№ას-1170-1099-2012 24 დეკემბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – ქ. კ.-ე, გ. გ.-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები – ნ. გ.-ე, ნ. გ.-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – კრების ოქმისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. და ნ. გ.-ეების სარჩელი მოპასუხეების – ქ. კ.-ის, გ. გ.-ისა და ბმა „ჩ. ე.-ს“ მიმართ, რომლითაც მათ მოითხოვეს ბმა „ჩ. ე.-ს“ 2010 წლის 1 ივლისის №4 კრების ოქმის, აგრეთვე, 2010 წლის 9 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და ქმედების დავალდებულება, არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა. მათ მოითხოვეს ამ გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. და ნ. გ.-ეების სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ნ. და ნ. გ.-ეების სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ბათილად იქნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ჩ. ე.-ს“ 2010 წლის 1 ივლისის საერთო კრების №4 ოქმი;

ბათილად იქნა ცნობილი გ. გ.-სა და ქ. კ.-ეს შორის 2010 წლის 9 სექტემბერს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება იმ ნაწილში, რომლითაც გ. გ.-მა ქ. კ.-ეს აჩუქა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ჩ. ე.-ს“ 2010 წლის 1 ივლისის საერთო კრების №4 ოქმის საფუძველზე საკუთრებაში გადაცემული 11.86კვ.მ ფართი;

ნ. და ნ. გ.-ეების სარჩელი ქ. კ.-ისათვის ფანჯრის შეცვლის დავალდებულების ნაწილში, არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ნ. გ.-ე, ნ. გ.-ე, გ. გ.-ი და ქ. კ.-ე ცხოვრობენ ქ.ბათუმში, გ.-ას ქ.№17-19-ში და არიან ერთმანეთის მეზობლები.

ზემოხსენებულ მისამართზე მდებარეობს მრავალბინიანი სახლი და შექმნილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ჩ. ე.-ო”.

ნ. გ.-ეს, ნ. გ.-ესა და ქ. კ.-ის კუთვნილ ფართებს ერთმანეთთან აკავშირებს 11.86კვ.მ ფართის აივანი, რომლითაც 2010 წლის დეკემბრამდე ეს პირები სარგებლობდნენ ერთობლივად.

ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2010 წლის 1 ივლისის №4 საერთო კრების ოქმით, მითითებული აივანი საკუთრებაში გადაეცა გ. გ.-ს, ხოლო 2010 წლის 9 სექტემბერს ეს ფართი, საკუთრებაში არსებულ სხვა ფართთან ერთად, გ. გ.-მა აჩუქა დედას, ქ. კ.-ეს. ამჟამად, სადავო ფართი, საჯარო რეესტრის მონაცემებით, აღრიცხულია ქ. კ.-ის საკუთრებად.

ქ. კ.-ის საკუთრებაში არსებულ ბინას აქვს სადავო აივანზე გამავალი ფანჯარა, რომელიც იღება აივნის მხარეს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ვ” ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთი, ამავე ნაკვეთზე განთავსებული მრავალბინიანი სახლი, მასთან დაკავშირებული მომსახურე საინჟინრო ქსელების, მოწყობილობა-დანადგარების, შენობა-ნაგებობებისა და კეთილმოწყობის ობიექტების ერთობლიობა, რომელიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში, არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების საერთო ქონება. ამავე კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2010 წლის 1 ივლისის საერთო კრების №4 ოქმის შედგენამდე გ. გ.-ს სადავო ფართი, ზემოხსენებული ნორმით დადგენილი წესით, ინდივიდუალურ საკუთრებაში არ გადასცემია. მისთვის ამ ქონების გადაცემის თაობაზე გადაწყვეტილება არავის მიუღია, მხოლოდ აზომვითი ნახაზებისა და ტექნიკურ დოკუმენტაციაში ცვლილებების შეტანის საფუძველზე სხვისი ქონების მისაკუთრების შესაძლებლობას საქართველოს კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს. ამიტომ, სადავო ფართი წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების თანასაკუთრებას.

„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ამ ქონებაზე წილი ეკუთვნოდათ აპელანტებსაც და ქონების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემით მათ ეს წილი დაკარგეს. ამავდროულად, მათ აეკრძალათ ამ ქონებით სარგებლობა და მოესპოთ მისი გავლით კუთვნილ ბინასთან დაკავშირების საშუალება. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ი” ქვეპუნქტის თანახმად, მოქმედებას, რომელიც მიმართულია ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ფუნქციური ცვლილებისაკენ, ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარება ეწოდება. სადავო გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამხანაგობის კუთვნილი ფართი იქცა ინდივიდუალური საკუთრების საგნად და შეიცვალა მისი ფუნქცია.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო გადაწყვეტილებით მოხდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარება. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე. აქედან გამომდინარეობს, რომ გადაწყვეტილება გ. გ.-ისათვის სადავო ქონების გადაცემის შესახებ უნდა მიეღო ამხანაგობის წევრთა კრებას.

სადავო ოქმში მითითებულია, რომ ზემოხსენებულ ფართს წლების განმავლობაში ფლობდა გ. გ.-ი და სწორედ ეს დაედო საფუძვლად ქონების მისთვის გადაცემას. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ხსენებული პოზიცია, რადგან იგი ეწინააღმდეგებოდა უდავოდ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის შესახებ, რომ სადავო ქონებით, მუდამ, სარგებლობდნენ აპელანტებიც. მიუხედავად ამისა, ოქმში ასახული ფაქტი სწორიც რომ ყოფილიყო, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ამ ქონების გ. გ.-ისათვის გადაცემის თაობაზე, მაინც, ამხანაგობის წევრთა კრებას უნდა მიეღო. საქალაქო სასამართლოს სხდომაზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით, თავად ამხანაგობის, როგორც ყოფილი, ასევე მოქმედი თავმჯდომარეების განმარტებით დასტურდებოდა შემდეგი: ამხანაგობის 2010 წლის 1 ივლისის საერთო კრების №4 ოქმი შედგა ისე, რომ ეს კრება საერთოდ არ ჩატარებულა, მას გადაწყვეტილება არ მიუღია და ამ გადაწყვეტილების თაობაზე ამხანაგობის დანარჩენი წევრები, მათ შორის, აპელანტები, ინფორმირებულნი არ ყოფილან. აღსანიშნავია, რომ საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა ამის საწინააღმდეგო არც ერთი მტკიცებულება. ის, რომ სადავო გადაწყვეტილება მიიღო ამხანაგობის წევრთა კრებამ, არ აღუნიშნავთ არც თავად გ. გ.-სა და ქ. კ.-ეს. მათ მხოლოდ ის განმარტეს, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარემ იცოდა, თუ რა საბუთს აწერდა ხელს, ეს კი, ცხადია, თავისთავად, არ ნიშნავს გადაწყვეტილების მიღებას საერთო კრების მიერ.

სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ, არის გარიგება. ბინათმესაკუთეთა ამხანაგობის გადაწყვეტილება არის ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. შესაბამისად, იგი მრავალმხრივი წერილობითი გარიგება, ანუ ხელშეკრულებაა. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტის თანახმად, ოქმში აისახება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილება. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ოქმში აისახა ის გადაწყვეტილება, რომელიც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებას არ მიუღია. ამიტომ, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ეს ოქმი კანონსაწინააღმდეგო იყო.

სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, რამდენადაც სადავო ოქმი ეწინააღმდეგებოდა კანონს, იგი ბათილი იყო. ბათილი გარიგება არ წარმოშობს გარიგებით გათვალისწინებულ სამართლებრივ შედეგებს. აქედან გამომდინარე, კრების ოქმის საფუძველზე გ. გ.-ი არ გამხდარა სადავო ფართის მესაკუთრე და ეს ქონება, კვლავ, ამხანაგობის წევრთა თანასაკუთრებაში დარჩა. ეს ნიშნავდა, რომ 2010 წლის 9 სექტემბერს გ. გ.-მა ქ. კ.-ეს აჩუქა ის ქონება, რომელიც მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არ იყო და რომლის განკარგვის უფლებამოსილება, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, ჰქონდა ამხანაგობის საერთო კრებას. შესაბამისად, ჩუქების ხელშეკრულება სადავო 11.86კვ.მ ფართის ნაწილში ასევე კანონსაწინააღმდეგო და ბათილი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, დასაჩუქრებულ ქ. კ.-ეს არ შეეძლო მიეთითებინა რეესტრის მონაცემთა უტყუარობის პრეზუმფციაზე, ვინაიდან ის და გ. გ.-ი არიან დედა-შვილი, ერთი ოჯახის წევრები და მისთვის უთუოდ იქნებოდა ცნობილი, რომ გ. გ.-ს სადავო ფართი გადაეცა ამხანაგობის წევრთა საერთო კრების გადაწყვეტილების გარეშე. ამის გამო, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი საერთო კრების ოქმისა და ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე საფუძვლიანი იყო და საქალაქო სასამართლომ არასწორად არ დააკმაყოფილა იგი.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სარჩელი ფანჯრის შეცვლის დავალდებულების ნაწილში, დაუსაბუთებელი იყო. აპელანტებს (მოსარჩელეებს) არ წარუდგენიათ იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ ფანჯრის არსებული კონსტრუქცია მათ ქონებით სარგებლობაში ხელს უშლიდა. აღსანიშნავი იყო ისიც, რომ, მხარეთა განმარტებით, ფანჯარა, არსებული კონსტრუქციით, დამონტაჟებული იყო მრავალი წლის განმავლობაში, თავად აპელანტების თანხმობით და მათ პრეტენზია ამასთან დაკავშირებით არ გამოუთქვამთ.

სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში, თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ამ ნორმის საფუძველზე, ქ. კ.-ეს შეეძლო თავისუფლად ესარგებლა კუთვნილი ბინით და დაეყენებინა მასზე ფანჯარა თავისი შეხედულების მიხედვით. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ სარჩელი ფანჯრის შეცვლის დავალდებულების ნაწილში არ უნდა დააკმაყოფილა.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. კ.-ემ და გ. გ.-მა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივარი არგუმენტირებულია შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა რიგი ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებიც გამორიცხავდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. იმ პირობებში, როდესაც საქალაქო სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო აივნის ფართი შეიქმნა გ.-ების მიერ 1993-1994 წლებში მათივე საკუთრებაში არსებული ბინის რეკონსტრუქციის შედეგად, ამასთან, გ.-ეებმა და გ.-ებმა ურთიერთშეთანხმებით გაიყვეს რეკონსტრუქციამდე არსებული საერთო სარგებლობის აივანი, უსაფუძვლო იყო მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ გ.-ების მიერ რეკონსტრუქციის შედეგად წარმოქმნილი ფართი მაინც ამხანაგობის საკუთრებას წარმოადგენდა. იმ პირობებში, როდესაც არსებობს მშენებლობის ნებართვა, შესაბამისი ესკიზური ნახაზი რეკონსტრუქციის განხორციელების შესახებ და ამ აქტების საფუძველზე განხორციელებული კონკრეტული მშენებლობა, არ შეიძლება იმის მტკიცება, რომ მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილი ნაგებობა ან მისი ნაწილი, რომელზეც ჯერ კიდევ არ არის რეგისტრირებული მენაშენის საკუთრების უფლება, წარმოადგენს ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ, ფაქტობრივად გ.-ების მიერ განხორციელებულ მშენებლობაზე, რომელიც განხორციელდა სწორედ იმის გამო, რომ მასზე საბოლოოდ მომხდარიყო მათი საკუთრების უფლების რეგისტრაცია, დაადგინა ამხანაგობის წევრების საკუთრება, მათ შორის, იმ პირების საკუთრება, რომელთაც მშენებლობასთან არანაირი შემხებლობა (არც ფაქტობრივი და არც ფინანსური მშენებლობის განხორციელების თვალსაზრისით) არ გააჩნდათ.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მცდარია ასევე სამართლებრივი დასაბუთების ნაწილში. სააპელაციო სასამართლოს, სადავო ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად არ უნდა გამოეყენებინა „ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლი (აღნიშნულ მუხლში საუბარი არ არის შენობა-ნაგებობების არსებით შემადგენელ ნაწილებზე, მათ შორის აივნებზე) და უნდა გამოეყენებინა ამავე კანონის მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტი, რომლის შესაბამისადაც, ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენს ბინის ან/და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრება, აგრეთვე იმ ფართობის შემადგენელი ნაწილები, რომლებიც შეიძლება გადაკეთდეს, მოსცილდეს და დაემატოს ისე, რომ ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს სხვა რომელიმე ბინის მესაკუთრის უფლება, აგრეთვე, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა.შ.). მითითებული მუხლი ცხადყოფს, რომ კანონმდებელი პირის ინდივიდუალურ საკუთრებად მიიჩნევს, როგორც საჯარო რეესტრში ამ პირზე რეგისტრირებულ უძრავ ქონებას, ასევე მის მფლობელობაში არსებულ დამხმარე ფართს, ხოლო დამხმარე ფართს სარდაფთან და სხვენთან ერთად წარმოადგენს ასევე საცხოვრებელი ბინის აივანიც.

სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი არ განეკუთვნება უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობის ერთადერთ საფუძველს. ორმხრივი და მრავალმხრივი გარიგების გარდა, უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება შეიძლება წარმოიშვას საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში. ერთ-ერთი ასეთია მშენებლობადასრულებულ შენობა-ნაგებობებზე საკუთრების უფლების წარმოშობის შემთხვევა, რომელსაც არანაირი კავშირი არ აქვს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლთან, თუმცა ეს სრულებით არ ნიშნავს იმას, რომ ამ გზით შეუძლებელია უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების წარმოშობა.

არასწორია სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ გ.-ების მიერ განხორციელებული მშენებლობის შედეგად შექმნილი აივანი ამხანაგობის კრების ოქმის ხარვეზიანობის გამო, მიჩნეულ უნდა იქნეს ამხანაგობის წევრების (მათ შორის აპელანტების) საკუთრებად. შესაძლებელია, ამხანაგობის კრების ოქმს ხარვეზები გააჩნდა, თუმცა ეს სრულებით არ ნიშნავს იმას, რომ აივანი წარმოადგენს ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებას.

სააპელაციო სასამართლომ, არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ აპელანტებს ძირითადი შესასვლელი მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ფართთან გააჩნიათ კოსტავას ქუჩის მხრიდან. შესაბამისად, გ.-ების კუთვნილი ბინის არსებითი შემადგენელი ნაწილის, აივნის მეშვეობით, ისინი სარგებლობდნენ არა როგორც ერთადერთი, არამედ როგორც დამატებითი შესასვლელით და ისიც, გ.-ების კეთილი ნების გამო.

საკასაციო საჩივრით სადავოდაა გამხდარი გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილშიც. კასატორები აღნიშნავენ, რომ ჯერ ერთი, სასამართლომ არასწორად დაადგინა სადავო ფართის ოდენობა (სადავო აივნის ფართია არა 11.86კვ.მ, არამედ 8.08კვ.მ), ამასთან, გ. გ.-ს ქ.ბათუმში, გ.-ას ქ.№17-19-ში მდებარე 154.7კვ.მ ფართის მქონე №9 ბინა, მათ შორის, ამ ბინის არსებითი შემადგენელი ნაწილი (რომლის განცალკევებაც შეუძლებელია), საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული ჰქონდა საჯარო რეესტრში. საჯარო რეესტრი წარმოადგენს უძრავ ქონებაზე უფლებათა ერთიან რეესტრს, სწორედ საჯარო რეესტრიდან ვლინდება უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის შესაბამისად კი, საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ქ. კ.-ემ, ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრებაში მიიღო საჯარო რეესტრში გ. გ.-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონება. აქედან გამომდინარე, მითითებული გარემოება აქარწყლებს სასამართლოს მოსაზრებასა და მოტივაციას იმასთან დაკავშირებით, რომ საჯარო რეესტრში ქ. კ.-ის საკუთრებად რეგისტრირებული ქონება არ წარმოადგენდა გ. გ.-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. კ.-ისა და გ. გ.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ქ. კ.-ისა და გ. გ.-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ქ. კ.-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 700 ლარი, მათ შორის, 2012 წლის 27 სექტემბერს გადახდილი 300 ლარი და 2012 წლის 9 ოქტომბერს გადახდილი 400 ლარი) 70% – 490 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქ. კ.-ისა და გ. გ.-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს: ქ. კ.-ესა და გ. გ.-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ქ. კ.-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 700 ლარის, მათ შორის: 2012 წლის 27 სექტემბერს გადახდილი 300 ლარი, საგადახდო დავალება №... და 2012 წლის 9 ოქტომბერს გადახდილი 400 ლარი, საგადახდო დავალება №..) 70% – 490 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე