაესი სასამართლოს მითითებების შესაბამისად, გამოიკვლია და შეაფასა როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები და დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ლ. ჭ-ე დაიბადა 1945 წლის 2 ივნისს, რომელიც 1966 წლიდან ცხოვრობს აჭარაში, ხოლო ბოლო თხუთმეტი წლის განმავლობაში მუშაობს და ცხოვრობს ქალაქ ბათუმში, წ-ის ქ. №11-ში. ლ. ჭ-ე და მოპასუხე ზ. ხ-ე არიან და-ძმა, ხოლო ო. და ა. ხ-ები არიან ლ. ჭ-ის ძმისშვილები. კ. ხ-ე გარდაიცვალა 2007 წლის 11 აპრილს, რომელსაც გარდაცვალების დროისათვის გააჩნდა უძრავი ქონება, მდებარე ქ. ბათუმი, წ-ის ქ№11-ში, სადაც იგი ცხოვრობდა მეუღლესთან მ. ს.-ხ-სთან ერთად. მოსარჩელე ლ. ჭ-ე წარმოადგენს კ. ხ-ის ერთ-ერთ პირველი რიგის მემკვიდრეს.1996 წლის 25 იანვრის ანდერძის თანახმად, კ. ხ-მ მთელი თავის ქონება, მათ შორის ქ. ბათუმში, წ-ის ქ№11-ში მდებარე უძრავი ქონება ანდერძით დაუტოვა მისი პირველი რიგის მემკვიდრეს შვილს ზ. ხ-ს და შვილიშვილებს ო. და ა. ხ-ებს. ნოტარიუსმა ნ. ა-მ 2010 წლის 5 აგვისტოს გამოაქვეყნა კ. ხ-ის ანდერძი და შედგა შესაბამისი ოქმი, რომლის თანახმადაც, დასტურდება, რომ კ. ხ-ის 1996 წლის 25 იანვრის ანდერძი ძალაშია და გაუქმებული ან შეცვლილი არ არის. ქ. ბათუმში, წ-ის ქ№11-ში მდებარე კ. ხ-ის დანაშთი ქონება საჯარო რეესტრში დღეისათვის რეგისტრირებული არ არის და იგი ყოფილი ტექნიკური აღრიცხვის მასალებით კვლავ ირიცხება აწ. გარდაცვლილ კ. ხ-ის სახელზე.

2010 წლის 09 აგვისტოს მოსარჩელე ლ. ჭ-მ მიმართა ხელვაჩაურის სანოტარო ბიუროს კ. ხ-ის დანაშთი ქონების მდებარე ქ. ბათუმი, წ-ის ქ. №11-ში სავალდებულო წილის, ანუ ¼ ნაწილის მიღებაზე, რაზეც სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე ნოტარიუსის 2010 წლის 2 სექტემბრის დადგენილებით ეთქვა უარი იმ საფუძვლით, რომ არ დგინდებოდა მის მიერ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი და ასევე მის მიერ გაშვებული იყო კანონით დადგენილი სამკვიდროს მიღების 6 თვიანი ვადა. აპელანტი არ უარყოფს, რომ მას 6 თვიან ვადაში სანოტარო ორგანოსათვის არ მიუმართავს სამკვიდროს მისაღებად. მაგრამ იგი აცხადებს, რომ მამკვიდრებლის დანაშთ ქონებას დაეუფლა ფაქტობრივი ფლობით.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე, 1319-ე, 1371-ე, 1372-ე, 1421-ე და 1424-ე მუხლებზე მითითებით, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება მასზე, რომ კ. ხ-ის გარდაცვალებამდე და გარდაცვალების შემდეგაც სადავო სახლში ცხოვრობდა ო. ხ-ე;

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ კ. ხ-ე გარდაიცვალა 2007 წლის 11 აპრილს ანუ ამ დღეს გაიხსნა მისი სამკვიდრო. 2007 წლის 11 აპრილიდან კანონით დადგენილ 6 თვიან ვადაში ლ. ჭ-ის დადასტურებით მას არ მიუმართავს სანოტარო ორგანოსათვის სამკვიდროს მიღების მოთხოვნით, და ასევე საქმის მასალებით, მოწმეთა ჩვენებებით არ დგინდება, რომ იგი ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მამის დანაშთ ქონებას.

პალატის განმარტებით, სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობის ერთ-ერთ საფუძვლად აპელანტი უთითებდა, რომ იგი აწ გარდაცვლილ კ. ხ-ის დანაშთი სამკვიდროს მისამართზე რეგისტრირებული იყო მეწარმედ და ფლობდა ფართს. აღნიშნულთან მიმართებაში, საქმის მასალებითა და მოწმეთა ჩვენებებით, ასევე თვით აპელანტის განმარტებით, პალატამ უდავოდ დადგენილად ჩათვალა, რომ ის ფართი, რომელშიც ლ. ჭ-ე ეწეოდა მეწარმეობას, არ წარმოადგენდა მამკვიდრებლის ქონებას, ვინაიდან იგი ლ. ჭ-ს ჯერ კიდევ 2001 წლის 1 თებერვლის ხელშეკრულებით იჯარით ქონდა აღებული ქ. ბათუმის მერიისაგან და იგი არასოდეს წარმოადგენდა კ. ხ-ის საკუთრებას. ამასთან, იჯარის ობიექტი სამკვიდრო მასაში არ შედიოდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული მ. ს-ის ჩვენებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ,,იგი ლ. ჭ-ის და ზ. ხ-ის დედაა, აწ გარდაცვლილი კ. ხ-ის მეუღლე და ო. და ა. ხ-ების ბებია. იგი კ-ს გარდაცვალების მერე დაახლოებით ერთი წელი სადავო სახლში ცხოვრობდა, მასთან ერთად სადავო სახლში ცხოვრობდა მისი შვილიშვილი ო. ხ-ე, ის სწავლობდა ბათუმში და ახლაც იქ ცხოვრობს. ლ. ჭ-ე სადავო სახლში არ ცხოვრობდა. ცხოვრებით ლ. ამ სახლში არასდროს არ ცხოვრობდა, ვინაიდან თავისი ბინა ჰქონდა. მისივე ჩვენებით: ,,სარეცხი მანქანა ლ. ჭ-მ წაიღო მამის სიცოცხლეშივე. სახლს გასაღები არასდროს ჰქონია, იგი არ იკეტებოდა. საათი ლ-ს მამამ სიცოცხლეშივე აჩუქა. კ. ხ-ის გარდაცვალების შემდგომ ამ სახლში იგი და ო. ხ-ები ცხოვრობდნენ”. მისივე ჩვენებით: ,,ამ სახლში როცა რემონტი კეთდებოდა ლ. მოდიოდა, მაგრამ როგორც ასეთი მისი საწოლი და ლოგინი არ ქონია, მას წილი არასოდეს არ მოუთხოვია”.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ლ. ლ-ის ჩვენებით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ,,კ-ს სოფელში წასვლის შემდგომ აქ ცხოვრობდა მისი შვილიშვილი ო-ი, რემონტი ზუსტად როდის დაიწყო არ ვიცი, მაგრამ ვიცი რომ დიდხანს გრძელდებოდა. სახლს გასაღები არ ქონდა იგი არ იკეტებოდა. ცხოვრებით ამ სახლში ლ. ჭ-ე არ ცხოვრობდა, მაგრამ რომ მოდიოდა ამას ხედავდა. 1974 წლიდან იგი ამ ეზოში ცხოვრობს და მისი აქ ცხოვრების მანძილზე მას ამ სახლში არ უცხოვრია”.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ნ. წ-ის ჩვენებით დგინდება, რომ ,,ლ-ს აქ არასდროს უცხოვრია. იგი ხელვაჩაურში ცხოვრობდა. კარლოს გარდაცვალების შემდეგომ აქ ცხოვრობდა ქალბატონი მ. და შვილიშვილი ო. ახლა ო. ცხოვრობს ოჯახთან ერთად”.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ი. ჟ-ის ჩვენებით დგინდება, რომ ,,იგი 2008 წლის 1 მარტიდან დაახლოებით 2 წელი და 4 თვისმანილზე ცხოვრობდა ამ სახლში მდგმურად, სახლი მას ო-მ მიაქირავა, ლ. მას არ უნახავს”.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული დ. ქ-ის და ნ. კ-ის ჩვენებებით დგინდება, რომ ,,წ-ის ქ. 11-ში ლ-ს არასდროს უცხოვრია”.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განხილვისას ო. ხ-ის განმარტებით დგინდება, რომ 1999 წლიდან სადაო სახლში იგი ცხოვრობდა. 2002 წლიდან მან დაიწყო ამ სახლში რემონტი. მას იქ არაფერი დახვედრია, რადგან იგი ეკონომიურ სიდუხჭირეს განიცდიდა ეს სახლი მან 7 წელი არემონტა და ეს პროცესი გრძელდებოდა ბაბუის ანუ კ. ხ-ის გარდაცვალების შემდეგაც”.

