№ ას-1277-1204-2012 27 დეკემბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ც.ლ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ.ნ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის

დავის საგანი – ქონების რეალური გაყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ც.ლ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბ.ნ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი მდებარე №453 მიწის ნაკვეთზე და მასზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობაზე საზიარო უფლების გაუქმება და წილის რეალურად გამოყოფა, მამკვიდრებლის – თ. ნ-ის დანაშთი მოძრავი ნივთების საკუთრებაში გადაცემა, ბ.ნ-ის უკანონო მფლობელობიდან კუთვნილი ნივთების გამოთხოვა. მატერიალური ზარალის – 500 აშშ დოლარისა და მორალური ზიანის – 1000 აშშ დოლარის ანაზღაურება.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ც.ლ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი №453 მიწის ნაკვეთზე მდებარე სახლი ც.ლ-სა და ბ.ნ-ეს შორის გაიყო 2004 წლის 17 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნის მე-4 ნაწილის თანახმად და ც.ლ-ეს რეალურად გამოეყო და მისი საკუთრების უფლება აღირიცხა სახლის უკანა ნაწილის ოთახებზე №21, №4, №5, №6 და ”თ” (საერთო ფართით: 13,78+15.11+6.46+6.73+3.19=45,27კვ.მ.); თ. ნ-ის სამკვიდრო მასიდან ც.ლ-ეს მიეკუთვნა შემდეგი მოძრავი ნივთები: საწერი მაგიდის 2 ტუმბო; ხის ტახტი (ე.წ. სალოგინე), ხის გასაშლელი მაგიდა, 5ც. ხის სკამი, სამზარეულოს ბუფეტი, ტანსაცმლის კარადა, თეთრეულის კომოდი და 5 ქვევრი; დაუბრუნდა ც.ლ-ეს მისი პირადი ნივთები: ჭურჭლის კარადა ხის, ემალის მცირე ზომის თეთრი ქვაბი, ემალის 2ც. მწვანე ფერის ქვაბი, საკუჭნაოში განთავსებული მრგვალი მაგიდა, 2ც. რკინის საწოლი, ხის საწოლი რბილი ზედაპირით და 2ც. რკინის კასრი; ც.ლ-ის სარჩელი მისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთით სარგებლობის გამო 500 აშშ დოლარის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; ც.ლ-ის სარჩელი მორალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ც.ლ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით ც.ლ-ის წარმომადგენლის თ. ლ-ის დაზუსტებული სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც მოხდა თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი №453 მიწის ნაკვეთზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის გაყოფა ც.ლ-სა და ბ.ნ-ეს შორის ((ანუ გადაწყვეტილების მეორე პუნქტი); ასევე იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა თერჯოლის რაიონი, სოფელ ნ-ი ზონა 33 სექტორი 05, კვარტალი 32, ნაკვეთი 020ბ.ნ-ისა და ც.ლ-ის საკუთრებაში არსებული სულ 2717,00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გაყოფის მოთხოვნით და ამ ნაწილში მიღებული იქნეს ახალი გადაწყვეტილება; ც.ლ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა მხარეთა შორის საზიარო უფლება თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი ზონა 33, სექტორი 05, კვარტალი 32, ნაკვეთი 020, მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლისა და რეალური გაყოფა მხარეთა შორის მოხდეს დასავლეთ საქართველოს რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის №015470, 2012/07/4 დასკვნის მიხედვით; სახელდობრ: სადაო მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლის გაყოფა მოხდეს მითითებული დასკვნის ”ვ” და ”ზ” პუნქტებში და №2 და №4 დანართებში ასახული საცხოვრებელი სახლისა და ეზოს გაყოფის შესაძლო ვარიანტების მიხედვით. სახელდორ: სახლის გაყოფა რეკონსტრუქციის შედეგად მოხდეს 30.4. კვ.მ. ფართის მქონე №1-4 ოთახის ორ სათავსოდ, გაყოფისათვის №1-4 და №1-3 ფართების გამყოფი კედლიდან, №1-4 და №1-5 სათავსოების გამყოფი კედლის გასწვრივ გადაიზომოს 2.8 მ. მიღებული წერტილიდან №1-4 და №1-3 ფართების გამყოფი კედლის პარალელურად გაივლოს 2.7მ. სიგრძის გამყოფი ხაზი, რომლის ბოლოც №1-4 და №1-5 სათავსოების გამყოფი კედლის პარალელური ხაზით შეუერთდეს №1-4 და №1-2 სათავსოების გამყოფ კედელს. გამყოფი ხაზებით №-4 სათავსო გაიყოფა ორად:№1-4ა ფართით 22,9კვ.მ. და№ 1-4ბ ფართით 7.5. კვ.მ. გაყოფის შესაძლო ვარიანტის მიხედვით ერთი მხარის მფლობელობაში გათვალისწინებულია სათავსოები №1-1, №1-4ა, №1-6, №1-7 და №”ა” საერთო ფართით 9,9+22.9+6,7+3.2+10.4*0.3=45,8კვ.მ. მეორე მხარის მფლობელობაში გათვალისწინებულია სათავსოები №1-2, №1-4ბ, №1-3 და №1-5, საერთო ფართით 16,6+7,5+15,1+6,5=45,7კვ.მ. სახლის გამყოფი ხაზმა გაიაროს სამხრეთდასავლეთ ფასადთან არსებული აივნის სამხრეთდასავლეთ კუთხიდან აივნის გვერდით კიდეზე სახლის ფასადამდე, შემდეგ №1-1 და №1-2 სათავსოების გამყოფი კედლის ღერძზე, №1-4ა და №1-2 სათასოების გამყოფი კედლის ღერძზე, №1-4ა და №1-4ბ სათავსოების გამყოფი კედლების ღერძებზე, №1-5 და №1-6 სათავსოების გამყოფი კედლის ღერძზე, №1-7 სათავსოს სამხრეთდასავლეთ კედლის გარე ზედაპირზე მის ბოლომდე. სადაო მიწის ნაკვეთის გაყოფა მოხდეს ექსპერტიზის დეპარტამენტის №015470, 2012/07/4 დასკვნის მიხედვით; სახელდობრ: დანართი №4-ში მოცემული მიწის ნაკვეთის გამყოფმა ხაზმა გაიაროს შემდეგ გარდატეხის წერტილებზე: №1-ნაკვეთზე შესასვლელი ჭიშკრის უკიდურესი სამხრეთი ბოძი; №2- №1 წერტილიდან ჩრდილოაღმოსავლეთის მიმართულებით 40.0მ-ით და ნაკვეთის სამხრეთაღმოსავლეთი საზღვრიდან 10.0მ-ით დაშორებული წერტილი; №3 - სახლის გამყოფი ხაზის საწყისი წერტილი; №4-- სახლის გამყოფი ხაზის ბოლო წერტილი; №5 - სახლის გამყოფი ხაზის ბოლო მონაკვეთის გაგრძელებაზე №4 წერტილიდან 16.0 მ-ით დაშორებული წერტილი; №6-№7 წერტილიდან 21,0 მით და ნაკვეთის სამხრეთაღმოსავლეთი საზღვრიდან 15,0 მ-ით დაშორებული წერტილი; №7 - ნაკვეთის ჩრდილოაღმოსავლეთი საზღვრის გარდატეხის წერტილი. ამასთან ფონის გარეშე (დაუშტრიხავი) ნაწილი საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთისა მიეკუთვნოს ბ.ნ-ეს, ხოლო შავი ფონით (დაშტრიხული ნაწილი) მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლისა მიეკუთვნა - ც.ლ-ეს. ამ მიზნით ექსპერტის დასკვნა იქცეს გადაწყვეტილების განუყოფელ ნაწილად. სახლის გაყოფისათვის საჭირო რეკონსტრუქციის ხარჯები გადახდათ მხარეებს თანაბარწილად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი ცხოვრობდა ც.ლ-ე - გ-ის ბებია თ. ნ-ე, რომლის სახელზე ირიცხებოდა მიწის ნაკვეთით №453 მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლით. 4.6. თ. ნ-ე გარდაიცვალა 1984 წელს.

თ. ნ-ის სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი მდებარე №453 მიწის ნაკვეთი (2717,19კვ. მ) და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლი.

თ. ნ-ის ვაჟმა, ა. ნ-ემ, 1993 წლის ივნისში სანოტარო წესით კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობა მიიღო დედის დანაშთ ქონებაზე. შესაბამისად ა. ნ-ე გახდა მესაკუთრე თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი მდებარე №453მიწის ნაკვეთისა (2717,19კვ. მ) და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის (ტ.პირველი ს.ფ. 172).

2001 წლის 03 ოქტომბრის ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით ც. გ-ი-l-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ც. გ-ი - ლ-ე ცნობილი იქნა ბებიის - თ. ნ-ის დანაშთი ქონების ½ ნაწილზე მემკვიდრედ. შევიდა ცვლილება ა. ნ-ის სახელზე გაცემულ 1993 წლის 02 ივნისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობაში იმ მიმართებით, რომ ა. ნ-ე ცნობილი იქნა დედის - თ. ნ-ის დანაშთი ქონების ½ ნაწილის მემკვიდრედ;

მოპასუხე ბ.ნ-ის მამა, ა. ნ-ე გარდაიცვალა 2001 წლის 9 ნოემბერს, რომელმაც თავისი ქონება 1997 წლის 12 მაისს შედგენილი ანდერძის თანახმად, უანდერძა შვილს ბ.ნ-ეს.

პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ დავის საგანს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში წარმოადგენდა მხარეთა საკუთრებაში არსებული №453 მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლის რეალური გაყოფა.

თერჯოლის რაიონის სოფელ ნ-ი მდებარე №453 მიწის ნაკვეთი შეადგენს 2717,19 კვ.მეტრს, საიდანაც ც.ლ-ის საკუთრებას წარმოადგენდა 1358,595 კვ..მ, ხოლო ბ.ნ-ის საკუთრებას –1358,595 კვ.მ.

ბ.ნ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას წარმოადგენდა №453 მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე ნაკვეთი.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი და ფაქტობრივი შეფასება იმის თაობაზე, რომ №453 მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა მხარეთა შორის საზიარო უფლების ობიექტს. პალატამ მიიჩნია, რომ მართალია აღნიშნული მიწის ნაკვეთის ნაწილი 1358,595 კვ.მ. 2008 წლის 29 თებერვლის გადაწყვეტილებით საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო ც. გ-ი - ლ-ის საკუთრების უფლებით, მეორე ნაწილი კი, (1358,595კვ.მ.) ა. ლ-ის საკუთრების უფლებით, თუმცა უდავო იყო, რომ №453 მიწის ნაკვეთი მხარეთა შორის რეალურად არ გაყოფილა და მოდავე მხარეებმა არ იცოდნენ, კონკრეტულად სად მდებარეობდა მათი კუთვნილი 1358,595კვ.მ. მიწის ნაკვეთი.

თერჯოლის რაიონული სასამართლოს მიერ, ც.ლ-ის სარჩელის განხილვასთან დაკავშირებით, 2003 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით დაინიშნა სასამართლო ექსპერტიზა კითხვით: შესაძლებელი იყო თუ არა სადაო საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის რეალური გაყოფა ორ ტოლ ნაწილად.

2004 წლის 17 თებერვლის ექსპერტის დასკვნით, შემოთავაზებულ იქნა ვარიანტები სადაო საცხოვრებელი სახლის ორ ტოლ ნაწილად გაყოფასთან დაკავშირებით, ხოლო მიწის ნაკვეთის გაყოფასთან დაკავშირებით ექსპერტმა მიუთითა, რომ აღნიშნული №453 მიწის ნაკვეთი ორ ტოლ ნაწილად გაყოფა უნდა მოხდეს მისი საზღვრების დადგენის შემდგომ.

სადავო №453 მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა საზიარო საგანს. მხარეთა დავას არ იწვევდა მხარეთა შორის წილთა იდეალური თანაფარდობა ½ და ½ რაც წარმოადგენდა №453 მიწის ნაკვეთში 1358,595 კვ.მ. - 1358,595 კვ.მ.-ს.

სააპელაციო სასამართლომ დავის განხილვისას, იმის გამო, რომ 2004 წლის 17 თებერვლის ექსპერტიზის დასკვნის შემდგომ, საქმეში წარმოდგენილი იქნა ახალი აზომვითი ნახაზები, როგორც ერთი, ისე მეორე მხარის მიერ (მათ შორის ც.ლ-ის მიერ წარმოდგენილი იქნა საჯარო რეესტრში არსებული საკადასტრო ნახაზი, ხოლო ბ.ნ-ის მიერ, ინდ.მეწარმე ა. ბ-ის მიერ შესრულებული აზომვითი ნახაზი) უპრიანად მიიჩნია საქმეზე განმეორებითი ექსპერტიზის დანიშვნა ექსპერტის წინაშე გადასაჭრელად დაისვა რამდენიმე საკითხი, მათ შორის: რა ვარიანტითაა შესაძლებელი საზიარო უფლების საგნის, მიწის ნაკვეთისა და საცხოვრებელი სახლის გაყოფა, ისე, რომ ორთავე მხარეს ჰქონდეს მისასვლელი წინა მხრიდან.

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №015470-2012/07/4 დასკვნის ”ზ” პუნქტის თანახმად სწორედ დასკვნის ამ ნაწილშია ასახული დანართი №2 და დანართი №4-ში მოცემული სადავო მიწის ნაკვეთისა და სახლის ორ თანაბარ ნაწილად გაყოფის შესაძლო ვარიანტი, რაც უზრუნველყოფს იმას, რომ მესაკუთრეები თანაბარ პირობებში იყვნენ მიწისა და საცხოვრებელი სახლის სარგებლობის ნაწილში. ამასთან განხილული შესაძლო ვარიანტი ითვალისწინებს სახლის რეკონსტრუქციას.

პალატამ მიიჩნია, რომ გაყოფით საზიარო საგანს ღირებულება არ შემცირებულა, რამეთუ გაყოფის შემდეგაც იგი ინარჩუნებდა და ასრულებდა იმავე ფუნქციას, რასაც გაყოფამდე, რაც თავისთავად ცხადყოფდა, რომ ორ მესაკუთრეს ეძლეოდა შესაძლებლობა სრულიად დამოუკიდებლად ესარგებლათ თავიანთი საკუთრებით.

სააპელაციო სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის ის ნაწილი, როლითაც იგი შესაძლებლად მიიჩნევდა გასაყოფი ობიექტის (საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის) გაყოფის შესაძლო ვარიანტს უნდა გაზიარებულიყო, რამეთუ იგი სადავო სამართლებრივი საკითხის გადაწყვეტის (წილთა რეალური გაყოფა) დასაბუთებული - ვარიანტს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ექსპერტის დასკვნის შემოთავაზებული ვარიანტის მიხედვით საზიარო უფლების გაუქმება და მხარეთათვის რეალური წილის გამოყოფა დასაბუთებული, სამართლიანი და კანონშესაბამისი იყო, რადგან მხარეთა საკუთრებაში არსებული იდეალური წილები შეესაბამებოდა ექსპერტის დასკვნის მიხედვით მათთვის გამოყოფილ რეალურ წილებს, თანაც იმგვარად, რომ ორთავე მხარეს ეძლეოდა შესაძლებლობა საკუთრებაში ჰქონოდა ეზოსა და საცხოვრებელი სახლის წინა ფასადი, შესასვლელი. ამასთან, პალატამ მიიჩნია, რომ ექსპერტის დასკვნის დანართში საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის ფონის გარეშე (დაუშტრიხავი) ნაწილი უნდა მიკუთვნოდა ბ.ნ-ეს, გამომდინარე იქედან, რომ სახლისა და ეზოს ეს ნაწილები ესაზღვრებოდა ბ.ნ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებასაკასაციო წესით გაასაჩივრა ც.ლ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ არასწორად დასვა ექსპერტიზის წინაშე გადასაჭრელი კითხვები, კერძოდ, ისინი დაამყარა არა საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულ ოფიციალურ დოკუმენტებს, არამედ დაინტერესებული პირის მითითებით ინდმეწარმე ბ-ის მიერ შესრულებულ მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვით ნახაზს, რომელიც არ არის დარეგისტრირებული საჯარო რეესტრში და არ წარმოადგენს ოფიციალურ საბუთს.

კასატორის განმარტებით, სასამართლო გასცდა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას, ამასთან, სასამართლომ სადავო ნაკვეთის საზღვრები თვითნებურად შეცვალა, ისე, რომ საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის საზღვრების ცვლილებაზე სარჩელი არ ყოფილა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით ც.ლ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ც.ლ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ც.ლ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ც.ლ-ე, როგორც ინვალიდობის მქონე პირი, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ც.ლ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე