საქმე №ას-1459-1377-2012 28 ნოემბერი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ი. ბ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ნ.კ-ვა, კ.გ. და დ.ა-ბი (მოპასუხე)

მესამე პირი - საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ხონის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი - უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. ბ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ.კ-ას, კ. დ. და გ. ა-ბის მიმართ მოპასუხეთა უკანონო მფლობელობიდან ქ.ხონში, ს. დასახლების N96/21-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან მოპასუხეთა გამოსახლების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

სადავო საცხოვრებელი სახლი, როგორც სამხედრო პირს, მოსარჩელის მეუღლე ვ. ს-ეს გადაეცა, სადაც ეს უკანასკნელი მეუღლესთან და სამ შვილთან ერთად ცხოვრობდა. 1992 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდგომ, ი.ბ-ე საცხოვრებლად ნათესავთან გადავიდა და მისთვის ცნობილი გახდა, რომ მეუღლის კუთვნილი საცხოვრებელი სახლი თვითნებურად დაიკავეს მოპასუხეებმა, თუმცა პოლიციის ძალით მოპასუხეების, როგორც ლტოლვილების გამოსახლება სადავო ფართიდან ვერ მოხერხდა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს თანხმობის გარეშე.

კ., დ., გ. ა-მა და ნ.კ-ამ სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სადავო უძრავ ქონებაში მოპასუხეები 1993 წელს შესახლდნენ საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს თანხმობით, მათვე გაწიეს ბინის სარემონტო ხარჯები და იხდიან ყოველგვარ კომუნალურ გადასახადს.

ხონის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 27 ივლისის განჩინებით დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე მესამე პირად, მოპასუხის მხარეს საქმეში ჩაბმულ იქნა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო.

მესამე პირმა - საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრომ ასევე არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ კ. ა-ას ოჯახი სადავო ბინაში სწორედ სამინისტროს თანხმობითაა შესახლებული, ქ.ხონში, ს. დასახლებაში ლტოლვილები კომპაქტურად არიან ჩასახლებული, თუმცა რაიმე აქტი მათი შესახლების, ასევე სხვა იძულებით გადაადგილებულ პირთა ჩასახლების თაობაზე სამინისტროს არ გააჩნია.

ხონის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 22 აგვისტოს განჩინებით მოცემულ საქმესთან ერთ წარმოებად გაერთიანდა კ. ა-ას სარჩელი ი. ბ-ის მიმართ პრივატიზაციის ხელშეკრულების, ხელშეკრულების რეგისტრაციისა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ჩანაწერების ბათილად ცნობის თაობაზე, ამავე სასამართლოს 2011 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით კი, ი. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, კ. ა-ა, გ. ა-ა, დ. ა-ა და ნ.კ-ვა გამოსახლდნენ ქ.ხონში, ს. დასახლების №96/11-ში მდებარე ბინიდან. კ. ა-ას უარი ეთქვა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ი.ბ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო კ.ა-ას სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 იანვრის განჩინებით კ. ა-ას სააპელაციო საჩივარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე გამოეყო მოცემულ საქმეს და განსახილველად გადაეცა განსჯად ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას. ამავე პალატის 2012 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით კ. ა-ას, დ. ა-ას, გ. ა-სა და ნ.კ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ხონის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 24 ოქტომბრის გადაწყვეტილება ი. ბ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი. ბ-ის სარჩელი კ. ა-ას, დ. ა-ას, გ. ა-სა და ნ.კ-ას ბინიდან გამოსახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ბ-ე და ვ. ს-ე იყვნენ მეუღლეები. ვ. ს-ე იყო სამხედრო მოსამსახურე, რომელსაც 1992 წლის 10 იანვარს ქუთაისის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო ნაწილის უფროსისა და საბინაო ჯგუფის უფროსის მიერ გადაეცა ქ.ხონში, ს. დასახლებაში №96 სახლში მდებარე 39,84 კვ.მ სამოთახიანი №21 ბინის ორდერი. აღნიშნული ბინა ეკუთვნოდა დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური საბინაო-საექსპლოატაციო ნაწილის ხონის სამხედრო დასახლების მმართველობას. ვ. ს-ე გარდაიცვალა 1992 წელს. 1994 წლის 5 ოქტომბერს დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური საბინაო-საექსპლოატაციო ნაწილის სამხედრო დასახლების სამმართველოს წარმომადგენელსა და ი. ბ-ეს შორის დაიდო ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ი. ბ-ეს საკუთრებაში გადაეცა ხონის ს. დასახლების N96 ბინაში მდებარე 39, 84 კვ.მ სამოთახიანი N21 ბინა. საკუთრების უფლება ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში აღრიცხულია 1995 წლის 5 აპრილს. 2010 წლის 2 აგვისტოს საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ აღრიცხა ბინაზე საკუთრების უფლება. პალატამ მიუთითა საქმეში არსებულ ხონის რაიონის ს. დასახლებაში ორგანიზებულად განთავსებულ ლტოლვილთა გაერთიანებული კომიტეტის თავმჯდომარის მიერ 2011 წლის 8 ივლისს გაცემულ ცნობაზე, რომლითაც დადასტურებულია, რომ სადავო ბინა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს მიერ, როგორც იძულებით გადაადგილებული პირები, 1993 წლის დეკემბრიდან შესახლდნენ კ. ა-ა და მისი ოჯახის წევრები: დ. და გ. ა-ბი, ასევე მეუღლე ნ.კ-ვა. მოპასუხეები სადავო სახლში კვლავაც ცხოვრობენ. ი. ბ-ე, პრივატიზაციის ხელშეკრულების გზით, 1994 წელს გახდა იმ უძრავი ქონების მესაკუთრე, რომელსაც 1993 წლიდან ადმინისტრაციული ორგანოს, ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს ნებართვის საფუძველზე ფლობდნენ მოპასუხეები. უდავოს წარმოადგენდა ის გარემოებაც, რომ პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმებისა და შემდგომში ამ ხელშეკრულების რეგისტრაციის მომენტიდან მესაკუთრე არ ფლობდა სადავო ქონებას და არც რაიმე პრეტენზია ა-ის მიმართ, ვიდრე უკანასკნელ პერიოდამდე, არ დაუყენებია. სასამართლომ მხარეთა და მესამე პირთა განმარტებით დადგენილად მიიჩნია ის გარემოებაც, რომ სადავო ქონება წარმოადგენს დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტს „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად. ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სასამართლომ განმარტა, რომ იძულებით გადაადგილებული პირების საცხოვრებელი ფართობით უზრუნველყოფა სახელმწიფოს ვალდებულებაა, რომელიც მან უნდა შეასრულოს დევნილთა დროებითი განსახლებისათვის გამოყოფილი საცხოვრებელი ფართის ფარგლებში. კ. ა-ა, დ. და გ. ა-ბი, ასევე ნ.კ-ვა აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირები - დევნილები იყვნენ და 1993 წელს დროებით შესახლდნენ სადავო უძრავ ქონებაში, რომელიც კომპაქტური განსახლების ობიექტია. როგორც ი. ბ-ის მიერ პრივატიზაციის ხელშეკრულების გაფორმების დროისთვის, 1994 წლისათვის, ისე მის შემდგომაც ა-ბი ფლობენ და სარგებლობენ სადავო ქონებით, რის გამოც პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ სახელმწიფომ ი. ბ-ის სახელზე გაასხვისა ნაკლიანი საცხოვრებელი სადგომი, ვინაიდან საკუთრების გადაცემამდე ნივთი აპელანტთა სარგებლობაში იყო.

პალატამ იხელმძღვანელა „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტით და განმარტა, რომ იძულებით გადაადგილებული პირების საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფა სახელმწიფოს პოზიტიური ვალდებულებაა. ამავე მუხლიდან გამომდინარეობს, რომ სახელმწიფომ აღნიშნული ვალდებულება დევნილთა დროებითი განსახლებისათვის გამოყოფილი საცხოვრებელი ფართის ფარგლებში უნდა შეასრულოს. სააპელაციო სასამართლოს შეკითხვაზე, ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს წარმომადგენელმა დაადასტურა, რომ მითითებული ბინა და უშუალოდ კორპუსი, სადაც ეს ბინა მდებარეობს, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტია. 1993 წლისათვის სახელმწიფომ მოპასუხეები სადავო ფართში, როგორც ლტოლვილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტში, შეასახლა. პალატის განმარტებით, მესამე პირს (ამ შემთხვევაში მესაკუთრეს, დევნილსა და სახელმწიფოს შორის) არსებული სამართალურთიერთობის „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის რეგულაციის სფეროში მოქცევისათვის, აუცილებელია, დადგინდეს დევნილთა საწყისი შესახლების მართლზომიერება და კანონშესაბამისობა, რაც თავისთავად გულისხმობს სახელმწიფოს ნებას, მოქმედებასა და მის მიერ ლტოლვილთა დროებითი განსახლების მიზნებისათვის ფართის გამოყოფას, თუმცა, მითითებული კანონი არ კრძალავს დევნილთა შესახლებას, სხვა, მესამე პირთა კერძო საკუთრებაში, რომლებიც სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში ექცევიან და თავიანთ საცხოვრებელ სახლებს დროებით სარგებლობისათვის დევნილებს გადასცემენ. პალატის განმარტებით, „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე საქართველოს შესაბამის ტერიტორიაზე საქართველოს იურისდიქციის აღდგენამდე დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტიდან არ შეიძლება დევნილთა გამოსახლება. მათი გამოსახლება შეიძლება მხოლოდ შესაბამისი კომპენსაციის ან შესაბამისი ფართის გამოყოფის შემთხვევაში. მოპასუხეთათვის სახელმწიფოს არც კომპენსაცია მიუცია ბინის სანაცვლოდ და არც სანაცვლო ბინა გადაუცია, რის გამოც სახელმწიფოს მიერ აღნიშნული ქმედების განხორციელებამდე მესაკუთრე კანონისმიერი ბოჭვის ფარგლებში რჩება და მის უფლებას, მოსთხოვოს მფლობელს (მოპასუხეებს) ფართის გამოთავისუფლება ნაკლიანს ხდის კანონისმიერი დათქმა, პირობა, რომ კომპაქტური ჩასახლების ადგილებიდან არ შეიძლება დევნილთა გამოსახლება შესაბამისი ფართით უზრუნველყოფის ან ანაზღაურების გარეშე. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქმეში მესამე პირად ჩართული ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროს ინფორმაციით სადავო ობიექტი კომპაქტურად განსახლების ობიექტად არის მიჩნეული, მესაკუთრის უფლება, მოითხოვოს ნივთის დაბრუნება არ ექცევა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის რეგულირების სფეროში, აღნიშნულის გათვალისწინებით კი, პალატამ ჩათვალა, რომ მოპასუხეებს სადავო ფართის ფლობის უფლება გააჩნიათ და ამ უფლების სამართლებრივი საფუძველი „იძულებით გადაადგილებულ პირთა შესახებ“ საქართველოს კანონი წარმოადგენდა. სასამართლომ ზემოაღნიშნული არგუმენტაცია იმ გარემოებაზეც დაამყარა, რომ 1994 წელს მესაკუთრემ საკუთრებაში ნაკლიანი ნივთი მიიღო (უდავოა, ამ დროისათვის სადავო ბინაში მოპასუხეები უკვე ცხოვრობდნენ), რის თაობაზეც ცნობილი უნდა ყოფილიყო მოსარჩელისათვის და სამოქალაქო კოდექსის 494-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხეთა გამოსახლების თაობაზე სახელმწიფოს მხრიდან ალტერნატიული ფართის ან შესაბამისი კომპენსაციის შეთავაზებამდე უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ბ-ემ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით უსაფუძვლოდ, საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით აღიარებული საკუთრების უფლების საწინააღმდეგოდ დაკმაყოფილდა აპელანტთა მოთხოვნა. სასამართლოს მსჯელობა მხოლოდ კასატორის უფლების დარღვევაზე მეტყველებს და ემსახურება საქმის განხილვის გაჭიანურებას. მხარის მიერ რაიმე უტყუარი მტკიცებულების წარდგენის გარეშე, მხოლოდ ზეპირი განმარტების საფუძველზე პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო ობიექტი კომპაქტურად განსახლების ობიექტია. სასამართლომ დაუსაბუთებლად განმარტა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ნივთის ფლობის მართლზომიერად მიჩნევისათვის საკმარისი მხოლოდ უძრავ ქონებაში ცხოვრებაა და ყურადღება არ გაამახვილა კასატორის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ უფლებაზე. აღნიშნულით სასამართლომ საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე მეტი სამართლებრივი ძალის მქონედ მიიჩნია „იძულებით გადაადგილებულ პირთა - დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის და ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე განმარტა, რომ სახელმწიფოს მიერ ალტერნატიული ფართის ან კომპენსაციის გაცემამდე დევნილთა გამოსახლება არ შეიძლებოდა, რაც კასატორის ვალდებულება არ არის, ამასთანავე, საქმის წარმოების განმავლობაში აპელანტებს არ წარუდგენიათ რაიმე მტკიცებულება მათ მიერ კომპენსაციის მოთხოვნის თაობაზე. სასამართლოს გადაწყვეტილებით არ ირკვევა ის გარემოება, თუ რა უფლება გააჩნია კასატორს სადავო ქონების მიმართ და რა დროიდან შეძლებს ის უკანონოდ შეჭრილი პირების სადავო ფართიდან გამოსახლებას. ფაქტობრივი გარემოებების თაობაზე პრეტენზიად კასატორმა მიუთითა, რომ მისი საკუთრების უფლება დასტურდება პრივატიზაციის ხელშეკრულებითა და საჯარო რეესტრის ამონაწერით, საკუთრების უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია, ხოლო საჯარო რეესტრის მონაცემების მიმართ არსებობს უტყუარობისა პრეზუმფცია.

საკასაციო განაცხადის დაზუსტების მიზნით წარმოდგენილ განცხადებაში კასატორმა დამატებით მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო პალატამ საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს არ მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება, ამასთანავე არ გაიზიარა ის უდავო გარემოება, რომ ი.ბ-ე ფლობდა სადავო ბინას, ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე დაადგინა ასევე, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ დაკავებული ფართი დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტს წარმოადგენდა. მართალია სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლზე, თუმცა ყურადღება არ გაუმახვილებია ამავე კოდექსის 312-ე მუხლსა და საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რადგანაც აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა (იხ. სუსგ №ას-746-702-2012, 31 ოქტომბერი, 2012 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ 2012 წლის 30 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. ბ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ი. ბ-ეს (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ 2012 წლის 30 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე