საქმე N:ას-1148-1077-2012

№ას-1148-1077-2012 15 თებერვალი, 2013 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ო. მ-ი

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორი - ა. ნ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ნ-მა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ო. მ-ის წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა და მოითხოვა მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილის N16ა-ბ-ში მდებარე N45 ბინის ½-ის მესაკუთრედ ცნობა.

მოსარჩელის განმარტებით, თბილისის კიროვის სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილებით მხარეების მამას - ს. ს-ს უსინათლოთა საზოგადოებამ გამოუყო ბინა ოთხ სულზე - მეუღლესა და ორ შვილზე. ს. ს-ი 1991 წელს გარდაიცვალა. მოპასუხემ 1992 წელს მოსარჩელისგან ფარულად მოახდინა ბინის პრივატიზება. ამის შემდეგ ო. მ-ი წავიდა საბერძნეთში, სადაც 20 წელია ცხოვრობს. პრივატიზების ხელშეკრულებით ოჯახის ყველა წევრს წარმოეშობა უფლება საჯარო რეესტრში შესაბამისი წილის გათვალისწინებით დაარეგისტრიროს საკუთრების უფლება, აღნიშნული უფლება გააჩნია მოსარჩელე ა. ნ-საც, რომელიც ს. ს-ის შვილია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოსარჩელე არის ს. ს-ის შვილი. 1968 წელს ს. ს-ს უსინათლოთა საზოგადოებამ გამოუყო ორ ოთახიანი ბინა, მაგრამ ბინა გამოყო თვითონ ს. ს-ზე, მის მეუღლეზე, შვილებზე - ო. და ს. ს-ებზე. ა. ნ-ი ამ დროისათვის დიდი ხნის გათხოვილი იყო და რეგისტრირებული იყო სხვა მისამართზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილებით ა. ნ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით ა. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ა. ნ-ი ცნობილ იქნა ო. მ-ის სახელზე რეგისტრირებული, ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილის №16ა–ბ-ში მდებარე №45 ბინის 1/5-ის მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. საქმეში წარმოდგენილია კიროვის რაისაბჭოს აღმასკომის 1968 წლის 25 დეკემბრის №26 ოქმი, რომლითაც დამტკიცდა წარმოდგენილი პროექტი გადაწყვეტილებისა ,,საქ.სსრ უსინათლოთა საზ. თანამშრომლებზე ბინებში ჩასახლების ორდერების გაფორმების შესახებ“ (დანართი №576). საქმეში წარმოდგენილი უსინათლოთა საზოგადოება ფონიჭალის სახლმმართველობის მიერ გაცემული 12.05.2011წ. №167, 21.11.2010წ. №141 ცნობებითა და ზემოაღნიშნული ოქმით დადასტურებულად უნდა ჩაითვალოს, რომ 1968 წელს ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილის №16ა-ბ-ში მდებარე ბინა №45 სარგებლობაში გადაეცა ს. ს-ის ოჯახს;

2. მოსარჩელე 1974 წლის 15 იანვრიდან რეგისტრირებულია ე. ა-ის ქ. №12-ში;

3. 1992 წლის 25 ნოემბრის ხელშეკრულებით ო. მ-ს საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაეცა ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილის №16ა-ბ-ში მდებარე ბინა №45.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია უსინათლოთა საზოგადოების ფონიჭალის სახლმმართველობის მიერ გაცემული 21.11.2010 წლის №141 ცნობა, რომელშიც მითითებულია, რომ 1968 წელში ს. ს-ზე გაცემულ საბინაო ორდერში ჩაწერილები იყვნენ ს. ს-ი, მეუღლე და ორი შვილი - ო. და ს. ს-ი. ა. ნ-ი საბინაო წიგნში ჩაწერილი არ ყოფილა. ზემოთმითითებული ცნობა გაცემულია ორდერის საფუძველზე, ხოლო ბინის ორდერი (უფლებადამდგენი დოკუმენტი) საქმეში არ ყოფილა წარმოდგენილი. ცნობის მიხედვით, ა. ნ-ი მითითებულ მისამართზე არ ყოფილა ჩაწერილი, მაშინ როდესაც საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე 1974 წლის 15 იანვრამდე რეგისტრირებული იყო სადავო ბინაში, ხოლო ამ დროიდან გადაეწერა ე. ა-ის ქ. №12-ში.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ურთიერთობის სამართლებრივი კვალიფიკაციისათვის, საქართველოს სამოქალაქო კოექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, გამოყენებულ უნდა იქნეს 1983 წლის 4 ივნისის „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი“, რადგანაც განსახილველი ურთიერთობა წარმოშობილია სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე. „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის“ მე-60 მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება იდება წერილობით საცხოვრებელი სადგომის ორდერის საფუძველზე გამქირავებელს _ საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციასა და დამქირავებელს _ მოქალაქეს შორის, რომლის სახელზეც გაცემულია ორდერი. ამავე კოდექსის 62-ე მუხლის პირველი აბზაცის პირველი წინადადების თანახმად, განსაზღვრულია იმ პირთა უფლება-ვალდებულებები, რომლებიც დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან და მასთან ერთად ცხოვრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ მათ არა აქვთ დადებული საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის შესახებ ხელშეკრულება, ისინი სარგებლობენ ყველა უფლებით და ეკისრებათ ყველა მოვალეობა საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დამქირავებლის ოჯახის წევრებს განეკუთვნებიან მასთან მუდმივად მცხოვრები დამქირავებლის მეუღლე, მათი შვილები და მშობლები. ზემოაღნიშნული ნორმების საფუძველზე საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილებით განისაზღვრა უფლება, რომლის რეალიზაციის ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენს „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის“ თანახმად საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის ფაქტი, რაც ვრცელდება დანარჩენ ოჯახის წევრებზეც. საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილებით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია ვრცელდება დამქირავებელთან ერთად მცხოვრები ოჯახის ყველა წევრზე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სადავო ბინა სარგებლობაში გადაეცა ს. ს-ის ოჯახს, რომელიც შედგებოდა ხუთი წევრისაგან. ა. ნ-ი წარმოადგენდა ს. ს-ის ოჯახის წევრს. აღნიშნული გარემოება მას აძლევს სადავო ბინის 1/5 წილის საკუთრების მოთხოვნის უფლებას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით ორივე მხარემ გაასაჩივრა.

ო. მ-ი ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ა. ნ-ის სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორის მითითებით, 1968 წელს ს. ს-ს უსინათლოთა საზოგადოებამ გამოუყო ორ ოთახიანი ბინა, მაგრამ ბინა გამოყო თვითონ ს. ს-ზე, მის მეუღლეზე, შვილებზე - ო. და ს. ს-ებზე. სახლმმართველობის ცნობაში მითითებულია, რომ ა. ნ-ი 16 წლის ასაკში გათხოვდა. ეს უკანასკნელი 1949 წელსაა დაბადებული, შესაბამისად, 1965 წელს, ანუ ბინის გამოყოფამდე, გათხოვდა და ორდერში გათვალისწინებული ვერ იქნებოდა. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ბინა გადაეცა ს-ის 5-სულიან ოჯახს, თავად დადგენილებაში მითითებულია, რომ ბინა 4 სულს გამოეყო. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ა. ნ-ის მითითება, რომ, მართალია, იგი 1974 წლიდან სხვა მისამართზეა რეგისტრირებული, მაგრამ არასრულწლოვანი იყო და სადავო ბინაში ცხოვრობდა. ა. ნ-ი, რომელიც 1949 წელსაა დაბადებული, 1974 წელს არასრულწლოვანი ვერ იქნებოდა. სარჩელი ხანდაზმულია, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა.

ა. ნ-ი ითხოვს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარცელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმებას და ახალი გადაწყვეტილების მიღებას. კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ო. მ-ი უპირატეს მდგომარეობაში ჩააყენა, ვინაიდან მას სადავო ბინის 4/5 მიაკუთვნა. გარდა ამისა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია. გადაწყვეტილებით არ ირკვევა, სასამართლომ რომელი მტკიცებულებებით იხელმძღვანელა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ განიხილა საკასაციო საჩივრები, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ ა. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო ო. მ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ნ-ს, პრაქტიკულად, არ წარმოუდგენია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივ უსწორობასთან დაკავშირებული განმარტებები. კასატორის ძირითადი არგუმენტი არის ის, რომ სააპელაციო სასამართლომ ო. მ-ი უპირატეს მდგომარეობაში ჩააყენა, ვინაიდან მას სადავო ბინის 4/5 მიაკუთვნა. აღნიშნული მტკიცება კი, სამართლებრივ საფუძვლებს არ ემყარება და დაუსაბუთებელია.

რაც შეეხება ო. მ-ის საკასაციო საჩივარს, სასამართლო პირველ რიგში მიუთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

1. საქმეში წარმოდგენილია კიროვის რაისაბჭოს აღმასკომის 1968 წლის 25 დეკემბრის №26 ოქმი, რომლითაც დამტკიცდა წარმოდგენილი პროექტი გადაწყვეტილებისა ,,საქ. სსრ უსინათლოთა საზ. თანამშრომლებზე ბინებში ჩასახლების ორდერების გაფორმების შესახებ“ (დანართი №576). საქმეში წარმოდგენილი უსინათლოთა საზოგადოება ფონიჭალის სახლმმართველობის მიერ გაცემული 12.05.2011წ. №167, 21.11.2010წ. №141 ცნობებითა და ზემოაღნიშნული ოქმით დადასტურებულად უნდა ჩაითვალოს, რომ 1968 წელს ქ. თბილისში, რ-ის გზატკეცილის №16ა-ბ-ში მდებარე ბინა №45 სარგებლობაში გადაეცა ს. ს-ის ოჯახს;

2. მოსარჩელე 1974 წლის 15 იანვრიდან რეგისტრირებულია ე. ა-ის ქ. №12-ში;

4. საქმეში წარმოდგენილია უსინათლოთა საზოგადოების ფონიჭალის სახლმმართველობის მიერ გაცემული 21.11.2010 წლის №141 ცნობა, რომელშიც მითითებულია, რომ 1968 წელში ს. ს-ზე გაცემულ საბინაო ორდერში ჩაწერილები იყვნენ ს. ს-ი, მეუღლე და ორი შვილი - ო. და ს. ს-ი. ა. ნ-ი საბინაო წიგნში ჩაწერილი არ ყოფილა. ზემოთმითითებული ცნობა გაცემულია ორდერის საფუძველზე, ხოლო ბინის ორდერი (უფლებადამდგენი დოკუმენტი) საქმეში არ ყოფილა წარმოდგენილი. ცნობის მიხედვით, ა. ნ-ი მითითებულ მისამართზე არ ყოფილა ჩაწერილი, მაშინ როდესაც საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე 1974 წლის 15 იანვრამდე რეგისტრირებული იყო სადავო ბინაში, ხოლო ამ დროიდან გადაეწერა ე. ა-ის ქ. №12-ში.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). „დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია“ გულისხმობს მხარის მითითებას საპროცესო-სამართლებრივ დარღვევებზე, რის შედეგადაც საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები არასწორად დადგინდა. კასატორს ზემომითითებული ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ ამგვარი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს კასატორის მითითებას, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ 1992 წლის 1 თებერვლის N107 დადგენილება.

აღნიშნული დადგენილების 1-ლი პუნქტის თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას, ხოლო მე-5 პუქნტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან.

სააპელაციო სასამართლომ, მართალია, გამოიყენა ბინის პრივატიზებიდან გამომდინარე დავებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა, მაგრამ მხედველობიდან გამორჩა ის გარემოება, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლო, მსგავსი დავების გადაწყვეტისას ითვალისწინებს, თუ ვინ იყო პრივატიზების მომენტისათვის ჩაწერილი სადავო ბინაში და განმარტავს, რომ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) პრივატიზაციისას სწორედ აღნიშნული პირები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებით მოიპოვონ საკუთრების უფლება მათ მიერ დაკავებულ ბინაზე. საკასაციო სასამართლო, ამ შემთხვევაში, განმარტავს, რომ ბინის მესაკუთრეებად ითვლებიან არა მხოლოდ პრივატიზების ხელშეკრულებაში მითითებული პირები, არამედ, მათთან ერთად მცხოვრები ოჯახის ყველა წევრი (იხ. მაგ. სუსგ Nას-1115-1361-05, ას-983-1183-08). აღნიშნული განმარტება გამომდინარეობს N107 დადგენილების 1-ლი პუნქტიდან, რადგანაც მითითებული ნორმა პრივატიზების მომენტისათვის მოქალაქის მიერ დაკავებული ბინის საკუთრებაში გადაცემის შესაძლებლობას ითვალისწინებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის გამოყენებულ უნდა იქნეს „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსი“ (ძალადაკარგულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად), რადგან განსახილველი ურთიერთობა წარმოშობილია სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე, კერძოდ, „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის“ მე-60 მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულება იდება წერილობით საცხოვრებელი სადგომის ორდერის საფუძველზე გამქირავებელს _ საბინაო-საექსპლუატაციო ორგანიზაციისა და დამქირავებელს _ მოქალაქეს შორის‚ რომლის სახელზეც გაცემულია ორდერი. ამავე კოდექსის 62-ე მუხლის პირველი აბზაცის პირველი წინადადების თანახმად, განსაზღვრულია‚ ასევე‚ იმ პირთა უფლება-ვალდებულებები, რომლებიც დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან და მასთან ერთად ცხოვრობენ. მიუხედავად იმისა, რომ მათ არა აქვთ დადებული საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის შესახებ ხელშეკრულება, ისინი სარგებლობენ ყველა უფლებით და ეკისრებათ ყველა მოვალეობა საცხოვრებელი სადგომის ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც სააპელაციო სასამართლომ მართებულად აღნიშნა, ორდერი საქმეში წარმოდგენილი არ არის, მაგრამ საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ ბინის დამქირავებლები იყვნენ არა პირადად ა. ნ-ი ან ო. მ-ი, არამედ ს. ს-ი ოჯახთან ერთად, შესაბამისად, როგორც მოსარჩელის, ისე მოპასუხის უფლებები სადავო ბინაზე ვრცელდებოდა იმ დრომდე, სანამ ისინი ს. ს-ის ოჯახის წევრებს წარმოდგენდნენ და იმავე ბინაში იყვნენ ჩაწერილები. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ პრივატიზებასთან დაკავშირებული უფლებები წარმოეშობათ ბინის დამქირავებელსა და მასთან ერთად მცხოვრებ პირებს და მათი რელიზების შესაძლებლობა ნათესაობის ხარისხით არ ფასდება.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლოს თუნდაც დადასტურებულად მიეჩნია, რომ ა. ნ-ი ბინის გადაცემის დროისათვის მამასთან ერთად ცხოვრობდა, მხედველობაში უნდა მიეღო ის გარემოება, რომ მოსარჩელე 1974 წლიდან იმყოფება რეგისტრირებულ ქორწინებაში და ცხოვრობს მეუღლის მისამართზე. იგი 1974 წლის 15 იანვრიდან რეგისტრირებულია ე. ა-ის ქ. №12-ში, შესაბამისად, გაზიარებულ უნდა იქნეს კასატორის მითითება, რომ სადავო ბინის პრივატიზების მოემტისათვის, ა. ნ-ი არ იყო დამქირავებელი ან მასთან ერთად მცხოვრები პირი, რაც ამ ბინაზე მისი საკუთრების უფლების მოპოვების შესაძლებლობას გამორიცხავს, სააპელაციო სასამართლომ, კი აღნიშნული გარემოების უგულებელყოფით, საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება მიიღო.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლი მე-2 ნაწილის მიხედვით, სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი. განსხილველ შემთხვევაში კი, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის N107 დადგენილების 1-ლი და მე-5 პუნქტები, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

ვინაიდან მოცემული დავის გადაწყვეტისათვის აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უკანონობა მხოლოდ ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი სამართლებრივი შეფასებითაა განპირობებული, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თავად მიიღოს საქმეზე გადაწყვეტილება.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ნ-ის სარჩელი უსაფუძვლო და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. ნ-მა ო. მუადოვს უნდა აუნაზღაუროს საკასაციო ინსტანციაში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი - 310 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ა. ნ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. ო. მ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

3. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

4. ა. ნ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

5. ა. ნ-ს ო. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს ამ უკანასკნელის მიერ საკასაციო სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 310 ლარის ანაზღაურება;

საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე