საქმე №ას-1401-1322-2012 19 ნოემბერი, 2012 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი - შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ა“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე - ი.მ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 სექტემბრის განჩინება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი - საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი.მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. რ-ის“ მიმართ მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურებისა და 2012 წლის მარტიდან ყოველთვიური სარჩოს მოქმედი ზეინკლის ხელფასის 70%-ის შესაბამისად, 455 ლარით განსაზღვრის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
ი.მ-ი მუშაობდა მოპასუხე დაწესებულებაში ზეინკლად. სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას 1990 წლის 3 იანვარს მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის გამოც მრავალი წლის განმავლობაში იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს შრომითი დასახიჩრების გამო. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებით ახლებურად დარეგულირდა საწარმოო ტრავმით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი, თუმცა შპს „ს. რ-ა“ მოსარჩელეს არ უანგარიშებს სარჩოს მისი კატეგორიის მოქმედი მუშაკისათვის განსაზღვრული ხელფასის ოდენობის შესაბამისად, ი.მ-ი ვერ იღებს კანონით გარანტირებულ შემოსავალს.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:
საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილების 1.1 და 1.2 მუხლების, შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ანალიზიდან გამომდინარე, სარჩოს დაანგარიშება უნდა მოხდეს დელიქტური ვალდებულების შესრულების ზოგადი წესის თანახმად. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 1990 წლის 5 იანვარს შედგენილი ნ-1 უბედური შემთხვევის აქტის თანახმად, დამსაქმებლის ბრალეული ქმედება მოსარჩელის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენებაში არ იკვეთება, შესაბამისად, არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 408-ე და 415-ე მუხლებით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების საფუძვლები. სარჩოს გადაანგარიშების საკითხი რეგულირდებოდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის N48 ბრძანებულებით, რომელიც პერიოდულად ცვლილებას განიცდიდა და 2003 წელს არსებული რედაქციით ბრძანებულება სარჩოს დაანგარიშებას აღარ ითვალისწინებს, საბოლოოდ 2006 წლიდან ბრძანებულება ძალადაკარგულად გამოცხადდა და სარჩოს გადაანგარიშებას არც საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 28 აგვისტოს N53 დადგენილება ითვალისწინებს. ამ ნორმატიული აქტების პერიოდული ტრანსფორმაცია ცხადყოფს კანონმდებლის ნებას, რომ მოქმედი კანონმდებლობა სარჩოს დაანგარიშებას არ ითვალისწინებს. მოსარჩელის მოთხოვნა არ რეგულირდება არც მოქმედი შრომის კოდექსითა და არც სამოქალაქო კოდექსით. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომელიც მოცემულ შემთხვევასთან მიმართებით სპეციალური ნორმაა, პირდაპირ ითვალისწინებს სხეულის დაზიანების გამო სარჩოს გადახდას და ამ ნორმასთან მიმართებაში ამავე მუხლის პირველი ნაწილის გამოყენება არ დაიშვება. ასეთ ვითარებაში კანონმდებელმა სავსებით სამართლიანად დაადგინა, რომ სარჩოს ანაზღაურება უნდა მოხდეს იმ ოდენობით, რა ოდენობასაც შეადგენდა დასაქმებულის ხელფასი სარჩოს დანიშვნის დროისათვის. აღნიშნული იცავს მხარეთა თანასწორობას და მყარი გარანტიაა დაზარალებულისათვის. საყურადღებოა, რომ, ჯანმრთელობის დაზიანების გამო, პირველადი მდგომარეობის აღდგენა სხვა დელიქტური ვალდებულებებისაგან განსხვავებით ყოველთვის არ არის შესაძლებელი, გასათვალისწინებელია, რომ მოსარჩელე ვერ ადასტურებს იმ ოდენობით თანხის მიღების შესაძლებლობას რა ოდენობითაც აქვს მოთხოვნილი, მოპასუხე ორგანიზაციის შიდა აქტების თანახმად, მოძრაობასთან დაკავშირებულ მუშაკთა (მამაკაცთა) მუშაობის მაქსიმალური ასაკი 65 წელია, გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელე ინვალიდობის გამო იღებს პენსიასაც, რაც მიღებული ტრავმის გამო აქვს დანიშნული. აღნიშნული საფუძვლებიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი დაუსაბუთებელია. მოპასუხის განმარტებით, სარჩელი ასევე ხანდაზმულია, რადგანაც მოსარჩელეს ზიანი 1990 წლის 3 იანვარს მიადგა, მისი სასარჩელო მოთხოვნის მიმართ კი ვრცელდება ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა თანახმად საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებისა და სამოქალაქო კოდექსის 1008-ე მუხლისა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 მაისის საოქმო განჩინებით შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სს „ს. რ-ა“, ამავე კოლეგიის 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით კი, ი.მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე სს „ს. რ.ას“ მოსარჩელე ი.მ-ის სასარგებლოდ 2009 წლის მარტიდან 2012 წლის მარტამდე დაეკისრა გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის - 8544 ლარისა და 84 თეთრის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით, ხოლო 2012 წლის მარტიდან ყოველთვიურად დაეკისრა ზეინკლის ხელფასის 70%-ის - 455 ლარის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ უდავო გარემოებად მიიჩნია, რომ ი.მ-ი მუშაობდა თბილისის სალოკომოტივო დეპოში ზეინკლად. 1990 წლის 3 იანვარს ი.მ-მა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და, შრომითი დასახიჩრების გამო, უვადოდ დაეკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 70%-ით. დასახიჩრების გამო მოსარჩელე 2009 წლის მარტიდან დღემდე სს „ს. რ-გან“ იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს 87 ლარსა და 91 თეთრს. 2009 წლის მარტიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით მოქმედი ზეინკლის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 372 ლარს, ხოლო 2011 წლის მარტიდან - 650 ლარს. მოსარჩელის თანამდებობის მუშაკის ხელფასის 70%-ის ოდენობამდე გადასაანგარიშებელი სარჩო 2012 წლის თებერვლის ჩათვლით შეადგენდა 8 544,84 ლარს, ხოლო 2012 წლის მარტიდან გასაცემი სარჩოს ოდენობა თვეში 455 ლარი იყო (ი.მ-ი სარჩოს სახით თვეში იღებდა მხოლოდ 87 ლარს და 91 თეთრს. მოსარჩელეს 2009 წლის მარტიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით (24 თვე) ყოველი თვე უნდა მიეღო 372 ლარის 70%, ანუ 260 ლარი და 40 თეთრი, აღნიშნულ თანხას გამოკლებული მიღებული 87 ლარი და 91 თეთრი = 172 ლარი და 49 თეთრს. 172.49 × 24 თვეზე = 4139 ლარს და 76 თეთრს. 2011 წლის მარტიდან 2012 წლის თებერვლის ჩათვლით (12 თვე) მოსარჩელეს ყოველთვიურად უნდა მიეღო 650 ლარის 70%, 455 ლარი, აღნიშნულ თანხას გამოკლებული მიღებული 87 ლარი და 91 თეთრი = 367 ლარს და 09 თეთრს. 367.09 × 12 თვეზე = 4405 ლარს და 08 თეთრს). სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელეს უნდა აუნაზღაურდეს 4139,76+4405,08=8 544,84 ლარი, ხოლო 2012 წლის მარტიდან სარჩოს ოდენობა უნდა განისაზღვროს თვეში 455 ლარით.
პალატამ მიუთითა საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის №93 ბრძანებულებაზე, რომლითაც ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი“ და შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი განისაზღვრა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით. პალატამ იხელმძღვანელა ამავე დადგენილების 1.1, 1.2 მუხლებით და განმარტა, რომ 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე. სამოქალაქო კოდექსით სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება დელიქტური პასუხისმგებლობის ფორმით. ამავე კოდექსის 992-ე მუხლის, 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების შესაბამისად, მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო, სარჩოს სახით მიეღო ზიანის ანაზღაურება იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მიიღებდა ხელფასს, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ დაუშვებელია სასამართლო გადაწყვეტილებით განსაზღვრული სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშება, ვინაიდან კანონმდებლობა ასეთ შესაძლებლობას არ ითვალისწინებს. სასამართლოს განმარტებით, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. აღნიშნული გულისხმობს პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფას საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. სარჩოს ანაზღაურების სწორედ ამგვარ უფლებას ადგენს საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განსაზღვრული წესი ზიანის ანაზღაურების სამოქალაქო კოდექსით დადგენილ ნორმებზე მითითებით. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სს „ს. რ-ში“ იმავე თანრიგის მუშაკების ხელფასი, რომელზეც დასაქმებული იყო მოსარჩელე ტრავმის მიღებამდე, გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული ი.მ-ის სარჩელი ზიანის სარჩოს გადაანგარიშებით ანაზღაურების თაობაზე. პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის პოზიციას, რომ სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვოდა მომხდარ საწარმოო ტრავმაში, ანუ ი.მ-ის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენების გამო იგი არ იყო ვალდებული, გადაეხადა მოსარჩელისათვის ყოველთვიური სარჩო. სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში, დავის საგანი იყო არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება. საწარმოს ბრალეულობის საკითხი განიხილება სარჩოს დაწესებისას და არა უკვე დაწესებული სარჩოს აღდგენის ან გადაანგარიშებისას. 1990 წლის 3 იანვარს ი.მ-ის მიერ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას საწარმოო ტრავმის მიღება და, შრომითი დასახიჩრების გამო, პროფესიული შრომითი უნარის 70%-ით დაკარგვის ფაქტი დადგენილი იყო. ი.მ-ს დაენიშნა სარჩო, რომელსაც იგი კვლავ იღებს. ვინაიდან სს „ს. რ-ა“, საწარმოო ტრავმის გამო, ზიანის ანაზღაურების მიზნით დაზარალებულის სახელზე გასცემდა ყოველთვიურ სარჩოს, ეს საკითხი მხარეთა შორის უკვე გადაწყვეტილსა და უდავოდ დადგენილს წარმოადგენდა, შესაბამისად, საწარმოს ბრალეულობის საკითხის გამორკვევა, ამ ეტაპზე აღარ განიხილებოდა.
სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ი.მ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლოს არ მიუთითებია სამართლის ნორმა, რომელიც სარჩოს გადაანგარიშებას უპირობოდ აწესებს, აღნიშნულის გამო გასაჩივრებული განჩინება დაუსაბუთებელია და არსებობს მისი გაუქმებისათვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე1“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საფუძველი. გადაწყვეტილების უსწორობას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, მართალია, გამოიყენა ამავე ნორმის მე-2 ნაწილი, თუმცა არასწორად განმარტა იგი, ასევე არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილების 1.1 და 1.2 პუნქტები, ამასთანავე, არასწორად არ გამოიყენა ამავე დადგენილების 2.1 პუნქტი. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი არეგულირებს შემთხვევას, როდესაც დასაშვებია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, აღნიშნული შეეხება მატერიალურ ზიანს და არა ჯანმრთელობის დაზიანებით მიყენებულ ზიანს, რაც მოცემულ შემთხვევაშია სახეზე. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილით სადავო საკითხის რეგულირება კი განპირობებულია მისი, როგორც სპეციალური ნორმის არსებობით, რა დროსაც, ნორმათა კოლიზიისას გამოიყენება სპეციალური ნორმა. განსხვავებით სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობისაგან, შრომითი ურთიერთობის პირობებში დასაქმებულს არ აქვს ლეგიტიმური მოლოდინი შრომითი ურთიერთობის გაგრძელებისა, ვინაიდან მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლები შესაძლებლად მიიჩნევს დასაქმებულის ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე უპირობო გათავისუფლებას. აღნიშნული ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეს, შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებშიც კი, არ ჰქონდა მყარი გარანტია სამუშაოს შესანარჩუნებლად. კანონმდებლის აღნიშნული პოზიცია ემყარება ლიბერალურ საბაზრო ეკონომიკას, რომლის გამოც არ შეიძლება აიძულო დამსაქმებელი, გააგრძელოს შრომითი ურთიერთობა კონკრეტულ პირთან. კანონმდებლის აღნიშნული პოზიციიდან გამომდინარეობს სარჩოს დაანგარიშების წესის გაუქმებაც. არსებულ პირობებში, კერძო სამართლის სუბიექტის სოციალური პასუხისმგებლობა მინიმუმამდეა დაყვანილი, რადგანაც სოციალური ფუნქციის მატარებელი თავად სახელმწიფოა. სს „ს. რ-ა“, როგორც კერძო სამართლის სუბიექტი, ყველაფერს აკეთებს საკუთარი განვითარებისათვის, რაც კვალიფიციური კადრების მოზიდვასა და ხელფასის მომატებაშიც გამოიხატება, იმ პირობებში კი, როდესაც სხვადასხვა დროს შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ჯანმრთელობის დაზიანების გამო კასატორი ისედაც უნაზღაურებს სარჩოს ამ პირებს, მისთვის სარჩოს მოქმედი ხელფასის გათვალისწინებით გადაანგარიშების დაკისრება, ხელს უშლის სუბიექტის ბიზნესაქტივობას. საკითხის სირთულის გათვალისწინებით, მხარეთა თანასწორობის პრინციპის დაცვით, კანონმდებელმა სწორი გამოსავალი ნახა სარჩოს იმ ოდენობით განსაზღვრაში, რაც ტრავმის მიყენების დროს არსებობდა. საკითხის ამგვარი გადაწყვეტა მეტ სტაბილურობას უქმნის დაზარალებულსაც, ვინაიდან სარჩოს დაანგარიშების წესის არსებობის შემთხვევაში, ხელფასის შემცირება ყოველთვის გამოიწვევს დაზარალებულისათვის სარჩოს ოდენობის შემცირებას. სასამართლომ გადაწყვეტილებით არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილების 1.1 და 1.2 პუნქტები, ვინაიდან აღნიშნულით სარჩოს გადაანგარიშების საკითხის რეგულირებისათვის მიეთითა სამოქალაქო კოდექსსა და შრომის კოდექსზე, რომელთაგან არც ერთი არ ითვალისწინებს სარჩოს არსებული ხელფასის შესაბამისად გადაანგარიშების შესაძლებლობას. სარჩოს გადაანგარიშების რეგულაციის ტრანსფორმაცია 1999 წლის 9 თებერვლიდან, ვიდრე 2007 წლის 24 მარტამდე და შემდეგაც, ცხადყოფს კანონმდებლის მიზანს, გაეუქმებინა სარჩოს დაანგარიშების 2007 წლამდე არსებული წესი. საქართველოს მთავრობის N53 დადგენილების 2.1 მუხლის თანახმად კი, „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას და არა გადაანგარიშებას. სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ განჩინებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლისმ ე-2 ნაწილის საწინააღმდეგოდ, არ არის ასახული სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა გამოკვლევის შედეგად სასამართლოს მიერ გამოტანილი დასკვნები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა (იხ. სუსგ №ას-169-497-09, 24 ივლისი, 2009 წელი).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 19 ოქტომბერს №476 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 647,50 ლარის 70% – 453,25 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ (ს/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 19 ოქტომბერს №476 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 647,50 ლარის 70% – 453,25 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