უდავოა, რომ ის მოწმეები, რომლებიც მოპასუხეების მხარეზე გამოვიდნენ პირველი ინსტანციის სასამართლოში, ცხოვრობენ უშუალოდ ბათუმში არსებული სადაო სახლის იტალიურ ეზოში.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის ხელახლა განხილვისას ზ. ხ-ის განმარტებით დადგინდა, რომ ,,ბათუმის სახლი ისეთ ანტისანიტარულ მდგომარეობაში იყო, რომ იქ ვერავინ ვერ იცხოვრებდა. რაც შეეხება საათს, იგი მამას რომ გარდაიცვალა არ ქონდა. სად წავიდა და როგორ არ იცის. სარეცხო მანქანა აპელანტმა ჯერ კიდევ მამის სიცოცხლეში წაიღო გასარემონტებლად 15 წლის წინ და მერე აღარ მოუტანია. ლ-ს არც მამის დაკრძალვასთან დაკავშირებულ ხარჯებში მიუღია მონაწილეობა”.

პალატამ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარეების წარმომადგენლის ნ. ა-ის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით და არც მოწმეთა ჩვენებებით არ დგინდებოდა, რომ ლ. ჭ-ე ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა კანონით დადგენილ 6 თვიან ვადაში მამის დანაშთ ქონებას ან განახორციელა რაიმე მოქმედება, რაც დაადასტურებს სამკვიდროს ფაქტობრივ მფლობელობას, კერძოდ გადასახადების გადახდა, რეგისტრაცია ამ მისამართზე ან რომ საცხოვრებელ სახლს ფლობდა როგოც საკუთარს,- რომ მან ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მამის სამკვიდრო. მარტო სტუმრად მისვლა სადაო სახლში არ არის საკმარისი სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღებულად ჩასათვლელად. აპელანტის სასარგებლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხული მოწმეებიც კი ამ ვადაზე არაფერს ამბობენ. ამაზე მხოლოდ მხარე მიუთითებს, მაგრამ მხარის განმარტება მხოლოდ მაშინ არის სარწმუნო თუ იგი შესაბამისი მტკიცებულებით არის გამყარებული.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 4 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ჭ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება ახალი გადაწყვეტიების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება, ასევე 2012 წლის 2 მაისის განჩინებების გაუქმება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი შუამდგომლობები მოწმეების დაკითხვისა და მტკიცებულებათა გამოთხოვის თაობაზე.

კასატორის აზრით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტორბივი გარემოება მასზე, რომ თითქოს კ. ხ-ის გარდაცვალებამდე და გარდაცვალების შემდეგაც სადავო ფართს ფლობდა ჯერ ო. ხ-ე, ხოლო შემდგომ ა. და ზ. ხ-ები, მაშინ, როდესაც აღნიშნულ ფართს ფლობდა და სარგებლობდა ლ. წ-ე, ო. ხ-ე კი, ფლობდა მხოლოდ მის კუთვნილ წილს, რაც შეეხება ა. და ზ. ხ-ებს, ისინი სამკვიდრო მასას ფაქტობრივი ფოლობით არ დაუფლებიან.

კასატორის მოსაზრებიტ, მიუხედავად იმისა, რომ უზენაესი სასამართლოს მითითებას წარმოადგენდა, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეკვლია როგორც მოსარჩელე ასევე მოპასუხე მხარის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებუელბები, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში არსად არ მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე (მოწმე ნ. ც-ის ჩვენება), რომლითაც დგინდებოდა, რომ ლ. ჭ-ე სამკვიდრო ქონებაში ცხოვრობდა მამკვიდრებლი გარდაცვალების შემდეგ.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა 2011 წლის 10, 11 და 16 ნოემბრის განჩინებების გაუქმების თაობაზე მისი შენიშვნები და შესაბამისად, არ გააუქმა გასაჩივრებული განჩინება იმ მოტივით, რომ სენისვნები სხდომის ოქმთან მიმართებაში არ იყო დადასტურებული, მაშინ, როდესაც 2011 წლის 5 მარტს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში გამართულ სასამართლო სხდომაზე თავად მოწინააღმდეგე მხარის მიერ იქნა დადასტურებული, რომ ბათუმ,ის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 16 ნოემბრის სხდომას ესწრებოდა ლ. ჭ-ის არა ორ, არამედ ერთი წარმომადგენელი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 აგვისტოს განჩინებით ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (381.25 ლარი) 70% – 266.87 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ლ. ჭ-ს ( პირადი №...) დაუბრუნდეს 2012 წლის 16 ივლისს მის მიერ №148 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (200 ლარის) და 2012 წლის 30 ივლისს №12 საგადასახადო დავალებით გადახდილი (181.25) ლარის, სულ 381.25 ლარის 70% – 266.87 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი