საქმე №ას-1190-1119-2012 15 ნოემბერი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მაია სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შ. მ. შ-ი, მ. პ-ა (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ბ-ი (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდით დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შ, მ. შ-მა და მ. პ-ამ სარჩელი აღძრეს სასამართლოში გ.ბ-ის მიმართ ქ. თბილისში, ბ-ის №8 ჩიხში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდით დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 აპრილის გადაწყვეტილებით შ., მ. შ-ის, მ. პ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ. თბილისში, ბ-ის №8 ჩიხში მდებარე მე-2 სართულზე არსებული სადავო 34 კვ.მ აღრიცხულია გ.ბ-ის საკუთრების უფლებით 2002 წლის 24 ივლისს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე. ამავე მისამართზე არსებული 27.00 კვ.მ აღრიცხულია შ. შ-ას საკუთრების უფლებით ა. წ-ან გაფორმებული ნასყიდობის N4-1677 ხელშეკრულების საფუძველზე. ამ მისამართზევე რეგისტრირდება მოსარჩელე შ. შ-ა 1995 წლის 13 ივნისიდან და 1996 წლიდან ფიქსირდება სს „თ-ის“ დამოუკიდებელ აბონენტად (სააბონენტო ნომრით ...).
სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2011 წლის 28 სექტემბრის დასკვნის შესაბამისად, ქ. თბილისში, ბ-ის ქ. N8-ში მეორე სართულზე 31,19 კვ.მ-ის საორიენტაციო საბაზრო ღირებულება 2011 წლის სექტემბრისათვის შეადგენს 36305 ლარს. ამავე დასკვნის შესაბამისად, შეფასებული უძრავი ქონება დანგრეულია და ამ მისამართზე დაწყებულია ახალი მშენებლობა.
სააპელაციო პალატამ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებათა შეფასების საფუძველზე მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით მოწესრიგებული ურთიერთობა არ არსებობს.
„საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 11 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის ანალიზიდან გამომდინარე, მოსარგებლე შეიძლება იყოს ერთ შემთხვევაში პირი, რომელიც კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო მეორე შემთხვევაში, პირი, რომელსაც მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. კანონი განსაზღვრავს იმ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომლის არსებობაც მიუთითებს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებაზე ან ადმინისტრაციულ აქტზე. კერძოდ, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ ამ კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომის რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარეკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).
მოსარჩელეებმა ვერ დაასაბუთეს თავიანთი პოზიცია იმის თაობაზე, რომ ისინი არიან საცხოვრებელი სადგომის ის მოსარგებლეები, რომლებსაც „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად უფლება აქვთ, მოსთხოვონ მესაკუთრეს საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, რაც, სამოქალაქო სამართალწარმოების შეჯიბრებითობის პრინციპიდან გამომდინარე, წარმოადგენდა მათ პროცესუალურ ვალდებულებას.
მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი დოკუმენტები – საინფორმაციო ბარათი, რომლითაც ირკვევა, რომ ქ. თბილისში, ბ-ის N8 ჩიხში მოსარჩელე შ. შ-ა რეგისტრირდება 1995 წლის 13 ივნისიდან და სს „თ-ის“ ცნობა, რომლითაც შაფათავა 1996 წლიდან ფიქსირდება სს „თ-ის“ დამოუკიდებელ აბონენტად (სააბონენტო ნომრით ...) სააპელაციო პალატამ არ მიიჩნია იმგვარ მტკიცებულებად, რომლითაც დადასტურდება სადავო ფაქტობრივი გარემოება მოსარჩელეების „მოსარგებლეობის“ შესახებ, რადგან ქ. თბილისში, ბ-ის N8 ჩიხში, სადაც რეგისტრირდება მოსარჩელე შ. შ-ა, განთავსებულია გ. ბ-ის კუთვნილი 34 კვ.მ სადავო ფართიც, ამიტომ, ბუნებრივია, შ. შ-ას ამ მისამართზე რეგისტრაციაც და კომუნალური გადასახადების გადამხდელ დამოუკიდებელ აბონენტად დაფიქსირებაც უშუალოდ უკავშირდება აღნიშნულ მისამართზე მის მესაკუთრედ რეგისტრაციას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატის მოსაზრებით, სადავო ფაქტობრივი გარემოების დამამტკიცებელ მტკიცებულებას ამ შემთხვევაში, შ. შ-ას ქ. თბილისში, ბ-ის N8 ჩიხში რეგისტრაციის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება არ წარმოადგენს.
