№ ას-1316-1242-2012 27 დეკემბერი, 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ.ბ.კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ი.წ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ივნისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ.ბ.კ-იმ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი.წ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მას და მოპასუხეს შორის თბილისში, დ. წ-ში, გ-ის ქ. №20-ში მდებარე №12 ბინის სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამარტლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 2 სექტემბრის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის №8790 დასკვნის პირველი ვარიანტის შესაბამისად გაყოფა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ნ.ბ.კ-ის სარცელის არ დაკმაყოფილდა,.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ბ.კ-იმ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ივნისის განჩინებით ნ.ბ.კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისში დ. წ-ში, გ-ის ქ. №20, მე-3 სართული, ბინა №12-ში მდებარე უძრავი ქონება 92,80 კვ.მ. წარმოადგენს ნ.ბ.კ-სა და ი.წ-ის თანასაკუთრებას;

საქმეში წარმოდგენილი სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2010 წლის 2 სექტემბრის საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის №8790 დასკვნის პირველი ვარიანტის თანახმად, ქ. თბილისში დ. წ-ში, გ-ის ქ. №20, მე-3 სართული, ბინა №12-ში მდებარე უძრავი ქონების გაყოფა შესაძლებელია თანაბარ წილად, თუ ერთ-ერთი 1/2 წილის შესაბამისი ფართი შესაძლოა გამოიყოს №1, №2, №3, №4, №6 სათავსოებიდან საერთო სასარგებლო ფართით 42,59 კვ.მ. ხოლო, მეორე 1/2 წილის შესაბამისი ფართი შესაძლოა გამოიყოს №5, №6, №7, №8, №9, №10, №11, №12, №13 სათავსოებიდან საერთო სასარგებლო ფართი 49,71, რაც იდეალური წილთან შედარებით 3,45 კვ.მ. მეტია;

ნ.ბ.კ-სა და ი.წ-ის თანასაკუთრებაში არსებული საცხოვრებელ სახლს გააჩნია ერთი საერთო შესასვლელი, ერთი სველი წერტილი (რომელიც წარმოდგენილი დასკვნის შესაბამისად დარჩება ი.წ-ის საკუთრებაში), ერთი სამზარეულო, (რომელიც წარმოდგენილი დასკვნის შესაბამისად დარჩება ნ.ბ.კ-ის საკუთრებაში).

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში აპელანტი ნ.ბ.კ-ი სადავო ფართის გაყოფას ითხოვდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 2 სექტემბრისა (ტ.1. ს.ფ. 65-72) და 2011 წლის 23 ნოემბრის (ტ.2. ს.ფ. 46-53) დასკვნებში მოცემული გაყოფის პირველი ვარიანტების მიხედვით. პალატის შეხედულებით, აღნიშნული დასკვნების გაყოფის პირველი ვარიანტები არსებითად ერთმანეთის მსგავს, იდენტურ მონაცემებს შეიცავენ, რის გამოც პალატამ მიიჩნია, რომ ორივეს დეტალურ ანალიზის საჭიროებას არ წარმოადგენდა და ყურადღება შეაჩერა 2010 წლის დასკვნაზე, რომლის თანახმად, „ერთ-ერთი 1/2 წილის შესაბამისი ფართი შესაძლოა გამოიყოს №1, №2, №3, №4, №6 სათავსოებიდან ფართით 42,59 კვ.მ, რაც იდეალურ წილთან (92,52/2=46.26 კვ.მ) შედარებით 3,67 კვ.მ-ით ნაკლებია (იხ. დანართი №2 ლურჯი ფერით აღნიშნული). მეორე 1/2 წილის შესაბამისი ფართი შესაძლოა გამოიყოს №5, №6”, №7, №8, №9, №10, №101, №11, №12, №13 სათავსოებიდან საერთო ფართით 49,71 კვ.მ, რაც იდეალურ წილთან (92,52/2=46.26 კვ.მ) შედარებით 3,45 კვ.მ-ით მეტია (იხ. დანართი №2 მწვანე ფერით აღნიშნული)“.

ამდენად, პალატის მოსაზრებით, სარჩელით მოთხოვნილი გაყოფის შედეგად ერთგვაროვანი ნაწილებად საზიარო საგანი ვერ გაიყოფოდა, ვინაიდან ექსპერტიზის დასკვნებიდან გამომდინარე, ასეთ გაყოფისას ერთ მხარეზე იქნება არა ერთგვაროვანი, არამედ 3,67 კვ.მ-ით ნაკლები ფართი. საზიარო საგნის ასეთი სახით ნატურით გაყოფას კი, მოქმედი სამოქალაქო კანონმდებლობა არ ითვალისწინებდა, რაც სარჩელის (შესაბამისად, სააპელაციო საჩივრის) დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველს წარმოადგენდა.

პალატამ ყურადღება გაამახვილა აგრეთვე ექსპერტიზის დასკვნის დანართში მოცემულ შენიშვნაზე, რომლითაც „გაყოფის ორივე ვარიანტის შემთხვევაში მოსაწყობი იქნება სველი წერტილი და სამზარეულო, რომლის მოწყობა უნდა განხორციელდეს შესაბამისი პროექტის შედგენის შემდეგ“. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ განმარტა, რომ გაყოფის შემთხვევაშიც კი, მხარეებს გასაწევი ექნებოდათ დამატებითი ხარჯები. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი კი, არ ითვალისწინებდა ნატურით გაყოფის ისეთ კანონისმიერ შესაძლებლობას, როდესაც მხარეები დამატებით კიდევ სხვა ხარჯებს გაიღებდნენ. გარდა ამისა, დამატებითი ხარჯების გაღება მიუთითებდა იმაზე, რომ ნივთის ერთგვაროვან ნაწილებად გაყოფა შეუძლებელია, რომ არაფერი ითქვას ასეთი გაყოფის შედეგად მიღებული ნივთების ღირებულების შემცირებაზე, რაც ბუნებრივია, ვინაიდან გაყოფის შედეგად მიღებულ ნივთებს არ ექნებოდათ ის სველი წერტილები, რაც ნივთს ამჟამად გააჩნდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ბ.კ-იმ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ არასწორის იყო სასამართლოს აპელირება სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლზე. ამასთან, პალატამ არასწორად ჩათვალა, რომ შეუზლებელი იყო მრავალბინიანი სახლების გაყოფა, ვინაიდან სამზარეულო, აბაზანა და ტუალეტი ისეა განლაგებული, რომ ემსახურებიან მთელ ბინას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 2 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნაიარა ბაირამ კიზის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ბ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. ბ. კ-ის დაუბრუნდეს მის მიერ 2012 წლის 24 ივლისს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე