საქმე №ას-1513-1428-2012 24 დეკემბერი, 2012 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - შპს „ს.-ს“(მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „თ.-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 სექტემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ელექტროენერგიის დავალიანების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „თ.-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს.-ს“ მიმართ 11185,93 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

შპს „ს.-ს“ სს „თ.-ის“ №3430442 აბონენტია, რომელსაც სარჩელის წარდგენის დროისათვის გააჩნია მოსარჩელის მიმართ დავალიანება 11185,93 ლარი. 2010 წლის იანვრამდე №3430442 აბონენტს ერიცხებოდა ჩვენებითი ვალი, 11185,93 ლარის ოდენობით. 2009 წლის 16 დეკემბერს სს „თ.-ს“ განცხადებით მიმართა შპს „ს.-ს-ს“ დირექტორმა მ. შ.-ემ, რომელმაც აღიარა დავალიანების არსებობა და ითხოვა დარჩენილი დავალიანების მომდევნო თვეებზე გადანაწილება. აღნიშნული თხოვნა სს „თ.-მა“ გაითვალისწინა და 2010 წლის 14 იანვარს მხარეთა შორის გაფორმდა დავალიანების გადახდის შესახებ ხელშეკრულება, რომელიც ითვალისწინებდა იმ დროისათვის №3430442 აბონენტზე რიცხული დავალიანების - 11185,93 ლარის განაწილვადებას 12-თვიანი გრაფიკით. გადახდა უნდა დაწყებულიყო იანვრიდან და აბონენტს ყოველთვიურად მოხმარებულ ელექტროენერგიის მიმდინარე გადასახადთან ერთად პროცენტის სახით უნდა ეხადა ხელშეკრულების საფუძველზე გადანაწილებული თანხა, რაც ყოველთვიურად შეადგენდა 932,11 ლარს. მოპასუხეს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები არ შეუსრულებია, რის საფუძველზეც მას ეკისრება დავალიანება 11185,93 ლარი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

სს „თ.-სა“ და შპს „ს.-ს“ შორის ხელშეკრულება მართლაც იყო გაფორმებული, მაგრამ მოსარჩელემ არ შეასრულა ორმხრივი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები. შპს „ს.-მ“ მიმართა სს „თ.-ს“ ხელშეკრულების გაუქმების მოთხოვნით. შპს „ს.-ს“ მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება დამოკიდებული იყო სს „თ.-ის“ მიერ შესასრულებელ ვალდებულებებზე. სს „თ.-მა“ ქვესადგურის რეკონსტრუქციის დროს მოპასუხის ტერიტორიაზე ამოჭრა 50-60 მეტრის სიგრძის მაღალი ძაბვის კაბელი, რომელიც წარმოადგენდა შპს „ს.-ს“ საკუთრებას და ამის გამო ვერ ახერხებდა მისთვის ელექტროენერგიის მიწოდების უზრუნველყოფას. მხარეებს შორის გაფორმდა ორმხრივი ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც შპს „ს.-მ“ აიღო დავალიანების ეტაპობრივად დაფარვის ვალდებულება, ხოლო სს „თ.-მა“ იკისრა სათანადო ლაბარატული დასკვნის შემდეგ ელექტროენერგიის მიწოდება. ვინაიდან სს „თ.-ის“ მიერ ელექტროენერგიის მიწოდების აღუდგენლობის გამო, მოპასუხემ ვალდებულება ვერ შეასრულა იმ საფუძვლით, რომ შესრულება დამოკიდებული იყო საპასუხო შესრულებაზე. შპს „ს.-მ“ არაერთხელ მიმართა წერილობით მოსარჩელეს მაღალი ძაბვის კაბელის აღდგენის მოთხოვნით, თუმცა უშედეგოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით სს „თ.-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, შპს „ს.-ს“ სს „თ.-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 11185,93 ლარის გადახდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით შპს „ს.-ს-ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ შპს „ს.-ს-მდე“ სს „თ.-ის“ №3430442 აბონენტს წარმოადგენდა შპს „მ.-ი“, რომლის დავალიანება მოსარჩელის მიმართ შეადგენდა 11185,93 ლარს. 2009 წლის 12 დეკემბერს შპს „ს.-მ“ განცხადებით მიმართა სს „თ.-ს“, აცნობა, რომ აეროპორტის დასახლებაში მდებარე ფართი, იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, გადადიოდა მის სარგებლობაში, ასევე მოითხოვა ცვლილების შეტანა და სს „თ.-ის“ №3430442 აბონენტად შპს „ს.-ს“ რეგისტრაცია. 2009 წლის დეკემბერში ქ.თბილისში, აეროპორტის დასახლებაში მდებარე უძრავი ქონება იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე სარგებლობაში გადაეცა შპს „ს.-ს-ს“, რომელიც ასევე დარეგისტრირდა სს „თ.-ის“ №3430442 აბონენტად. 2010 წლის 14 იანვარს სს „თ.-სა“ და შპს „ს.-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, შპს „ს.-მ“ აღიარა, რომ მას 2010 წლის 14 იანვრის მდგომარეობით გააჩნია სს „თ.-ის“ დავალიანება 11185,93 ლარი და იკისრა ვალდებულება, გადაეხადა აღნიშნული დავალიანება 12 თვის ვადაში, დადგენილი გრაფიკის შესაბამისად. 2010 წლის 15 ნოემბერს სს „თ.-მა“ განცხადებით მიმართა შპს „ს.-ს“ და იკისრა ვალდებულება, კაბელის აღდგენისა და ელექტროენერგიის მიწოდების შემდეგ შპს „ს.-ს“ სააბონენტო ბარათზე არსებული ძველი დავალიანების განაწილების თაობაზე, 2010 წლის 14 იანვრის აღიარებული ვალის რესტრუქტურიზაციის ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად. შპს „ს.-ს“2010 წლის 14 ნოემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე ნაკისრი ვალდებულებები არ შეუსრულებია. სასამართლომ არ გაიზიარა შპს „ს.-ს“ მოსაზრება სს „თ.-ის“ მიერ ნაკისრი ვალდებულების დარღვევის თაობაზე. მოპასუხის განმარტებით, სს „თ.-ი“ ვალდებული იყო, უპირობოდ აღედგინა მისთვის ელექტროენერგიის მიწოდება, რის შემდეგაც შპს „ს.-ს“ დაიწყებდა დავალიანების დაფარვას. სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად, მოპასუხე მიუთითებდა სს „თ.-ის“ 2010 წლის 15 ნოემბრის წერილზე. აღნიშნული წერილის მხარეთა მიერ განსხვავებული აღქმა კი, მის ბუნდოვანებაზე მიუთითებდა, რაც სასამართლოს განმარტების საგანს წარმოადგენდა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2010 წლის 15 ნოემბრის მიმართვა განსაზღვრავდა მხარეთა ორმხრივ ვალდებულებებს, კერძოდ, ერთი მხრივ, შპს „ს.-ს“ ვალდებულებას აღედგინა შპს „მ.-ის“ ბალანსზე არსებული კაბელი ქვესადგურის ღობემდე, ხოლო სს „თ.-ი“ კისრულობდა დარჩენილი ნაწილის აღდგენის ვალდებულებას და მის დაერთებას უჯრედში. შეთანხმების შინაარსიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სს „თ.-ის“ ვალდებულება წარმოადგენდა შემხვედრ ვალდებულებას, რომელიც უნდა შესრულებულიყო შპს „ს.-ს“ შესრულების შემდგომ. მოპასუხეს არ აღუდგენია დაზიანებული კაბელი, რის გამოც სს „თ.-ი“ კაბელის დაერთებას ქვესადგურის უჯრედზე ვერ მოახერხებდა. 2010 წლის 14 იანვრის ხელშეკრულება და 2010 წლის 15 ნოემბრის წერილი სხვა დათქმას არ ითვალისწინებდა.