ამასთან, პალატამ ჩათვალა, რომ გ.ბ-ის კუთვნილ 34 კვ.მ სადავო ფართში მოსარჩელე მხარის აბონენტად რეგისტრაციის დამადასტურებელ მტკიცებულებას არ წარმოადგენს არც დავალიანების დაფარვის შესახებ სს „თ-ან“ გაფორმებული ხელშეკრულება. წარმოდგენილი ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ მოსარჩელე მ. შ-ა კისრულობს ვალდებულებას სს „თ-ის“ წინაშე გადაიხადოს სს „თ-ის“ მიმართ სააბონენტო ნომერზე ... მიწოდებული ელექტროენერგიის დავალიანება – 2,276.77 ლარის ოდენობით. ამდენად, ამ ხელშეკრულებით ერთი მხარე – მ. შ-ა იღებს ვალდებულებას, კონკრეტულ ნომერზე არსებული დავალიანების თანხის დაფარვის შესახებ და ხელშეკრულებაში მ. შ-ას მიერ აბონენტის სახელით დავალიანების დაფარვის ვალდებულების აღება მისი აბონენტად რეგისტრაციის დამადასტურებელ მტკიცებულებად ვერ გამოდგება. აქვე პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ სს „თ-ან“ წარმოდგენილი ცნობის თანახმად, მოსარჩელე მ.შ-ა მხოლოდ ... სააბონენტო ნომრითაა დაფიქსირებული.
გარდა ამისა, პალატამ განმარტა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მეოთხე პუნქტის მიზნებისათვის ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის ურთიერთობის არსებობა უნდა დასტურდებოდეს „საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციითა და კომუნალური გადასახადების გადახდით...“ და ეს უკანასკნელი გარემოება უნდა დადასტურდეს სადგომის მფლობელობაში გადაცემის პერიოდიდან (მოცემულ შემთხვევაში 1995 წ.-დან) კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი ქვითრებით, რაც, თავის მხრივ, სასამართლოს შეუქმნის რწმენას პირის მიერ სადგომის მესკუთრესთან არსებული გარიგების საფუძველზე სადგომის თანმიმდევრული, მართლზომიერი მფლობელობის დასადგენად.
მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილია სს „თ-ან“ 2006 წელს გაფორმებული ხელშეკრულება საცხოვრებელ სადგომზე არსებული ელექტროენერგიის დავალიანების დაფარვის თაობაზე, რაც არ ადასტურებს მოსარჩელეთა მიერ სადგომზე კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტობრივ გარემოებას.
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, პალატამ დაასკვნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციისა და კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტობრივი გარემოებები მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დადასტურდა, რაც გამორიცხავს მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობის არსებობის დადგენის შესაძლებლობას.
ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციისა და გადასახადების გადახდის პირობებში მოსარჩელეთა მიერ საცხოვრებელი სადგომის ფაქტობრივი ფლობის დადგენის შემთხვევაშიც აღნიშნული არ წარმოადგენს საკმარის საფუძველს მოსარჩელეების მოსარგებელე პირებად აღიარებისათვის, ვინაიდან „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიზნიდან გამომდინარე, პირის მიერ სადგომის ფაქტობრივი ფლობის სამართლებრივ საფუძველს უნდა წარმოადგენდეს სადგომის მესაკუთრესთან სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის ან სადგომზე არასანოტარო ფორმის ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობა, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არის დადგენილი.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება მოწმეთა დაკითხვაზე უარის ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 29 მარტის საოქმო განჩინების გაუქმების თაობაზე, ვინაიდან სასამართლომ იმავე ფაქტობრივ გარემოებასთან დაკავშირებით დააკმაყოფილა შუამდგომლობა მოწმის სახით 2012 წლის 29 მარტის სხდომაზე გამოცხადებული პირების – ნ. ხ-სა და გ. ნ-ის დაკითხვის შესახებ. პალატამ მიიჩნია, რომ ამ პირების დაკითხვა საკმარისი იყო სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად და ამდენად, დანარჩენი პირების მოწვევის აუცილებლობა არ არსებობდა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შ, მ. შ-მა და მ. პ-ამ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები უდავოდ ადასტურებენ იმ ფაქტს, რომ მოსარჩელეები 1995 წლიდან წარმოადგენდნენ მოპასუხის კუთვნილი საცხოვრებელი სადგომის მფლობელებს. აღნიშნული ვითარების ფონზე კი, სასამართლოს უნდა დაეკმაყოფილებინა სარჩელი, რადგან მხარეთა შორის არსებული სამართლებრივი ურთიეროთბა წარმოიშვა 1996 წლის 27 ივნისამდე
მოცემულ შემთხვევაში სადავოა ის საკითხი, შეიძლება თუ არა მოსარჩელეთა მიჩნევა მოსარგებლეებად იმ პირობებში, როდესაც მათ არ აქვთ წარმოდგენილი საცხოვრებელ სადგომში ჩაწერისა და კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულება 1996 წლის 27 ივნისამდე არსებული მდგომარეობით, თუმცა მოცემული საკითხის მოსარჩელეთა სასარგებლოდ გადაწყვეტა განსახილველ შემთხვევაში გარდაუვალია, რასაც მხარე ასაბუთებს არა მხოლოდ საქმის ფაქტობრივი გარემოებებითა და საკანონმდებლო ნორმების ანალიზით, არამედ მსგავს საკითხებთან დაკავშირებით დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკით.
პირველ რიგში აღსანიშნავია, რომ ზემოაღნიშნულ მისამართზე შ. შ-ას რეგისტრაცია განხორციელდა 1995 წლის 13 ივნისს, ანუ სწორედ იმ პერიოდში, როდესაც მოსარჩელეები დაეუფლნენ მოპასუხე გ.ბ-ის კუთვნილ ფართსაც. პირველ სართულზე არსებული ფართი შ. შ-ამ 8 თვით ადრე ჰქონდა შეძენილი, თუმცა შ. შ-ა ბ-ის ჩიხში არ დარეგისტრირებულა აღნიშნული ფართის შეძენის გამო. შესაბამისად, ივარაუდება რომ შ. შ-ა მითითებულ მისამართზე დარეგისტრირდა მის მიერ დაკავებულ მთლიან ფართზე გავრცელებული მფლობელობიდან გამომდინარე.
მიუხედავად იმისა, არსებობს თუ არა საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციისა და კომუნალური გადასახადების გადახდის დადასტურება, მოსარჩელეები მაინც უნდა ჩაითვალონ მოსარგებლეებად, რასაც ცხადყოფს სასამართლო პრაქტიკა, კერძოდ, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება №ას-420-393-2010 საქმეზე. ამავე პრაქტიკას ცხადყოფს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილებაც №2ბ/4029-11 საქმეზე.
შესაბამისად, იმ პირობებში, როდესაც წინამდებარე საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება 1995 წლიდან სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელეთა მფლობელობა და არ არსებობს ამ ფაქტის გამომრიცხავი ისეთი გარემოებები, როგორიცაა ქირავნობა და ა.შ. სასამართლოს უნდა დაესკვნა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომის დათმობის ურთიერთობა, რაც წესრიგდება „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად.
ქ.თბილისში, ბ-ის ჩიხ №8-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი ორსართულიანია, რასაც ადასტურებს მოპასუხის შესაგებელზე თანდართული, ტექნიკური ინვენტარიზაციის საარქივო მასალებიდან გაცემული ცნობა-დახასიათება. აღნიშნული სახლის პირველ სართულზე განთავსებული ფართი უკვე შ. შ-ას საკუთრებაა, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა მეორე სართულზე არსებული ფართის მფლობელობასთან დაკავშირებული ურთიერთობა, სადაც გ.ბ-ის კუთვნილი ფართი მდებარეობს და ასევე ფლობენ მოსარჩელეები. აღნიშნული დაადასტურეს კიდეც საქმეზე მოწვეულმა მოწმეებმა, კერძოდ, მათ განმარტეს, რომ პირველ სართულზე არსებული ფართის შეძენიდან რამდენიმე თვის შემდეგ მოსარჩელეები დაეუფლნენ მეორე სართულზე არსებულ ფართსაც, რომელშიც მათ სარემონტო სამუშაოები ჩაატარეს და ისინი წლების განმავლობაში ცხოვრობდნენ, ვიდრე, ახალი სახლის მშენებლობის მიზნით, არ მოხდებოდა მისი დემონტაჟი.
ამდენად, გაუგებარია, რატომ არ მიიჩნია სასამართლომ დადგენილად ის გარემოება, რომ მოსარჩელეები მეორე სართულზე არსებული ფართის მფლობელებს წარმოადგენდნენ მაშინ, როდესაც მოწმეებმა სწორედ ეს გარემოება მიუთითეს და სასამართლომ იმავე მოწმეთა მიწოდებული ინფორმაცია სხვა დანარჩენ ეპიზოდებში გაიზიარა.
ყოველივე აღნიშნული იმთავითვე ადასტურებს სასამართლოს მიერ მიღებული იმ საოქმო განჩინების უკანონობასა და დაუსაბუთებლობას, რომლითაც მოსარჩელეთა შუამდგომლობა მოწმეთა დაბარების შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და მათ უარი ეთქვათ სარჩელში დასახელებულ რამდენიმე პირის მოწმედ დაბარების თაობაზე. აღნიშნულ მოწმეებს შორის ვ. ი-ი წარმოადგენდა მნიშვნელოვანი ინფორმაციისა და ფაქტობრივი მონაცემების მომწოდებელ პირს, კერძოდ, მოპასუხე გ.ბ-ის უშუალო მეზობელს, რომელიც დაადასტურებდა რომ მოსარჩელეები სწორედ მის კუთვნილ ფართს ფლობდნენ.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით შ. და მ. შ-სა და მ. პ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით კასატორები სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდნენ.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შ. და მ. შ-სა და მ. პ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.
ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მოცემული საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
შ. და მ. შ-სა და მ. პ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. სულხანიშვილი
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
თ. თოდრია
