№ას-1284-1211-2012 12 ნოემბერი, 2012 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ. რ. ო ს.-ი, ვ. ც.-ი (მოპასუხე)

წარმომადგენელი - რ. გ.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ რუსთავის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. მოსარჩელემ მოპასუხეებად ქ. როზამრი ო ს.-ი და ვ. ც.-ი დაასახელა.

მოსარჩელის განმარტებით, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და ფიზიკურ პირებს - გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის დაიდო ხელშეკრულება ქ. სიღნაღში, კოსტავას ქუჩაზე მდებარე შენობა-ნაგებობის და მასზე დამაგრებული მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის შესახებ. მითითებული გარიგების თანახმად, მყიდველი ვალდებული იყო 2007 წლის ბოლომდე უზრუნველეყო თანამედროვე ლუდის ბარის მოწყობა, რისთვისაც უნდა განეხორციელებინა 100 000 დოლარის ინვესტიცია, ასევე ობიექტის ფასადის იერსახე უნდა შეეთანხმებინა არქიტექტურის ადგილობრივ სამსახურთან. მყიდველს გამყიდველისათვის უნდა წარედგინა ინფორმაცია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების შესახებ, გამყიდველის მოთხოვნისთანავე, 3 თვეში ერთხელ. ხელშეკრულების მე-4 მუხლის 4.3. პუნქტის შესაბამისად, გარიგებით ნაკისრი ვალდებულებები შესრულებულად ჩაითვლებოდა გამყიდველის მიერ მათი დადასტურების მომენტიდან.

2007 წლის 3 ივლისს გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის დაიდო ურთიერთშეთანხმებისა და გამიჯვნის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, შენობის პირველი სართული, 231,46 კვ.მ ფართი და მასზე წილობრივად დამაგრებული მიწის ნაკვეთი აღირიცხა ვ. ც.-ის საკუთრებაში, ხოლო 228,62 კვ.მ სარდაფი, შესაბამის მიწის ნაკვეთთან ერთად - გ. ღ.-ის საკუთრებაში. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის 2010 წლის 11 მარტის მოხსენებითი ბარათის თანახმად, გ. ღ.-ემ სამინისტროში წარადგინა ინფორმაცია, რომლის თანახმად, შენობის ნაწილში (228,62კვ.მ სარდაფში) გაიხსნა ლუდის ბარი „ნატახტარი“. ვ. ც.-ს კი, სამინისტროში არ წარუდგენია ინფორმაცია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების შესახებ, ამასთან, 2009 წლის 28 ოქტომბერს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელშეკრულებო ვალდებულებათა მონიტორინგის დეპარტამენტმა ჩაატარა ადგილზე დათვალიერება, რის შედეგადაც დადგინდა, რომ გ. ღ.-ის საკუთრებაში არსებული სარდაფი გარემონტებული იყო და მასში ნამდვილად მუშაობდა ლუდის ბარი, ხოლო შენობის მეორე ნაწილი, რომელიც ეკუთვნოდა ვ. ც.-ს – დაკეტილი და სარემონტო მდგომარეობაში იყო. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2010 წლის 16 მარტის N1–1/348 ბრძანებით საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტისა და სახელშეკრულებო ვალდებულებათა მონიტორინგის დეპარტამენტის მოხსენებითი ბარათის საფუძველზე, ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობის გამო, მოიშალა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის დადებული 2007 წლის 10 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულება ვ. ც.-ის ნაწილში.

საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსათვის ცნობილი გახდა, რომ 2007 წლის 1 სექტემბერს ვ. ც.-სა და ქ. რ. ო' ს.-ის რწმუნებულ ვ. ც.-ს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ვ. ც.-მა თავის საკუთრებაში არსებული ქ. სიღნაღში, კ-ს ქ. N1–ში მდებარე შენობა-ნაგებობის პირველი სართული ფართით 231,46 კვ.მ და მასზე წილობრივად დამაგრებული მიწის ნაკვეთი გაასხვისა ქ. რ. ო ს.-ზე. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს, გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის დადებული 2007 წლის 10 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების მე–4 მუხლის 4.1 პუნქტის თანახმად, მყიდველის მიერ შეძენილ ქონებაზე საკუთრების უფლების დადასტურებამდე, გამყიდველთან შეთანხმების გარეშე არ ჰქონდა უფლება გადაცემული ქონება განეკარგა, გადაეცა სარგებლობის უფლებით ან სხვაგვარად დაეტვირთა იგი. ამასთან, მყიდველი ვალდებული იყო, ქონება ახალ მესაკუთრეზე გაესხვისებინა იმავე პირობებით, რაც გათვალისწინებული იყო სამინისტროსა და მყიდველს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებით. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა ქონების გასხვისების შესახებ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსათვის წერილობით შეტყობინებას. აღნიშნული პირობები შესრულებული არ არის, რის გამოც, ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილია. ვ. ც.-ი ქ. რ. ო ს.-ის მაზლია, რაც გამორიცხავს შემძენის კეთილსინდისიერებას.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგარდი განვითარების სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ვ. ც.-სა და ქ. რ. ო ს.-ს შორის 2007 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოპასუხეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინებით ქ. რ. ო ს.-ის და ვ. ც.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რუსთავის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. 2007 წლის 10 მაისს, ერთი მხრივ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს (გამყიდველი) და, მეორე მხრივ, გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც გამყიდველმა მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე გადასცა, ხოლო მყიდველმა მიიღო პირობადებულ საკუთრებაში ქ. სიღნაღში, კ-ს ქუჩაზე მდებარე 460,08 კვ.მ. შენობა-ნაგებობა (ყოფილი არქივის შენობა). ხელშეკრულების 1.2. მუხლის თანახმად, ქონების გამოსასყიდი ღირებულება შეადგენდა 16000 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ეროვნული ვალუტით;

2. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2007 წლის 25 მაისის N1-1/793 ბრძანებით ფიზიკურ პირთა ჯგუფს (გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს) დაუდასტურდა საკუთრების უფლება ქ. სიღნაღში, კ-ს ქუჩაზე მდებარე შენობა-ნაგებობის (ყოფილი არქივის შენობა) 460,08 კვ.მ. ფართზე და მასზე დამაგრებულ 282.80 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების სრულად შესრულების პირობით;

3. 2007 წლის 3 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე გ. ღ.-ესა და ვ. ც.-ს შორის გაიმიჯნა უძრავი ნივთი და შენობა-ნაგებობის პირველი სართული, ფართით 231,46 კვ.მ, საკუთრების უფლებით აღირიცხა ვ. ც.-ის სახელზე, ხოლო შენობის სარდაფი - გ. ღ.-ის სახელზე;

4. 2007 წლის 1 სექტემბერს ვ. ც.-სა და ქ. რ. ო ს.-ის წარმომადგენელ ვ. ც.-ს შორის დაიდო უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება და ქ. სიღნაღში, კ-ს ქუჩა #1-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის პირველი სართული, 8000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, საკუთრებაში გადაეცა ქ. რ. ო ს.-ს. უძრავი ნივთი ქ. რ. ო ს.-ის სახელზე დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში;

5. ვ. ც.-სა და ქ. რ. ო ს.-ს შორის 2007 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს თანხმობაზე;

6. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2010 წლის 16 მარტის ბრძანებით მოსარჩელემ გამოხატა ნება, ნაწილობრივ მოეშალა 2007 წლის 1 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულება ვ. ც.-ის ნაწილში და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების მართვის პოლიტიკისა და პრივატიზების დეპარტამენტს დაევალა ქონების უკან დაბრუნებისა და მისი შემდგომი განკარგვისათვის საჭირო ღონისძიებების გატარება;

7. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების კახეთის სამხარეო სამმართველოს 26.04.2010წ. N1295 მიმართვის საფუძველზე ქ. რ. ო ს.-ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთი კვლავ აღირიცხა სახელმწიფო საკუთრებად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ეკონომიკური განვითარების სამინისტრომ სადავო უძრავი ნივთი გაასხვისა იმ პირობით, რომ შენობაში უნდა მოწყობილიყო თანამედროვე ლუდის ბარი და ასევე განხორციელებულიყო ინვესტიცია. იგივე შინაარსია მოცემული ხელშეკრულების 4.2. პუნქტში, სადაც აღნიშნულია, რომ ქონების გასხვისების შემთხვევაში, ახალმა მესაკუთრემაც უნდა იკისროს იმავე სახის ვალდებულებები, რაც ივალდებულეს გ. ღ.-ემ და ვ. ც.-მა. ხელშეკრულების 4.1. პუნქტით სახელმწიფომ დაიტოვა მექანიზმი, რომ, გასხვისების შემთხვევაში, ჰქონოდა ხელშეკრულების შესრულებაზე კონტროლის საშუალება და მოეხდინა შეფასება, თუ რამდენად შესძლებდა ახალი მესაკუთრე ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას. დაუსაბუთებელია აპელანტების მსჯელობა, რომ, ვინაიდან საკუთრების უფლების მოწმობა გაიცა 2007 წლის 28 მაისს, მყიდველებს უკვე დადასტურებული ჰქონდათ საკუთრების უფლება და ქონების გასხვისებისათვის აღარ იყო საჭირო მოსარჩელის თანხმობა. გარიგების 4.1. პუნქტში მითითებული „საკუთრების უფლების დადასტურების” საკითხი, არ უკავშირდება საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტს. ხელშეკრულების 4.1. პუნქტი არ შეიძლება გაგებულ იქნეს იმდაგვარად, თითქოს ნივთის გასხვისებაზე თანხმობის მოპოვების ვალდებულება მხოლოდ და მხოლოდ დამოკიდებული იყო საკუთრების მოწმობის გაცემის მომენტზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აპელატთა ის მოსაზრება, რომ საკუთრების უფლების დადასტურება უკავშირდება საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტს და საკუთრების მოწმობის გაცემით მყიდველი იძენს საკუთრების ობიექტის თავისუფალი განკარგვის უფლებას, გაზიარებული რომც ყოფილიყო, მოცემულ საქმეზე უდავო გარემოებას წარმოადგენს ის ფაქტი, რომ მყიდველს გადაეცა პირობადებული საკუთრება, ანუ მყიდველი გამყიდველთან ვალდებულებითსამართლებრივ ურთიერთობაში რჩება ვალდებულების სრულად შესრულებამდე - შეძენილ ფართში თანამედროვე ლუდის ბარის გასახსნელად 100 000 აშშ დოლარის ინვესტირებამდე, აღნიშნული კი გულისხმობს იმას, რომ ვ. ც.-ს, გარდა სახელშეკრულებო ვალდებულებისა ნაყიდი ქონება არ გაესხვისებინა მოსარჩელის ნებართვის გარეშე, ასევე გააჩნდა კანონისმიერი ვალდებულება - ნივთის გასხვისების შემთხვევაში მოეპოვებინა გამყიდველის (კრედიტორის) თანხმობა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ, ვინაიდან 2007 წლის 10 მაისის ხელშეკრულებით ვ. ც.-ი და გ. ღ.-ე წარმოადგენდნენ სოლიდარულ მოვალეებს, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 467-ე მუხლის შესაბამისად, გ. ღ.-ის მიერ ვალდებულების შესრულება ვ. ც.-ს ათავისუფლებდა ვალდებულების შესრულებისაგან.

სასამართლოს მითითებით, როგორც 2007 წლის 10 მაისის ხელშეკრულების შინაარსიდან დგინდება, სააუქციონო პირობის თანახმად, ლუდის ბარი უნდა გახსნილიყო მთლიან შენობაში და არა მის სარდაფში. ხელშეკრულებაში არსად არის მითითებული იმის შესახებ, რომ მყიდველებს ფართის გამოყენება შეეძლოთ შეხედულებისამებრ. უფრო მეტიც, მასში ცალსახად აღინიშნა, თუ რა დანიშნულებით იყიდებოდა მთლიანი შენობა. იმის გათვალისწინებით, რომ 2007 წლის 3 ივლისს მხარეებმა საკუთრებაში არსებულ შენობა გამიჯნეს და მისი ნაწილები ცალ-ცალკე საკუთრების უფლებით დაირეგისტრაირეს, გაიმიჯნა მათი ვალდებულებებიც. რაიმე მტკიცებულება, რაც მიუთითებდა, რომ გ. ღ.-ის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულების შესრულების გამო, ეკონომიკური განვითარების სამინისტრო თანახმა იყო, ვ. ც.-ს შენობის ნაწილი გამოეყენებინა შეხედულებისამებრ და მასში არ მოეწყო საზოგადოებრივი კვების ობიექტი, საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებელად მიიჩნია აპელანტების მსჯელობა იმის შესახებ, რომ თუ ხელშეკრულების დასადებად საჭირო იყო სახელმწიფოს ნებართვა, 319-ე მუხლის შესაბამისად, ეს ასახული უნდა ყოფილიყო ცალკე სპეციალურ კანონმდებლობაში და, მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 99-ე მუხლის გამოყენება უადგილოა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაზე არ ვრცელდება 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესი, რომლის შესაბამისადაც, თუ საზოგადოების ან პიროვნების არსებითი ინტერესების დაცვისათვის ხელშეკრულების ნამდვილობა დამოკიდებულია სახელმწიფოს ნებართვაზე, მაშინ ეს უნდა მოწესრიგდეს ცალკე კანონით. კონკრეტულ შემთხვევაში, სახელმწიფოს, როგორც ხელშეკრულების მხარის მიერ, უძრავი ნივთის განკარგვის თაობაზე გაცემული თანხმობა უკავშირდება და, შესაბამისად, გავლენას ახდენს კერძო-სამართლებრივ და არა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ ურთიერთობაზე. თავისთავად, აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სახელმწიფოს თანხმობა, უნდა განვასხვავოთ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ნებართვისაგან.

აპელანტი პრეტენზიას აცხადებდა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 1 ნოემბრის საოქმო განჩინებაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოპასუხე მხარის შუამდგომლობა საქმის სხვა სასამართლოსთვის გადაცემის თაობაზე და წარდგენილი სარჩელი მიჩნეულ იქნა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს განსჯადად.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში სარჩელი საერთო განსაჯადობას ექვემდებარებოდა. საქმეში წარმოდგენილ ყველა ხელშეკრულებაში მოპასუხის მისამართად მითითებული იყო რუსთავი, კლდიაშვილის ქ. კორპუსი N15, ბინა N28 (ტ. I, ს.ფ. 23, 33, 36), რის გამოც არსებობდა ვარაუდი, რომ მოპასუხე ცხოვრობდა რეგისტრაციის მისამართზე. რაც შეეხება ვ. ც.-ის პირადობის მოწმობაში რეგისტრაციის ადგილად სიღნაღის მითითებას, პირადობის მოწმობა გაცემულია 2011 წლის 29 ივნისს და ივარაუდება, რომ მოპასუხემ სწორედ მითითებულ დროს შეიცვალა რეგისტრაციის მისამართი.

რაც შეეხება ნოტარიუსის საქმეში ჩაბმასთან დაკავშირებით აპელანტის პრეტენზიას, სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა მესამე პირად ნოტარიუსის ჩართვაზე უარის თქმის შესახებ რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 01.11.2011წ. საოქმო განჩინებაში მოცემულ შეფასებებს, დასკვნებს და მიიჩნია რომ არ არსებობდა მისი გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივი საფუძვლები. სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლად მითითებული გარემოებები არ არის მიზეზობრივ კავშირში ნოტარიუსის ქმედებასთან.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მოპასუხეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით:

1. სადავო ხელშეკრულების დადებისათვის აუცილებელი არ იყო სამინისტროს თანხმობა. ხელშეკრულების დადებისას უძრავი ნივთი ვ. ც.-ის საკუთრება იყო და რეგისტრირებული იყო მის სახელზე საჯარო რეესტრში, რომლის მიმართაც მონაცემების სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფცია მოქმედებს;

2. თუნდაც მივიჩნიოთ, რომ გასხვისებაზე საჭირო იყო ეკონომიკის სამინისტროს თანხმობა, იგი შეიძლება ჩაითვალოს დაინტერესებულ მესამე პირად და არა გასხვისების უფლებამოსილების მქონე პირად;

3. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 204-ე და 319-ე მუხლები. სასამართლომ მხოლოდ ფორმალური ნიშნით მიიჩნია, რომ სკ-ის 204-ე მუხლში გამოყენებული „თანხმობა“ განსხვავდება 319-ე მუხლში გამოყენებულ ტერმინ „ნებართვისაგან“. აღნიშნული ტერმინები სინონიმებია და სამართლებრივად ერთნაირი მნიშვნელობით იხმარება. კანონმდებელი სკ-ის მე-100 და 101-ე მუხლებში მიუთითებს „ნებართვის“, „თანხმობისა“ და „მოწონების“ იდენტურობაზე;

4. სამართლებრივ ურთიერთობას აწესრიგებს ხელშეკრულების დადების დროისათვის მოქმედი „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ კანონი, რომლის დებულებები არ შეიცავს მითითებას სადავო ხელშეკრულების დადებისათვის სამინისტროს თანხმობის აუცილებლობის შესახებ;

5. ვ. ც.-ი და გ. ღ.-ე სოლიდარული მოვალეები იყვნენ, შესაბამისად, ამ უკანასკნელის მიერ ვალდებულების შესრულებამ ვ. ც.-ი ვალდებულებისაგან გაათავისუფლა;

6. ქ. რ. ო ს.-ი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენია, რადგანაც უძრავი ქონება გასხვისების დროისათვის ვ. ც.-ის სახელზე იყო აღრიცხული;

7. მოცემულ შემთხვევაში, აღძრული იყო აღიარებითი სარჩელი, საქართველოს ეკონომიკურ სამინისტროს კი, იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია, ვინაიდან „იურიდული ინტერესი“ გულისხმობს ლეგიტიმურ ინტერესს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. რ. ო ს.-ისა და ვ. ც.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, ხოლო საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნას ცნობილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2000 ლარის) 70% - 1400 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. რ. ო ს.-ისა (პ/ნ ....) და ვ. ც.-ის (პ/ნ ......) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს 25.09.2012 წლის N1 საგადახდო დავალებით მ. პ.-ს მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 2000 ლარის, 70% - 1400 ლარი;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე