№ას-1487-1403-2012 14 იანვარი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ი.ი-ი, დ.ო-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ.შ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით ლ.შ-ის სარჩელი მოპასუხეების – ი.ი-სა და დ.ო-ის მიმართ, რომლითაც მან მოითხოვა მესაკუთრედ ცნობა და საზიარო უფლების გაუქმება, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ი.ი-ი და დ.ო-ი ცნობილ იქნენ ქ.თბილისში, ი-ის ქ.№10-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ წილის მესაკუთრეებად;

სარჩელი არ დაკმაყოფილდა საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თბილისში, ი-ის ქ.№10-ში, ი-ის მე-3 გასასვლელში მდებარე, 651კვ.მ ფართის უძრავი ქონება №1, წარმოადგენდა თანასაკუთრებას. უძრავი ქონების 1/2 ნაწილის მესაკუთრე იყო მოსარჩელე ლ.შ-ი. მითითებული ქონების 1/2 ნაწილზე საკუთრების უფლება არ ყოფილა რეგისტრირებული.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №19296/03-10/1 ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, ექსპერტის წინაშე გამოსაკვლევად დაისვა შემდეგი შინაარსის შეკითხვა: რამდენად შესაძლებელია გაიმიჯნოს ნატურით ქ.თბილისში, ი-ის ქ.№10, ი-ის მესამე გასასვლელის №1-ში მდებარე ორი თანამესაკუთრის საერთო-საზიარო საკუთრებაში არსებული 651კვ.მიწის ნაკვეთი ორ არაერთგვაროვან ნაწილად ისე, რომ ცალ-ცალკე ორივე ნაკვეთის საბაზრო ღირებულება იყოს თანაბარი.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №19296/03-10/1 ექსპერტიზის დასკვნით დგინდება, რომ ქ.თბილისში, ი-ის ქ.№10, ი-ის მესამე გასასვლელის №1-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის გაყოფა ისე, რომ თითოეული მიწის ნაკვეთის საბაზრო ღირებულება იყოს თანაბარი, შესაძლებელია ისეთი გაყოფის შემთხვევაში, როცა ფართები განსხვავებულია.

ექსპერტმა ქ.მ-მა სასამართლო სხდომაზე დაადასტურა გაცემული დასკვნის სისწორე და მიუთითა, რომ მის მიერ განსაზღვრა მოხდა მხოლოდ ღირებულების თვალსაზრისით, აღნიშნულის თაობაზე გასცა დასკვნა და ტექნიკური გაყოფის შესახებ მას არ უმსჯელია, ვინაიდან აღნიშნული არ წარმოადგენდა მის კომპეტენციას და იგი განეკუთვნებოდა საინჟინრო ექსპერტიზის უფლებამოსილებას.

შპს აუდიტორული კომპანია ,,ათოსის” 2011 წლის 12 ოქტომბრის საექსპერტო დასკვნით გაირკვა, რომ სადავო ნაკვეთის დაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელი იყო.

ექსპერტმა ა. ო-მა დაადატურა მის მიერ გაცემული დასკვნის სისწორე და მიუთითა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე დასკვნის გაცემისას შეფასება განხორციელდა საერთაშორისო და ეროვნული სტანდარტების შესაბამისად; გათვალისწინებულ იქნა 38 ფაქტორი, რომელთა მიმოხილვისასაც 16 ფაქტორი შეიცვალა, რაც იწვევდა მიწის ნაკვეთის ღირებულების შემცირებასაც.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლზე, რომლის დანაწესით, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. ამავე კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც იმას ნიშნავს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ი-ის ქ.№10, ი-ის მესამე გასასვლელის №1-ში ჟ. კ-ის სახელზე აღრიცხულ 1/2 ნაწილზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია არ განხორციელებულა. ჟ. კ-ე გარდაიცვალა 2011 წლის 1 თებერვალს. ი.ი-მა სამკვიდროს მოწმობის გაცემის მოთხოვნით მიმართა ნოტარიუსს, მაგრამ მის მიერ სამკვიდროს მიღება არ განხორციელებულა.

საქმის განმხილველმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ საჯარო რეესტრში უძრავი ქონების რეგისტრაციისათვის აუცილებელი იყო შემძენის მიერ განცხადების შეტანა. სასამართლოს განმარტებით, თავისი სამართლებრივი ბუნებით სამკვიდროს მიღება ცალმხრივი გარიგებას წარმოადგენს, რომელიც გამოხატავს სამკვიდროს მიღების სურვილს, მემკვიდრის ნებას, ხოლო სამკვიდროს მიღება კი ნიშნავს, რომ მემკვიდრემ სამკვიდრო შეიძინა. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხეების სადავო უძრავ ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნის ნაწილში საფუძვლიანი იყო.

რაც შეეხებოდა საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნას, საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საზიარო უფლების მესაკუთრეს ნატურით გაყოფით შეეძლო საზიარო უფლების გაუქმება, თუმცა ამ სამოქალაქო უფლების განხორციელებას არ უნდა შეელახა არც თანამესაკუთრეთა და არც სხვა მესამე პირთა ინტერესები. საზიარო უფლებები კანონისმიერ ვალდებულებით ურთიერთობებს მიეკუთვნებიან იმდენად, რამდენადაც საზიარო უფლების მოწილეებს, უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი ქონების ნატურით გაყოფის ორ პირობას ადგენს: 1. ნივთი უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ნივთი უნდა გაიყოს ღირებულების შემცირების გარეშე. ნივთის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას არ არის აუცილებელი, რომ იგი იმყოფოდეს მესაკუთრეებზე ზუსტად მათი კუთვნილი იდეალური წილების შესაბამისად. შენობა-ნაგებობის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისას სასამართლომ უნდა გაითვალისწინოს მისი ცალკეული ნაწილების დანიშნულება და მნიშვნელობა, მხარეთა ინტერესები მისი თითოეული ნაწილის მიმართ. იმ შემთხვევაში, თუ ნივთი არ შეიძლება გაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად, ისე რომ მისი ღირებულება არ შემცირდეს, არ შეიძლება საზიარო უფლების გაუქმება გაყოფით. ერთგვაროვნებასთან ერთად გაყოფამ საზიარო საგანს არ უნდა დაუკარგოს ის ღირებულება (იგულისხმება ნივთის სამომხმარებლო ღირებულება), რაც მას გაყოფამდე გააჩნდა.

განსახილველ შემთხვევაში წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის და აუდიტორული დასკვნის შინაარსიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საზიარო უფლების გაუქმების ნაწილში სარჩელის მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, რომლებმაც მოითხოვეს აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით ი.ი-სა და დ.ო-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმეში წარდგენილ დოკუმენტზე, კერძოდ, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათებაზე, რომლითაც დგინდება საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ თავდაპირველად, სადავო უძრავ ქონებაზე ვრცელდებოდა ჟ. კ-სა და ვ. შ-ის თანასაკუთრების უფლება თითოეულზე ½-½ წილის უფლებით. ერთ-ერთი თანამესაკუთრის, ვ. შ-ის გარდაცვალების შემდეგ, მის წილ ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობა აიღო მოსარჩელე ლ.შ-მა და 2010 წლის 17 ნოემბერს საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით დაირეგისტრირა ქ.თბილისში, ი-ის ქ.№10, ი-ის მე-3 გასასვლელის №1-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილი. ჟ. კ-ე გარდაიცვალა 2011 წლის 29 იანვარს. ლ.შ-ის სარჩელის წარდგენის დროისათვის, კერძოდ, 2011 წლის 2 აგვისტოს ჟ. კ-ის წილ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია არ იყო განხორციელებული საჯარო რეესტრში.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც იმას ნიშნავს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო.

საქმეზე წარდგენილ იქნა ი.ი-ის განცხადების ასლი, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ მან ჟ. კ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემის მოთხოვნით მიმართა ნოტარიუსს, თუმცა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდრო მოწმობა აღებული არ ჰქონდა. აქვე, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას; 170-ე მუხლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. ამავე კოდექსის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, უფლების ბოროტად გამოყენებად ჩაითვლება საკუთრებით ისეთი სარგებლობა, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არ არის გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესის უპირატესობა და მისი მოქმედების აუცილებლობა გაუმართლებელია.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ კეთილსინდისიერება და მართლზომიერება აუცილებლად უნდა იქნეს დაცული პირის მიერ უფლებათა განხორციელებისას. ამასთან, პირის მიერ მესაკუთრის უფლებების ბოროტად გამოყენების დაუშვებლობა არამარტო კანონმდებლობითაა აკრძალული, არამედ მესაკუთრის ზნეობრივი მოვალეობაცაა. ამასთან, უფლების ბოროტად გამოყენებას უთანაბრდება ის მდგომარეობაც, როდესაც პირი უფლებას არ იყენებს მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას, როცა მისი უმოქმედობა მიზნად არ ისახავს უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის დაცვას. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც ი.ი-ი და დ.ო-ი ცნობილ იქნენ ქ.თბილისში, ი-ის ქ.№10-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/2 წილის მესაკუთრეებად და მიიჩნია, რომ მოპასუხეების უმოქმედობით, რაც გამოიხატებოდა თავიანთი კუთვნილი წილის საკუთრების უფლებით აღურიცხველობაში, ილახებოდა ლ.შ-ის ინტერესები, შედეგად კი, ზიანი ადგებოდა მოსარჩელეს.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე აპელანტებმა წარადგინეს ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან. ხსენებული მტკიცებულებით დასტურდებოდა, რომ 2012 წლის 4 სექტემბერს დასახელებულმა პირებმა მოახდინეს თავიანთი კუთვნილი წილების აღრიცხვა საჯარო რეესტრში. ამდენად, დადგინდა, რომ ამჟამად სადავო უძრავ ქონებაზე აღრიცხული იყო ლ.შ-ის, ი.ი-სა და დ.ო-ის თანასაკუთრების უფლება შემდეგი პროპორციულობით: ლ.შ-ი წარმოადგენდა ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრეს, ი.ი-ი და დ.ო-ი კი, შესაბამისად ¼-¼ წილის მესაკუთრეებს. აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებითაც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი იყო და არ არსებობდა მისი დაკმაყოფილების წინაპირობები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს კვლავ მოპასუხეებმა. მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.

საკასაციო საჩივარი დაფუძნებულია შემდეგ არგუმენტებზე:

სააპელაციო სასამართლომ, დავის განხილვისას ყურადღება არ მიაქცია 2008 წლის 25 ივნისის კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის შინაარსს, რომლითაც დგინდება, რომ ლ.შ-მა თავისი მამკვიდრებლის ვ. შ-ან მემკვიდრეობით მიიღო თბილისში, ი-ის მესამე გასასვლელის №1-ში მდებარე სახლთმფლობელობის და არა მიწის ნაკვეთის ½ ნაწილი. გარდა ამისა, თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივის ცნობა-დახასიათებაში (რაც წარმოადგენს საჯარო რეესტრში შესაბამისი უფლების რეგისტრაციისათვის აუცილებელ ერთ-ერთ დოკუმენტს) ლ.შ-ის მამკვიდრებლის ქონებად მითითებულია ხსენებულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელი ფართობის ½ ნაწილი და არა 651კვ.მ მიწის ნაკვეთის ½ ნაწილი. აქედან გამომდინარე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ლ.შ-ი არის 651კვ.მ მიწის ნაკვეთის ½ ნაწილის მესაკუთრე.

სააპელაციო სასამართლომ შეფასება არ მისცა ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ბიუროს 2010 წლის 27 აგვისტოს №8545 დასკვნას, რომლითაც დასტურდება, რომ ლ.შ-ის ფაქტობრივ მფლობელობაშია მიწის ნაკვეთის არა ½ ნაწილი, არამედ 176კვ.მ, ხოლო მოპასუხეების მფლობელობაში კი – 457.52კვ.მ მიწის ნაკვეთი, აგრეთვე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე ლ.შ-ის მიერ გაკეთებულ განმარტებას და წყნეთის სადაბო საბჭოს 1988 წლის 26 ივლისის №186 ცნობას. დასახელებულ მტკიცებულებებთან ერთად სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა მოდავე მხარეების საერთო ნათესავების განცხადებებზე, მიწის გადასახადის გადახდის ქვითრებზე, 1967 წლით დათარიღებულ ტქბიუროს გენერალურ გეგმა-ნახაზზე, ფოტო-მასალებზე, ორჯონიკიძის რაიონული სასამართლოს 1982 და 1986 წლების გადაწყვეტილებებზე;

გასაჩივრებული განჩინება არ შეესაბამება მსგავსი სახის დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილ პრაქტიკას. მხარეთა მამკვიდრებლებმა საეზოვე მიწის ნაკვეთი ათეულობით წლების წინ (1939-50-იან წლებში) მყარი მიჯნით (კაპიტალური ღობით) გაყვეს 2 არათანაბარ ნაწილად, ორი დამოუკიდებელი კაპიტალური შესასვლელით. აქედან გამომდინარე, სამოქალაქო კოდექსის 155-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, ლ.შ-ი ითვლება ცალკეული მიწის ნაწილის მფლობელად;

სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების თანახმად საკასაციო საჩივრის საფუძველს წარმოადგენს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი.ი-სა და დ.ო-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი.ი-სა და დ.ო-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გივი პაპუაშვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (874.92 ლარი) 70% – 612.444 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ი.ი-სა და დ.ო-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს – ი.ი-სა და დ.ო-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გ. პ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (874.92 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 10 დეკემბერი, საგადახდო დავალება №. ) 70% – 612.444 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე