საქმე №ას-1338-1263-2012 15 ოქტომბერი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საჩივრის ავტორი – მ. წ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ზ-ი (მოსარჩელე)
მოპასუხე – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ-ი“
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 ივლისის განჩინება
საჩივრის ავტორების მოთხოვნა – გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმება
დავის საგანი – ბმა „დ-ის“ 2007 წლის 28 დეკემბრის №3 და 2008 წლის 8 ივლისის №9 კრების ოქმების ბათილად ცნობა.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. ზ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ-ისა“ და მ. წ-ის მიმართ ამხანაგობის 2007 წლის 28 დეკემბრის №3 და 2008 წლის 8 ივლისის №9 კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით ი. ზ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ-ის“ 2008 წლის 8 ივლისის №9 კრების ოქმი, რომლითაც მ. წ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ვ.-ფ-ს გ-ის N51-ის N7 კორპუსში მდებარე 75.44 კვ.მ სხვენი, ი. ზ-ის მოთხოვნა მ. წ-ისათვის ქ.თბილისში, ვ.-ფ-ს გ-ის N51-ის N7 კორპუსში მდებარე 106.410 კვ.მ სხვენის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ-ის“ 2007 წლის 28 დეკემბრის №3 კრების ოქმის ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ამავე გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის განაწილდა სასამართლო ხარჯები.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. წ-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ი. ზ-მა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს, წარადგინა საჯარო რეესტრის ამონაწერი და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე, 193-ე, 198-ე მუხლების შესაბამისად, მოითხოვა მ. წ-ის საკუთრებაში არსებული 181,85 კვ.მ სხვენიდან 75,44 კვ. მეტრისათვის ყადაღის დადება იმ საფუძვლით, რომ უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოუყენებლობის შემთხვევაში არსებობდა საშიშროება, რომ მოპასუხე მის სახელზე რეგისტრირებული სხვენის ფართს სხვა პირის საკუთრებად აღრიცხავდა, ასეთ შემთხვევაში შემძენი კეთილსინდისიერი აღმოჩნდებოდა, ხოლო გადაწყვეტილების აღსრულება შეუძლებელი გახდებოდა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 ივლისის განჩინებით ი. ზ-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ დაკმაყოფილდა, დაედო ყადაღა ქ.თბილისში, ვ.-ფ-ს გ-ის N51-ის N7 კორპუსში მდებარე მ. წ-ის სახელზე რიცხული 181,85 კვ. მეტრი ქონებიდან 75,44 კვ. მეტრს. სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 271-ე მუხლის, 191-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 193-ე მუხლისა და 198-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საფუძვლიანად მიიჩნია ი.ზ-ის განცხადება გადაწყვეტილების შემდგომი აღსრულებისათვის საფრთხის შექმნის თაობაზე.
აღნიშნულ განჩინებაზე საჩივარი შეიტანა მ. წ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება ან ი. ზ-ისათვის მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
განსახილველი დავის საგანს წარმოადგენს ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა და არა სხვენში მოწყობილი მანსარდის საკუთრებაში გადაცემა, რის გამოც დავა არაქონებრივია და სწორედ ამიტომ არ მოხდა პირველ ინსტანციაში უძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება, რაც შეეძლო მოეთხოვა მხარეს კანონით გათვალისწინებული წესით. ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა მოსარჩელეს მხოლოდ ამხანაგობისათვის ხელახალი კრების ჩატარებისა და მისთვის ამ ფართის მიკუთვნების მოთხოვნის უფლებას მიანიჭებს, შესაბამისად, სასამართლოს მიერ გამოტანილი ვერანაირი გადაწყვეტილება მოცემული დავის ფარგლებში სადავო ფართის, რომელიც მნიშვნელოვნადაა გაუმჯობესებული მოპასუხის მიერ, მოსარჩელისათვის გადაცემას ვერ უზრუნველყოფს. დავის საგნის გათვალისწინებით, უძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება, არ არის ამ გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიება, რის გამოც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 5 ივლისის განჩინება უნდა გაუქმდეს. მიუხედავად იმისა, თუ რა გადაწყვეტილებას მიღებს სააპელაციო სასამართლო, ქონებაზე ყადაღის დადება ვერ იქნება მიჩნეული უზრუნველყოფის ღონისძიების ზომად, ვინაიდან, გადაწყვეტილებით მხარეს მხოლოდ ფართის გადაცემის თხოვნით ამხანაგობისათვის მიმართვის უფლების მოპოვება შეუძლია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის თანახმად, მხარე ვალდებული იყო სათანადოდ დაესაბუთებინა შუამდგომლობა, მოცემულ შემთხვევაში, შეუძლებელია უშუალო კავშირის დადგენა უზრუნველყოფის ღონისძიებასა და კრების ოქმს შორის, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც კი, არსებულ უფლებაში აღდგება თავად ამხანაგობა და არა ი. ზ-ი. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მსჯელობიდანვე გამომდინარეობს, რომ ამხანაგობის თანასაკუთრების ფართის გადაცემისათვის საჭირო იყო ამხანაგობის ყველა წევრის თანხმობა. აღნიშნული მსჯელობის გათვალისწინებით, არ იქმნება არანაირი გარანტია, რომ კრების ოქმის ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც კი, მოსარჩელე მიიღებს სადავო ფართს. უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება ასევე არ გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლის მოთხოვნიდან, ამასთანავე, ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინებაში სააპელაციო სასამართლომ სავსებით მართებულად მიუთითა, რომ დავა არაქონებრივი ხასიათისაა, რაც მეტყველებს ყადაღის დადების უსაფუძვლობაზე. უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ განჩინების ძალაში დატოვების შემთხვევაში საჩივრის ავტორმა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 199-ე მუხლის შესაბამისად, მოითხოვა მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 სექტემბრის განჩინებით მ. წ-ის საჩივარი ამავე სასამართლოს 2012 წლის 5 ივლისის განჩინებაზე არ დაკმაყოფილდა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1971 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, გადმოეგზავნა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საჩივრის ავტორის მოსაზრება დავის არაქონებრივად მიჩნევის თაობაზე. პალატის განმარტებით, საპროცესო მოთხოვნა განხილულ უნდა იქნეს ქონებრივ-სამართლებრივად იმ შემთხვევაში, როცა მას ქონებრივი ხასიათის სამართლებრივი ურთიერთობა უდევს საფუძვლად, მიუხედავად იმისა, თუ რა სახის სარჩელი იქნა სასამართლოში წარდგენილი. ქონებრივ-სამართლებრივი ურთიერთობა არის ყველა ის ურთიერთობა, რომლის მიზანს წარმოადგენს მოგების მიღება ფულადი თანხით. მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანია ამხანაგობის კრების ოქმი, რომლითაც მ. წ-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ვ.-ფ-ს გ. N51-ის N7 კოპრუსში მდებარე 75.44კვ.მ სხვენი. მხარეთა მოთხოვნის სამართლებრივი ანალიზიდან გამომდინარე, ნათელია, რომ მოსარჩელის ინტერესი მატერიალური უფლებების აღდგენისაკენ - ქონებრივი უფლების მოპოვებისკენაა მიმართული და, შესაბამისად, განსახილველი დავა ქონებრივი ხასიათისაა. შესაბამისად, მიზანშეწონილია უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება გადაწყვეტილების რეალური აღსრულებისათვის მოსალოდნელი დაბრკოლების თავიდან აცილების საშუალებაა, რომელიც ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა დარღვეული უფლების აღდგენის გარანტიაა და ემსახურება ამ უფლების დაცვას. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების მნიშვნელობა ისაა, რომ ეს ღონისძიება მოსარჩელის კანონიერ ინტერესს იცავს მოპასუხის არაკეთილსინდისიერებისაგან. ყოველგვარი აზრი ეკარგება უფლების ნებისმიერ დონეზე აღიარებას, თუკი ამ უფლების რეალიზება სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების გზით ვერ განხორციელდება. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ დაასკვნა, რომ სარჩელის უზრუნველყოფა სასამართლოს დროებითი ღონისძიების იმ მნიშვნელოვან მექანიზმს წარმოადგენს, რომელიც კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულების გაჭიანურების ან მისი აღუსრულებლობის თავიდან აცილებას ემსახურება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებისა შესწავლისა და მ. წ-ის საჩივრის საფუძვლიანობის ანალიზის შედეგად მიიჩნევს, რომ საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ ქმნის გასაჩივრებული განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების წინაპირობებს შემდეგი გარემოებების გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1971 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოში საჩივრი განიხილება ამ კოდექსის 419-ე და 420-ე მუხლებით დადგენილი წესებით. ამავე კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით, ხოლო 410-ე მუხლის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების თანახმად, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს თუ კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.
განსახილველი საქმის მასალებით დასტურდება და ამას არც საჩივრის ავტორი ხდის სადავოდ, რომ ი.ზ-ის სარჩელის საგანს წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ-ის“ 2007 წლის 28 დეკემბრისა და 2008 წლის 8 ივლისის კრების ოქმების ბათილად ცნობა. სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ სწორედ ეს კრების ოქმები გახდა მოპასუხის მიერ სადავო ფართზე უფლების მოპოვების საფუძველი. დადგენილია, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე ამავე ამხანაგობის წევრები არიან, ასევე დადგენილია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით, რომელიც სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში კანონიერ ძალაში არ არის შესული, ი. ზ-ის მოთხოვნა ნაწილობრივ, 75,44 კვ.მ სხვენის ნაწილში დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, ამ ნაწილში გაუქმდა სადავო კრების ოქმი. უდავოა, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების მოთხოვნით ი.ზ-მა მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს და განცხადებას დაურთო საკუთრების უფლების დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება - საჯარო რეესტრის ამონაწერი, ხოლო მოთხოვნის ფაქტობრივ საფუძვლად მიუთითა მოპასუხის მიერ სადავო ფართის გასხვისების შემთხვევაში სასამართლო გადაწყვეტილების აღუსრულებლობის თაობაზე, ასევე უდავოა ის გარემოება, რომ სასამართლოსათვის განცხადებით მიმართვამდე უფლების რაიმე აკრძალვა ან შეზღუდვა მოპასუხის საკუთრებად რიცხულ უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებული არ ყოფილა.
აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სამართლებრივი თვალსაზრისით ი. ზ-ის განცხადება სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის მოთხოვნას წარმოადგენს, საყურადღებოა, რომ ეს გარემოება მხარეთა შორის დავას არ იწვევს, უფრო მეტიც, საქმეში წარმოდგენილი საჩივრით მ.წ-ი სადავოდ გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის სახედ ქონებაზე ყადაღის დადების მართებულობას ხდის სადავოდ.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 271-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია უზრუნველყოს იმ გადაწყვეტილების აღსრულება, რომელიც გადაცემული არ არის დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად XXIII თავით დადგენილი წესების შესაბამისად. ამავე კოდექსის 191-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად კი, მოსარჩელეს შეუძლია მიმართოს სასამართლოს სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ განცხადებით, რომელიც უნდა შეიცავდეს მითითებას იმ გარემოებებზე, რომელთა გამოც სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებათა განუხორციელებლობა გააძნელებს ან შეუძლებელს გახდის გადაწყვეტილების აღსრულებას და შესაბამის დასაბუთებას, თუ სარჩელის უზრუნველყოფის რომელი ღონისძიების გატარება მიაჩნია მოსარჩელეს აუცილებლად. თუ სასამართლოს გაუჩნდება დასაბუთებული ვარაუდი, რომ უზრუნველყოფის ღონისძიებათა განუხორციელებლობა გააძნელებს ან შეუძლებელს გახდის გადაწყვეტილების აღსრულებას, იგი გამოიტანს განჩინებას სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ. სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება ემყარება მოსამართლის ვარაუდს, რომ მხარის სასარჩელო მოთხოვნა შეიძლება დაკმაყოფილდეს. ასეთი ვარაუდი გავლენას არ ახდენს სასამართლოს მიერ შემდგომი გადაწყვეტილების გამოტანაზე. განცხადებას, რომლითაც პირი ითხოვს უძრავ ქონებაზე ყადაღის დადებას, უნდა დაერთოს ცნობა საჯარო რეესტრიდან ან შესაბამისი დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება უძრავ ქონებაზე მოპასუხის საკუთრების უფლება. დასახელებულ ნორმაში, მართალია, საუბარია სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების ზოგად წესზე, თუმცა, როგორც უკვე აღინიშნა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 271-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, მისი რეგულირების ფარგლებში მოქცეულია ასევე გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის საკითხის გამორკვევაც, ამავდროულად, უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების საკითხის გადაწყვეტა დამოკიდებულია მხარის მიერ იმ შესაძლო რისკის გონივრულ დასაბუთებაზე, ამ ღონისძიების გაუტარებლობა თუ რამდენად შეუშლის ხელს მართლმსაჯულების მიზნების განხორციელებას - ქვეყნის სახელით მიღებული გადაწყვეტილების შემდგომ აღსრულებას.
განსახილველ შემთხვევაში, გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის მოთხოვნას განმცხადებელი ამყარებდა იმ ვარაუდზე, რომ მოპასუხის მიერ ფართის გასხვისებით შეუძლებელი გახდებოდა გადაწყვეტილებით დადგენილი უფლებით რეალურად სარგებლობა, აღნიშნული მოსაზრება, საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერთან ერთობლიობაში, სწორედ იმ გონივრულ ვარაუდს ქმნის, რაც გადაწყვეტილების აღსრულების შესაძლებლობას აყენებს რისკის ქვეშ, ამასთანავე ხაზგასმით უნდა აღინიშნოს, რომ უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენება მხოლოდ ვარაუდს ემყარება და ის არანაირ გავლენას საბოლოო გადაწყვეტილებაზე არ ახდენს, ამასთანავე, უზრუნველყოფის ღონისძიების მართებულობა უნდა იქნას დადასტურებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლით დადგენილი წესით და არა 215-ე მუხლის შესაბამისად, როგორც ამას საჩივრის ავტორი მიიჩნევს.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობას, რომ უზრუნველყოფის ღონისძიება სასამართლოს მხრიდან გატარებული დროებითი ღონისძიების სახეა, რომელიც მართლმსაჯულების შედეგის - გადაწყვეტილებით დადგენილი უფლების რეალიზაციის სარწმუნო წინაპირობას წარმოადგენს, რაც შეეხება უზრუნველყოფის სახის გამოყენებას, საკასაციო პალატა ასევე ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და თვლის, რომ სასამართლომ განმცხადებლის მოთხოვნის ფარგლებში მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 198-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით.
საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს საჩივრის ავტორის პრეტენზიას დავის არაქონებრივად მიჩნევისა და ამ მოტივით უზრუნველყოფის ღონისძიების გაუქმების შესახებ. ამ მიმართებით საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს რამდენიმე მნიშვნელოვან გარემოებაზე: როგორც უკვე აღინიშნა, წინამდებარე დავის საგანი ამხანაგობის წევრთა თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებაზე ამხანაგობის წევრის მიერ საკუთრების მომპოვებელი დოკუმენტის ბათილად ცნობაა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა სავსებით ეთანხმება საჩივრის ავტორის განმარტებას, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი შედეგი არა მოსარჩელისათვის სადავო ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვება, არამედ, ქონებასთან მიმართებაში ამხანაგობის უფლებრივი მდგომაროების აღდგენა იქნება, თუმცა პალატა შენიშნავს, რომ დასახელებული მსჯელობა დავის არაქონებრივად მიჩნევის წინაპირობაა არაა. როგორც თავად საჩივრის ავტორიც განმარტავს, კრების ოქმის ბათილად ცნობით მოსარჩელეს მხოლოდ ამახანაგობისათვის მიმართვის უფლება წარმოეშობა, რაც თავისთავად ადასტურებს მის ქონებრივ ინტერესს დავის საგნის მიმართ, ანუ აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესი უფლებრივია, ასევე, ქონებაზე უფლების მოუპოვებლობის შემთხვევაშიც კი, ქონებრივი დავის ნიშნების არსებობაზე მიუთითებს „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლი, რომლის პირველი და მე-3 პუნქტების თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შემადგენელი მიწის ნაკვეთი, სახლის ნაწილი და ის შენობა-ნაგებობები, დანადგარები, საინჟინრო ქსელები, მოწყობილობები, რომლებიც არ არის ინდივიდუალური საკუთრება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას (საერთო საკუთრებას) წარმოადგენს. მესაკუთრის წილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში განისაზღვრება მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის შეფარდებით მრავალბინიანი სახლის ბინათა საერთო ფართობთან, აღნიშნული კი მოსარჩელეს საერთო საკუთრების ქონებიდან მისი კუთვნილი წილის პროპორციულად წარმოუშობს ზემოხსენებული ნორმატიული აქტით გათვალისწინებულ უფლება-მოვალეობებს. ამ თვალსაზრისით საყურადღებოა ასევე ი.ზ-ის სარჩელის ფაქტობრივი დასაბუთება, სადაც მხარე განმარტავს, რომ სადავო სხვენი მისი ინდივიდუალური საკუთრების ფართის - ბინის თავზე მდებარეობს და მის მფლობელობაშია. მოსარჩელე აპირებდა სხვენის პრივატიზებას, რა დროსაც მისთვის ცნობილი გახდა მოპასუხის მიერ ი.ზ-ის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული სხვენის პრივატიზების თაობაზე. აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ წინამდებარე დავა სწორედ ქონებრივი ხასიათისაა, მიუხედავად იმისა, თუ რა იქნა განმარტებული ხარვეზის დადგენის შესახებ განჩინებით (რაც საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს არ წარმოადგენს) და გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის ზომად უძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს.
რაც შეეხება მ. წ-ის მიერ მოთხოვნილ უზრუნველყოფის ღონისძიებით გამოწვეული ზარალის ანაზღაურებას, საკასაციო პალატა აღნიშნულს უმართებულოდ მიიჩნევს, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 199-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით მოპასუხეს შეიძლება მიადგეს ზარალი, მას შეუძლია გამოიყენოს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და იმავდროულად მოსთხოვოს პირს, რომელმაც მიმართა სასამართლოს სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ, მეორე მხარისათვის მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფა. უზრუნველყოფის გარანტია სასამართლომ შეიძლება ასევე გამოიყენოს მოწინააღმდეგე მხარის განცხადების საფუძველზე. დასახელებული ნორმის სიტყვა-სიტყვითი განმარტებიდან გამომდინარე, მისი მოქმედება, მართალია, მხოლოდ სარჩელის უზრუნველყოფისას შეიძლება იქნას გამოყენებული, თუმცა ზარალის (ზიანის) ნეგატიური შედეგებიდან გამომდინარე, პალატა თვლის, რომ მისი გამოყენება დასაშვებია ასევე გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის საკითხის განხილვისას. ნორმის მიზნებიდან გამომდინარეობს, რომ სასამართლო თავისი ინიციატივით დაავალებს პირს მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფას, თუ ეს შედეგი უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებისას ცხადად იკვეთება ან არსებობს რეალური საფრთხე ზიანის დადგომისა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, მოპასუხეს უფლება აქვს, მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურების უზრუნველყოფა. ასეთ შემთხვევაში, საგულისხმოა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 191-ე მუხლისაგან განსხვავებით, 199-ე მუხლის პირველი ნაწილი არ შეიცავს მტკიცების განსხვავებულ სტანდარტს, შესაბამისად, მოსალოდნელი ზიანის სიცხადე მხარემ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილი წესით უნდა ამტკიცოს.
განსახილველ შემთხვევაში, საჩივრის ავტორი მოითხოვს რა ზიანის ანაზღაურების უზრუნველყოფას, მას არ მიუთითებია ის კონკრეტული და რეალური საფრთხე, რაც ზიანის დადგომის შესაძლებლობაზე მიუთითებს, შემოიფარგლა მხოლოდ საკუთარ უფლებაზე მითითებით, რომ შეეძლო ზიანის ანაზღაურების უზრუნველყოფის მოთხოვნა, რაც ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია, ამასთანავე, საკასაციო პალატა მიზანშეწონილად თვლის, განმარტოს, რომ მოსალოდნელი ზიანის ანაზღაურების უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებაზე უარის თქმა თავისთავად არ ართმევს უფლებას მოპასუხეს ზიანის დადგომის შემთხვევაში, საერთო წესის დაცვით მოახდინოს მისი დარღვეული უფლების რეალიზება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პლატა თვლის, რომ საჩივრის ავტორმა ვერ უზრუნველყო გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების უმართებულობისა და მისით უშუალო ზიანის მიყენების ფაქტის დადასტურება, რაც საჩივრის დაუშვებლად ცნობისა და განჩინების უცვლელად დატოვების საფუძველია.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1971, 419-ე, 420-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. წ-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 ივლისის განჩინება დარჩეს უცვლელად.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
