№ას-899-845-2012 22 ნოემბერი , 2012 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ.ჩ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ა-ი“, შპს „ა-“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ.ჩ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ა-სა“ და შპს „ა--ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა შპს ,,ა- ის” ლ.ჩ-ის სასარგებლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისის – 36 727 ევროს (ძირითადი თანხის– 27 722 ევროს, სესხის სარგებლის 9005 ევროს), მიუღებელი შემოსავლის – 6653.28 ევროსა და გაწეული ხარჯის 2000 ლარის დაკისრება, ასევე მოითხოვა – ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა--ს“ შორის 2008 წლის 19 მაისს დადებული სესხის ხელშეკრულების შეწყვეტა შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დაიდო წინარე ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს ,,ა-ი” ვალდებული იყო, მოსარჩელის მიერ 27 722 ევროს გადახდის სანაცვლოდ, თბილისში, კ-ას ქუჩა №10-ში აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი და მოსარჩელესთვის აღნიშნულ საცხოვრებელ სახლში საკუთრებაში გადაეცა 1-ელ სადარბაზოში მე-3 სართულზე მდებარე 52.24 კვ.მ №21 ბინა. ხელშეკრულების მიხედვით, ქონებაზე უფლების გადაცემა უნდა განხორციელებულიყო სამშენებლო სამუშაოების დასრულების შემდგომ, არა უგვიანეს 2011 წლის ივნისისა. შპს ,,ა-მა”დაარღვია ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება. აღნიშნული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს ,,ა-ის” მიერ ვალდებულების შესრულების ერთგვარ გარანტორს წარმოადგენდა შპს ,,ა-”, ვინაიდან შპს ,,ა-ი” იძლეოდა განვადებით გადახდის პირობას, ხოლო რეალურად სესხის აღება ხორციელდებოდა შპს ,,ა- -ან”. 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-ესა და შპს ,,ა- -ს“ შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება. მოსარჩელე უსაფუძვლოდ იხდის სესხს, ვინაიდან სესხის ხელშეკრულების დადების ერთადერთ მიზანს წარმოადგენდა შპს ,,ა-ის” მიმართ ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების შეძენის მიზნით. ამასთან, შპს ,,ა-ი” და შპს ,,ა-”, მათი ქმედებიდან გამომდინარე, ერთიან სუბიექტად აღიქმება, რაც ცხადყოფს, რომ დაუშვებელია, მოსარჩელე დამატებით ხარჯს იღებდეს და დამატებით თანხას იხდიდეს კომპანიისთვის, რომელსაც მის მიმართ შეუსრულებელი საპასუხო ვალდებულება გააჩნია.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული წინარე ხელშეკრულების პირობების მიხედვით, სამშენებლო სამუშაოების დასრულების ვადად განისაზღვრა 2012 წლის ივნისი. ამდენად, შპს ,,ა-ს” ხელშეკრულების პირობები არ დაურღვევია. 2008 წლის 19 მაისს წინარე ხელშეკრულება დაიდო ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის, შპს ,,ა-” არ წარმოადგენდა მითითებული ხელშეკრულების მხარეს. შპს ,,ა-” არც გარანტორს არ წარმოადგენდა შპს ,,ა-ის” მხრიდან ვალდებულების შესრულებაზე. სესხის ხელშეკრულება სრულიად დამოუკიდებელია 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-ესა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული წინარე ხელშეკრულებისგან და დადებულია მხარეთა მიერ თავისუფალი ნების გამოვლენის შედეგად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ.ჩ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს ,,ა-ს” ლ. ჩ-ის სასარგებლოდ დაეკისრ 27 722 ევროსა და 2000 ლარის ანაზღაურება, რომლის გადახდაც შპს ,,ა-ის” მიერ უნდა განხორციელებულიყო სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი წლის შემდეგ; ლ.ჩ-ის სარჩელი შპს ,,ა-ზე” 14836.28 ევროს ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „ა-მა“ და ლ.ჩ-ემ.

შპს „ა-მა“ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება, ლ.ჩ-ის სასარგებლოდ 27 722 ევროსა და 2000 ლარის ანაზღაურების, ასევე სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრებული სახელმწიფო ბაჟის – 1954.16 ლარის ნაწილში.

ლ.ჩ-ემ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტიელბის ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტიელბის მირებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 აპრილის განჩინებით შპს „ა-სა“ და ლ.ჩ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დაიდო წინარე ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს ,,ა-ი” ვალდებული იყო, მოსარჩელის მიერ 27 722 ევროს გადახდის სანაცვლოდ თბილისში, კ-ას ქუჩა №10-ში აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი და მოსარჩელისათვის აღნიშნულ საცხოვრებელ სახლში საკუთრებაში გადაეცა 1-ელ სადარბაზოში მე-3 სართულზე მდებარე 52.24 კვ.მ ფართის №21 ბინა. ხელშეკრულების 2.3. პუნქტის მიხედვით, შპს ,,ა-ს” ლ.ჩ-ის უნდა გადაეცა ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ქონება. ამასთან, 2.4. პუნქტით განიმარტა, რომ ნივთობრივად უნაკლო ქონების ქვეშ იგულისხმებოდა საცხოვრებელი ბინა დანართი №1-ით განსაზღვრულ სტადიაზე. ამავე ხელშეკრულების 4.2. პუნქტის თანახმად, ქონებაზე უფლების გადაცემა უნდა განხორციელებულიყო დანარი №1-ით გათვალისწინებული სამუშაოების დასრულების შემდგომ, არაუგვიანეს 2011 წლის ივნისისა.

შპს ,,ა-ს” არ შეუსრულებია 2008 წლის 19 მაისს დადებული წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები.

2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-”-ს შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს ,,ა-”-მა, როგორც გამსესხებელმა ლ.ჩ-ეს, როგორც მსესხებელს საკუთრებაში გადასცა თანხა 19 222 ევროს ოდენობით 120 თვის ვადით, წლიური 18%-იანი სარგებლით. ამასთან, ხელშეკრულების მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სესხი მსესხებელზე გაიცემოდა თანხის შპს ,,ა-ზე” გადაცემის გზით.

მოსარჩელემ ჯეროვნად შეასრულა 2008 წლის 19 მაისს წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება. მოსარჩელის მიერ 2008 წლის 19 მაისს დადებული სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს ,,ა-”-ის სასარგებლოდ სარგებლის სახით გადახდილ იქნა 9005 ევრო.

სააპელაციო სასამართლოში სააპელაციო საჩივრის წარდგენისას ლია ჩინჩალაძემ შპს „ა--ის“ წინააღმდეგ მოთხოვნა მოხსნა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 24-ე, 54-ე, 61-ე, 62-ე, 316-ე, 317-ე, 352-ე, 400-ე, 405-ე, 408-ე, 411-ე და 412-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361.2-ე მუხლზე და განმარტა, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, ვალდებულება დადგენილ დროს არ შესრულებულა და შპს „ა-მა“ დაარღვია მშენებლობისა და აშენებული ბინის საკუთრებაში გადაცემის ვადა.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის მე-400 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტისა და 405.1-ე მუხლის თანახმად, მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სადავო ურთიერთობაში იკვეთებოდა კრედიტორის მხრიდან როგორც დამატებითი ვადის განსაზღვრა, ასევე გაფრთხილება. მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი აღძრა 2011 წლის 25 ივლისს, ხოლო ხელშეკრულების თანახმად, მოპასუხეს სახლი უნდა ჩაებარებინა არა უგვიანეს 2011 წლის ივნისისა. მოსარჩელემ სარჩელში აღნიშნა, რომ მოპასუხემ არ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, რის საფუძველზეც მან მოითხოვა შესრულების დაბრუნება, რაშიც გამოიხატა მისი ნება ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე. ამდენად, პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხისათვის სარჩელის ჩაბარების მომენტიდან ცნობილი იყო მოსარჩელის მოთხოვნა ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ. მიუხედავად ამისა, მოპასუხეს არ შეუსრულებია ვალდებულება, შესაბამისად, მოპასუხეს მოსარჩელის მიერ სარჩელის აღძვრიდან ხელშეკრულებით განსაზღვრული დროის მოსვლამდე, საკმარისი დრო ჰქონდა, გამოესწორებინა დარღვეული ვალდებულება. აქედან გამომდინარე, კრედიტორის მიერ მოვალისათვის ვალდებულების შესასრულებლად დამატებით კიდევ ვადის მიცემა აშკარად გამოიწვევდა შემკვეთის უფლებების უხეშ დარღვევას.

პალატის განმარტებით, 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული წინარე ხელშეკრულების 8.6. პუნქტის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ 2011 წლის ივნისში არ დასრულდება დანართი №1-ით გათვალისწინებული სამუშაოები, ვადაგადაცილებამ შეადგინა 12 თვე და წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე მყიდველი უარს აცხადებს წინამდებარე ხელშეკრულებაზე, იგი უფლებამოსილია სრულად მოითხოვოს მის მიერ ფაქტობრივად გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება, რაც ცხადყოფს, რომ ამ შეთანხმებით განისაზღვრა ხელშეკრულებაზე უარის თქმის ვადა. იმის გათვალისწინებით,რომ მოვალის მიერ განსაზღვრული იყო ხელშეკრულებიდან გასვლის ვადა, თუმცა, ვინაიდან ხელშეკრულებაში არ აღინიშნა მისი განსაზღვრის დასაბუთება და ის გამონაკლისი მიზეზი, რამაც განაპირობა მისი დადგენის აუცილებლობა, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული პირობა, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად განმარტა, როგორც ზნეობრივი ნორმების საწინააღმდეგო, ვინაიდან აღნიშნული შეთანხმებით უსაფუძვლოდ ენიჭებოდა უპირატესობა ურთიერთობის მონაწილე ერთ-ერთ მხარეს, რაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 61-ე და 62-ე მუხლების მიხედვით, წარმოადგენდა მისი ბათილად მიჩნევის უდავო საფუძველს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიაჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის და მე-2 ნაწილის ,,ა’’ ქვეპუნქტის საფუძველზე ლ.ჩ-ე უფლებამოსილი იყო უარი ეთქვა 2008 წლის 19 დადებულ წინარე ხელშეკრულებაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 24.1-ე მუხლზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს „ა-ი“ და შპს „ა-“ წარმოადგენდნენ დამოუკიდებელ მეწარმე სუბიექტებს, რაც დასტურდებოდა საქმეში არსებული ამონაწერებით მეწარმეთა და არასამეწარმეო იურიდიულ პირთა რეესტრიდან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან მოსარჩელეს ურთიერთობა დამყარებული ჰქონდა ორ დამოუკიდებელ სამართლის სუბიექტთან, შესაბამისად, შპს ,,ა-ის” მიერ ვალდებულების არაჯეროვნად შესრულება მოსარჩელესა და შპს ,,ა-”-ს შორის არსებულ ურთიერთობაზე ზეგავლენას ვერ იქონიებდა.

იმის გათვალისწინებით, რომ ლ.ჩ-ემ ორ დამოუკიდებელ სამართლის სუბიექტთან დაამყარა სამართლებრივი ურთიერთობა, კერძოდ, შპს ,,ა-ან” ნარდობის ხელშეკრულება, ხოლო შპს ,,ა--ან” სესხის ხელშეკრულება, ამასთან პროცენტის გადახდის ვალდებულება მას წარმოეშვა სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ხოლო აღნიშნული ხელშეკრულებები წარმოადგენენ დამოუკიდებელ ხელშეკრულებებს და მოსარჩელის მიერ შპს ,,ა--ის” წინაშე ნაკისრი ვალდებულების შესრულება დამოკიდებული არ იყო მასსა და შპს ,,ა-ან” დადებულ ხელშეკრულების პირობების შესრულებაზე, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება მასზე, რომ მას მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა შპს ,,ა--ის” სასარგებლოდ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლის გადახდაში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ.ჩ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 24-ე მუხლი, რადგანაც სადავო სიტუაციაში ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზი ცხადყოფდა, რომ შპს „ა-ან“ სესხის მიღება განპირობებული იყო შპს „ა-ის“ მითითებით, მისივე წინასწარ გათვლითი მიზნებისთვის, რათა შემდგომში ლ.ჩ-ე დაეზარალებინათ არა მხოლოდ იმ თანხით, რაც გაღებულ იქნა ჩინჩალაძის მიერ პირადი სახსრებიდან, არამედ სესხის თანხითაც, რადგანაც ლ.ჩ-ე უკვე წლებია იხდის სარგებლის პროცენტს იმ სესხში, რომელიც ფაქტობრივად მას არც მიუღია და პირდაპირ გადაირიცხა შპს „ა-ის“ ანგარიშზე. სხვაგვარად როგორ აიხსნება ის ფაქტი, რომ შპს „ა-ი“ თავად სთავაზობდა 10- წლიანი განვადებით ბინებს და ლ.ჩ-ემ კი სხვაგან დაიწყო კრედიტორის ძებნა. ეს ხომ შპს „ა-ის“ ინტერესებსაც ეწინააღმდეგებოდა, სარგებლის პროცენტი დაეთმო უცხო ფირმისათვის. სასამართლოს იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობისას, როდესაც აშკარა იყო შპს „ა-სა“ და შპს „ა-“-ის ერთობლივი შეთანხმებული მოქმედებები ლ.ჩ-ის წინააღმდეგ, დაუშვებელი იყო მიეთითებინა, რომ ეს ორი სუბიექტი სრულიად დამოუკიდებელი სამეწარმეო სუბიექტი იყო და დაესკვნა, რომ შპს „ა-ის“ ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულება ზეგავლენას ვერ მოახდენდა შპს „ა--სა“ და ლ.ჩ-ეს შორის არსებულ ურთიერთობაზე.

კასატორის აზრით, სასამართლომ ასევე არასწორად მიიჩნია, რომ ადგილი არ ჰქონია ლ.ჩ-ის მხრიდან რაიმე სახის ზიანის მიღებას, რომელიც გამოხატული იყო შპს „ა--ის“ სასარგებლოდ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სარგებლის გადახდაში. სასამართლომ აღნიშნული გარემოების ფაქტობრივ-სამართლებრივი ანალიზისას შეგნებულად აუარა გვერდი სამოქალაქო კოდექსის 404-ე და 407-ე მუხლებს. სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 412-ე მუხლები, დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას და მიუთითა, რომ გაურკვეველი იყო თუ რა სახის ფულად შემოსავალს მიიღებდა მოსარჩელე სამოქალაქო ბრუნვის ნორმალურად განვითარების პირობებში. სასამართლომ აღნიშნული სამართლებრივი ნორმები განმარტა უსწოროდ და ამავდროულად არასწორად მიიჩნია იმის საფუძვლად, რომ არ არსებობდა მიუღებელი შემოსავლის დაკმაყოფილების საფუძველი. მაშინ როდესაც „საქმეში არსებული მტკიცებულებით – ეროვნული ბანკის მიერ გადაცემული ცნობით დასტურდებოდა, თუ რამდენს შეადგენდა მიახლოებითი წლიური საპროცენტო სარგებელი ფიზიკური პირების ანაბარისათვის იმ პერიოდში, როდესაც მოსარჩელემ თანხა გადაცა შპს „ა-ს“. დადასტურებული იყო მოსარჩელის მხრიდან შპს „ა-ის“ თანხის გადაცემის ფაქტი და მისი ოდენობა; დადასტურებული იყო შპს „ა-ის“ მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობის ფაქტი. საინტერესოა კიდევ რა სახის გარემოებების არსებობა იქნებოდა საჭირო იმისათვის, რომ ნათელი და სასამართლოსათვის გარკვეული ყოფილიყო, თუ რა სახის ფულად შემოსავალს მიიღებდა ლ.ჩ-ე თუ იმ თანხას, რაც გადასცა შპს „ა-ს“, სულ მინიმუმ განათავსებდა საბანკო ანაბარზე.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მიზანმიმართულად აარიდა თავი მისი სააპელაციო საჩივრის ძირითად საკითხს – გადაწყვეტილების აღსრულების „ერთი წლის შემდეგ“ ვადით გადადების თემას და შემოიფარგლა მხოლოდ ზოგადად იმით, რომ ეთანხმებოდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებებს. გარდა ამისა, სასამართლომ იმ მიზნით, რომ არ ყოფილიყო განსაზღვრული აღსრულების კონკრეტული ვადა, გადაწყვეტილების აღსრულების გადადების ვადად მიუთითა ტერმინი „ერთი წლის შემდეგ“ რაც ბუნდოვანი და ზოგადია და მოიცავს რამდენიმე წელსაც, რითაც შეიძლება პრაქტიკულად პრობლემა შეექმნას გადაწყვეტილების აღსრულებას მოსარჩელის მხრიდან, მით უმეტეს მაშინ როდესაც კანონმდებლობა არ იცნობს ტერმინს „ერთი წლის შემდეგ“ სსკ 123,124 მუხლები. სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეთანხმა, რომ მოცემული დავის დროს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან მიზანშეწონილი იყო აღსრულების წესის განსაზღვრა და აღსრულების გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან 1 წლით გადავადება და არ გაითვალისწინა რომ პირველი ინსტანციის სასამართლო წინააღმდეგობაში მოვიდა თავისივე დადგენილ გადაწყვეტილების 3.2.2. პუნქტში დადგენილ გარემოებასთან, რომლითაც ბათილად ცნო სახელშეკრულებო დათქმა ვადაგადაცილებიდან 12 თვის შემდეგ ხელშეკრულებაზე უარის თქმის ვადასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიკერძოებულად და სუბიექტურად, ყოველგვარი სათანადო ანალიზის გარეშე არასწორად დაადგინა თითქოსდა აღსრულების 1 წლით გადავადება მიმართული იყო არა მხოლოდ მოპასუხის თანხის მოძიებისთვის, არამედ გარკვეულწილად მოსარჩელის ინტერესებისთვისაც, რომელ მოსარჩელის ინტერესების დაცვაზეა სასამართლოს მხრიდან საუბარი, როდესაც ისედაც მატერიალურად დაზარალებული მოსარჩელე სასამართლომ უარესად დააზარალა გადაწყვეტილების აღსრულების გადადებით, რადგანაც თუ შპს „ა-ი“ ლ.ჩ-ეს გადაუხდიდა თანხას, ამ შემთხვევაში ლ.ჩ-ე თავის მხრივ შპს „ა--ს“ გადაუხდდა სესხის დარჩენილ ნაწილს და გათავისუფლდებოდა პროცენტის გადახდის ვალდებულებისაგან. სასამართლომ გადაწყვეტილების აღსრულების გადავადებას საფუძვლად დაუდო ყოველგვარი არგუმენტაციისა და მტკიცებულების გარეშე არსებული ვარაუდი, თითქოსდა „კეთილსინდისიერი“ მეწარმე სუბიექტი ამ პერიოდში შეძლებდა ვალდებულების შესრულებას.

სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ იმ ფონზე, როდესაც დღეისათვის შპს „ა-ი“ თუნდაც სატელევიზიო სარეკლამო საშუალებებით მომხმარებლებს სთავაზობს უკვე აშენებულ ბინებს 15%-იანი ფასდაკლებით. სავსებით შესაძლებელი და დასაშვები იყო მოპასუხეს გადაწყვეტილების აღსრულების გადადების გარეშეც დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელე ალტერნატიული ბინით, ვინაიდან მას დღეისათვის გააჩნდა სათანადო აქტივები. გარდა ამისა, როგორც სასამართლოსთვის ცნობილია, ჩვენი მხარე თანახმა იყო მორიგებოდა მოპასუხეს, თუ ის შესთავაზებდა ალტერნატიული ფართის უძრავ ქონებას, მაგრამ მოპასუხე ბოროტად არიდებდა თავს ვალდებულების შესრულებას, რაც სასამართლომ გადაუდო კიდევ ერთი წლით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასიღრმისეულად და ზედაპირულად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, არასრულყოფილად აღიქვა მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის რეალურად არსებული ურთიერთობა, რომ მოპასუხე მხარეს იმთავითვე ჯერ კიდევ ხელშეკრულების გაფორმების დროს დაგეგმილი ჰქონდა არაკეთილსინდისიერად ესარგებლა მოსარჩელის ნდობით და არ შეესრულებინა თავისი ვალდებულება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოსარჩელის, როგორც მატერიალური ასევე მორალური მდგომარეობა, რომ მოქალაქე, რომელმაც წლების დანაზოგი თანხა გადასცა მოპასუხეს, მოქალაქე რომელიც წლებია ელის მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების შესრულებას, ელის საცხოვრებელი სახლის აშენებასა და ოჯახის დაბინავებას, რომელმაც არაერთხელ მისცა დრო და ვადა მოპასუხეს საჭირო თანხების მოსაძიებლად, არაერთხელ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომის გადადებას იმ მიზნით, რომ რაიმე რეალური მორიგების პირობა მოესმინა მისგან, მისცა ყველა შანსი მოპასუხეს ვალდებულების შესასრულებლად, მაგრამ სანაცვლოდ მოპასუხისგან მიიღო სიცრუე და არაკეთლსინდისიერი დამოკიდებულება, აღარ იმსახურებდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან გადაწყვეტილების აღსრულების გადადებას, ასევე ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნაზე უარის თქმას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 აპრილის განჩინება შპს ,,ა- ის“ ლ.ჩ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის აღსრულების, კერძოდ, სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი წლის შემდეგ გადადების ნაწილში, ხოლო დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად უნდა დარჩეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-ესა და შპს „ა-ს“ შორის დაიდო წინარე ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს „ა-ი“ ვალდებული იყო მოსარჩელის მიერ 27 722 ევროს გადახდის სანაცვლოდ თბილისი, კ-ას ქუჩა №10–ში აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი და მოსარჩელესათვის აღნიშნულ საცხოვრებელ სახლში საკუთრებაში გადაეცა 1 სადარბაზოში მე–3 სართულზე მდებარე 52.24 კვ.მ. ბინა №21. ხელშეკრულების 2.3 პუნქტის მიხედვით, შპს „ა-ს“ ლ.ჩ-ის უნდა გადაეცა უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ქონება. ამასთან 2.4. პუნქტით განიმარტა, რომ ნივთობრივად უნაკლო ქონების ქვეშ იგულისხმებოდა საცხოვრებელი ბინა დანართი №1–ით განსაზღვრულ სტადიაზე. ამავე ხელშეკრულების 4.2 პუნქტის თანახმად, ქონებაზე უფლების გადაცემა უნდა განხორციელებულიყო დანართი №1–ით გათვალისწინებული სამუშაოების დასრულების შემდგომ არაუგვიანეს 2011 წლის ივნისისა.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე დაადგინა, რომ შპს „ა-მა“ არ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულებები.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს“ა-–ს“ შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს „ა-–მა,“ როგორც გამსესხებელმა ლ.ჩ-ეს, როგორც მსესხებელს საკუთრებაში გადასცა თანხა 19222 ევროს ოდენობით 120 თვის ვადით, წლიური 18%–იანი სარგებლით. ამასთან, ხელშეკრულების მხარეები შეთანხმდნენ, რომ სესხის გაცემა მსესხებელზე მოხდებოდა თანხის შპს „ა-ზე“ გადაცემის გზით.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე დაადგინა, რომ მოსარჩელე ლ. ჩ-ემ ჯეროვნად შეასრულა 2008 წლის 19 მაისის წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება. მოსარჩელის მიერ 2008 წლის 19 მაისს დადებული სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს „ა-–ის“ სასარგებლოდ სარგებლის სახით გადახდილ იქნა 9005 ევრო.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო სასამართლოში დავას იწვევს მოსარჩელის მიერ 2008 წლის 19 მაისს დადებული სისხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს „ა-–ის“ სასარგებლოდ სარგებლის სახით გადახდილ 9005 ევროსა და მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოთხოვნას მიუღებელი შემოსავლის შპს „ა-ის“ დაკისრების თაობაზე.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გამოიყენა და განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411–ე მუხლი, რომლის თანახმად ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.

მითითებული ნორმის გათვალისწინებით, აღსანიშნავია, რომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს“ა-–“ს შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს „ა-–მა“, როგორც გამსესხებელმა ლ.ჩ-ეს, როგორც მსესხებელს საკუთრებაში გადასცა ფულადი სახსრები, რაც აუცილებელი იყო 2008 წლის 19 მაისს შპს „ა-სა“ და ლ.ჩ-ის შორის დადებული წინარე ხელშეკრულებით ამ უკანასკნელის მიერ ნაკისრი ვალდებულების, 27 722 ევროს გადახდის უზრუნველსაყოფად, შესაბამისად, ლ.ჩ-ე შპს „ა-–ან“ სესხად მიღებულ თანხას სხვა მიზნით, გარდა შპს „ა-ის მისი გადახდისა“, ვერ გამოიყენებდა.

ამდენად, კონკრეტულ შემთხვევაში მიუღებელ შემოსავალს წარმოადგენს ის შემოსავალი, რომელიც შეეძლო მიეღო ლ. ჩ-ეს შპს „ა-ის“ მიერ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს „ა-ს“ შორის წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების შემთხვევაში. იმის გათვალისწინებით, რომ წინარე ხელშეკრულება ვალდებულებით–სამართლებრივია (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327–ე მუხლის მე–3 ნაწილი), მიუღებელი შემოსავლის (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411–ე მუხლი) სამართლებრივი წინაპირობები შემოიფარგლება კონკრეტული ვალდებულებითი ურთიერთობით და დამოკიდებულია ზემოაღნიშნული წინარე ხელშეკრულების ჯეროვნად შესრულების შედეგად მისაღებ სარგებელზე. ამ ხელშეკრულების 1.1. პუნქტის თანახმად მხარეები შეთანხმდნენ თბილისში, კ-ას ქუჩა №10–ში ასაშენებელი საცხოვრებელი სახლში, 1 სადარბაზოში მე–3 სართულზე მდებარე 52.24 კვ.მ. ბინა №21-ის საკუთრებაში გადაეცეს ვალდებულებაზე ამ წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების შემთხვევაში. შესაბამისად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411–ე მუხლის კონტექსტის გათვალისწინებით, მნიშვნელობა ენიჭება იმ გარემოებებს, რომლებიც მიუთითებენ შპს „ა-ის“ მიერ ზემოაღნიშნული ფართის გადაცემასთან ნაკისრი ვალდებულებების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში რა შემოსავალს მიიღებდა და ვალდებულების დარღვევის შედეგად არ მიიღო ლ. ჩ-ემ. ანუ, არა ფულადი სახსრების, არამედ ამ ბინის გადაცემასთან დაკავშირებული ვალდებულებების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში რა ოდენობის შემოსავალს მიიღებდა კასატორი და რაში გამოიხატებოდა ყოველივე აღნიშნული. მითითებულ ფაქტებზე კასატორი არ უთითებს, ხოლო, რაც შეეხება კასატორის მიერ ფულადი სახსრების გამოყენებაზე, საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ დასძენს, რომ შპს „ა-–ან“ მიღებული სახსრებს კასატორი სხვაგვარად ვერ გამოიყენებდა მისი მიზნობრივი დანიშნულებიდან გამომდინარე, ხოლო შპს „ა-ის“ მიერ ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში კასატორი მიიღებდა ბინას და არა ფულად სახსრებს.

საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას სარგებლის სახით მოსარჩელის მოთხოვნის უსაფუძვლობასთან მიმართებაში.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412–ე მუხლის თანახმად ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

კონკრეტულ შემთხვევაში ისმის კითხვა თუ რამდენად სავარაუდო იყო შპს „ა-ის“ ზიანი, რომელიც მიადგა ლ. ჩ-ეს და რამდენად არსებობს მიზეზობრივი კავშირი შპს „ა-ის“ მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობასა და დამდგარ ზიანს შორის.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სავარაუდობა სახეზეა თუ შედეგის დაშვება შეგნებული მოვალის პერსპექტივიდან ობიექტურად შესაძლებელი იყო. ამდენად, გასათვალისწინებელია არა კონკრეტული მოვალის (შპს „ა-ი), არამედ ზოგადად გონიერი და შეგნებული მოვალის მიერ იმ შედეგების გაცნობიერება, რაც განპირობებული შეიძლება იყოს მის მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობით ან არაჯეროვანი შესრულებით, ანუ გასათვალისწინებელია ობიექტურად არსებული კრიტერიუმები. ამასთან ერთად, ზიანი, გამომწვევი ქმედების უშუალო, აუცილებელი და პირდაპირი შედეგი უნდა იყოს.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412–ე მუხლის თანახმად, „მოვალისათვის წინასწარ სავარაუდო ზიანი“ არ უნდა გავიგოთ მოვალის სუბიექტური შესაძლებლობების მიხედვით. გონივრულად სავარაუდო ზიანი ფასდება ობიექტური კრიტერიუმებით. ამ შემთხვევაში აუცილებლად უნდა იქნეს გათვალისწინებული ის, რომ მითითებული ნორმის მიხედვით გათვალისწინებულია პირდაპირი ზიანი, რადგან ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ პირდაპირი ზიანი და არა არაპირდაპირი ზიანი.

კონკრეტულ შემთხვევაში განსახილველი საკითხი ეხება სახელშეკრულებო ვალდებულების შეუსრულებლობას. აქედან გამომდინარე, გათვალისწინებელი უნდა იყოს ამ ხელშეკრულების სპეციფიკიდან გამომდინარე, ვალდებულების დარღვევის შედეგად, რამდენად სავარაუდოა კრედიტორის მიერ მითითებული ზიანი, და რამდენადაა ამ სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევის უშუალო, აუცილებელი და პირდაპირი შედეგი.

ამდენად, იმ შემთხვევაშიც თუ მივიჩნევთ, რომ კასატორის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებულ ფაქტებს ჰქონდა ადგილი (მაგალითად, მასთან მოლაპარაკებებს, როგორც ნარდობის, ასევე სესხის ხელშეკრულებების დასადებად აწარმოებდა ერთი და იგივე პირი და, ასევე უთითებდა იმ ფაქტზე, რომ შპს „ა-ი“ ნარდობის ხელშეკრულების დადების მიზნით მას სთავაზობდა ე.წ. „შიდა განვადებას“, რაც გამოიხატებოდა შპს „ა-ან“ სესხის ხელშეკრულების დადებაში), დაუშვებელია შპს „ა-ს“ დაეკისროს შპს „ა--ის“ სასარგებლოდ გადახდილი სარგებელის ანაზღაურება, რადგან 2008 წლის 19 მაისის შპს „ა-სა“ და ლ.ჩ-ის შორის დადებული საცხოვრებელი ბინის ნასყიდობის შესახებ წინარე ხელშეკრულებიდან არ ირკვევა, რომ შპს „ა-ის“ მიერ ამ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება განპირობებული იყო ლ. ჩ-სა და შპს „ა--ს“ შორის დადებული სასესხო ხელშეკრულებით. ის ფაქტი, რომ თუნდაც შპს „ა-ის“ შემოთავაზებით ლ. ჩ-ემ ისესხა გარკვეული თანხა შპს „ა-ან“ შპს „ა-ან“ დადებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესასრულებლად, და სესხად მიღებული თანხა შპს „ა-ის“ მიერ პირდაპირ გადაირიცხა შპს „ა-ის“ ანგარიშზე (2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს“ა-–ს“ შორის დადებული სესხის ხელშეკრულების 1.2 პუნქტი) არ შეიძლება გამოიწვიოს შპს „ა-ის“ პასუხისმგებლობა შპს „ა--ის“ გადახდილი სარგებლის გამო. ლ. ჩ-ემ, თუნდაც შპს „ა-ის“ მითითებით, მაგრამ ნებაყოფლობით იკისრა სესხის აღება შპს“ა-–ან“, რაც არ უკავშირდებოდა შპს „ა-ის“ მიერ ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას (კასატორს შეეძლო როგორც შპს „ა-ან,“ ისე სხვა პირისაგან ან მის საკუთრებაში არსებული სხვა სახსრები შეეტანა შპს „ა-ში“), შესაბამისად, არც შპს „ა-ან“ დადებული ხელშეკრულებით არ იყო დაცული აღნიშნული ინტერესი.

ამდენად, სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე გადახდილი პროცენტი არ წარმოადგენს პირდაპირ ზიანს და, ასევე შპს „ა-ის“ მიერ ვალდებულების დარღვევის სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევის უშუალო, აუცილებელ და პირდაპირ შედეგს.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომლითაც მან გაიზიარა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება, ლ.ჩ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებულ ნაწილში შპს „ა-ის“ დაკისრებული თანხის სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი წლით გადავადების შესახებ, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაში აღნიშნულია, რომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული წინარე ხელშეკრულების 8.6. პუნქტის თანახმად, იმ შემთხვევაში, თუ 2011 წლის ივნისის თვეში არ დასრულდება დანართი №1-ით გათვალისწინებული სამუშაოები, ვადაგადაცილებამ შეადგინა 12 თვე და წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე მყიდველი უარს აცხადებს წინამდებარე ხელშეკრულებაზე, იგი უფლებამოსილია სრულად მოითხოვოს მის მიერ ფაქტობრივად გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ აღნიშნული პირობა, წარმოადგენს ზნეობრივი ნორმების საწინააღმდეგოს, ვინაიდან აღნიშნული შეთანხმებით უსაფუძვლოდ ენიჭება უპირატესობა ურთიერთობის მონაწილე ერთ-ერთ მხარეს, რაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 61-ე და 62-ე მუხლების მიხედვით წარმოადგენს მისი ბათილად მიჩნევის უდავო საფუძველს. ამასთან მიმართებაში სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ხელშეკრულებიდან გასვლის ვადა უნდა იყოს გონივრული, რაც თავის მხრივ გულისხმობს, რომ ვადის დადგენით უსაფუძვლოდ არ უნდა ილახებოდეს ურთიერთობის მონაწილე მხარის ინტერესი. ამასთან, ხელშეკრულებიდან გასვლის ვადის განსაზღვრისას, აუცილებლად უნდა იყოს მითითებული ის გარემოება, თუ, რა საპატიო საფუძვლით დგინდება მოცემული ვადა და მისი განსაზღვრის დასაბუთება, ვინაიდან აღნიშნულით იზღუდება კრედიტორის უფლება მოვალის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის მიუხედავად ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე.

მიუხედავად ამ განმარტებისა, სააპელაციო სასამართლო გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 251-ე მუხლის თანახმად შპს ,,ა-ის“ ლ.ჩ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის აღსრულების გადადება სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი წლის შემდეგ.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 251-ე მუხლის თანახმად, თუ სასამართლო დაადგენს გადაწყვეტილების აღსრულების განსაზღვრულ წესსა და ვადას, ან მიიღებს ზომებს გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველსაყოფად, ამის შესახებ მითითებულ უნდა იქნეს გადაწყვეტილებაში.

აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქმეში არსებული მასალების მიხედვით, არ არსებობს ვალდებულების შესრულების გადავადების ზემოაღნიშნული წესის გამოყენების წინაპირობები, პირიქით, სააპელაციო სასამართლომ 2008 წლის 19 მაისს ლ.ჩ-სა და შპს ,,ა-ს” შორის დადებული წინარე ხელშეკრულების 8.6. პუნქტით გათვალისწინებული პირობა (ვალდებულების დარღვევიდან 12 თვის შემდეგ კრედიტორის მიერ ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე) მიიჩნია ზნეობრივი ნორმების საწინააღმდეგო, და შესაბამისად, ბათილ პირობად, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ კრედიტორს (ლ. ჩ-ემ) შეუძლია ისარგებლოს ხელშეკრულებიდან გასვლის უფლებით, რაც ითვალისწინებს მიღებული შესრულებისა და სარგებლის დაბრუნებას, კერძოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის თანახმად თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე 405-ე მუხლით გათვალისწინებული პირობების არსებობისას უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უბრუნდებათ (ნატურით დაბრუნება).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ლ.ჩ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 აპრილის განჩინება შპს ,,ა-‘’ის ლ.ჩ-ის სასარგებლოდ დაკისრებული თანხის აღსრულების, კერძოდ, სასამართლო გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი წლის შემდეგ გადადების ნაწილში;

3. გასაჩივრებული განჩინება დანარჩენ ნაწილში დარჩეს უცვლელად;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

მ. სულხანიშვილი