საქმე №ას-1145-1074-2012 15 ნოემბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ.ა-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ო“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ომ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ.ა-ის მიმართ ზიანის სახით 55 631,82 ლარის გადახდის შესახებ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატა სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და სამართლებრივ დასკვნებს.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ ავტომანქანა „მერსედეს ბენცის“ მძღოლს – ზ. კ-ს ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოს“ დაზიანებაში ბრალი არ მიუძღვის.

აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად თ.ა-მა პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარადგინა სსიპ „ლევან სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2011 წლის 25 ნოემბრის N024213 ავტოტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა.

აღნიშნული დასკვნით ირკვევა, რომ ექსპერტიზა ჩატარდა ავტომობილ „მერსედეს ბენცის“ მძღოლის ზ. კ-ის ახსნა-განმარტებაზე დაყრდნობით. დასკვნის თანახმად, „მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში თუ საგზაო სატრანსპორტო შემთხვევის მექანიზმი ტექნიკური თვალსაზრისით განვითარდებოდა ისე, როგორც მას ავტომობილ „მერსედესი ბენცის“, სანომრე ნიშნით - ..., მძღოლი ზ. კ-ი განმარტავს ასეთ შემთხვევაში, ავტომობილის მძღოლი ტექნიკური თვალსაზრისით საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის თავიდან აცილებას ვერ შეძლებდა და მის მოქმედებაში კანონის `საგაზო მოძრაობის უსაფრთოხოების შესახებ“ მოთხოვნათა უგულვებელყოფა არ აღინიშნება“. დასკვნაში მითითებულია, რომ კვლევისას გამოყენებულ იქნა შემდეგი საქმის მასალები: საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის ცნობა; შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმზე დანართი სქემა და მძღოლების დაკითხვის ოქმები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105–ე მუხლის შესაბამისად, იმ გარემოების გასარკვევად, თუ კონკრეტულად რა საკვლევ მასალაზე დაყრდნობით გააკეთა ექსპერტმა ზემოხსენებული დასკვნა, სააპელაციო სასამართლოში განმარტების მისაცემად მოწვეული იქნა ექსპერტი დ. გ-ი. მისი განმარტებიდან ირკვევა, რომ იგი დასკვნის შედგენისას დაეყრდნო არამარტო საქმეში არსებულ მოკვლევის მასალებს (შემთხვევის ადგილის დათვალიერების ოქმი, ავტოავარიის სქემა და მძღოლთა ახსნა-განმარტებები), არამედ ასევე ზ. კ-ის მიერ დამატებით მიცემულ ახსნა-განმარტებას, რომელიც უშუალოდ მხარემ წარუდგინა საექსპერტო დაწესებულებას და წინამდებარე საქმის მასალებში არ არის წარმოდგენილი. ექსპერტის განმარტებით, ზ.კ-ის ხსენებულ ახსნა-განმარტებაში მითითებულია დამატებითი, ახალი გარემოება იმის თაობაზე, თუ რამ განაპირობა საპირისპირო ზოლში ავტომანქანა ,,მერსედეს ბენცის“ მკვეთრი (განივი) გადასვლა, კერძოდ, ზ. კ-ი ექსპერტიზისადმი წარდგენილ ახსნა–განმარტებაში განმარტავდა, რომ მის სავალ ნაწილში გადავიდა შემხვედრ ზოლში მოძრავი ავტომანქანა, რომელმაც ძლიერი მაშუქებით შეუზღუდა მას მხედევლობა, რის გამოც შეჯახების თავიდან აცილების მიზნით, მან საჭე მკვეთრად მარჯვნივ მიმართა, დაეჯახა გზის გასწვრივ არსებულ პარაპეტს, რის შემდეგაც გადავიდა საპირისპირო ზოლში და შეეჯახა შემხვედრ ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოს“.

ექსპერტ დ.გ-ის განმარტებიდან სასამართლომ გამოარკვია, რომ ზ.კ-ის მიერ დამატებით ახსნა–განმარტებაში მითითებული ახალი გარემოების (საპირისპირო ზოლში მოძრავი ავტომანქანის გადასვლა ავტომანქანა „მერსედეს ბენცის“ სამოძრაო ზოლში) არ არსებობის პირობებში, მიუხედავად იმისა შეეზღუდა თუ არა მაშუქებით მხედველობა ავტომობილ „მერსედეს ბენცის“ მძღოლს, ის უნდა დარჩენილიყო თავისივე სამოძრაო ზოლში, უნდა გაეგრძელებინა მოძრაობა პირდაპირი მიმართულებით ყოველგვარი მკვეთრი მოძრაობის გარეშე და უნდა მოეღო ზომები ავტომობილის დამუხრუჭებისათვის, მის სრულ გაჩერებამდე. შესაბამისად, თუ ავტომანქანა „მერსედეს ბენცის“ სავალ ზოლში შემხვედრი ავტომანქანა არ გადავიდოდა, ამ შემთხვევაში ის გასცემდა განსხვავებულ დასკვნას, რადგან გამოკვეთილი იქნებოდა ზ.კ-ის ბრალი ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოს“ დაზიანებაში.

ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ავტომობილის მძღოლის მიერ საჭის მკვეთრად მარჯვნივ აღება და პარაპეტზე შეჯახება გამოწვეული იყო მის სავალ ზოლში შემხვედრი ავტომანქანის გადასვლით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ავტოავარიის მეორე დღეს ზ.კ-ს საპატრულო პოლიციამ მომხდარ საგზაო შემთხვევასთან დაკავშირებით ჩამოართვა ახსნა-განმარტება, რა დროსაც ზ.კ-მა მომხდარი ავტოავარიის მიზეზად დაასახელა მხოლოდ შემხვედრი ავტომანქანის მიერ მაშუქებით მისი დაბნელება, ხოლო მის სამოძრაო ზოლში შემხვედრი ავტომანქანის გადმოსვლასთან დაკავშირებით, ზ.კუჭაშვილს არაფერი განუცხადებია.

ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება ავტოავარიის დროს შემხვედრი ავტომანქანის გადასვლა ავტომობილ „მერსედეს ბენცის“ სავალ ზოლში, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი ავტოტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა არ უნდა იქნას გაზიარებული.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელატის მოსაზრება ავტოავარიაში ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოს“ მძღოლის ბრალეულობასთან დაკავშირებით, რადგან აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოება საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის პოზიციას მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ავტომანქანა „მერსედესი ბენცის“ მძღოლის არაბრალეულობასთან დაკავშირებით.

სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის პირველი, მეოთხე ნაწილების შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ავტომანქანა „მერსედეს ბენცის“ ექსპლუატაციას მოჰყვა ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოს“ დაზიანება. ასევე დადგენილია, რომ ზიანის მიყენების დროს ავტომანქანა „მერსედეს ბენცს“ მართავდა მოსარგებლე – ზ.კ-ი, რომელსაც აღნიშნული სატრანსპორტო საშუალება სამართავად გადაცემული ჰქონდა მფლობელის – თ.ა-გან.

ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს განსახილველ შემთხვევაში სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადების საფუძველზე წარმოადგენს თ.ა-ე.

სამოქალაქო კოდექსის 832-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, დ. მ-ის კუთვნილი „ტოიოტა პრადოს“ მარკის ავტო-სატრანსპორტო საშუალება დაზღვეული იყო შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ში“.

ავტოავარიის შედეგად დამზღვევ დ. მ-ვის მიყენებული ზიანის ოდენობამ შეადგინა 55 631.82 ლარი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება ავტომანქანისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის არასწორად განსაზღვრის თაობაზე და განმარტა, რომ მოპასუხეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში ზიანის ოდენობა სადავოდ არ გაუხდია. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ, მართალია, მოპასუხემ აღნიშნული მოსაზრება გააჟღერა შესაგებლის წარდგენის შემდეგ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე, შესაგებელში ამ გარემოების მიუთითებლობით მოპასუხეს წაერთვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე მუხლით მინიჭებული შედავების უფლებამოსილებით შემდგომში სარგებლობის უფლება.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ ავტომანქანა „ტოიოტა პრადოსათვის“ მიყენებული ზიანის ოდენობა განისაზღვრა შპს „ე-ის“ მიერ 2012 წლის 28 აგვისტოს შედგენილი დეფექტური აქტით, რომლის საწინააღმდეგო სათანადო მტკიცებულება მოპასუხე თ.ა-ეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია.

სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელემ (მზღვეველმა) დ. მ-ს (დამზღვევს) აუნაზღაურა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად მიყენებული ზიანი 55 207,74 ლარის ოდენობით, რადგან დ. მ-ის დავალიანება მოსარჩელის მიმართ შეადგენდა 1624.08 ლარს. დ. მ-ის უფლება ჰქონდა ავტოავარიის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნა წარედგინა თ.ა-ვის, ამდენად, შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ს“ მიერ დ. მ-ვის ზიანის ანაზღაურების შემდეგ აღნიშნული მოთხოვნა დამზღვევიდან გადავიდა მოსარჩელეზე.

ამდენად, ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ თ.ა-ეს შპს დაზღვევის საერთაშორისო კომპანია „ი-ს“ სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 55 631.82 ლარის ანაზღაურება.

სააპლეაციო სასამართლოს განჩინება თ.ა-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლოს არ გამოუკვლევია მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, შპს „ე-ის“ დირექტორ ზ. ჯ-ის მიერ შედგენილ ზიანის ოდენობის განმსაზღვრელი კალკულაცია და დეფექტური აქტი, იმ მიზეზით, რომ მოპასუხემ თუმცა „გააჟღერა“ თავისი მოსაზრება ამ დოკუმენტებზე, მაგრამ შესაგებელში არ აუსახავს თავისი პრეტენზია ზიანის ოდენობაზე.

სააპელაციო სასამართლო ვალდებული იყო, ემსჯელა „ი-ს“ მიერ წარმოდგენილ ამ მტკიცებულებათა მხარისეულ შეფასებაზე, გაეთვალისწინებინა იგი და თუ არ გაითვალისწინებდა, თავისი მოსაზრება არგუმენტირებულად აესახა გადაწყვეტილებაში.

განჩინების მოტივაცია ააგო მხოლოდ შესაგებელზე და აზრი დაუკარგა საქმის ზეპირი განხილვის დანიშნულებას, რა დროსაც მხარეებს ეძლევათ საშუალება, დააფიქსირონ თავიანთი არგუმენტირებული აზრი და გამოიყენონ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დაწესებული მათი სხვა უფლებები, რითაც შეილახა მოპასუხის დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის კანონიერი უფლება, რადგან პრეტენზია „ე-ის“ მიერ შედგენილი დოკუმენტაციის შესახებ მოპასუხე მხარემ როგორც პირველ, ასევე სააპელაციო ინტანციის სასამართლო პროცესზე დასაბუთებულად და დამაჯერებლად გამოხატა და დააყენა საკითხი ზიანის ანაზღაურების ოდენობის დამდგენი მტკიცებულებების არაგონივრულობასა და არასანდოობაზე.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო ავტომანქანა „ტოიოტა პრადო“ სრულად განადგურდა. „პრადოს“ მესაკუთრეს „ი-ომ“ 55 207.74 ლარის ოდენობის სადაზღვევო თანხა გადაუხადა მანქანის სრული განადგურების საფუძველზე მოპასუხემ კი გამოარკვია რომ ავტომანქანა არ განადგურებულა. შს სამინისტროს საინფორმაციო სააგენტოდან გადმოცემული მასალებით მითითებული ავტომანქანა ავტოსაგზაო შემთხვევის შემდეგ ორჯერ გახსვისდა, ვარგისად მიჩნეული ნაწილების სახით კი არა, როგორც ამას ითხოვდა „ი-ოს“ წესდების მე-10 მუხლის მე-6 ნაწილი, არამედ მთლიანად, თავისი სახელმწიფო ნომრით. მესამედ იგი მიეყიდა დ. ჯ-ს სახელმწიფო ნომრით – .... მოპასუხემ სასამართლოს შუამდგომლობით მიმართა მოსამზადებელ სხდომამდე და ითხოვა დ.ჯ-ის საკუთრებაში არსებული სადავო მანქანის დაყადაღება, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო, მასზე შემდგომ კანონით დადგენილი საექსპერტო დაწესებულებების ექსპერტიზის დასკვნის საშუალებით დაედგინა ავტოსაგზაო შემთხვევის დროს მიყენებული ქონებრივი ზიანის რეალური ოდენობა და ხარისხი. მითითებული შუამდგომლობა კი სასამართლომ დატოვა სრული რეაგირების გარეშე, რითაც მოპასუხეს მოუსპო შპს ე-ის“ საეჭვო მტკიცებულების გამაპროტესტებელი და გამაბათილებელი მტკიცებულებების წარმოდგენის საშუალება.

კატეგორიული წინააღმდეგობის მიუხედავად, სასამართლომ არასწორად დააკმაყოფილა მოსარჩელის შუამდგომლობა და საქმეს მტკიცებულებად დაურთო სადავო მანქანის განადგურებასთან დაკავშირებული ახალი დამატებითი მტკიცებულებები „ი-ოს“ წესდებისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების სახით.

სააპელაციო სასამართლომ 2010 წლის 20 აპრილის სხდომაზე დააკმაყოფილა შპს „ი-ოს“ შუამდგომლობა და საქმეს მტკიცებულებად დაურთო ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევის ოქმზე გადაწყვეტილების მიღების ვითომდა დამადასტურებელი 2010 წლის 17 სექტემბრით დათარიღებული დადგენილება, თუმცა სასამართლომ შემდგომში მასზე მსჯელობა არ იქონია და ამის საშუალება არც აპელანტს მისცა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განუხილველად და ანალიზის გარეშე დატოვა მოპასუხის მიერ 2012 წლის 10 მაისს სასამართლოში შეტანილი №2/4678 დამატებითი სააპელაციო საჩივარი, სადაც დეტალურად და დასაბუთებულადაა წარმოდგენილი ყველა ის მოსაზრება და არგუმენტი, რაც გააჩნია მოპასუხეს, მოსარჩელის მიერ შემოტანილ მტკიცებულებათა საწინააღმდეგოდ და გასაბათილებლად. ამავე დროს 2012 წლის 19 აპრილს აპელანტმა სააპელაციო სასამართლოში კანცელარიის მეშვეობით შეიტანა სარჩელთან დაკავშირებული №2/3856-ით რეგისტრირებული თავისი დამატებითი სააპელაციო საჩივარი, რომელიც საქმის დათვალიერებისას საქმეში არ აღმოჩნდა და ამ ნომრით საქმეში ჩაკერებული იყო სრულიად სხვა დოკუმენტი. მითითებული ეს ორი დოკუმენტი, ზემოხსენებულ სხვა დოკუმენტებთან ერთად, სასამართლოს არ გამოუკვლევია, რის გამოც იგი არც გადაწყვეტილებაში ასახულა.

სასამართლომ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე აუარა გვერდი ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-40 მუხლით დადგენილ დანაწესს, რაც გახდა საფუძველი იმისა, რომ მიღებული განჩინება არ არის იურიდიულად სათანადოდ დასაბუთებული.

სასამართლოს მიერ ამ მუხლის მოთხოვნათა გაუთვალისწინებლობა შეუსაბამოა მოსამართლის ქმედებასთან, რადგან კანონის უზენაესობა მოსამართლისათვის საყოველთაოდ ცნობილია და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, საყოველთაოდ ცნობილი გარემოებები დამატებითი მტკიცებულებების წარმოდგენას არ საჭიროებს.

სადავო ოქმი იმ სახით, რა სახითაც დაერთო სარჩელს წარმოადგენდა წარმოებადაუმთავრებელ და გადაწყვეტილებამიუღებელ დოკუმენტს, რის გამოც იგი არ შეიძლება ჩათვლილიყო ზ.კ-ის ბრალეულობის მამტკიცებელ დოკუმენტად, როგორც ავტოსაგზაო შემთხვევისა და დამდგარ ზიანში, ასევე ადგილის მიტოვებაში.

სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა არასწორია ავტომანქანისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობის ნაწილში, ვინაიდან ზიანის ოდენობის გაზიარება სრულად მოხდა მხოლოდ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი შპს „ე-ის“ შეფასების საფუძველზე მაშინ, როდესაც მოპასუხე ეჭვქვეშ აყენებს დოკუმენტის სიზუსტეს. აღნიშნული ეწინააღმდეგება სამართლიანობის პრინციპს და ამ გარემოების გამართლება მხოლოდ იმ მოტივით, რომ შესაგებელში მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია ზიანის ოდენობა, მეტყველებს სასამართლოს ნებაზე, მხოლოდ პროცესუალური მანიპულირების საფუძველზე სამართლიანობის დადგენის გარეშე, გაიზიაროს „ი-ოს“ ინტერესები და უარს აცხადებს აპელაციის მიერ საქმის ობიექტურ და სრულად გამოკვლევაზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე სუბიექტურად გაიგო ექსპერტ დ.გ-ის ახსნა-განმარტება, ვინაიდან ექსპერტს არ უთქვამს, რომ ზ. კ-ის ბრალეული ქმედების შედეგად განხორციელდა ავტოავარია, არამედ მან მიუთითა ექსპერტის მოვალეობაზე, საქმის ირგვლივ დამატებითი გამოკვლევის ჩატარების შესახებ, რამაც განაპირობა ზ.კ-ის პირვანდელ ახსნა-განმარტებაზე დამატებითი ჩვენების მიცემა. ექსპერტმა დაინახა უფრო რეალური და ნათელი სურათი, თუ რის გამო მოუწია მძღოლს საჭის მკვეთრად მარჯვნივ მიმართვა, რის შედეგადაც დაეჯახა გზის გასწვრივ არსებულ პარაპეტს და გადავიდა საპირისპირო ზოლში. დამატებითი ახსნა-განმარტება არ ეწინააღმდეგება პირვანდელ ახსნა-განმარტებას, არამედ აზუსტებს მას და იძლევა შესაძლებლობას, აიხსნას მძღოლის მოქმედების მიზეზი.

ზ.კ-ის მიმართ შედგენილი ადმინისრაციულ სამართალდარღვევის ოქმი ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მე-40 მუხლით არ იძლეოდა ავტოტრანსპორტის დაზიანებისათვის გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების წარმოშობის ვალდებულებას შესაბამისად, სამართალდარღვევის ამ მუხლის გამოყენება სასამართლოს მიერ კანონსაწინააღმდეგოა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით თ.ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ.ა-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

თ.ა-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. სულხანიშვილი

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

თ. თოდრია