№ას-1525-1439-2012 10 დეკემბერი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – ს.ხ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 7 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ს.ხ-ემ მოპასუხე შპს „ს. რ-ის“ (ამჟამად სს „ს. რ-ა“) მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ 2012 წლის თებერვლიდან ყოველთვიური სარჩოს დაკისრება 550 ლარის ლარის ოდენობით, აგრეთვე, ერთობლივად მიუღებელი სარჩოს სხვაობის – 7806.72 ლარის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილებით ს.ხ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

შპს „ს. რ-ის“ უფლებამონაცვლე სს „ს. რ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სარჩოს სახით, ყოველთვიურად 550 ლარის გადახდა 2012 წლის 1 თებერვლიდან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით;

მოპასუხეს, ს.ხ-ის სასარგებლოდ ასევე დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს სახით 7806.72 ლარის გადახდა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე ს.ხ-ის მეუღლე, ზ. ხ-ე წლების განმავლობაში მუშაობდა მოპასუხე სს „ს. რ-ი”, მემანქანედ.

ზ.ხ-ემ, სს „ს. რ-ი” სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის გამოც მოგვიანებით, 1997 წელს გარდაიცვალა.

ქ.თბილისის ნაძალადევის რაიონის სასამართლოს 1995 წლის 15 მარტის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ზ. ხ-ის სარჩელი მოპასუხე თბილისის სალოკომოტივო დეპოს მიმართ, საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ. გადაწყვეტილებით დადგინდა მოპასუხის ბრალი მოსარჩელის დასახიჩრებაში. ამავე სასამართლოს 1998 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ს.ხ-ის სარჩელი და მოსარჩელის, როგორც ზ. ხ-ის რჩენაზე მყოფი პირის სასარგებლოდ საქართველოს სარკინიგზო დეპარტამენტის თბილისის სალოკომოტივო დეპოს დაეკისრა ერთდროულად 1208.9 ლარისა და მდგომარეობის შეცვლამდე ყოველთვიურად 55.39 ლარის გადახდა.

სს „ს. რ-ა”, მოსარჩელეს, მარჩენალის დაკარგვის გამო, ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, კერძოდ: 2009 წლის თებერვლის თვიდან სარჩელის სასამართლოში წარდგენის დღემდე – თვეში 241.48 ლარს.

სს „ს. რ-ი”, მემანქანის ხელფასი 2009 წლის თებერვლის თვიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით იყო 840 ლარი, მისი ოდენობა 2011 წლის მარტის თვეში იყო 1000 ლარი, ხოლო 2011 წლის აპრილის თვიდან სარჩელის სასამართლოში წარდგენის დღემდე მოქმედი მემანქანის ხელფასი შეადგენს 1100 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ დადგენილი გარემოება იმასთან დაკავშირებით, რომ 2009 წლის თებერვლის თვიდან სარჩელის შეტანის დრომდე –2012 წლის თებერვლის თვემდე, მოსარჩელე ს.ხ-ის მიუღებელი სარჩოს ოდენობა შეადგენდა 7806.72 ლარს (4463 ლარი + 258 ლარი და 52 თეთრი + 3805 ლარი და 20 თეთრი).

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ზემოაღნიშნული გადაანგარიშება ეფუძნებოდა შემდეგს:

2009 წლის თებერვლის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით, მემანქანის ხელფასის – 840 ლარის გათვალისწინებით, ყოველთვიურად მოსარჩელეს უნდა მიეღო სარჩო: 420 ლარი, ნაცვლად 241.48 ლარისა (840 ლარის 50%);

2011 წლის მარტის თვეში, მემანქანის ხელფასის – 1000 ლარის გათვალისწინებით, ყოველთვიურად მოსარჩელეს უნდა მიეღო სარჩო – 500 ლარი, ნაცვლად 241.48 ლარისა (1000 ლარის 50%);

2011 წლის აპრილის თვიდან სარჩელის სასამართლოში წარდგენამდე მემანქანის ხელფასის 1100 ლარის გათვალისწინებით, ყოველთვიურად მოსარჩელეს უნდა მიეღო სარჩო – 550 ლარი, ნაცვლად 241.48 (1100 ლარის 50%);

2009 წლის თებერვლის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვემდე, მოსარჩელის მიუღებელი სარჩოს ოდენობა შეადგენდა 4463 ლარს (420 ლარი - 241.48 ლარი) X 25 თვეზე;

2011 წლის მარტის თვეში მოსარჩელის მიუღებელი სარჩოს ოდენობა შეადგენდა 258.52 ლარს (500 ლარი - 241.48 ლარი);

2011 წლის აპრილის თვიდან სარჩელის სასამართლოში წარდგენის დღემდე, მოსარჩელის მიუღებელი სარჩოს ოდენობა შეადგენდა 3805.20 ლარს (550 ლარი - 241.48 ლარი) X 10 თვეზე.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს უნდა ანაზღაურებოდა 7806.72 ლარი, ხოლო 2012 წლის თებერვლის თვიდან, მას უნდა ანაზღაურებოდა სარჩოს სახით ყოველთვიურად 550 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ დავის განხილვისას იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილების 1.1 მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 1006.1, 408.1 მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო სარჩოს სახით მიეღო ზიანის ანაზღაურება იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მისი მეუღლე მიიღებდა ხელფასს, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ დაუშვებელი იყო სასამართლო გადაწყვეტილებით განსაზღვრული სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშება, ვინაიდან კანონმდებლობა ასეთ შესაძლებლობას არ ითვალისწინებდა და აღნიშნა, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. აღნიშნული კი გულისხმობს პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფას საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. სარჩოს ანაზღაურების სწორედ ამგვარ უფლებას ადგენს საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განსაზღვრული წესი ზიანის ანაზღაურების სამოქალაქო კოდექსით დადგენილ ნორმებზე მითითებით.

რამდენადაც დადგინდა, რომ სს „ს. რ-ი“ იმავე თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად ჩათვალა ს.ხ-ის სარჩელი იმასთან დაკავშირებით, რომ ზიანის ანაზღაურება მომხდარიყო სარჩოს გადაანგარიშებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვოდა მომხდარ საწარმოო ტრავმაში, რომ ს.ხ-ე არ წარმოადგენდა სარჩოს მიღებაზე უფლებამოსილ პირს და აპელანტი არ იყო ვალდებული ყოველთვიური სარჩო გადაეხადა მოსარჩელისათვის. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანი იყო არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საწარმოს ბრალეულობის საკითხის განხილვა ხდება სარჩოს დაწესებისას და არა უკვე დაწესებული სარჩოს აღდგენის ან გადაანგარიშებისას. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილ იქნა, რომ ზ. ხ-ემ, სს „ს. რ-ი” სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას, მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის გამოც მოგვიანებით გარდაიცვალა. სს „ს. რ-ა” მოსარჩელეს ყოველთვიურად უხდიდა სარჩოს მარჩენალის დაკარგვის გამო. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ვინაიდან სს „ს. რ-ა“ საწარმოო ტრავმის გამო ზიანის ანაზღაურების მიზნით დაზარალებულზე გასცემდა ყოველთვიურ სარჩოს, ეს საკითხი მხარეთა შორის უკვე გადაწყვეტილად და უდავოდ დადგენილად იყო მიჩნეული. ამიტომ, საწარმოს ბრალეულობის საკითხის გამორკვევა, ამ ეტაპზე აღარ ხდებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სს „ს. რ-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით. კასატორი მოითხოვს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებას.

საკასაციო საჩივარი ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

სააპელაციო სასამართლომ, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე არ გაიზიარა სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივრის არგუმენტები, კერძოდ, რომ: ა. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს სარჩოს გადაანგარიშებას; ბ. სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვის ზიანის დადგომაში; გ. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლები ადგენენ საკითხის განსხვავებულ მოწესრიგებას.

საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ 1-ლი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში, რაც დაზარალებულისათვის დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების საფუძველს არ წარმოადგენს, ვინაიდან მას არც აღნიშნული წესი, არც შრომის და სამოქალაქო კოდექსები არ ითვალისწინებენ. საგულისხმოა, რომ სარჩოს გადაანგარიშების რეგულაციის ტრანსფორმაცია 1999 წლის 9 თებერვლიდან (საქართველოს პრეზიდენტის №48 ბრძანებულება) 2007 წლის 24 მარტამდე (საქართველოს მთავრობის №53 დადგენილება), ცხადყოფს კანონმდებლის მიზანს – გაეუქმებინა სარჩოს გადაანგარიშების 2007 წლამდე არსებული წესი.

ხსენებული დადგენილების მე-2 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის“ შესახებ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას „დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ“. ამ პუნქტის მიხედვით, „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას და არა გადაანგარიშებას.

გარდა ამისა, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არეგულირებს შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესს და არ შეეხება დაზარალებულის გარდაცვალების საკითხს. აღნიშნულ შემთხვევას არეგულირებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე მუხლი, რომელიც მხოლოდ სარჩოს მიღების უფლებას განსაზღვრავს, თუმცა ამ ნორმას ვალდებულ პირად მხედველობაში ჰყავს ზიანის მიმყენებელი, ანუ პირი, რომლის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის არის მიზეზობრივი კავშირი, რაც მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ არის. ამასთან, მითითებული მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევაში ზიანის მიმყენებელმა სარჩოს დაწესებით უნდა აუნაზღაუროს ზიანი იმ პირებს, რომელთა რჩენაც დაზარალებულს ევალებოდა. ეს ვალდებულება ძალაშია, ვიდრე დაზარალებული ვალდებული იქნებოდა ეხადა სარჩო.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2010 წლის 11 იანვრის №4/ნ ბრძანებით დამტკიცებული „სახელმწიფო დახმარების ადმინისტრირების წესის“ მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომისუუნაროდ ითვლება პირი, რომელიც არის შეზღუდული შესაძლებლობის ან საპენსიო ასაკის მქონე (ქალი – 60 წლის, ხოლო მამაკაცი 65 წლის ასაკიდან). ამ მუხლიდან გამომდინარე, გარდაცვლილი პირი მარჩენალად ითვლება და მისი სამოქალაქო ვალდებულება რჩენის თვალსაზრისით გრძელდება საპანესიო ასაკის მიღწევამდე. მოცემულ შემთხვევაში, ზ. ხ-ის სამოქალაქო ვალდებულება მეუღლის რჩენაზე გაგრძელდებოდა 65 წლის ასაკის კიღწევამდე.

სამოქალაქო კოდექსში სხეულის დაზიანების შედეგად წარმოშობილი ზიანის ანაზღაურების საკითხს აწესრიგებს 408-ე მუხლის მე-2 და არა 1-ლი ნაწილი, რამდენადაც ამავე კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის მეორე წინადადების მიხედვით, ამ კოდექსით გათვალისწინებულ ზოგად ნორმებსა და სპეციალურ ნორმებს შორის კოლიზიისას გამოიყენება სპეციალური ნორმები. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია იმ მოტივითაც, რომ სხეულის დასახიჩრების და ტრავმის მიღების შემთხვევაში უბრალოდ შეუძლებელია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, განსხვავებით მატერიალური ზარალისგან.

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მიერ რკინიგზისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ მიუღებელი სარჩოს, 7806.72 ლარის დაკისრებაც, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შეესრულებინა. სახელშეკრულებო ურთიერთობისგან განსხვავებით, როდესაც მხარეს ყოველთვის შეიძლება ჰქონდეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ლეგიტიმური მოლოდინი, ეს მოლოდინი დასაქმებულს ვერანაირად ვერ ექნება შრომითსამართლებრივი ურთიერთობების დროს, ვინაიდან მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე და 38-ე მუხლების თანახმად, დამსაქმებელს, ნებისმიერ დროს, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე შეუძლია დასაქმებულთან მოშალოს შრომითი ხელშეკრულება. აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია იმის თქმა, იმუშავებდა თუ არა მოსარჩელის მეუღლე მოპასუხე საწარმოში (თუნდაც მას ვალდებულება ჯეროვნად შეესრულებინა) და შესაბამისად, იგი მიიღებდა თუ არა მთელი ამ წლების განავლობაში შრომის ანაზღაურებას, მითუმეტეს გაზრდილი ოდენობით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (575.45 ლარი) 70% – 402.815 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (575.45 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 8 ნოემბერი, საგადასახადო დავალება № 500) 70% – 402.815 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე