№ას-1571-1474-2012 14 იანვარი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ნ.გ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ.ჭ-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ალიმენტის დაკისრება, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ.გ-ას სარჩელი მოპასუხე ზ.ჭ-ას მიმართ ალიმენტისა და თანხის დაკისრების თაობაზე, ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

მოპასუხე ზ.ჭ-ას არასრულწლოვანი შვილის, 2005 წლის 17 ივლისს დაბადებული ნ.ჭ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა ალიმენტის გადახდა ყოველთვიურად, 400 ლარის ოდენობით, სარჩელის აღძვრის მომენტიდან – 2012 წლის 10 მაისიდან მის სრულწლოვანებამდე;

ნ.გ-ას სარჩელი ზ.ჭ-ას მიმართ, თანსაკუთრებაში არსებული ავტომანქანის – მიცუბისი პაჯერო იოს გასხვისების გამო ½ წილის ღირებულების – 3000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, 4890 ლარის დაკისრების ნაწილში, არ დაკმაყოფილდა;

გადაწყვეტილება ზ.ჭ-ის ალიმენტის დაკისრების ნაწილში, მიექცა დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად;

გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინება დროებითი განკარგულების შესახებ, რომლითაც ზ.ჭ-ას ნ.გ-ას სასარგებლოდ არასრულწლოვანი შვილის – 2005 წლის 17 ივლისს დაბადებული ნ.ჭ-ას რჩენისათვის დაეკისრა ალიმენტი ყოველთვიურად 200 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ნ.გ-ა ზ.ჭ-ან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა 2004 წლის 4 სექტემბრიდან. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით მათ შორის შეწყდა რეგისტრირებული ქორწინება.

მხარეებს თანაცხოვრების პერიოდში შეეძინათ შვილი - 2005 წლის 17 ივლისს დაბადებული ნ.ჭ-ა.

რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში, 2009 წლის 22 მარტს შეძენილ იქნა და მხარეთა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, ზ.ჭ-ას სახელზე რეგისტრირებული ავტომანქანა ,,მიცუბისი პაჯერო იო”, რომელიც 2009 წლის 3 სექტემბერს, მხარეთა თანაცხოვრების დროს გასხვისებულ იქნა მის მიერ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით ზ.ჭ-ას განესაზღვრა შვილთან, ნ.ჭ-ან ურთიერთობის წესი: ყოველი კვირის პარასკევი დღე, სკოლის დამთავრების შემდეგ 18:00 სთ.-დან 22:00 სთ.-მდე, ასევე, ყოველი კვირის შაბათ დღეს დილის 12:00 სთ.-დან 20:00 სთ.-მდე.

მოპასუხე ზ.ჭ-ა მუშაობს შპს ,,საქართველოს რკინიგზის’’ ინფრასტრუქტურის ფილიალის, სალიანდაგო დეპარტამენტის, ლიანდაგის ექსპლუატაციის სამსახურის დიაგნოსტიკურ-ანალიტიკური ცენტრის უფროსად და ხელზე ასაღები ხელფასი შეადგენს 1200 ლარს. სხვა დანამატი არ ერიცხება. ცნობის თანახმად, ,,საქართველოს რკინიგზაში” მოქმედებს პერსონალის საქმიანობის ეფექტურობის შეფასების სისტემა და თანამშრომელთა საერთო მოტივაციის სისტემა, რომელთა შესაბამისადაც წელიწადში მხოლოდ ერთხელ და მხოლოდ დადებითი შეფასების შემთხვევაში შესაძლოა გაიცეს პრემია თანამშრომლებზე (პრემიის წინასწარი ოდენობის გასაზღვრა შეუძლებელია).

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ზ.ჭ-ას ჰქონდა უფრო მაღალი შემოსავალი, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით არ დადასტურდა.

საქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ თანასაკუთრებაში არსებული ქონების - ავტომანქანის გასხვისების შედეგად მიღებული თანხა მოპასუხეს ოჯახისათვის არ მოუხმარია და მთლიანად განკარგა პირადი სარგებლობისათვის, ვინაიდან მოსარჩელის განმარტება საქმის მასალებით არ დადასტურდა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე და 103-ე მუხლების შესაბამისად, მისი მტკიცების ტვირთში შედიოდა.

დავის გადაწყვეტისას საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1212-ე, 1313-ე მუხლებით, 1198-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 1214-ე მუხლით, 1234-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილებით, 1158-ე მუხლით, 982-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, 408-ე, 409-ე, 412-ე მუხლებით.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ვინაიდან ალიმენტის გადახდევინება მიზნად ისახავდა ბავშვის ინტერესების დაცვას და განკუთვნილი იყო არასრულწლოვანის ნორმალური რჩენა-აღზრდისათვის, მშობლების რეალური მატერიალური მდგომარეობის გათვალისწინებით, სარჩელის მოთხოვნა ალიმენტის დაკისრების თაობაზე უნდა დაკმაყოფილებულიყო ნაწილობრივ, ხოლო სარჩელის მოთხოვნა თანსაკუთრების წილის ღირებულების შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

ნ.გ-ამ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოპასუხისათვის 1000 ლარის ოდენობით ალიმენტისა და ავტომანქანის ½ ნაწილის ღირებულების მოპასუხისათვის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

აპელანტმა ზ.ჭ-ამ სადავოდ გახადა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ალიმენტის ოდენობის დადგენის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით ნ.გ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ასევე არ დაკმაყოფილდა ზ.ჭ-ას სააპელაციო საჩივარი, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის ნ.გ-ას მტკიცება, რომ მოპასუხე ზ.ჭ-ას ყოველთვიური შემოსავალი (ხელზე მისაღები) აღემატებოდა 1200 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება მოპასუხე ზ.ჭ-ას მატერიალური მდგომარეობის თაობაზე, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 23 მაისის საოქმო განჩინებით დაკმაყოფილდა ნ.გ-ას შუამდგომლობა და სს ,,საქართველოს რკინიგზიდან’’ გამოთხოვილი იქნა ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ რას შეადგენდა ზ.ჭ-ას ყოველთვიური ანაზღაურება, ერიცხებოდა თუ არა მას პრემია ან სხვა რაიმე დანამატი. სს ,,საქართველოს რკინიგზიდან“ წარდგენილი ინფორმაციით გაირკვა, რომ ზ.ჭ-ას ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 1500 ლარს (საშემოსავლო გადასახადის ჩათვლით), სხვა დანამატი არ ერიცხებოდა, ხოლო რაც შეეხებოდა პრემიას, ორგანიზაციაში მოქმედებდა პერსონალის საქმიანობის ეფექტურობის შეფასების სისტემა და თანამშრომელთა საერთო მოტივაციის სისტემა, რომელთა შესაბამისადაც წელიწადში მხოლოდ ერთხელ და მხოლოდ დადებითი შეფასების შემთხვევაში შესაძლოა გაცემულიყო პრემია თანამშრომლებზე (პრემიის წინასწარი ოდენობის გასაზღვრა შეუძლებელი იყო). აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა ალიმენტის ოდენობის 1000 ლარით განსაზღვრის შესახებ და აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ალიმენტის ოდენობა არ იყო გონივრულ შესაბამისობაში ალიმენტის გადამხდელის მატერიალურ მდგომარეობასთან, მისი ყოველთვიური შემოსავლის ოდენობასთან, რაც ერთმნიშვნელოვნად უნდა ყოფილიყო გათვალისწინებული ალიმენტის ოდენობის განსაზღვრისას.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმის თაობაზე, რომ არ დაკმაყოფილდა მისი შუამდგომლობა სს ,,საქართველოს რკინიგზიდან" ინფორმაციის გამოთხოვის შესახებ, რომელზედაც იგი ამყარებდა თავის პოზიციას მოპასუხის მატერიალური მდგომარეობის დადგენის კუთხით. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, აპელანტის არგუმენტი დაუსაბუთებელი იყო, იგი არ გამომდინარეობდა საქმის მასალებიდან, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 23 მაისის საოქმო განჩინებაზე, რომლითაც დგინდებოდა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის საფუძველზე საქმის განმხილველმა სასამართლომ შესაბამისი ორგანიზაციიდან გამოითხოვა ინფორმაცია მოპასუხის ყოველთვიური ანაზღაურების, პრემიის ან/და სხვა სახის დანამატის არსებობისა და მათი ოდენობის შესახებ, ხოლო მიღებული ინფორმცია მტკიცებულების სახით დაურთო საქმის მასალებს (ტომი 1, ს.ფ. 109, 135).

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძლოდ ჩათვალა ნ.გ-ას მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან მეუღლეთა თანასაკუთრებაში არსებული ავტომანქანა ,,მიცუბისი პაჯერო იო" მისგან დამოუკიდებლად გაასხვისა ზ.ჭ-ამ და ნასყიდობის თანხის 1/2 ნაწილი არ გადასცა მოსარჩელეს, ამიტომ შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა თანხის დაკისრების შესახებ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ სადავო ავტომანქანა ,,მიცუბისი პაჯერო იო" წარმოადგენდა მეუღლეთა თანასაკუთრებას. მეუღლეებს შორის ქორწინება შეწყდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 23 მაისის ნაწილობრივი გადაწყვეტილების საფუძველზე. საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ სადავო ავტომანქანა გასხვისდა 2009 წლის 3 სექტემბერს, ანუ, ჯერ კიდევ იმ პერიოდში, როდესაც მხარეები რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ, ფაქტობრივად ცხოვრობდნენ ერთ ოჯახად და ეწეოდნენ საერთო მეურნეობას.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1152-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საოჯახო ურთიერთობებში მეუღლეები სარგებლობენ თანაბარი პირადი და ქონებრივი უფლებებით და ეკისრებათ თანაბარი მოვალეობანი და განმარტა, რომ ნორმით დადგენილი მეუღლეთა ქონებრივი უფლება-მოვალეობებიდან გამომდინარე, საოჯახო ურთიერთობებში არსებობს იმის პრეზუმფცია, რომ ერთ-ერთი მეუღლის მიერ აღებული თანხა ხმარდება ოჯახის საერთო საჭიროებას. ამ გარემოების საპირისპირო რაიმე მტკიცებულება ნ.გ-ას არ წარუდგენია, ხოლო მარტოოდენ სადავო ფაქტის (ავტომანქანის გაყიდვით აღებული თანხა არ დახარჯულა ოჯახის ინტრესებისათვის) უარყოფა არ გამორიცხავდა თანხის გამოყენებას ოჯახის საერთო ინტერესებისათვის. სასამართლომ, უპირველეს ყოვლისა აღნიშნა, რომ აპელანტის ეს მოსაზრება მხოლოდ მის განმარტებას ეფუძნებოდა და რაიმე მტკიცებულებით გამყარებული არ ყოფილა. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად კი, მხარის მიერ მითითებული გარემოებების მტკიცების ვალდებულება თავად ამ გარემოების მიმთითებელ მხარეს (მოცემულ შემთხვევაში შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეს) ეკისრება და მისი შეუსრულებლობა ასეთი გარემოების არარსებულად მიჩნევის საფუძველია.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ ზ.ჭ-ას დასაბუთება იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ ვინაიდან მის კმაყოფაზე იყვნენ მისი ასაკოვანი მშობლები და ამასთან, სს ,,საქართველოს ბანკთან" გაფორმებული საკრედიტო ხელშეკრულების საფუძველზე ერიცხებოდა სესხი, ამიტომ ალიმენტის ოდენობა უნდა შემცირებულიყო 200 ლარით. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ არასრულწლოვან ნ.ჭ-ას, რომელიც ცხოვრობდა დედასთან, სჭირდებოდა ზრუნვა და მატერიალური უზრუნველყოფა, რომლის ვალდებულება თანაბრად ეკისრებოდა ორივე მშობელს. ამასთან, მშობელი, რომელთანაც არ ცხოვრობს შვილი იტვირთება მხოლოდ მატერიალური დახმარების გაწევის კუთხით, განსხვავებით იმ მშობლისაგან, რომელიც ძირითადად მცირეწლოვნის მოვლითა და აღზრდითაა დატვირთული. ეს უკანასკნელი თავის თავზე იღებს რა შვილების მოვლასა და აღზრდას, ამ ვალდებულების გამო მეორე მშობელთან შედარებით გარკვეულწილად იზღუდება, უზრუნველყოს მატერიალური სახსრების მიღება თავისი გამომუშავებით. ამ თვალსაზრისით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის არგუმენტი არასაკმარისი შემოსავლის ოდენობის შესახებ, არ წარმოადგენდა მშობლის კანონისმიერი მოვალეობისაგან გათავისუფლების საფუძველს. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნავს, რომ ვერანაირი სახელშეკრულებო ვალდებულება ვერ გაათავისუფლებს მშობელს მოვალეობისაგან, არჩინოს არასრულწლოვანი შვილი და შეუქმნას მას ცხოვრების ნორმალური პირობები აღზრდისა და განვითარებისათვის.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1214-ე მუხლე, რომლის მიხედვით, თუ მშობლები ვერ შეთანხმდნენ ალიმენტის ოდენობაზე, მაშინ დავას წყვეტს სასამართლო. ალიმენტის ოდენობას სასამართლო განსაზღვრავს გონივრული, სამართლიანი შეფასების საფუძველზე, შვილის ნორმალური რჩენა-აღზრდისათვის აუცილებელი მოთხოვნათა ფარგლებში. ალიმენტის ოდენობის განსაზღვრისას სასამართლო მხედველობაში იღებს როგორც მშობლების, ასევე შვილის რეალურ მატერიალურ შესაძლებლობას; ბავშვის უფლებათა კონვენციის 27-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, სახელმწიფოები ცნობენ ყოველი ბავშვის უფლებას, უზრუნველყოფილი იყოს ცხოვრების ისეთი დონით, რომელიც აუცილებელია მისი ფიზიკური, გონებრივი, სულიერი, ზნეობრივი და სოციალური განვითარებისათვის; ამავე კონვენციის 18-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, მონაწილე სახელმწიფოები ყველაფერს აკეთებენ, რათა უზრუნველყონ ბავშვის აღზრდასა და განვითარებაზე ორივე მშობლის საერთო და თანაბარი პასუხისმგებლობის პრინციპების აღიარება. მშობლებს ეკისრებათ ძირითადი პასუხისმგებლობა ბავშვის აღზრდასა და განვითარებაზე, ბავშვის ყველაზე ჭეშმარიტი ინტერესი წარმოადგენს მათი ზრუნვის მთავარ საგანს.

იმის გათვალისწინებით, რომ მცირეწლოვანი ნ.ჭ-ა ცხოვრობდა დედასთან ერთად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ალიმენტის ოდენობა - 400 ლარი, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით მიჩნეულ უნდა ყოფილიყო იმ გონივრულ ოდენობად, რაც აუცილებელია არასრულწლოვანი ბავშვისათვის ელემენტარული საცხოვრებელი პირობების შესაქმნელად და ამასთანავე, სარჩენი პირის ინტერესების დაბალანსებით იგი სამართლიანი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ.გ-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

ავტომანქანის ღირებულების ანაზღაურების შესახებ ნ.გ-ას სააპელაციო საჩივრის დაუკმაყოფილებლობის ნაწილში სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1152-ე მუხლზე, რომელიც მეუღლეთა თანასწორუფლებიანობას შეეხება. სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ ნორმაში ჩადებულია პრეზუმფცია, რომელიც გულისხმობს ერთ-ერთი მეუღლის მიერ აღებული თანხის ოჯახის საჭიროებისათვის მოხმარებას, თუმცა ნორმა ადგენს საოჯახო ურთიერთობებში თანასწორუფლებიანობის პრინციპს და არა პრეზუმფციას. პრინციპი და პრეზუმფცია განსხვავებული ცნებებია. სამართლებრივი პრინციპის გაქარწყლება დაუშვებელია, ხოლო პრეზუმფცია შეიძლება გაქარწყლდეს. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ ხელოვნურად შექმნა 1152-ე მუხლიდან გამომდინარე პრეზუმფცია და მცდარად იმსჯელა მისგან გამომდინარე მტკიცების ტვირთის განაწილებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე, 1159-ე, 1160-ე და 1164-ე მუხლები, რომლებიც არ გამოიყენა. ავტომანქანის გაყიდვა უნდა მომხდარიყო თანაწორობის პრინციპზე დაყრდნობით, ხოლო შემდეგ უნდა განხორციელებულიყო გაყიდვით მიღებული თანხის, როგორც თანასაკუთრების განკარგვა მეუღლეთა თანხმობით. სამოქალაქო კოდექსის 1160-ე მუხლის მე-3 ნაწილი კასატორს ანიჭებს ასეთი განკარგვით მიღებული სარგებლის მოთხოვნის უფლებას.

ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებში საქმის განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარემ დაადასტურა მანქანის 5300 აშშ დოლარად გაყიდვის ფაქტი, საიდანაც როგორც თავად განმარტა, 800 დოლარი გადასცა კასატორს. ამდენად, მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებითაც დგინდებოდა, რომ მანქანის გაყიდვით მიღებული თანხა მოპასუხეს მოსარჩელისათვის არ მოუხმარია.

ნ.გ-ას მოთხოვნა მიმართული იყო მისი საკუთრების უფლების დაცვისაკენ. ამიტომ, აღნიშნული მოთხოვნის გასაქარწყლებლად არ შეიძლებოდა გამოყენებულიყო მითითება ოჯახის სასარგებლოდ თანხის გამოყენებაზე. ამდენად, იმის გამო, რომ 1152-ე მუხლი განამტკიცებს პრინციპს და არა პრეზუმფციას, სწორედ მოწინააღმდეგე მხარეს უნდა ემტკიცებინა მითითებული თანხის ოჯახისათვის მოხმარება, ამასთან, მოსარჩელის თანხმობით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ.გ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ.გ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შალვა ქურდაძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ.გ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ.გ-ას დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შალვა ქურდაძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2012 წლის 22 ნოემბერს, საგადახდო დავალება № ...) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე