საქმე №ას-1110-1041-2012 1 ნოემბერი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – კ.გ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი.ჟ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი.ჟ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ.გ-ის მიმართ და მოითხოვა ქ.ბათუმში, ვ.გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული სხვენის რეალიზაციის შედეგად მიყენებული ზიანის – 17500 ლარისა და შპს „ბ-ში“ 35%-იანი თანასაკუთრებაში არსებული წილის რეალიზაციის შედეგად მიყენებული ზიანის – 9728 ლარის ანაზღაურება.
მოსარჩელემ განმარტა, რომ ქ.ბათუმში, ვ.გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენი და შპს „ბ-ში“ 35%-იანი წილი კ.გ-ემ შეიძინა რეგისტრირებული ქორწინების განმავლობაში. ურთიერთობის დაძაბვის შემდეგ მოპასუხემ აღნიშნული ქონება გაასხვისა. სასამართლომ ნასყიდობის ხელშეკრულებები ბათილად არ ჩათვალა, რის გამოც მოსარჩელეს უნდა აუნაზღაურდეს გასხვისებული ქონებიდან კუთვნილი წილის – 1/2-ის კომპენსაცია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით ი.ჟ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, კ.გ-ეს ი.ჟ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 17500 ლარისა და 9728 ლარის გადახდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2000 წლის 29 თებერვლიდან ი.ჟ-ე და კ.გ-ე იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის ქორწინება შეწყდა.
2010 წლის 17 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე კ.გ-ემ შეიძინა ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენი.
2010 წლის 6 სექტემბერს კ.გ-ემ ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ. №140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენი 12000 ლარად მიჰყიდა კ. ხ-ს.
2009 წლის 22 ოქტომბერს მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში დარეგისტრირდა შპს „ბ“, რომლის 35%-იანი წილს ფლობდა კ.გ-ე.
2010 წლის 8 სექტემბერს კ.გ-ემ კუთვნილი 35%-იანი წილი 21 ლარად მიჰყიდა კ. ხ-ს, რის შემდეგაც კ. ხ-ი აღირიცხა შპს „ბ-ოს“ პარტნიორად მეწარმეთა რეესტრში.
ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენის საბაზრო ღირებულება 2011 წლის 11 თებერვლის მდგომარეობით შეადგენდა 35000 ლარს.
შპს „ბ-ოს“ 35%-იანი წილის ღირებულება 2011 წლის 27 დეკემბრის მდგომარეობით შეადგენდა 19455.78 ლარს.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება ნასყიდობის საგნის გასხვისებით მიღებული სარგებლის ოდენობასთან დაკავშირებით.
მითითებული გარემოების დასადასტურებლად აპელანტი მიუთითებს 2010 წლის 6-8 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებებზე, რომელთა მიხედვით კ.გ-ის კუთვნილი 35%-იანი წილი შპს „ბ-ში“ გაიყიდა 21 ლარად, ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ. №140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენი კი – 12000 ლარად. როგორც აღინიშნა, საქმეში ასევე წარდგენილია აუდიტისა და ექსპერტის დასკვნები, რომელთა მიხედვით, ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენის საბაზრო ღირებულება, 2011 წლის 11 თებერვლის მდგომარეობით, შეადგენდა 35000 ლარს, ხოლო შპს „ბ-ოს“ 35%-იანი წილის ღირებულება, 2011 წლის 27 დეკემბრის მონაცემებით, – 19455.78 ლარს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ.№140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ სხვენის საბაზრო ღირებულება – 12 000 ლარი მიუთითეს მხარეებმა. ამასთან, მყიდველ კ. ხ-ს თანხა გარიგების მონაწილე მხარეთა მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში ხელმოწერის ნამდვილობის დამოწმების მომენტში სააგენტოს უფლებამოსილი პირის თანდასწრებით არ გადაუხდია, კერძოდ, 2010 წლის 6 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების მიხედვით: „მხარეები ადასტურებენ, რომ ქონების ღირებულება 12 000 (თორმეტი ათასი) ლარი ხელშეკრულებაზე ხელმოწერის დროისათვის გადახდილია“.
წარმოდგენილი მტკიცებულებების ყოველმხრივი და ობიექტური შეფასების შედეგად სასამართლომ სარწმუნოდ არ ჩათვალა ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული ღირებულება იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ნოტარიუსის მიერ ნასყიდობის ფასი მითითებულ იქნა მხარეების – გამყიდველ კ.გ-ისა და მყიდველ კ. ხ-ის განცხადებით.
საქმეში წარმოდგენილი აუდიტორული დასკვნით კი, ცალსახად არის დადასტურებული ხელშეკრულებაში მითითებული ფასის შეუსაბამობა ნასყიდობის საგნის საბაზრო ღირებულებასთან მიმართებით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატას სამართლიანად მიაჩნია ქონების განკარგვით მიღებული სარგებლის ოდენობად აუდიტორულ დასკვნაში მითითებული ღირებულების გაზიარება.
ასევე, სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ექსპერტიზის დასკვნა უფრო სარწმუნოა, ვიდრე წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მითითებული ღირებულება, ვინაიდან გაანგარიშება უფრო ზუსტია, ეფუძნება შპს „ბ-ოს“ საკუთრებაში არსებული ქონების საბაზრო ღირებულებისა და საზოგადოების წმინდა მოგების გათვალისწინებით, სასაქონლო ექსპერტიზით დადგენილ მონაცემებს.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად შეაფასა წარდგენილი მტკიცებულებები. ამასთან, აპელანტს სხვა სახის დასაბუთებული პრეტენზია, რითაც აუდიტორისა და ექსპერტის მიერ გამოყენებული ქონების შეფასების პრინციპი გაქარწყლდებოდა, არ წარუდგენია.
აღსანიშნავია, რომ, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის მიხედვით, ქ. ბათუმში, ვ. გ-ის ქ. №140-144-ში მდებარე 85 კვ.მ ამჟამად აპელანტის მამის – თ. გ-ის საკუთრებაშია.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე, 1164-ე, 1168-ე, 1159-ე, 982-ე, 409-ე და 412-ე მუხლებით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება კ.გ-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლოს საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით არ გამოუკვლევია, ხოლო ფაქტობრივი გარემოებანი სამართლებრივად არასწორად შეაფასა.
სააპელაციო პალატამ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასოწრად განმარტა სამართლის ნორმები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით კ.გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა კ.გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ კ.გ-ეს უნდა დაუბრუნდეს 2012 წლის 12 სექტემბერს სახელმწიფო ბაჟის სახით პ. კ-ის მიერ №257541105 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი 1361,40 ლარის 70% – 952,98 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
კ.გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
კასატორ კ.გ-ეს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს პ. კ-ის მიერ 2012 წლის 12 სექტემბერს №257541105 სალაროს შემოსავლის ორდერით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 1361,40 ლარის 70% – 952,98 ლარი.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. სულხანიშვილი
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
თ. თოდრია