სააპელაციო პალატა ასევე დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ დასაბუთებას, ხოლო სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით, არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ შპს „ს.-მ“ მხოლოდ იმ მიზნით აღიარა სხვა იურიდიული პირის (შპს „მ.-ის“) დავალიანება, რომ სს „თ.-ს“ აღედგინა შპს „ს.-ის“ საიჯარო ფართზე ელექტროენერგიის მიწოდება, ხოლო დავალიანების გადახდის შესახებ ხელშეკრულებით დადგენილი ვალდებულების შპს „ს.-ს“ მიერ შესრულება დამოკიდებული იყო მეორე ხელშემკვრელი მხარის საპასუხო ვალდებულების შესრულებაზე, კერძოდ, დენის მიწოდების აღდგენაზე. ამ არგუმენტის საწინააღმდეგოდ, პალატამ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 16 დეკემბერს შპს „ს.-ს“ დირექტორმა განცხადებით მიმართა სს „თ.-ის“ ენერგოგასაღების დირექტორს, რომელშიც აღნიშნა, რომ აეროპორტის დასახლებაში მდებარე ფართზე (აბ.N3430442) შპს „ს.-ს“ შედიოდა იჯარის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოითხოვა ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანა და შპს „ს.-ს“ დაფიქსირება. განმცხადებელმა ასევე მოითხოვა, აღნიშნული აბონენტის (შპს „მ.-ის“) დავალიანების 12 თვეზე განაწილება და მისი წარმოებისათვის დაწერა. მოგვიანებით, 2010 წლის 14 იანვარს, ერთი მხრივ, სს „თ.-სა“ და, მეორე მხრივ, შპს „ს.-ს“ შორის დაიდო ხელშეკრულება დავალიანების გადახდის შესახებ. ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა 2010 წლის 14 იანვრის მდგომარეობით მოვალის დავალიანების თანხის - 11185,43 ლარის გადანაწილება 12 თვეზე და შედგენილი გრაფიკის შესაბამისად აბონენტის მიერ ამ თანხის ნებაყოფლობითი გადახდა.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ ვალის აღიარების ხელშეკრულებით დგინდებოდა ახალი, დამოუკიდებელი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, წარმოიშობოდა ახალი მოთხოვნა, მიუხედავად ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა. ახალი ურთიერთობის სამართლებრივი ძალა არ იყო დამოკიდებული ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივ ძალასა თუ შინაარსზე. ამასთან, სასამართლოს მოსაზრებით, ვალის არსებობის აღიარება, როგორც ვალდებულების არსებობის ახალი და დამოუკიდებელი ელემენტი, წერილობითი დოკუმენტის შინაარსიდან უნდა მომდინარეობდეს. პირი წერილობით უნდა აღიარებდეს გარკვეულ ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობას და ამავდროულად, კისრულობდეს მის შესრულებას. შპს „ს.-მ“ აღიარა საიჯარო მიწის წინამორბედი მფლობელის - შპს „მ.-ის“ დავალიანება - 11185,43 ლარი და გამოთქვა ამ თანხის ეტაპობრივად გადახდის მზაობა, მოგვიანებით, 2010 წლის 14 იანვარს მხარეები შეთანხმდნენ აღნიშნული დავალიანების გადახდის წესზე (გრაფიკზე). ამავე შეთანხმებით, მხარეებმა განსაზღვრეს, რომ აღიარებული დავალიანება არ იყო დაკავშირებული მიმდინარე გადასახადთან და გადაიხდებოდა მისგან დამოუკიდებლად, შესაბამისად, პალატამ ჩათვალა, რომ არ დასტურდებოდა შპს „ს.-ს“ მიერ დავალიანების გადახდის დამოკიდებულება სს „თ.-ის“ მხრიდან საპასუხო ვალდებულების შესრულებაზე - ელექტროენერგიის მიწოდების აღდგენაზე. სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ 2009 წლის 16 დეკემბერის განცხადების შინაარსზე, რომელშიც არაფერი იყო ნათქვამი სს „თ.-ის“ მხრიდან რაიმე ვალდებულების შესრულებაზე, როგორიცაა, შპს „ს.-სათვის“ ელექტროენერგიის მიწოდების აღდგენა, რაც სამოქალაქო კოდექსის 369-ე მუხლის გამოყენების აუცილებლობას განაპირობებდა. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებისა. სასამართლოს შეფასებით, კონკრეტულ შემთხვევაში, აპელანტმა ვერ დაამტკიცა მის მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულების გამომრიცხავი გარემოების არსებობა.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს.-მ“, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ არასწორად არ იმსჯელა სამოქალაქო კოდექსის 369-ე მუხლით დადგენილ ქცევის წესზე, საქმის გარემოებებით უდავოდ დასტურდება, რომ სადავო ხელშეკრულების მიზანს ელექტროენერგიით სს „თ.-ის“ მიერ კასატორის უზრუნველყოფა წარმოადგენდა, სხვა შემთხვევაში კასატორი არ აღიარებდა სხვა ორგანიზაციის დავალიანებას და არც ხელშეკრულებას გააფორმებდა სს „თ.-თან“. აღნიშნულის არასწორი შეფასებით სასამართლომ მიიღო მცდარი და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლი და არასწორად აღნიშნა ორმხრივი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების სს „თ.-ის“ მიერ დაურღვევლობის ფაქტი. სწორედ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ ვალდებულების შესრულების აუცილებლობით იყო განპირობებული სხვა საწარმოს დავალიანების აღიარება და ვალის რესტრუქტურიზაციაზე შეთანხმება, ხოლო კასატორის მხრიდან ნაკისრი ვალდებულების შესრულება სწორედ რომ მოსარჩელის მიერ საპასუხო შესრულების საფუძველზე იყო შესაძლებელი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, თუ შპს „ს.-ს“ ელექტროენერგია არ მიეწოდებოდა იჯარით აღებულ ფართში, გაუგებარია რა იფუნქციონირებდა იურიდიული პირის სახით. ამასთანავე, მიუხედევად არაერთი წერილობითი მომართვისა, მოსარჩელეს ნაკისრი ვალდებულება არ შეუსრულებია. პალატამ ასევე არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული 2010 წლის 15 ნოემბრის წერილი, რომლის საფუძველზეც აღნიშნა, რომ შპს „ს.-ს“ კაბელის ნაწილი უნდა აღედგინა. მხარეთა შემდგომი ურთიერთობით გაირკვა, რომ სს „თ.-მა“ კუთვნილ ტერიტორიასა და ქვესადგურის ღობის შემდეგ ამოიღო 50-60 მ. სიგრძის კაბელი, რის შედეგადაც კაბელი დატოვებულ იქნა ღიად და მიიტაცა მოსახლეობამ. აღდგენითი სამუშაოების შესრულება წარმოუდგენლად დიდ ხარჯებთან იყო დაკავშირებული, რაც მოპასუხემ ვერ უზრუნველყო. ორმხრივმა ხელშეკრულებამ კასატორისათვის დაკარგა აზრი და მან წერილობით მოსთხოვა სს „თ.-ს“ მისი შეწყვეტა, რის პასუხადაც მოსარჩელემ აცნობა, რომ ხელშეკრულება ისედაც შეწყვეტილად ითვლებოდა ელექტროენერგიის მიწოდების აღუდგენლობის გამო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით შპს „ს.-ს-ს“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ს.-ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს.-ს“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ბ.-ის მიერ 2012 წლის 3 დეკემბერს №1 საგადახადო დავალებით გადახდილი 559,29 ლარის 70% – 391,503 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს.-ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ს.-ს“ (ს/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ბ.-ის მიერ 2012 წლის 3 დეკემბერს №1 საგადახადო დავალებით გადახდილი 559,29 ლარის 70% – 391,503 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე