№ას-1057-991-2012 3 დეკემბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს.-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ია“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ზიანის დაკისრების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ამ“ სარჩელი შპს „ს.-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა მოაპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, ზიანის – 82036 აშშ დოლარისა და ვალდებულების დარღვევისათვის გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს – 33200 ლარის დაკისრება.

შპს „ს.-მა“ შეგებებული სარჩელი აღძრა სს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-იას“ წინააღმდეგ და მოითხოვა ბანკისათვის მის სასარგებლოს 40000 ლარის დაკისრება და ასევე მისი დავალდებულება, დაუბრუნოს შპს „ს.-ს“ 6 ბანკომატი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ სარჩელი შპს „ს.-ის“ მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. შპს „ს.-ს“ ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ სასარგებლოდ დაეკისრა 33 200 ლარის გადახდა. ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ სარჩელი შპს „ს.-ის“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს „ს.-ის“ შეგებებული სარჩელი ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მიმართ თანხისა დაკისრებასა და გადაცემული 6 ბანკომატის უკან დაბრუნების შესახებ.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

სს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ამ“ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

შპს „ს.-მა“ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და შეგებებული სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „ს.-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 06 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, შპს „ს.-ს“ ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ სასარგებლოდ დაეკისრა 82 036 აშშ დოლარის გადახდა.

ვინაიდან, სს ,,ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას’’ მოთხოვნა შპს „ს.-ის“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების სახით 82 036 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს - 33 200 ლარის დაკისრების შესახებ, ისევე როგორც შპს „ს.-ის“ მოთხოვნა სს ,,ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას’’ მიმართ გადაცემული 6 XE ტიპის ბანკომატების დაბრუნებასა და ზიანის ანაზღაურებაზე, ეფუძნებოდა ვალდებულების დარღვევას, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თავდაპირველად უნდა ემსჯელა ვალდებულების დარღვევის ფაქტზე და იმავდროულად იმ გარემოებაზე, თუ ვისი მხრიდან მოხდა ვალდებულების დარღვევა.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2009 წლის 27 აგვისტოს №181 ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება დაარღვია არა ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ამ“, არამედ შპს „ს.-მა“ შემდეგ გარემოებათა გამო:

2009 წლის 5 ივნისს ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მიერ ბანკომატებისა და მათი მომსახურების ღია ტენდერის საფუძველზე შეირჩა შპს „ს.-ი“;

2009 წლის 27 აგვისტოს ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ და შპს „ს.-ს“ შორის გაფორმდა №181 ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე შპს „ს.-მა“ იკისრა ვალდებულება, შეეცვალა ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ კუთვნილი NG ტიპის 12 ბანკომატი ახალი XE ტიპის 12 ბანკომატით;

ამავე ხელშეკრულებით, ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ამ“ იკისრა ვალდებულება შეცვლილი NG ტიპის 12 ბანკომატი გადაეცა შპს „ს.-ისათვის“;

2009 წლის 27 აგვისტოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული XE ტიპის 12 ბანკომატი შპს „ს.-ს“ უნდა მიეწოდებინა 2 ეტაპად, კერძოდ, 2010 წლის 25 იანვრამდე უნდა მიეწოდებინა პირველი ეტაპით გათვალისწინებული 6 ერთეული XE ტიპის ბანკომატი, ხოლო მეორე 6 ერთეული - 2010 წლის 24 ივნისამდე;

შპს „ს.-მა“პირველი 6 ერთეული XE ტიპის ბანკომატი ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მიაწოდა 2010 წლის 25 მარტს. 2009 წლის 27 აგვისტოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მეორე ეტაპით მისაწოდებელი XE ტიპის 6 ერთეული ბანკომატი შპს „ს.-ს“საერთოდ არ მიუწოდებია;

პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „ს.-მა“ 2009 წლის 27 აგვისტოს №181 ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება დაარღვია ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც შპს „ს.-მა“ პირველი 6 ერთეული XE ტიპის ბანკომატი ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მიაწოდა 2010 წლის 25 მარტს, ნაცვლად 2010 წლის 25 იანვრისა, რითაც უგულებელყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361.2. მუხლის დანაწესი, რომელიც განსაზღვრავს, რომ ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ დაგვიანება გამოწვეული იყო მომწოდებლის მიზეზით, პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 397-ე მუხლზე მითითებით, არ გაიზიარა.

პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361.2. მუხლის გათვალისწინებული ვალდებულების ჯეროვანი შესრულება, კონკრეტულ შემთხვევაში გულისხმობდა შპს „ს.-ის“ მხრიდან უნაკლო ნივთის გადაცემის ვალდებულებას, რასაც პალატის აზრით განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

პალატამ აღნიშნა, რომ 2010 წლის 25 მარტის მიღება-ჩაბარების აქტის შესაბამისად, ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ამ“ შპს „ს.-ის“ მის მიერ პირველი 6 ერთეული XE ტიპის ბანკომატის მიწოდების დღესვე - 2010 წლის 25 მარტს მოითხოვა დაკლებული ATMeye PLATA-ების მიწოდება (ნაკლის აღმოფხვრა), რაც შპს „ს.-ის“ მიერ შესრულდა 2010 წლის 30 აპრილს. ამდენად, შპს „ს.-ის“ მიერ ნაკლის გამოსწორების მიზნით მოსარჩელისათვის 2010 წლის 30 აპრილს ATMeye PLATA-ების მიწოდებით, თავის მხრივ, ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ წარმოეშვა ვალდებულება, ჩაენაცვლებინა ექსპლუატაციაში მყოფი NG ტიპის 6 ბანკომატი ახლადმიწოდებული 6 XE ტიპის ბანკომატით.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ შპს „ს.-ის“ წარმომადგენლის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ, როდესაც მათ, ბანკის მიერ ხელშეკრულებაში მითითებულ ადგილას მიიტანეს ახალი ბანკომატები, მათ იმავე ადგილიდან და იმავე დღეს უნდა წამოეღოთ სანაცვლო 6 ცალი ძველი ბანკომატი. პალატის მოსაზრებით, აპელანტის ამგვარ პოზიციის მართებულობას გამორიცხავდა ბანკომატების გაცვლის შესახებ N181 ხელშეკრულების 3.1. პუნქტში მითითებული დათქმა, რომ საგნის გაცვლა სრულად ხორციელდება ამ ხელშეკრულების გაფორმებიდან 10 (ათი) კალენდარული თვის განმავლობაში, ყოველ 5 (ხუთ) კალენდარული თვის განმავლობაში კომპანიამ უნდა შეცვალოს მინიმუმ 6 (ექვსი) ბანკომატი. ამდენად, პალატის შეხედულებით, აღნიშნული პუნქტი არ ითვალისწინებდა ბანკის მიერ იმავე დღეს ბანკომატების გადაცემის ვალდებულებას. ამასთან, პალატამ გაიზიარა ბანკის წარმომადგენლის განმარტება, რომ საბანკო ურთიერთობების სპეციფიკისა და ჩანაცვლების პროცედურული პირობების გათვალისწინებით, ამგვარი მოქმედებები დროის ხანგრძლივობასთან იყო დაკავშირებული, რაც მოიცავდა 3 კვირას (დამონტაჟება, ტესტირება და ა.შ.), რაც ცხადყოფდა, რომ 2010 წლის მაისის ბოლოსათვის შპს „ს.-ს“ უნდა ჰქონოდა შესაძლებლობა, წამოეღო ხელშეკრულების გათვალისწინებული NG ტიპის 6 ბანკომატი.

პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტ შპს „ს.-ის“ განმარტება იმის თაობაზე, რომ 2010 წლის მაისისათვის ბანკომატები ჯერ კიდევ არ იყო შეცვლილი, რის დასადასტურებლადაც უთითებდა 2010 წლის 31 მაისის მიღება-ჩაბარების აქტზე, რომლის თანახმად, შპს „ს.-მა“ განახორციელა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურება ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ კუთვნილ 47 ბანკომატზე, ხოლო ბანკი აცხადებს, რომ გაწეული სერვისი იყო სრულყოფილი. მიღება-ჩაბარების აქტს ახლავს დანართი №1, სადაც მოცემულია მომსახურებული ბანკომატების ჩამონათვალი, მათ შორის, იმ ბანკომატების, რომელიც, მოსარჩელის განმარტებით, შეცვლილია.

პალატის მოსაზრებით, აღნიშნულთან მიმართებაში პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ 2010 წლის 31 მაისის მიღება-ჩაბარების აქტი ვერ გახდებოდა აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელ საკმარის მტკიცებულებად. მართალია, აღნიშნული დოკუმენტი დათარიღებული იყო 2010 წლის 31 მაისით, თუმცა მისი შინაარსი ცხადყოფდა, რომ ბანკომატებზე მომსახურება გაწეული იყო არა ამ კონკრეტულ დღეს, არამედ მაისის თვეში, ხოლო მოსარჩელის განცხადებით, 2010 წლის 20 მაისისათვის ს/ს ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ ქსელიდან მოხსნილი ჰქონდა შემდეგი NG ტიპის 6 ბანკომატი: 1) №533035681, 2) №533039671, 3) №533035682, 4) 533024899, 5) №533024900, 6) №533024903. ამასთან, 2010 წლის 20 მაისის 2 მიღება-ჩაბარების აქტით ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ შპს „ს.-ისათვის“ გადაცემული NG ტიპის ბანკომატების კლავიატურა და ვიდეოპლატა წარმოადგენდნენ ბანკომატების იმ შემადგენელ ნაწილს, რომლის გარეშე ბანკომატების ფუნქციონირება შეუძლებელი იყო. სასამართლომ არასარწმუნოდ მიიჩნია, რომ ბანკომატების ქსელში ყოფნის შემთხვევაში, მომხდარიყო ამ სახის მნიშვნელოვანი დეტალების გამოცალკევება და მით უმეტეს, მოპასუხისათვის მათი გადაცემა. ზემოაღნიშნული კი მიუთითებდა, რომ ამ პერიოდისათვის ბანკომატები ექსპლუატაციაში აღარ იმყოფებოდა.

პალატამ ყურადღება გაამახვილა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა ფაქტი იმის შესახებ, რომ შპს „ს.-მა“ მიმართა ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ ძველი NG ტიპის 6 ბანკომატის გადაცემის მოთხოვნით და ,,ბანკმა’’ უარი განაცხადა მის გადაცემაზე. უფრო მეტიც, შპს „ს.-ის“ წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებით დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ „ს.-მა“ ბანკომატის გადაცემა მოითხოვა მხოლოდ 2010 წლის 30 აპრილს, ერთი თვის გასვლის შემდეგ კი მათ ბანკომატების გადაცემა აღარ მოუთხოვიათ, ვინაიდან, დაკარგეს ინტერესი ბანკომატების მიმართ (იხ. 28.02.2012. სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმი).

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლზე და იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ შპს „ს.-ის“ მიერ პირველი პარტიის მიწოდება განხორციელდა 56 დღის დაგვიანებით, აღნიშნა, რომ ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ შეეძლია მოითხოვა პირგასამტეხლოს სახით გათვალისწინებული 200 ლარი, თითოეული ვადაგადაცილებული დღისათვის, რაც ჯამში შეადგენდა 11 200 ლარს. რაც შეეხება დარჩენილ 6 ბანკომატს, ვინაიდან საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ შპს „ს.-ს“ იგი საერთოდ არ მიუწოდებია, აღნიშნული წარმოადგენდა 2009 წლის 27 აგვისტოს №181 ხელშეკრულების 7.2. ქვეპუნქტის თანახმად პირგასამტეხლოს სახით 20 000 ლარის დარიცხვას. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მოთხოვნა 32 200 ლარის ნაწილში საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „ს.-ის“ მიერ 6 ერთეული ბანკომატის ,,ბანკისათვის’’ გადაუცემლობით მას მიადგა ქონებრივი ზიანი, რაც გამოიხატა იმაში, რომ თუ გაცვლის №181 ხელშეკრულების თანახმად, ბანკს, 12 ძველი ბანკომატის სანაცვლოდ უნდა მიეღო გაცილებით მაღალი ღირებულების მქონე ახალი ბანკომატები, ვალდებულების შეუსრულებლობის შედეგად, მიიღო მხოლოდ ექვსი, რაც ბანკისთვის წარმოადგენდა დანაკლისს, რომელიც უნდა განისაზღვრულიყო ძველი და ახალი ბანკომატების ღირებულებას შორის სხვაობით, რაც მოცემულ შემთხვევაში შეადგენდა ((16800 x 6)-(3000x6)) 82800 აშშ დოლარს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლზე მითითებით, პალატამ აღნიშნა, რომ, მართალია, შპს „ს.-ის’’ მიერ ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ასათვის“ მიყენებული ქონებრივი ზიანი შეადგენდა 82800 აშშ დოლარს, მაგრამ ვინაიდან, ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მოთხოვნას წარმოადგენდა ზიანის ანაზღაურების სახით შპს „ს.-ისათვის’’ 82036 აშშ დოლარის დაკისრება, პალატას არ იყო უფლებამოსილი, მხარის სასარგებლოდ დაეკისრებინა იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.

პალატამ მიუთითა, რომ შპს „სოფთამასტერის“ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა ხელშეკრულების გასვლით პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა და ზიანის ანაზღაურება.

აღნშნულთან დაკავშირებით, პალატამ განმარტა, რომ აპელანტი შპს „ს.-ი“ ვერ ადასტურებდა ს/ს „ვ. თ. ბ. ბ. ჯ.-ას“ მიერ 2009 წლის 27 აგვისტოს №181 ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობას, ამავე დროს სახელშეკრულებო სამართალდამრღვევს იგი თავად წარმოადგენდა; აღნიშნული კი, გამორიცხავდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით რეგლამენტირებული უფლების განხორციელებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 მაისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს.-მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება ზიანის დაკისრების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით: კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა და შეაფასა ხელშეკრულების მე-3 მუხლით დადგენილი შესრულებული და საპასუხო შესასრულებელი ფაქტიური გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები და დასაბუთების ნაცვლად, მხოლოდ თავისი მოსაზრებით შემოიფარგლა, რამაც გავლენა მოახდინა გადაწყვეტილების შედეგზე.

კასატორის აზრით, სასამართლომ მოსარჩელისათვის „ქონებრივი ზიანის“ დასაბუთებისათვის გამოიყენა ფასთა სხვაობის შესახებ წარდგენილი დასკვნა შესაცვლელ და შეცვლილ ბანკომატებს შორის. ამასთან, სასამართლომ არასწორად გაამახვილა ყურადღება იმ გარემოებებზე და, შესაბამისად, არასწორად შეაფასა, რომ თითქოსდა შპს „ს.-ი“ აღარ ითხოვდა სანაცვლო შესრულების მიღებას ბანკომატების სახით მისი მიღების ინტერესის დაკარგვის გამო, რაც არასრულყოფილად აისახა სასამართლო სხდომის ოქმში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% –5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს.-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ს.-ს“ დაუბრუნდეს მის მიერ 2012 წლის 5 ივლისს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% –5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე