საქმე №ას-1435-1354-2012 3 დეკემბერი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდო.ე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - სს „ს. რ.-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ო. პ.-ი, მ. ბ.-ი, გ. ხ.-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 სექტემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ო. პ.-მა, მ. ბ.-მა და გ. ხ.-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „ს. რ.-ის“ მიმართ და მოითხოვეს მოპასუხისათვის, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით, 2012 წლის მარტიდან თითოეული მოსარჩელის სასარგებლოდ ყოველთვიური სარჩოს - 880-880 ლარისა და მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურება შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელეები მუშაობდნენ შპს „ს. რ.-აში“ მემანქანის თანამდებობაზე და მათ სხვადასხვა დროს, კერძოდ, 1990 წლის 1 თებერვალს ო. პ.-მა მიიღო საწარმოო ტრავმა, 1988 წლის 7 თებერვალს მ.ბ.-მა და 1990 წლის 26 იანვარს გ.ხ.-მა. მოსარჩელეები მრავალი წლის განმავლობაში, შრომითი დასახიჩრების გამო, იღებენ სარჩოს. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებით ახლებურად განისაზღვრა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი, თუმცა მოპასუხე უარს აცხადებს სარჩოს გადაანგარიშებასა და ამავე თანამდებობაზე მოქმედი მუშაკის ხელფასის შესაბამისად გაცემაზე, რის შედეგადაც მოსარჩელეები კარგავენ კუთვნილ შემოსავალს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელეები მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებასა და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლებზე მიუთითებენ, რაც არ ქმნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობას. სარჩოს გადაანგარიშება საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის N48 ბრძანებულებით რეგულირდებოდა, რომელიც სხვადასხვა დროს განიცდიდა ცვლილებებს და საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის ბრძანებულებით იგი ძალადაკარგულად გამოცხადდა. პრეზიდენტის აქტის ტრასფორმაცია ადასტურებს კანონმდებლის მიზანს - სარჩოს გადაანგარიშების შესაძლებლობა სამართლებრივად აღარ გაითვალისწინება. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილებით განისაზღვრა ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. სარჩო, თავის შინაარსით, წარმოადგენს პირვანდელი მდგო.ეობის აღდგენას, განსახილველი შემთხვევის რეგულირება კი, დასაშვებია სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 და არა პირველი ნაწილით, ვინაიდან პირველთან შედარებით, მე-2 ნაწილი სპეციალურ ნორმას წარმოადგენს, ამასთანავე, ის გარემოება, რომ მოქმედი მუშაკის ხელფასი მიეცემოდათ მოსარჩელეებს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, მათი მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა, რაც დადასტურებული არ არის, ამასთანავე, საყურადღებოა, რომ საზოგადოებაში მოქმედი შიდა წესების თანახმად, მითითებულ თანამდებობაზე მუშაობისათვის დადგენილია განსაზღვრული ასაკი. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ, ჯანმრთელობის დაზიანების გამო, პირვანდელი მდგო.ეობის აღდგენა შეუძლებელია, მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი საკითხის გადაწყვეტის გზა, საუკეთესო ალტერნატივაა, კერძოდ, სარჩოს დანიშვნის დროისათვის არსებული ხელფასით სარჩოს დაანგარიშება. მოსარჩელის მითითება სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლსა და მიუღებელ შემოსავალზე არასწორია, რადგანაც მოპასუხე განუხრელად იცავს 1991 წლის 5 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მოსარჩელეთა სასარგებლოდ დაკისრებულ ვალდებულებას. საყურადღებოა, რომ ამავე გადაწყვეტილებით მ. ბ.-ისათვის ზიანის მიყენებაში შპს „ს. რ.-ის“ ბრალეულობა დადგენილი არ არის და მოპასუხე მას სარჩოს ნებაყოფლობით უნაზღაურებდა, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლიდან გამომდინარე კი, ზიანის ანაზღაურებისათვის დამრღვევის ბრალეული მოქმედების არსებობა სავალდებულო ელემენტია. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების თანახმად, დადგენილია მ.ბ.-ის ვალდებულება, 1995 წლის 25 მაისს გაევლო შემოწმება სამედიცინო კომისიაზე, რაც მისი მხრიდან არაჯეროვნადაა შესრულებულია, აღნიშნული კი ამ უკანასკნელის მოთხოვნას უმართებულოს ხდის. ამასთანავე, მოსარჩელეთა მოთხოვნა ადვოკატის მომსახურების ხარჯების ანაზღაურების ნაწილში სცილდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლსა და 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 4 მაისის საოქმო განჩინებით მოსარჩელეთა წარმომადგენლის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და შპს „ს. რ.-ის“ უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა სს „ს. რ.-ა“. ამავე კოლეგიის 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით კი, ო. პ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს „ს. რ.-ას“ ო.ი პ.-ის სასარგებლოდ სარჩოს სახით დაეკისრა ყოველთვიურად 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა 2012 წლის 1 მარტიდან, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის ოდენობის გათვალისწინებით, ასევე დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს - 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის ოდენობის გათვალისწინებით. მ. ბ.-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს „ს. რ.-ას“ მ. ბ.-ის სასარგებლოდ სარჩოს სახით დაეკისრა ყოველთვიურად 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა 2012 წლის 1 მარტიდან, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით. მასვე დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს - 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით. დაკმაყოფილდა გ. ხ.-ის სარჩელი და სს „ს. რ.-ას“ გ. ხ.-ის სასარგებლოდ სარჩოს სახით 2012 წლის 1 მარტიდან ყოველთვიურად დაეკისრა 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით, მოპასუხეს ასევე დაეკისრა გ. ხ.-ის სასარგებლოდ მიუღებელი სარჩოს - 880 (რვაას ოთხმოცი) ლარის გადახდა, საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. რ.-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ.-ამ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 12 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ.-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ო. პ.-ი, მ. ბ.-ი, გ. ხ.-ი წლების განმავლობაში მუშაობდნენ სს „ს. რ.-აში“ მემანქანეებად. მოსარჩელეებმა სს „ს. რ.-აში“ სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, სხვადასხვა დროს მიიღეს საწარმოო ტრავმა, მიღებული საწარმოო ტრავმის გამო მოსარჩელეებს: ო. პ.-ს, მ. ბ.-სა და გ. ხ.-ს პროფესიული შრომის უნარი უვადოდ აქვთ დაკარგული 80%-ით. მოსარჩელეებს, მიღებული საწარმოო ტრავმის გამო, სს „ს. რ.-ა“ ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, 2011 წლის აპრილიდან სარჩელის სასამართლოში წარდგენის დღემდე თითოეულ მოსარჩელეს უხდიდა თვეში 800 ლარს.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, პირს ზიანის ანაზღაურება შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები. კერძოდ, სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით და არსებობს მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. კონკრეტულ შემთხვევაში, პალატამ ჩათვალა, რომ ნორმით გათვალისწინებული წინაპირობები არსებობდა, კერძოდ, მოსარჩელეებს სს „ს. რ.-აში“ მუშაობის პერიოდში მიღებული ჰქონდათ საწარმოო ტრავმა, რის გამოც, მათ შრომის უნარი შეზღუდული აქვთ, ანუ ო. პ.-ს, მ. ბ.-ს, გ. ხ.-ს მიღებული ტრავმის გამო პროფესიული უნარი უვადოდ დაკარგული აქვს 80%-ით. პალატის განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებათა ჯგუფს, შესაბამისად, გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება, რომლის გაუქმების წინაპირობას აპელანტის პრეტენზიები არ ადასტურებდა. „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილების მე-2 მუხლის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ, გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა, რაც, თავის მხრივ, ითვალისწინებდა, რომ დამსაქმებლის გაკოტრების ან ლიკვიდაციის შემთხვევაში დანიშნული სარჩოს გაცემის ვალდებულება წყდებოდა.

სარჩოს გაანგარიშების საკითხთან მიმათებით, პალატამ განმარტა, რომ, მართალია, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებდა სარჩოს გაანაგრიშების წესს, თუმცა, თავად ზიანის ანაზღაურების მიზნიდან გამომდინარე (რომლის არსიც დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგო.ეობს და რის გამოც მხედველობაში მიიღება ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომ პერიოდში, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით), სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენს, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით. აღნიშნულის შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ 2011 წლის აპრილიდან მემანქანის ხელფასი შეადგენდა 1100 ლარს, ხოლო მოსარჩელეებს პროფესიული შრომის უნარი დაკარგული ჰქონდათ 80%-ით, მათ 2011 წლის აპრილიდან ყოველ თვე უნდა მიეღოთ 880 ლარი, ნაცვლად 800 ლარისა, ხოლო 2011 წლის აპრილიდან სარჩელის წარდგენამდე (11 თვე) მათ მიერ მიუღებელი სარჩო შეადგენდა 880 ლარს.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ.-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლოს არ მიუთითებია სამართლის ნორმა, რომელიც სარჩოს გადაანგარიშებას უპირობოდ აწესებს, აღნიშნულის გამო გასაჩივრებული განჩინება დაუსაბუთებელია და არსებობს მისი გაუქმებისათვის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საფუძველი. გადაწყვეტილების უსწორობას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ სასამართლომ დაარღვია კანონი, კერძოდ, არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, მართალია, გამოიყენა ამავე ნორმის მე-2 ნაწილი, თუმცა არასწორად განმარტა იგი, ასევე არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილების მე-2 მუხლი, რის გამოც მიღებულ იქნა არასწორი გადაწყვეტილება. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-2 ნაწილით სადავო საკითხის რეგულირება განპირობებულია მისი, როგორც სპეციალური ნორმის არსებობით, განსხვავებით სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობისაგან, შრომითი ურთიერთობის პირობებში დასაქმებულს არ აქვს ლეგიტიმური მოლოდინი შრომითი ურთიერთობის გაგრძელებისა, ვინაიდან მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლები შესაძლებლად მიიჩნევს დასაქმებულის ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე უპირობო გათავისუფლებას. აღნიშნული ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეს, შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებშიც კი, არ ჰქონდა მყარი გარანტია სამუშაოს შესანარჩუნებლად. კანონმდებლის აღნიშნული პოზიცია ემყარება ლიბერალურ საბაზრო ეკონომიკას, რომლის გამოც არ შეიძლება აიძულო დამსაქმებელი, გააგრძელოს შრომითი ურთიერთობა კონკრეტულ პირთან. სს „ს. რ.-ა“, როგორც კერძო სამართლის სუბიექტი, ყველაფერს აკეთებს საკუთარი განვითარებისათვის, რაც ხელფასის მომატებაშიც გამოიხატება, იმ პირობებში კი, როდესაც სხვადასხვა დროს შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ჯანმრთელობის დაზიანების გამო კასატორი ისედაც უნაზღაურებს სარჩოს ამ პირებს, მისთვის სარჩოს მოქმედი ხელფასის გათვალისწინებით გადაანგარიშების დაკისრება, ხელს უშლის სუბიექტის ბიზნესაქტივობას. საკითხის სირთულის გათვალისწინებით, მხარეთა თანასწორობის პრინციპის დაცვით, კანონმდებელმა სწორი გამოსავალი ნახა სარჩოს იმ ოდენობით განსაზღვრაში, რაც ტრავმის მიყენების დროს არსებობდა. საკითხის ამგვარი გადაწყვეტა მეტ სტაბილურობას უქმნის დაზარალებულსაც, ვინაიდან სარჩოს დაანგარიშების წესის არსებობის შემთხვევაში, ხელფასის შემცირება ყოველთვის გამოიწვევს დაზარალებულისათვის სარჩოს ოდენობის შემცირებასაც. სასამართლომ გადაწყვეტილებით არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 დადგენილების მე-2 მუხლი, ვინაიდან ამავე დადგენილების პირველი მუხლიდან გამომდინარე, მოქმედი კანონმდებლობა სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშების შესაძლებლობას აღარ ითვალისწინებს. სარჩოს გადაანგარიშების რეგულაციის ტრანსფორმაცია 1999 წლის 9 თებერვლიდან, ვიდრე 2007 წლის 24 მარტამდე და შემდეგაც, ცხადყოფს კანონმდებლის მიზანს, გაეუქმებინა სარჩოს დაანგარიშების 2007 წლამდე არსებული წესი. საქართველოს მთავრობის N53 დადგენილების 2.1 მუხლის თანახმად კი, „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას და არა გადაანგარიშებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 14 ნოემბრის განჩინებით სს „ს. რ.-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. რ.-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა (იხ. სუსგ №ას-169-497-09, 24 ივლისი, 2009 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ.-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 19 ოქტომბერს №474 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს. რ.-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს. რ.-ას“ (...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2012 წლის 19 ოქტომბერს №474 საგადასახადო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდო.ე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე