№ას-561-529-2012 21 მაისი, 2012 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – მ. ს-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. ხ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2011 წლის 12 აპრილს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. ს-ემ მოპასუხე ს. ხ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის ძირითადი თანხის – 43800 აშშ დოლარის, აგრეთვე, ძირითადი თანხის 10%-ის დაკისრება გადაწყვეტილების აღსრულებამდე (ტომი 2, ს.ფ. 1-10).

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში ს. ხ-ემ წარადგინა შეგებებული სარჩელი, რომელშიც მოპასუხეებად მიუთითა მ. ს-ე და ზ. კ-ა. შეგებებულმა მოსარჩელემ მოითხოვა: ა. მასა და ზ. კ-ას შორის 2010 წლის 15 თებერვალს დადებული სესხის ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების შესრულებულად აღიარება; ბ. 2010 წლის 13 დეკემბრის ხელწერილისა და 2011 წლის 28 მარტის მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; გ. მოპასუხე ზ. კ-ასაგან ზიანის ანაზღაურება 36000 აშშ დოლარის ოდენობით (ტომი 2, ს.ფ. 34-44).

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ს. ხ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 43800 აშშ დოლარის და ძირითადი თანხის 10%-ის გადახდა გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, ს. ხ-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 2, ს.ფ. 199-202).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებელ ნაწილში, აგრეთვე, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ხ-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება (ტომი 2, ს.ფ. 211-221).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 თებერვლის გადაწყვეტილებით ს. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება ს. ხ-ისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ გადაწყვეტილების აღსრულებამდე 43800 აშშ დოლარის 10%-ის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ს. ხ-ეს მ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 43800 აშშ დოლარის 2%-ის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 15 თებერვალს ზ. კ-ასა და ს. ხ-ეს შორის გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება, რომლითაც გამსესხებელმა მსესხებელს გადასცა 68000 აშშ დოლარი, ხოლო მსესხებელმა მიიღო აღნიშნული თანხა. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 2010 წლის 15 ივლისამდე.

2010 წლის 13 დეკემბერს გაფორმებული ხელწერილით ს. ხ-ემ აღიარა ზ. კ-ას ვალი და იკისრა ვალდებულება, რომ ქ.ქუთაისში, გ-ის ქ.№42-ში მდებარე ფართის გაყიდვის შემდეგ, 15 დღის ვადაში გაუსტუმრებდა მას აღნიშნული ვალიდან 30000 აშშ დოლარს ვალის ნაწილს, ხოლო დანარჩენ თანხას დაუფარავდა შემდგომი ობიექტის გაყიდვის შემდეგ, ანუ უახლოეს მომავალში. ამასთან, მსესხებელმა ივალდებულა, რომ მის მიერ ზ. კ-ას ვალის ნაწილის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში, როგორც ამ ხელშეკრულებაში ჰქონდა ნათქვამი, ის იღებდა ვალდებულებას ზ. კ-ასათვის გადაეხადა 62800 აშშ დოლარის 10 პროცენტი ყოველთვიურად. მის მიერ ნაწილი ვალის გასტუმრების შემდეგ მასა და ზ. კ-ას შორის გაფორმდებოდა ახალი სესხის ხელშეკრულება დარჩენილ გადასახდელ თანხაზე.

2011 წლის 28 მარტს, სანოტარო წესით გაფორმდა მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება, რომლითაც, ს. ხ-ესთან 2010 წლის 15 თებერვალს დადებული 62800 აშშ დოლარის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ყველა შესრულების მოთხოვნის უფლება ზ. კ-ამ დაუთმო მ. ს-ეს.

მოსარჩელე ზ. კ-ას განმარტებით, 2010 წლის 13 დეკემბრის ხელწერილში დაფიქსირებული ძირითადი თანხის 62800 აშშ დოლარის ნაწილი, 19000 აშშ დოლარი, სარჩელის წარდგენის დროისათვის ს. ხ-ეს გადახდილი ჰქონდა და გადასახდელად დარჩენილი თანხა შეადგენდა 43800 აშშ დოლარს.

ს. ხ-ის მიერ წარდგენილ და ს.ფ. 123-ზე განთავსებულ წერილობით დოკუმენტში გაკეთებულია ჩანაწერი: მე ზ. კ-ამ მივიღე 10000 $+20000 $ მივიღე 8000 $-დან 5500 $.

პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე ს. ხ-ემ დაადასტურა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ, ამ წერილობით დოკუმენტში, რიცხვი 20000 $ მისი ხელით არის მიწერილი, ხოლო სხვა რიცხვები: 10000 $, 8000 $ და 5500 $ ზ. კ-ას მიერ.

ს.ფ. 124-ზე განთავსებული წერილობითი დოკუმენტი, სხვა რიცხვებთან ერთად შეიცავს ჩანაწერს: 56700 მიცემული მისაც. 62800”.

სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე ს. ხ-ის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ აღნიშნული დოკუმენტი ასახავს ზ. კ-ასათვის თანხების გადაცემის ფაქტს. მასში გაკეთებული ჩანაწერები, მათ შორის „56700 მიცემული მისაც. 62800”, შესრულებულია ს. ხ-ის მიერ.

ქ.ქუთაისში, წ. ნ-ს ქ.23-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე ს. ხ-ის საკუთრების დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულება (საჯარო რეესტრის ამონაწერი) საქმეზე წარდგენილი არ ყოფილა, ხოლო სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, მითითებულ მისამართზე რეგისტრირებულია შპს „ოკეანეთი”, რომლის 85% წილის მქონე დამფუძნებელსაც წარმოადგენს ს. ხ-ე.

სესხის ძირითადი თანხის, 43800 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში მ. ს-ის სარჩელის მოთხოვნაზე, ასევე, 2010 წლის 13 დეკემბრის ვალის აღიარების ხელწერილის ბათილად ცნობის, 2011 წლის 28 მარტს სანოტარო წესით გაფორმებული მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და უძრავი ქონებით სარგებლობისათვის 36000 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ ს. ხ-ის სარჩელის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებები და აპელანტის მოთხოვნასთან დაკავშირებით დამატებით განმარტა შემდეგი:

სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, კრედიტორმა მოვალის მოთხოვნით შესრულების მთლიანად ან ნაწილობრივ მიღების შესახებ უნდა გასცეს ამის დამადასტურებელი დოკუმენტი. იმის გათვალისწინებით, რომ ს.ფ. 123-ზე განთავსებულ ვალის გასტუმრების ხელწერილში კრედიტორის, ზ. კ-ას მიერ შესრულებულია მხოლოდ შემდეგი სახის ჩანაწერი: მე ზ. კ-ამ მივიღე 10000$ მივიღე 8000$-დან 5500$, ამასთან ზ. კ-ამ დაადასტურა ის ფაქტი, რომ აღნიშნული ხელწერილი შედგენილ იქნა 62800 აშშ დოლარიდან ნაწილი ვალის გასტუმრების მიზნით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ჩანაწერის მიხედვით, ზ. კ-ას ს. ხ-ისაგან მიღებული ჰქონდა 12500 აშშ დოლარი (10000 + (8000-5500) = 12500) და არა 32500 აშშ დოლარი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 430-ე მუხლის თანახმად, კრედიტორის ან საამისოდ უფლებამოსილი პირის მიერ შედგენილი დოკუმენტი შესრულების თაობაზე უნდა შეიცავდეს მონაცემებს ვალის მოცულობისა და სახეობის შესახებ, მოვალის ან იმ პირის გვარსა და სახელს, რომელიც იხდის ვალს, შესრულების დროსა და ადგილს. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ს.ფ. 124-ზე განთავსებული დოკუმენტი ასახავდა ზ. კ-ასათვის ვალის სრულად გასტუმრების ფაქტს, ვინაიდან აღნიშნული დოკუმენტი შედგენილი იყო თავად ს. ხ-ის მიერ, ამასთან იგი არ შეიცავდა სამოქალაქო კოდექსის 430-ე მუხლით გათვალისწინებულ სავალდებულო მონაცემებს, ხოლო კრედიტორმა ზ. კ-ამ სადავო გახადა ვალის სრულად გასტუმრების ფაქტი და 2010 წლის 13 დეკემბრის ხელწერილში დაფიქსირებული თანხიდან, მხოლოდ 19000 აშშ დოლარის გადახდა აღიარა. ამ ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მითითება ძირითადი თანხის, 43800 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში გადაწყვეტილების უსწორობის თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო.

უძრავი ქონების გამოყენებით მიყენებული ზიანის, 36000 აშშ დოლარის ანაზღაურების მოთხოვნასთან დაკავშირებით მართალია სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, მაგრამ აპელანტის მოთხოვნასთან მიმართებით დამატებით აღნიშნა შემდეგი:

საქმის მასალების თანახმად, აპელანტის (შეგებებული მოსარჩელე) მიერ წარდგენილი არ ყოფილა ქ.ქუთაისში, წ. ნ-ს ქ.23-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე ს. ხ-ის საკუთრების (საჯარო რეესტრის ამონაწერი) ან აღნიშნული ქონების განკარგვისა და მართლზომიერი ფლობის დამადასტურებელი სათანადო მტკიცებულება. შესაბამისად, გაზიარებული ვერ იქნებოდა მისი მსჯელობა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლიდან გამომდინარე, ამ ქონების გამოყენებით დაირღვა მისი, როგორც მესაკუთრის უფლებები. მართალია, საქმეში წარდგენილი სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მითითებულ მისამართზე რეგისტრირებულია შპს „ოკეანეთი”, რომლის 85% წილის მქონე დამფუძნებელსაც წარმოადგენდა ს. ხ-ე, მაგრამ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული დოკუმენტი არ წარმოდგენდა უძრავ ქონებაზე ვისიმე საკუთრების უფლების დამადასტურებელს ან ამ ქონების განკარგვაზე ს. ხ-ის უფლების დამდგენ მტკიცებულებას. ამ გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მითითება უძრავი ქონების სარგებლობით მიყენებული ზიანის, 36000 აშშ დოლარის დაკისრებაზე შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილების უსწორობის თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო.

სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლის შესაბამისად, პირგასამტეხლო არის მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის. სააპელაციო სასამარტლომ განმარტა, რომ პირგასამტეხლო ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის დამატებითი საშუალებაა. იგი ემსახურება მისი შესრულების სტიმულირებას. მოვალემ წინასწარვე იცის, რომ ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში, ვერ აცდება გარკვეული საზღაურის გადახდევინებას. პირგასამტეხლო მოვალეს უპირობოდ ეკისრება, სულერთია, ვალდებულების დარღვევით კრედიტორმა განიცადა თუ არა ზიანი. სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლით გათვალისწინებული პროცენტი, წარმოადგენს ნასესხები ძირითადი თანხის სარგებელს, რომელიც პირგასამტეხლოსაგან განსხვავებით ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებაა და არა ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის ერთგვარი სანქცია. სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის შესაბამისად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

ზემომითითებული ნორმებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2010 წლის 13 დეკემბრის ვალის აღიარების ხელწერილში დაფიქსირებულ ჩანაწერში: „... იმ შემთხვევაში, თუ ჩემს მიერ არ მოხდება ზ. კ-ას ნაწილი ვალის დაბრუნება, როგორც ამ ხელშეკრულებაში მაქვს ნათქვამი, მე ვიღებ ვალდებულებას ზ. კ-ას გადავუხადო 62800 აშშ დოლარის 10 პროცენტი ყოველთვიურად...”, გამოვლენილია მხარეთა ნება ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში პირგასამტეხლოს გადახდაზე და არა სესხისათვის სარგებლის განსაზღვრაზე. აღნიშნულს ადასტურებდა ის ფაქტი, რომ ყოველთვიურად 62800 აშშ დოლარის 10 პროცენტი მოვალეს გადახდებოდა, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ვადაში არ შეასრულებდა ძირითადი თანხის გადახდის ვალდებულებას. მოქმედი კანონმდებლობით კი სესხისათვის სარგებლის გადახდა დაკავშირებული არ არის ვალდებულების შეუსრულებლობასთან. გარდა ამისა, ხელწერილის მიხედვით, ძირითადი თანხა გადახდილი უნდა ყოფილიყო ნაწილ-ნაწილ და სესხის სარგებელზე შეთანხმების შემთხვევაში 10% განსაზღვრული იქნებოდა არა თავდაპირველი ძირითადი თანხიდან – 63800 აშშ დოლარიდან, არამედ ძირითადი თანხის ნაწილის გადახდის შედეგად დარჩენილი ოდენობიდან. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, გაზიარებული უნდა უნდა ყოფილიყო აპელანტის მოსაზრება, რომლის თანახმადაც, 2010 წლის 13 დეკემბრის ვალის აღიარების ხელწერილში დაფიქსირებული 43800 აშშ დოლარის 10% პირგასამტეხლოს ნაცვლად, სასამართლომ არასწორად ჩათვალა სესხისათვის შეთანხმებულ სარგებლად (პროცენტი) და რომ სასამართლოს მსჯელობა ამ ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო.

სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. ვინაიდან, სარჩელით მოთხოვნილი სესხის ძირითადი თანხა შეადგენდა 43800 აშშ დოლარს, პირგასამტეხლოს სახით ყოველთვიურად ამ თანხის 10% სააპელაციო სასამართლომ შეუსაბამოდ მაღლად მიიჩნია და საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით განსახილველ შემთხვევაში მისი ოდენობა განსაზღვრა ყოველთვიურად ძირითადი თანხის – 43800 აშშ დოლარის 2%-ით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ აპელანტის მოთხოვნა გადაწყვეტილების აღსრულებამდე სესხის ძირითადი თანხის – 43800 აშშ დოლარის 10%-ის გადახდის ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ ნაწილობრივ დასაბუთებელი იყო, უნდა დაკმაყოფილებულიყო და ს. ხ-ეს მ. ს-ის სასარგებლოდ პირგასამტეხლოს სახით უნდა დაკისრებოდა სარჩელის წარდგენის დროიდან, გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 43800 აშშ დოლარის 2%-ის გადახდა, ნაცვლად 43800 აშშ დოლარის 10%-ისა.

საპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ს-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოპასუხისათვის დასაკისრებელი პროცენტის განსაზღვრისა და მისთვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში და მოითხოვა გადაწყვეტილების აღნიშნულ ნაწილში გაუქმება.

კასატორს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს აპელანტ ს. ხ-ის მოთხოვნა არ უნდა დაეკმაყოფილებინა ნაწილობრივ, კერძოდ, პირგასამტეხლოდ არ უნდა ჩაეთვალა მხარეთა შეთანხმება სესხის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში გადასახდელი 10%-ის თაობაზე. მხარეები არ არიან შეზღუდულნი, ნებისმიერ დროს შეთანხმდნენ გაცემული სესხის გამო სარგებელზე, პროცენტზე. სამოქალაქო კოდექსის 625-ე მუხლიდან გამომდინარე, სესხისათვის შესაძლებელია გათვალისწინებულ იქნეს პროცენტი. თუკი მხარეები შეთანხმდებოდნენ პირგასამტეხლოზე, ასეთ შემთხვევაში ხელშეკრულებაში მიეთითებოდა პირგასამტეხლოს და არა პროცენტის გადახდაზე. ამასთან, პროცენტთან ერთად შესაძლებელია მხარეები დამატებით შეთანხმებულიყვნენ ვალდებულების დარღვევისათვის სანქციაზე, რაც გამოიხატება პირგასამტეხლოს სახით. ასეთი შეთანხმების არარსებობის შემთხვევაში, კრედიტორი ვალდებულია მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება. მოცემულ შემთხვევაში, წერილობითი შეთანხმების დროს, მხარეებმა გამოხატეს ნება ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში პროცენტის სახით 10%-ის გადახდის შესახებ. შეთანხმება ატარებდა ნებაყოფლობით ხასიათს. სააპელაციო სასამართლომ ხელშეკრულება სრულყოფილად არ შეისწავლა, შეფასების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ ამ ხელშეკრულებით გაგრძელდა სესხის ვადა. ამიტომ, ვალდებულება არ უნდა მიჩნეულიყო დარღვეულად. სასამართლოს უფლება არ ჰქონდა პროცენტი ჩაეთვალა პირგასამტეხლოდ და ამის გამო მისი ოდენობა შეემცირებინა 2%-მდე (ტომი 3, ს.ფ. 45-52).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.