საქმე №ას-1297-1224-2012 19 ნოემბერი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.ფ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ქუთაისის N23 საჯარო სკოლა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების გაუქმება, სამუშაოზე აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ.ფ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ ქუთაისის N23 საჯარო სკოლის მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ საჯარო სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2011 წლის 18 ოქტომბრის N1/კ-05 ბრძანების გაუქმების, სამუშაოზე იმავე საათობრივი დატვირთვით აღდგენისა და 2011 წლის 18 ოქტომბრიდან სამუშაოზე აღდგენამდე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელე 1974 წლიდან მუშაობდა ქ.ქუთაისის 23-ე სკოლაში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად. სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის 2011 წლის 18 ოქტომბრის ბრძანებით 2011 წლის 15 სექტემბრიდან დასაქმებულს შეუწყდა N5-17 შრომითი ხელშეკრულება შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. მოსარჩელემ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება სადავოდ იმ საფუძვლით მიიჩნია, რომ 2011 წლის 15 სექტემბერს მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულება არ გაფორმებულა, რაც არარსებული ხელშეკრულების პირობების დარღვევის საფუძვლით პირის სამუშაოდან გათავისუფლების შესაძლებლობას გამორიცხავდა, ამასთანავე, არ არსებობდა ასევე სკოლის შინაგანაწესის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის დარღვევაზე მითითების წინაპირობაც. დასახელებულით განსაზღვრულია ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ თანამშრომლის, პედაგოგის, მოსწავლის ან სკოლის დისკრედიტაციისაკენ მიმართული უღირსი საქციელის ჩადენა, რაც ადმინისტრაციული გადაცდომაა, თუმცა ადმინისტრაციული გადაცდომის საკითხის განხილვა-გადაწყვეტა, ამავე შინაგანაწესის მე-6 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტითაა რეგულირებული, ხოლო, მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის „დ“ და „ე“ ქვეპუნქტებით დისციპლინური გადაცდომის გამო, დისციპლინური სახდელის შეფარდება დისციპლინური კომიტეტის გადაწყვეტილების საფუძველზეა შესაძლებელი, რაც მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ არის. ამასთანავე, მხარეს შინაგანაწესის თაობაზე მხოლოდ 2011 წლის 28 ოქტომბერს ეცნობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოპასუხის განმარტებით, მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა წარმოიშვა სკოლის დირექტორის 1982 წლის 29 აპრილს გამოცემული N180 ბრძანებით, ხოლო, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის თაობაზე დამსაქმებლის ნების არსებობა ხელშეკრულების ზეპირი ფორმით დადებას ადასტურებს. მოსარჩელეს, გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანებაში მითითებული ხელშეკრულება არ ჩაბარდა, რადგანაც ხელშეკრულება მხარეთა შორის სრულყოფილი ფორმით არ არის გაფორმებული, სადავო ბრძანებაში ხელშეკრულება საქმისმწარმოებლის შეცდომის საფუძველზე მიეთითა არასწორად. 2011 წლის 10 ოქტომბერს სკოლის მანდატურმა დარღვევის აღრიცხვის ფურცლით დააფიქსირა მოსარჩელის მიერ დარღვევის ჩადენა, აღნიშნულთან დაკავშირებით ქ.ფ-ეს ჩამოერთვა ახსნა-განმარტება. 2011 წლის 11 ოქტომბერს გამართულ მშობელთა კრებას ესწრებოდა მანდატური ი. ბ-ე. მშობელთა კრებაზე მოსარჩელემ მანდატურის სამსახურს მიაყენა შეურაცხყოფა, რითაც დაარღვია შრომის შინაგანაწესი. ამასთანავე, მოპასუხემ განმარტა, რომ შინაგანაწესი განთავსებული იყო სკოლაში თვალსაჩინო ადგილას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ქ.ფ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინებით ქ.ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი საფუძვლებით:

პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები, სამართლებრივი შეფასება და დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.ფ-ე წლების მანძილზე მუშაობდა 23-ე საჯარო სკოლაში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად. ქუთაისის 23-ე საშუალო სკოლის 1982 წლის 29 აპრილის №180 ბრძანებით 1982 წლის 1 მაისიდან ქ.ფ-ე დაინიშნა ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად. დარღვევის აღრიცხვის №008505 ფურცლის თანახმად, საგანმანათლებლო დაწესებულებაში ქ.ფ-ეს 2011 წლის 10 ოქტომბერს XI² კლასში არ ჰქონდა სრულად ნაწარმოები საკლასო ჟურნალი. ქ.ფ-ემ 2011 წლის 10 ოქტომბერს მიცემულ ახსნა-განმარტებაში აღნიშნა შემდეგი: „საინტერესოა ამ „არის“ გამო რამდენი დრო უნდა დავკარგო გაკვეთილზე? რა უფრო მნიშვნელოვანია გაკვეთილი თუ „არა“?!“ ქუთაისის 23-ე საჯარო სკოლის 2011 წლის 18 ოქტომბრის №1/კ-05 ბრძანებით ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელ ქ.ფ-ეს შეუწყდა 2011 წლის 15 სექტემბერს №5-17 დადებული შრომითი ხელშეკრულება 2011 წლის 18 ოქტომბრიდან. ბრძანების მიღების საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი. სასამართლოს მითითებით, საქმეში არსებული ქუთაისის 23-ე საჯარო სკოლის შინაგანაწესის მე-5 მუხლი შეიცავს დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახეებს. შინაგანაწესის მე-4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური გადაცდომაა ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ, თანამშრომელის, პედაგოგის, მოსწავლის ან სკოლის დისკრედიტაციისკენ მიმართული უღირსი საქციელი, ხოლო მე-5 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახე სამსახურიდან დათხოვნაა (გათავისუფლებაა) გათვალისწინებული. სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აპელანტმა ქ.ფ-ემ დაადასტურა, რომ მას ორი მოსწავლისათვის საკლასო ჟურნალში „არა“ არ დაუფიქსირებია.

პალატამ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილით, 53-ე მუხლით და მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულება დადებულად მიიჩნია, პალატის განმარტებით, იგივე დატვირთვა აქვს გათავისუფლების შესახებ ბრძანებას, იგი უთანაბრდება შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტას დამსაქმებლის ინიციატივით. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, პალატამ განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა მხარეთა, კერძოდ: დამსაქმებლისა და დასაქმებულის (დასაქმებულთა გაერთიანების) ნების გამოვლენის საფუძველზე. 1982 წლის 29 აპრილის №180 ბრძანებით დასტურდება, რომ 1982 წლის 1 მაისიდან ქ.ფ-ე დაინიშნა ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად, ე.ი მოსარჩელე შრომით ურთიერთობაში იყო მოპასუხესთან და მოსარჩელე სკოლაში მუშაობდა მასწავლებლად. „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 35-ე მუხლის პირველი პუნქტისა და 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“, „ზ“ და „ლ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე სასამართლომ აღნიშნა, რომ მასწავლებელთან შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე მოშლის ამომწურავ ჩამონათვალს დასახელებული ნორმები არ შეიცავს, იგი მასწავლებლისათვის განსაზღვრულ საგამონაკლისო ნორმაა, თუმცა, არ გამორიცხავს სხვა დასაქმებულთა მსგავსად, მათი სამსახურიდან დათხოვნის შესაძლებლობას შრომის კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებშიც.

პალატამ სკოლის შინაგანაწესი შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილად მიიჩნია და ჩათვალა, რომ სადავო ბრძანებით აპელანტთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. ქ.ფ-თან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი გახდა სკოლის შინაგანაწესის მე-4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის დარღვევა. პალატის მითითებით, სკოლის შინაგანაწესის მე-5 მუხლის (ქვეპუნქტები 4 და 5), მე-4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის, მე-5 მუხლი „ე“ ქვეპუნქტის, ასევე სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე აპელანტ ქ.ფ-ის მიერ ორი მოსწავლისათვის საკლასო ჟურნალში „არა-ს“ დაუფიქსირებლობის ფაქტის აღიარება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-3 ნაწილების, 103-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 131-ე მუხლის შესაბამისად, განაწესის დარღვევაზე მიუთითებდა.

ქ.ფ-ის მიერ 2011 წლის 10 ოქტომბერს მიცემულ ახსნა-განმარტების შინაარსის, ასევე პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხული ი. ბ-ის ჩვენებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტის სამუშაოდან გათავისუფლებით შრომის კოდექსის მოთხოვნები არ დარღვეულა, სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმადაც შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველია ხელშეკრულების მოშლა, რაც, ამავე კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შესაძლებელია მოხდეს ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით. შრომის ხელშეკრულების მოშლის შემთხვევაში მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა წყდება, ამასთან, კანონმდებელი არ ზღუდავს მხარეთა ინიციატივას რაიმე დამატებითი პირობების დაწესებით, ანუ ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მხარის ინიციატივა ხელშეკრულების მოშლის შესახებ, თუმცა მხარეთა უფლებების დაცვის თვალსაზრისით, კანონმდებელი შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით შრომითი ურთიერთობის მონაწილეებისთვის ითვალისწინებს გარკვეულ გარანტიებს. აღნიშნული მუხლი ადგენს არა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლებს, არამედ შრომითი ხელშეკრულების მოშლის პროცედურას და თანაზომიერების პრინციპის დაცვით, აწესებს მხარეთა ინტერესების დაცვის მინიმალურ სტანდარტებს. ერთი მხრივ, გაფრთხილების ვადის დაწესებით კანონმდებელი აძლევს საშუალებას დამსაქმებელს, მოძებნოს შესაბამისი კადრი, ხოლო, მეორე მხრივ, დასაქმებულისათვის კომპენსაციის გადახდის ვალდებულების დაწესებით, სოციალური სამართლიანობის თვალსაზრისით, კანონმდებელი ერთგვარად ამსუბუქებს უმუშევრად დარჩენილი დასაქმებულის მდგომარეობას. აღნიშნული პირობების დაწესებით კანონმდებელმა დააბალანსა ერთი მხარის ნების თავისუფლება - საკუთარი ინიციატივით შეწყვიტოს ხელშეკრულება და მეორე მხარის უფლება - დაცული იყოს გარკვეულწილად ხელშეკრულების მოშლის უარყოფითი შედეგებისაგან.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქ.ფ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მისი სააპელაციო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ განჩინების გამოტანისას არასწორად იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით, ასევე არასწორად განმარტა აღნიშნული ნორმა, ვინაიდან, შრომის დისციპლინის დარღვევის მოტივით დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველს არა მითითებული ნორმა, არამედ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი ითვალისწინებს. კასატორის მიერ დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის ფაქტი არ დასტურდება, მისი გათავისუფლების საფუძველი იყო დირექტორის პირადი მოტივაცია, რის გამოც არასწორად იქნა მითითებული ბრძანების სამართლებრივი საფუძველი. სააპელაციო პალატამ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ქ.ფ-სა და ქუთაისის N23 საჯარო სკოლას შორის 2011 წლის 15 სექტემბერს N5-17 შრომითი ხელშეკრულება არ დადებულა, შესაბამისად, ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მხარის გათავისუფლება, სწორედ სადავო ბრძანების უკანონობაზე მიუთითებს. მხარეთა შორის ხელშეკრულების დაუდებლობის ფაქტს ადასტურებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობაც, ამასთან, სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ მხარის განცხადება და მის საფუძველზე დამსაქმებლის მიერ გამოხატული ნება პირის სამუშაოზე მიღებისა და გათავისუფლების თაობაზე შრომითი ხელშეკრულების დადებას ან მის შეწყვეტას უთანაბრდება, თუმცა სასამართლოს შეფასება არ მიუცია იმ ფაქტისათვის, რომ კასატორთან ქუთაისის N23 საჯარო სკოლაში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად დანიშვნის შესახებ 1982 წლის 29 აპრილის N180 ბრძანებით განსაზღვრული შრომითი ურთიერთობა კი არა, არამედ არარსებული შრომითი ხელშეკრულება მოიშალა. სკოლის დირექტორმა დაარღვია „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტი, გასათვალისწინებელია, რომ სკოლიდან გამოთხოვილი ქ.ფ-ის პირადი საქმის ჩამონათვალში მანდატურის მიერ 2011 წლის 10 ოქტომბერს შედგენილი დარღვევის აღრიცხვის ფურცელი, რომელიც საფუძვლად დაედო კასატორის სამსახურიდან გათავისუფლებას, არ ფიქსირდება. ქუთაისის N23 საჯარო სკოლის დირექტორის 2011 წლის 18 ოქტომბრის ბრძანებაში დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულია სკოლის შინაგანაწესის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის დარღვევა, რაც გამოიხატა ქ.ფ-ის უარყოფით დამოკიდებულებაში დასწრების არასრული აღრიცხვის გამო შედგენილი დარღვევის აღრიცხვის ფ-სა და მანდატურისათვის „ყარაულის“ დაძახებაში, რაც არასწორია, რადგანაც კასატორს მანდატურისათვის „ყარაული“ არ უწოდებია, ამასთან, სიტყვის განმარტებიდან გამომდინარე, ის არ არის შეურაცხმყოფელი, ასეთს რომც ჰქონოდა ადგილი, აღნიშნული არ შეიძლება შეფასდეს დასაქმებულის მიერ უზნეო, არაეთიკური საქციელის ჩადენად, ამასთან, ქ.ფ-ის დამოკიდებულება მის მიმართ მანდატურის მიერ განხორციელებული ქმედების თაობაზე „სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული აზრის განმარტებაში ჯდება. სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია იმ გარემოებაზე, რომ აზრი დაცულია აბსოლუტური პრივილეგიით და მისი შეზღუდვა, მის გამო რაიმე პასუხისმგებლობის დაწესება ეწინააღმდეგება კანონს. სასამართლომ ასევე უგულებელყო ის გარემოება, რომ ქ.ფ-ის სადავო გამონათქვამი შეურაცხმყოფელი არ არის, ამასთანავე, სასამართლომ არასწორად შეაფასა 2011 წლის 10 ოქტომბრის ახსნა-განმარტება, რადგანაც საკლასო ჟურნალში ორი „არა-ს“ აღურიცხაობა არ ადასტურებს კასატორის მიერ საკლასო ჟურნალის არასწორ წარმოებასა და მისი სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველს. საყურადღებოა, რომ 2011 წლის 10 ოქტომბრის ახსნა-განმარტება ადასტურებს კასატორის მიერ გამოუცხადებელი მოსწავლეებისათვის „არა-ს“ დაწერის ფაქტს, ხოლო სადავო „არა-ს“ დაწერას მხარე აპირებდა მოსწავლეთა დაგვიანების ფაქტის გარკვევის შემდეგ. სკოლის დირექტორის არასწორ დამოკიდებულებას კასატორის მიმართ ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ ქიმიის მასწავლებლის მიერ იმავე გადაცდომის ჩადენას დირექტორის მხრიდან რაიმე რეაგირება არ მოჰყოლია, სასამართლოს ყურადღება არ გაუმახვილებია იმ გარემოებაზე, თუ რაში გამოვლინდა ქ.ფ-ის მიერ უღირსი საქციელის ჩადენა, სასამართლოს არ შეუფასებია დასწრების აღურიცხაობის სადავო ფაქტი ერთჯერადი იყო თუ არა და ეს დარღვევა წარმოადგენდა თუ არა შრომის შინაგანაწესის 5.5 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სახდელის - სამუშაოდან გათავისუფლების ღონისძიების გამოყენების წინაპირობას სხვა დისციპლინური ღონისძიებების გატარების გარეშე. აღნიშნულით სკოლის დირექტორმა დაარღვია შინაგანაწესის 5.6 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სახდელის შეფარდების წესი. ამ გარემოებამ კი თავისთავად განაპირობა კასატორის მიმართ „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის მე-2 პუნქტით უზრუნველყოფილი საჩივრების დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი განხილვის შესაძლებლობა. სამუშაოდან გათავისუფლებით ასევე დაირღვა ზემოაღნიშნული კანონის მე-19 მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებული სახდელის დადების თანაზომიერების პრინციპი. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ სკოლის შინაგანაწესის 5.6 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულია დისციპლინური სახდელის დადებაზე უფლებამოსილი პირების წრე და ამ ღონისძიებათა გამოყენების პროცედურა, რაც მოცემულ შემთხვევაში, დარღვეულია სკოლის დირექტორის მიერ. ეროვნული სასწავლო გეგმის 6.3 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულია კლასის დამრიგებლის ვალდებულებანი, ამ ვალდებულებებთან მიმართებით კი, არ ყოფილა გამოკვლეული ქ.ფ-ის, როგორც კლასის დამრიგებლის მიერ მოსწავლეთა დაგვიანების საკითხის გადაწყვეტამდე მათი გამოუცხადებლობის დროებით დაუფიქსირებლობა წარმოადგენდა თუ არა დარღვევას. სასამართლომ გადაწყვეტილებაში, მართალია, მიუთითა „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე, თუმცა ვერც მოწინააღმდეგე მხარემ დაადასტურა და არც სასამართლოს უმსჯელია კასატორის მიმართ ამ ნორმის დარღვევის ფაქტზე, შესაბამისად, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით ქ.ფ-ის სამუშაოდან ცალმხრივად, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე გათავისუფლება უკანონოა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 ნოემბერის განჩინებით ქ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ცნობილ იქნა დასაშვებად, ხოლო საქმის განხილვა დაინიშნა ზეპირი მოსმენის გარეშე თანახმად ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 პუნქტისა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთება, მხარის საკასაციო პრეტენზიების მართებულობა და თვლის, რომ ქ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი საფუძვლიანია და ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

წინამდებარე დავის განხილვისას სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია და ეს სადავოდ არც კასატორს გაუხდია, რომ ქუთაისის 23-ე საჯარო სკოლის 1982 წლის 29 აპრილის ბრძანებით 1982 წლის 1 მაისიდან ქ.ფ-ე დაინიშნა ამავე სკოლის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად, რაც შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, მხარეთა შორის გაფორმებულ შრომით ხელშეკრულებას უთანაბრდება.

დადგენილია, რომ დაკავებული თანამდებობიდან ქ.ფ-ის გათავისუფლების საფუძველი ამავე სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელ ნ.ს-ის 2011 წლის 18 ოქტომბრის N1/კ-05 ბრძანება გახდა.

საქმის განხილვისას სააპელაციო პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.ფ-ემ დაარღვია საგანმანათლებლო დაწესებულების შინაგანაწესის მოთხოვნები, რომელიც მხარეთა შორის არსებული შრომითი ურთიერთობის მარეგულირებელი ნაწილია. დასაქმებულის მიერ შინაგანაწესის დარღვევად კი, სასამართლომ ჩათვალა სკოლის მანდატურის მიერ 2011 წლის 10 ოქტომბერს შედგენილი N008505 დარღვევის აღრიცხვის ფურცლით დადასტურებული გარემოება, რომლის მიხედვითაც 2011 წლის 10 ოქტომბერს ქ.ფ-ემ XI² კლასში არასწორად აწარმოა საკლასო ჟურნალი. კასატორის მიერ ჩადენილ დისციპლინურ გადაცდომად სასამართლომ მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ 2011 წლის 11 ოქტომბერს გამართულ მშობელთა კრებაზე ქ.ფ-ემ არ დამალა უარყოფითი დამოკიდებულება მოსწავლეთა დასწრების არასრული აღრიცხვის გამო შედგენილი აღრიცხვის ფურცლისა და მანდატურის სამსახურის მიმართ, კერძოდ, მათ უწოდა „ყარაულები“.

ზემოაღნიშნული გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასაქმებულმა ჩაიდინა შრომის შინაგანაწესის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დისციპლინური გადაცდომა - ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების წინააღმდეგ, თანამშრომელის, პედაგოგის, მოსწავლის ან სკოლის დისკრედიტაციისაკენ მიმართული უღირსი საქციელი, ხოლო, ამავე შინაგანაწესის 5.5 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ჩადენილი გადაცდომის თანაზომიერად ჩათვალა დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნა, რაც შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარეობდა.

საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივარში ჩამოყალიბებული პრეტენზიების საფუძვლიანობის შემოწმების მიზნით ყურადღებას გაამახვილებს რამოდენიმე საკითხზე:

საქმის მასალებით დადასტურებულია და არც კასატორი ხდის სადავოდ იმ გარემოებას, რომ 2011 წლის 10 ოქტომბერს XI² კლასში სიის ამოკითხვისას გაკვეთილზე დამსწრე მოსწავლეთა აღრიცხვა არასრულყოფილი იყო, თუმცა, გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლომ შეფასება მისცა პედაგოგის წერილობითი ახსნა-განმარტების მხოლოდ იმ ნაწილს, სადაც გადმოცემულია მისი დამოკიდებულება დასწრების აღრიცხვის გამო მანდატურის მიერ შედგენილ დარღვევის ფურცელთან, სასამართლოს არ უმსჯელია ამავე ახსნა-განმარტების იმ ნაწილზე, სადაც ქ.ფ-ე განმარტავს შემდეგს: „გაკვეთილის დაწყებისთანავე ამოვიკითხე XI² კლასის მოსწავლეთა სია. იმ მოსწავლეთა გვარები, რომლებიც არ მესწრებოდნენ გაკვეთილზე შევიტანე ჩემს წიგნაკში. ამ დროს შემოვიდა დაგვიანებული მოსწავლე ე.მ-ანი, რომელსაც მივეცი შენიშვნა აღნიშნულ ფაქტთან დაკავშირებით. ამ დროს მას უკან შემოყვა მეორე დაგვიანებული მოსწავლე კ.ბ-ე და რადგან უკვე გასული იყო სათანადო დრო, დავიწყე ჟურნალში არების ჩაწერა. ზემოთაღნიშნულმა მოსწავლეებმა აღნიშნეს, რომ ისინი არ იყვნენ შეტანილი მორიგის მიერ დაგვიანებულთა სიაში (რადგან დროის ხანგრძლივობა განსაზღვრულია) და მეც მათ გასწვრივ ჟურნალში „არა“ არ დამიწერია. რაც შეეხება ს. რ-ს, მექანიკურად გამომრჩა“ (იხ. ს.ფ.61). სასამართლოს შეფასება არ მიუცია ასევე პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას მოპასუხის ზეპირი განმარტებისათვის, რომ ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების დარღვევად (შინაგანაწესის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი) საკლასო ჟურნალის არასრული წარმოება არ მიიჩნევა (იხ. საქალაქო სასამართლოს სხდომის ოქმი 14:40:25).

პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას სადავო გარემოების დადგენის მიზნით დაიკითხნენ მოწმეები, რომელთაგან ორი: ლ. კ-ე და ნ. კ-ე, როგორც XI² კლასის მოსწავლეთა მშობლები, კრების სრულ მიმდინარეობას ესწრებოდნენ, ხოლო ამავე სკოლის მათემატიკის მასწავლებელი ზ. გ-ანი ესწრებოდა ზემოაღნიშნული კრების ნაწილს. მოწმეებმა გადმოსცეს კრების მიმდინარეობა, რომელიც ასევე შეეხებოდა წინამდებარე დავის უმთავრეს გარემოებას - სკოლის მანდატურის სამსახურისათვის შეურაცხყოფის მიყენების ფაქტს. ჩვენებებში მოწმეები უარყოფენ კასატორის მიერ მანდატურის სამსახურისათვის შეურაცხყოფის მიყენებას. მოწმედ დაკითხულმა მანდატურმა ი.ბ-ემ ასევე გადმოსცა ამავე კრების მიმდინარეობა და აღნიშნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ისეთი გარემოებები, როგორიცაა კრების მიმდინარეობა, დარღვევის თაობაზე სკოლის დირექტორისათვის რამდენიმე დღის დაგვიანებით შეტყობინება და ამავე ფაქტზე მანდატურის სამსახურთან ელექტრონული კომუნიკაცია. საყურადღებოა თავად სკოლის დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის განმარტება, სადაც ის მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მიერ შრომითი პირობების დარღვევა, რაც მანდატურის სამსახურისათვის შეურაცხყოფის მიყენებაში გამოიხატა, მანდატურის ზეპირი მოხსენებით მიიჩნია დადასტურებულად, თავად კი ამ ფაქტს არ შესწრებია, ვინაიდან მშობელთა კრებას არ ესწრებოდა. სასამართლო გადაწყვეტილების მიღებისას დაეყრდნო რა მხოლოდ მანდატურ ი.ბ-ის ჩვენებას, გადაწყვეტილებაში არ არის ასახული სასამართლოს პოზიცია სხვა მოწმეთა ჩვენებების გაზიარებაზე უარის თქმისა თუ მათ დაუშვებელ მტკიცებულებად მიჩნევის თაობაზე. აღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სწორედ მტკიცებულებათა შეფასების შედეგად უნდა იქნას გამორკვეული და დადგენილი ფაქტი, უწოდა თუ არა პედაგოგმა მანდატურის სამსახურს „ყარაული“, ამასთანავე, საკითხის დადებითად გადაწყვეტის შემთხვევაში, შეფასება უნდა მიეცეს იმ გარემოებასაც, თუ რა კონტექსტში იქნა აღნიშნული გამონათქვამი გაკეთებული, წარმოადგენდა თუ არა ის დამამცირებელ, შეურაცხმყოფელ გამონათქვამს მანდატურის სამსახურის მიმართ და აღნიშნული, თავის მხრივ, იყო თუ არა დასაქმებულის მიერ შრომის შინაგანაწესის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ზნეობრივ-ეთიკური გადაცდომის ჩადენა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, ფაქტების კონსტატაციის მასალებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. ამავე კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. საკასაციო პალატა ასევე მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებზე, რომლითაც განსაზღვრულია სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა გამოკვლევა-შეფასების წესი და დადგენილია, რომ სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს რა საქმეში წარმოდგენილ მოსარჩელის წერილობითი ახსნა-განმარტების მხოლოდ ნაწილსა და მოწმე ი.-ის ჩვენებაზე, თვლის, რომ მხარემ დაარღვია შრომითი პირობები, აღნიშნულის საპირისპიროდ, გასაჩივრებული განჩინების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს სასამართლოს შეფასებით მსჯელობას თუ რატომ არ იქნა შეფასებული მოსარჩელის წერილობითი ახსნა-განმარტება ერთიანობაში, ასევე სხვა მოწმეთა ჩვენებები და ადასტურებდა თუ არა ეს ყოველივე სარჩელის საფუძვლიანობას. ამ მიმართებით, საკასაციო პალატა სავსებით იზიარებს კასატორის მიერ წარმოდგენილ შედავებას.

საკასაციო პალატა მიუთითებს „საჯარო სკოლის დირექტორსა და მასწავლებელს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების სავალდებულო პირობების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის 11 ოქტომბრის N959 ბრძანების 6.6 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმადაც, სკოლა ვალდებულია სასკოლო დისციპლინის დაცვისას უზრუნველყოს მასწავლებლის მიმართ დისციპლინური დევნის განხორციელება სკოლის შინაგანაწესით გათვალისწინებულ შემთხვევებში და დადგენილი წესით, ჯეროვანი და სამართლიანი პროცედურებით.

საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ქ.ქუთაისის N23 საჯარო სკოლის შინაგანაწესის თანახმად, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილია, დისციპლინური გადაცდომის ჩადენისას პედაგოგს ეკისრება დისციპლინური სახდელი (5.3 მუხლი), ამავე შინაგანაწესის 5.4 მუხლი შეიცავს დისციპლინურ გადაცდომათა ზოგად ჩამონათვალს, სადაც არაა მითითებული საკლასო ჟურნალის წარმოების წესის დარღვევაზე. შინაგანაწესის 5.4 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი ზოგადად მიუთითებს ზნეობრივ-ეთიკური ნორმების დარღვევაზე და თუ რა მოიაზრება ამ უკანასკნელში, ეს არაა განსაზღვრული, რაც შეფასების საგანია. შინაგანაწესის 5.5 მუხლით განსაზღვრულია დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახეები, ხოლო, 5.6 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომად სამსახურიდან დათხოვნის გამოყენებისათვის სავალდებულოა დისციპლინური კომიტეტის გადაწყვეტილება. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებში არ მოიპოვება დისციპლინური წარმოების განხორციელების დამადასტურებელი მტკიცებულება, უფრო მეტიც, არ დასტურდება დისციპლინური გადაცდომის ფაქტის მიმართ რაიმე მოკვლევის ჩატარება, არამედ ირკვევა, რომ შინაგანაწესის ზემოაღნიშნული დებულების საწინააღმდეგოდ, დასაქმებულის თანამდებობიდან გათავისუფლების გადაწყვეტილება მიღებულია დირექტორის მიერ ერთპიროვნულად. საკასაციო პალატის აღნიშნულ მოსაზრებას განამყარებს მოპასუხე N23 საჯარო სკოლის დირექტორის განმარტება, რომ სადავო პერიოდში სკოლის დისციპლინური კომიტეტის არარსებობის გამო მან გადაწყვეტილება მუშაკის გათავისუფლების თაობაზე მიიღო ერთპიროვნულად (იხ. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 15 დეკემბრის სხდომის ოქმი). აღნიშნული გარემოება გასაჩივრებული განჩინებით ასევე არ არის შეფასებული.

საკასაციო პალატა დაუსაბუთებლობის მოტივით ვერ გაიზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ქ.ფ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ. ამ მიმართებით პალატა ყურადღებას გაამახვილებს საქმეში წარმოდგენილ 2011 წლის 18 ოქტომბრის N1/კ-05 ბრძანებაზე, რომლის მიღების სამართლებრივ საფუძვლად აღნიშნულია „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლი მე-2 პუნქტი და შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი (იხ. ს.ფ.11). საქმეში წარმოდგენილი შესაგებლისა და მოპასუხის ზეპირ ახსნა-განმარტებაში, მართალია, სსიპ ქ.ქუთაისის N23 საჯარო სკოლა ასევე მიუთითებს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზეც, თუმცა მას ამავე ნორმის „გ“ ქვეპუნქტის გამოყენება სადავო არ გაუხდია, ამასთანავე, საქმის მასალებში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომელიც ამ მიმართებით სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის მართებულობას დაადასტურებდა. საკასაციო პალატა, ერთი მხრივ, ყურადღებას გაამახვილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილ სათანადო მტკიცებულების წარდგენის აუცილებლობაზე, რომელიც, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებში არ მოიპოვება, ამასთანვე, ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობას, რომ მასწავლებელთან შრომითი ხელშეკრულების შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მოშლისას სკოლის დირექტორი შეზღუდულია გარკვეული წინაპირობებით („ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი), თუმცა, მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლო ადასტურებს დასაქმებულის მხრიდან შრომითი პირობების დარღვევას და ასევე ადგენს შრომითი ურთიერთობის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე მოშლის ფაქტს. ორგანული კანონის საქართველოს შრომის კოდექსის პირველი მუხლით რეგულირებულია ამ კოდექსის მოქმედების სფერო და დასახელებული ნორმის პირველი ნაწილით განსაზღვრულია, რომ ეს კანონი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. უდავოა, რომ მასწავლებელსა და სკოლას შორის შრომითი ურთიერთობის რეგულირების სფეროსათვის, ნორმატიული მოწესრიგების თვალსაზრისით, შრომის კოდექსთან მიმართებით სპეციალურ კანონს „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონი წარმოადგენს, რომლის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტით დადგენილია სკოლის დირექტორის უფლებამოსილება, ვადამდე შეუწყვიტოს მასწავლებელს შრომითი ხელშეკრულება შრომითი პირობების დარღვევის, სააღმზრდელო საქმიანობისათვის შეუფერებელი ქმედების ჩადენის ან კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით არაკვალიფიციურობის დადასტურების შემთხვევაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სპეციალური კანონით რეგულირებული გადაცდომის ფაქტის კვლევა და მისი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით რეგულირება კანონის არასწორ განმარტებაზე მიუთითებს. აღნიშნულისა და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქმეში წარმოდგენილი ქ.ფ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად სწორედ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევაა მითითებული, პალატა ვერ გაიზიარებს განჩინების სამართლებრივ შეფასებას შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტთან მიმართებით და თვლის, რომ ამ ნაწილშიც საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებით გამოკვლევა, ამასთანავე, საკასაციო პალატა მოიხმობს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლს, რომლის მიხედვითაც, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ფუნქციაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენებისა და ვალდებულების შესრულების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას, წინააღმდეგ შემთხვევაში სასამართლოსათვის მიმართვის უფლება თავის მნიშვნელობას კარგავს. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელ გარემოებათა მართლზომიერების სწორად შეფასება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ გადაწყვეტილებას საკასაციო სასამართლომ საფუძვლად უნდა დაუდოს სამართლებრივი შეფასება, რომელიც სავალდებულოა სააპელაციო სასამართლოსათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს. სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახლა განხილვისას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნათა დაცვით უნდა შეაფასოს საქმეში არსებული მტკიცებულებები და დაადგინოს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, ხოლო ამის შემდგომ უნდა შეამოწმოს სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლიანობა საქართველოს ორგანული კანონის - საქართველოს შრომის კოდექსისა და განათლების სფეროში მოქმედი საკანონმდებლო და კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტების მიხედვით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ივნისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე