№ ას-1195-1124-2012 22 ნოემბერი, 2012 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ზ.ს-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – ი.ს-ი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 ივლისის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საცხოვრებელ ფართზე 1/3 წილის თანამესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი.ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ზ.ს-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა საცხოვრებელი ბინის, მდებარე თბილისში, გ-ის მე-8 მ/რ-ის, მე-13 კორპუსში მდებარე №24 ბინის, რომლის საერთო ფართია 61,32 კვ.მ. 1/3 წილზე, ( 20,44 კვ.მ) თანამესაკუთრედ ცნობა. მოსარჩელის და მისი წარმომადგენლის განმარტებით, 1977 წლიდან ცხოვრობს სადავო საცხოვრებელ ბინაში დედასთან და დასთან ერთად. ორდერშიც არის ჩაწერილი. 1994 წელს ბინა პრივატიზებულ იქნა და აღირიცხა დედის სახელზე, რაზეც დებმა თანხმობა განაცხადეს, მიმდინარე წლის 23 თებერვალს პოლიციის საშუალებით გამოსახლებულ იქნა ბინიდან, ვერ მოასწრო ვერავითარი ზომების მიღება პოლიციისთვის საჭირო დოკუმენტების წარსადგენად.
მოპასუხე ზ.ს-ის წარმომადგენელმა დ. ჩ-ემ სარჩელი მოთხოვნა არ სცნო იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელე დედას - ზ. ს-ეს დაეთანხმა მასზე, რომ ბინა გადასულიყო მოპასუხის კერძო საკუთრებაში.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით ი.ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ი.ს-ი თანამესაკუთრედ იქნა ცნობილი ქ. თბილისში, გ-ის მე-8 მ/რ-ის N13 კორპუსში მდებარე N24 ბინის (საერთო ფართით 61,32მ) 1/3 წილზე (20,44მ2-ზე).
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ს-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 ივლისის განჩინებით ზ.ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე ზ.ს-ე წარმოადგენდა თბილისში, გ-ის მე-8 მიკრორაიონში, კორპუსი N13-ში, ბინა N24-ში, 61,32მ2 ფართის მესაკუთრეს. აღნიშნულ ბინაზე ზ.ს-ის საკუთრების უფლება წარმოიშვა 1994 წლის 22 აპრილის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე. საბინაო პირობების შემოწმების შესახებ ცნობით (ფორმა N1) დგინდება, თბილისში, გ-ის მე-8 მიკრორაიონში, კორპუსი N13-ში, ბინა N24 ის დამქირავებელს წარმოადგენდნენ: 1. ს-ე ზ.; 2. ს-ე მ.; 3. თ-ა ი. (ტ.1. ს.ფ. 42).
პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე - ი.ს-მა დაკარგა სადავო ფართზე საკუთრების უფლება ანუ, მან გაასხვისა კუთვნილი ფართი, როდესაც თანხმობა მისცა ზ.ს-ეს სადავო ბინა აღრიცხულიყო მის სახელზე.
პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის წარმოშობილ სადავო სამართალურთიერთობას ითვალისწინებდა სპეციალური ნორმატიული აქტი საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის N107 დადგენილება. აღნიშნული ნორმატიული აქტით პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლება მიეცა ყველა იმ პირს, რომელსაც ბინის პრივატიზაციის დროისათვის საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა (ცხოვრობდა და ჩაწერილი იყო სადავო ბინაში). ამასთან, ზემოთხსენებული დადგენილების მეორე პუნქტით გათვალისწინებული თანხმობა გამოხატავს მხოლოდ ბინის ერთ-ერთი დამქირავებლის მესაკუთრედ აღრიცხვაზე თანხმობას და არა საკუთრების უფლებაზე უარის თქმას.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება, რომ სადავო ბინის პრივატიზაციაზე თანხმობის გაცემით ი.ს-მა უარი თქვა საერთო საკუთრებაზე. მოცემულ შემთხვევაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი.ს-ს წილზე უარი სანოტარო წესით არ გაუფორმებია, რაც საკმარის საფუძველს წარმოადგენდა იმ დასკვნისათვის, რომ მას საერთო საკუთრების უფლებაზე უარი არ განუცხადებია. 1994 წლის 22 აპრილს ანუ, იმ პერიოდში, როდესაც სადავო ბინის პრივატიზაცია მოხდა, მითითებული კანონით ბინების პრივატიზაციისათვის სავალდებულო იყო ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრების თანხმობა, რაც მოგვიანებით საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს N520 დადგენილებით გაუქმდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლებას იძენდა ყველა ის პირი, რომელსაც საცხოვრებელ ფართბზე უფლება ბინის პრივატიზაციის დროისათვის მოპოვებული ჰქონდა. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ი.ს-ის სასარჩელო მოთხოვნა კანონით დადგენილ დანაწესს ემყარებოდა და იგი სწორად იქნა დაკმაყოფილებული.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ.ს-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ განჩინების ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებაში იხელმძღვანელა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის შესახებ“ საქართველოს რეპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-5 პუნქტით, თუმცა მხედველობაში არ მიუღია ის გარემოება, რომ ი.ს-მა გამოხატა ნება თავისი კუთვნილი წილის შესახებ, მას უარი სანოტარო წესით არ გაუფორმებია და გამოხატა ნება, ბინა აღრიცხულიყო ზ.ს-ის სახელზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით ზ.ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ.ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ.ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ზ.ს-ე, როგორც ინვალიდობის მქონე პირი, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ზ.ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე თ. თოდრია
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
მ. სულხანიშვილი
