საქმე №ას-1652-1549-2012 21 იანვარი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი – მ. ღ.-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ი. ჭ. ს. თ. უ.-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 ნოემბრის განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს დავალდებულება საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებად მიჩნევის, ასევე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში საქმის არსებითად განხილვის თაობაზე

დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ღ.-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ი. ჭ. ს. თ. უ.-ის“ მიმართ, შრომის კანონთა კოდექსის 206-ე მუხლის თანახმად, სამუშაოზე დაუყოვნებლივ აღდგენის, 2004 წლის 10 ნოემბრიდან განაცდურის ხელფასის 4269,36 ლარის, ასევე იძულებითი გაცდენის მთელი პერიოდისათვის საშუალო ხელფასის - 6048,26 ლარის ანაზღაურების და მოსარჩელის წარმომადგენელ ა. ღ.-ის პირად ანგარიშზე დავის საგნის ღირებულების 4%-ის - 412,70 ლარის ჩარიცხვის მოთხოვნით.

სასამართლო სხდომაზე მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ღ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით მ. ღ.-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ღ.-მა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მარტის განჩინებით მ. ღ.-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო, დარჩა განუხილველად.

მოცემულ საქმეზე მ. ღ.-ის განცხადებები და კერძო საჩივრები საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არაერთხელ იქნა განხილული სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოების მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 ნოემბრის განჩინებით მ. ღ.-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების შესახებ დარჩა განუხილველად დაუშვებლობის გამო. სააპელაციო პალატამ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ივნისის განჩინებით მ. ღ.-ის განცხადება ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმების შესახებ დარჩა განუხილველად. 2012 წლის 23 ოქტომბერს მ. ღ.-მა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებით მომართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს. განმცხადებლის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოს (თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება) მიერ არ იქნა დადგენილი მის მიერ მითითებული სარჩელის საფუძვლები, რაც საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვან ფაქტებს წარმოადგენდა, კერძოდ, არ იქნა გამოკვლეული მისთვის ხელფასის რეალურად მიღების ფაქტი, ამასთან დაკავშირებით არ მომხდარა მოპასუხისაგან წერილობითი მტკიცებულებების: ხელფასის უწყისების დედნების გამოთხოვა. ამდენად, სასამართლომ არსებითად განიხილა ფაქტობრივად მოუმზადებელი საქმე. განმცხადებლის მითითებით, ხელფასის უწყისების ასლებზე გაყალბებულია მისი ხელმოწერები. აღნიშნული უწყისების ასლები მოპასუხემ წარადგინა არა სასამართლო სხდომაზე, არამედ მალულად ჩააბარა სასამართლოს კანცელარიას, რის შემდეგაც სასამართლოს მიმართა განცხადებით საბუთის სიყალბის შესახებ, ამდენად, საქალაქო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა მტკიცების საგანი, სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა ისეთი გარემოება, რომელიც არ არის დამტკიცებული საქმეში არსებული მტკიცებულებებით. საქმის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები დადგენილია არასრულად და არასწორად. შრომის კანონთა კოდექსის მე-16 მუხლის თანახმად, მოპასუხეს ეკისრებოდა ვალდებულება, გადაეხადა მისთვის ხელფასი იმ ოდენობით, რაც გათვალისწინებული იყო შრომის ხელშეკრულებით, რაც არ დასტურდება საქმის მასალებით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მისთვის ცნობილი გახდა ისეთი გარემოებები და მტკიცებულებები (ხელფასის უწყისების დედნები), რომლებიც ადრე რომ ყოფილიყო წარმოდგენილი სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, გამოიწვევდა მისთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილების გამოტანას.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, 429-ე მუხლზე და ჩათვალა, რომ განმცხადებლის მოსაზრებები თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ მ. ღ.-ის სარჩელის არსებითი განხილვის დროს (2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილება) საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების (არ იქნა გამოკვლეული მისთვის ხელფასის რეალურად მიღების ფაქტი, ამასთან დაკავშირებით არ მომხდარა მოპასუხე მხარისაგან წერილობითი მტკიცებულებების გამოთხოვა) გამოუკვლეველობის თაობაზე უშუალოდ ეხებოდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კრიტიკას. პალატის მითითებით, საქმის წარმოების განახლების შესახებ 2012 წლის 23 ოქტომბრის განცხადების შინაარსის მიხედვით, მხარე, ფაქტობრივად, სადავოდ ხდიდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების მართლზომიერებას, რომლითაც მას სარჩელის სხვა მოთხოვნებთან ერთად უარი ეთქვა იძულებით განაცდურის ანაზღაურებაზე. განცხადების შინაარსიდან გამომდინარე, მ. ღ.-ის ინტერესი მიმართული იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმების, საქმეზე წარმოების განახლებისა და იძულებითი განაცდურის მოთხოვნის ნაწილში მისი სარჩელის დაკმაყოფილებისაკენ. ამასთან, განმცხადებლის მიერ ახლად აღმოჩენილად მიჩნეული გარემოებები ეხებოდა სწორედ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას და განმცხადებლის მიერ ამ გადაწყვეტილების გაუქმების და საქმის წარმოების განახლებისკენ იყო მიმართული, რის გამოც განცხადების განმხილველ სასამართლოს არ წარმოადგენდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 424-ე მუხლის გათვალისწინებით კი, სახეზე არ იყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის დაშვების წინაპირობა, რაც ამავე კოდექსის 429-ე მუხლის მიხედვით ამ განცხადების განუხილველად დატოვების წინაპირობას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა მ. ღ.-მა, მოითხოვა ამ განჩინების გაუქმება და სააპელაციო სასამართლოს დავალდებულება საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების დასაშვებად მიჩნევის, ასევე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში საქმის არსებითად განხილვის თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 427-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საწინააღმდეგოდ არასწორად აღნიშნა, რომ განმცხადებელმა დაარღვია ამავე კოდექსის 424-ე მუხლით გათვალისწინებული წესი, რაც განცხადების დაშვებაზე უარის თქმის საფუძველი გახდა, აღნიშნული მსჯელობა არასწორია, რადგანაც თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2008 წლის 11 ივნისის განჩინებით განუხილველად დატოვა მ.ღ.-ის განცხადება საქმის წარმოების განახლების თაობაზე. საქალაქო სასამართლოს განჩინება კერძო საჩივრის წარდგენის გზით გასაჩივრდა სააპელაციო სასამართლოში. სააპელაციო სასამართლოს მიერ ამ საკითხზე გამოტანილი ყოველი შემდგომი განჩინება წარმოადგენს საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ განჩინებას და აღნიშნული საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადების შეტანის წესის დაცვაზე მიუთითებს, ამასთანავე მხარე ყოველ განცხადებაში მიუთითებდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე. ამასთან, საქმის წარმოების შეწყვეტისა თუ განცხადების განუხილველად დატოვების შესახებ განჩინებების გადასინჯვას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, სწორედ ამ გადაწყვეტილების მიმღები სასამართლო ახორციელებს. სასამართლომ, განცხადების განუხილველად დატოვებით, დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 285-ე მუხლის „გ“ და „დ“ ქვეპუნქტები, 427-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 374-ე მუხლის პირველი ნაწილის მე-2 წინადადება, 284-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 25-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რაც ამავე კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, განჩინების გაუქმების საფუძველია, ამასთანავე სასამართლომ, გასაჩივრებული განჩინებით, არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 421-ე მუხლის პირველი და 424-ე მუხლის პირველი ნაწილები, რაც ამავე კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის დარღვევაზე მიუთითებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 იანვრის განჩინებით „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მ. ღ.-ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო აღნიშნულ საქმეზე მ.ღ.-ის მიერ სასამართლოში სამომავლოდ შემოტანილი ყველა განცხადება თუ საჩივარი უნდა დარჩეს რეაგირების გარეშე შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლი ადგენს სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის ერთ-ერთ ყველაზე ფუნდამენტურ პრინციპს პირის მიერ უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესახებ. აღნიშნული ნორმის მიხედვით, ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა. საქმის განხილვას სასამართლო შეუდგება იმ პირის განცხადებით, რომელიც მიმართავს მას თავისი უფლების ან კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დასაცავად.

კანონის დასახელებული დანაწესი გულისხმობს პირის უფლებას, დაიცვას თავისი კანონიერი ინტერესები სასამართლოს მეშვეობით. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ მხარემ მართლზომიერად გამოიყენოს აღნიშნული უფლება, იდავოს ისეთ საკითხებზე, რომელთა გადაწყვეტაც უზრუნველყოფს მისი დარღვეული უფლების აღდგენას და ამ მიზნით გაასაჩივროს სასამართლო გადაწყვეტილებები ზემდგომ ინსტანციაში.

მხარის მიერ სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების რეალიზებისას სასამართლო თანაბარწილად იცავს ორივე მოდავე მხარის კანონიერ ინტერესებს. ერთი მხარის მიერ უფლების გადამეტება (ბოროტად გამოყენება) პირდაპირ ხელყოფს მეორე მხარის უფლებებს თუნდაც დავის გაჭიანურების თვალსაზრისით. სასამართლო ვალდებულია გონივრულ ვადაში გადაწყვიტოს დაწყებული დავა და დაუსვას მას საბოლოო წერტილი. მოცემულ შემთხვევაში კი მხარის დაუსრულებელი განცხადებებით თუ საჩივრებით ამ შედეგის მიღწევა სცილდება სასამართლოს შესაძლებლობებს, შესაბამისად, ილახება მეორე მხარის ინტერესები.

ზემოაღნიშნულის გამო ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრაქტიკაც კი (ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 2005 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება საქმეზე _ იედემსკი და იედემსკა პოლონეთის წინააღმდეგ) დასაშვებად მიიჩნევს, გარკვეულ შემთხვევაში პირის სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების შეზღუდვის შესაძლებლობას.

სასამართლოს განმარტებით, დასაშვებია გამონაკლისი „ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის“ მე-6 მუხლის პირველი ნაწილით გარანტირებული სამოქალაქო უფლებებისა და ვალდებულებების დასაცავად მომჩივანი მხარის სასამართლოს ხელმისაწვდომობის ეფექტური უფლების გამოყენებისას. სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების შეზღუდვა შეესაბამება კონვენციის მე-6 მუხლის პირველ ნაწილს, თუ ის ისახავს კანონიერ მიზანს და არსებობს გონივრული თანაფარდობა ამ საშუალებების გამოყენებასა და კანონიერ მიზანს შორის.

მოცემულ შემთხვევაში, კერძო საჩივრის ავტორმა _ მ. ღ.-მა სრულად ისარგებლა სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებით, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 14 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ღ.-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 26 ოქტომბრის განჩინებით მ. ღ.-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 7 მარტის განჩინებით, დაუშვებლობის გამო, მ. ღ.-ის საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების გზით.

2006 წლიდან დღემდე მ.ღ.-მა ათობით განცხადება შეიტანა სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოში მოცემული საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით. სასამართლოს მიერ სხვადასხვა სამართლებრივი საფუძვლით მისი განცხადებების განუხილველად დატოვების შემდეგ მხარემ შეიტანა არა ერთი კერძო საჩივარი, რომელთა დაუკმაყოფილებლობის თაობაზე სასამართლო განჩინებებს მ.ღ.-ი კვლავ ასაჩივრებდა ახლად აღმოჩენილ გარემოებათა გამო საქმის წარმოების განახლების შესახებ განცხადებების შეტანის გზით.

განსახილველი კერძო საჩივარი ეხება სააპელაციო პალატის 2012 წლის 30 ნოემბრის განჩინებას, რომლითაც მ. ღ.-ს საქმის წარმოების განახლების თაობაზე განცხადების დაშვებაზე უარი ეთქვა 424-ე მუხლით დადგენილი განსჯადობის წესის დარღვევის გამო. განცხადების შეტანის თაობაზე განსჯადობის წესი მ.ღ.-ს განემარტა საკასაციო სასამართლოს არაერთი განჩინებითაც. ამასთანავე, საყურადღებოა ის გარემოება, რომ თბილისის საქალაქოს ასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმებასა და საქმის წარმოების განახლებასაც მხარე მოითხოვს, მიღებულია 2006 წლის 14 აპრილს, ხოლო გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შევიდა 2007 წლის 7 მარტს (საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო), ამ თვალსაზრისით საყურადღებოა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 426-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დანსაზღვრული განცხადების შეტანის მაქსიმალური დრო.

მ. ღ.-ის ასეთი სახის მოქმედებები ემსახურება არა მართლმსაჯულების განხორციელების ამოცანას, არამედ იგი მიმართულია მისი მოწინააღმდეგე მხარისა და სასამართლო ორგანოების მიმართ აგრესიული დამოკიდებულების წარმოსაჩენად. ამასთან, სასამართლოსათვის მიმართული მისი განცხადებები შინაარსობრივად ერთგვაროვანია და თითოეული მათგანი წარმოადგენს მხოლოდ და მხოლოდ დავის გაგრძელებისა და საქმის სასამართლოს წარმოებაში ყოფნის გახანგრძლივების მცდელობას. აღნიშნული კი, როგორც ზემოთ უკვე აღვნიშნეთ, სცილდება მართლმსაჯულებისა და მით უმეტეს, სწრაფი მართლმსაჯულების განხორციელების ფარგლებს.

რაც შეეხება განსახილველ კერძო საჩივარს, საკასაციო პალატა საქმის მასალების შესწავლის საფუძველზე განმარტავს, რომ მოცემულ საქმეზე მ.ღ.-ს აღნიშნული შინაარსის არაერთი კერძო საჩივარი აქვს შეტანილი, რომელთა დიდი ნაწილი განხილულია საკასაციო სასამართლოს მიერ და არაერთხელ განემარტა მხარეს მათი უსაფუძვლობისა და განცხადების წარდგენის საპროცესო წესის დაცვის აუცილებლობაზე, წინამდებარე კერძო საჩივარი კი კვლავ მიმართულია სასამართლოს იმ მსჯელობის კრიტიკისაკენ, რაც არაერთხელ განემარტა მხარეს ამომწურავად.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კერძო საჩივრის საფუძვლები ემყარება მისი ავტორის სუბიექტურ შეხედულებებს სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილებების თაობაზე და არ გამომდინარეობს საპროცესო სამართლებრივი შეფასებებიდან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მ.ღ.-ი ბოროტად იყენებს სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას, რადგან მისი განცხადებები და საჩივრები, როგორც ზემოთ უკვე აღვნიშნეთ, მიზნად არ ისახავს მხარის კანონიერი უფლების დაცვას და ლახავს მოწინააღმდეგე მხარის ინტერესებს. საკასაციო სასამართლო ითვალისწინებს იმ გარემოებასაც, რომ მ.ღ.-ი აწარმოებს არა ერთ დავას სასამართლოში, სადაც ანალოგიურად მიმართავს სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოს საქმის წარმოების განახლების თაობაზე. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში მიზანშეწონილი და მართებულია მ.ღ.-ის მიმართ განსახილველ საქმეზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლით მინიჭებული უფლების შეზღუდვა. აღნიშნული კი იმაში გამოიხატება, რომ მ.ღ.-ის მიერ სასამართლოში მოცემულ დავაზე შეტანილი ნებისმიერი სახის კორესპოდენცია (განცხადება, საჩივარი) დარჩება რეაგირების გარეშე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ღ.-ის კერძო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 30 ნოემბრის განჩინებაზე არ დაკმაყოფილდეს.

2. მ. ღ.-ის მიერ სასამართლოში შეტანილი ნებისმიერი სახის კორესპოდენცია (განცხადება, საჩივარი) სამოქალაქო საქმეზე - მ. ღ.-ის სარჩელის გამო შპს „ი. ჭ. ს. თ. უ.-ის“ მიმართ საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 206-ე მუხლის თანახმად, სამუშაოზე დაუყოვნებლივ აღდგენის, 2004 წლის 10 ნოემბრიდან განაცდურის ხელფასის 4269,36 ლარის, ასევე იძულებითი გაცდენის მთელი პერიოდისათვის საშუალო ხელფასის - 6048,26 ლარის ანაზღაურებისა და მოსარჩელის წარმომადგენელ ა. ღ.-ის პირად ანგარიშზე დავის საგნის ღირებულების 4%-ის - 412,70 ლარის ჩარიცხვის თაობაზე დარჩეს რეაგირების გარეშე.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. სილაგაძე