№ ას-1439-1357-2012 1 თებერვალი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები– თ. ტ-ე, ა. წ-ე (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ა. დ. თ-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორ თ. ტ-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარცელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

კასატორ ა. წ-ის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „ა. დ. თ-მა“ და ჰ. გ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ი/მ ჯ. ტ-ის, თ., თ. ტ-ეებისა და ა. წ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვეს მოპასუხე ჯ. ტ-ისათვის, სს „ა. დ. თ-ის“ სასარგებლოდ, 162663 აშშ დოლარის, ხოლო ჰ. გ-ის სასარგებლოდ - 162835 აშშ დოლaრის დაკისრება; 2011 წლის 18 აპრილს ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; 2011 წლის 23 მაისს ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; 2011 წლის 3 თებერვალს ჯ. ტ-ესა და ა. წ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, ქ. ქუთაისში ჰქონდა აბაზანის აქსესუარების მაღაზია, სადაც პარტნიორობას უწევდა თ. ტ-ე. საქმიანობის დასწყისში ჯ. ტ-ე კეთილსინდისიერად უხდიდა წაღებული საქონლის ღირებულებას. 2008 წლის ომისა და მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის შემდეგ შემცირდა რეალიზაცია და 2010 წლის შემოდგომაზე მოსარჩელე იძულებული გახდა დაეხურა ქუთაისის მაღაზია. საბოლოო ანგარიშსწორება და დარჩენილი საქონლის ამოღება ჯ. ტ-ისაგან გაჭირდა. მრავალი მოლაპარაკების შემდეგ მოპასუხემ დააბრუნა გარკვეული რაოდენობის საქონელი. დარჩენილ სხვაობაზე კი, ვერ შეთანხმდნენ. დავალიანების გადახდის თავიდან აცილების მიზნით, ჯ. ტ-ემ თავისი კუთვნილი ქონება მიჰყიდა ოჯახის წევბრებს, ისე, რომ არ შეუწყვეტია აღნიშნული ქონებით სარგებლობა, რაც ადასტურებს გარიგებების მოჩვენებით დადების ფაქტს.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს იმ საფუძვლით, რომ არავითარი დავალიანება ჯ. ტ-ეს მოსარჩელის მიმართ არ გააჩნდა, ხოლო უძრავი ნივთების გასხვისება განპირობებული იყო მძიმე ეკონომიური მდგომარეობიდან გამომდინარე.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით სს „ა. დ. თ-ისა“ და ჰ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ჯ. ტ-ეს სს „ა. დ. თ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 147963 აშშ დოლარი; ჯ. ტ-ეს ჰ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 69146 აშშ დოლარი, ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ჯ. ტ-ეს დაეკისრა მოსარჩელეთა მიერ გადახდილი სახლემწიფო ბაჟის – 5000 ლარის გადახდა სს „ა. დ. თ-ისა“ და ჰ. გ-ის სასარგებლოდ.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს სს „ა. დ. თ-მა“ და ჰ. გ-მა, მოითხოვეს მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე ჯ. ტ-ემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის წარმომადგენლის თ. ც-ის დაზუსტებული სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება 2011 წლის 18 აპრილს ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება 2011 წლის 03 თებერვალს ჯ. ტ-ესა და ა. წ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის წარმომადგენლის თ. ც-ის სარჩელი 2011 წლის 18 აპრილს ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის 2011 წლის 18 აპრილს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის წარმომადგენლის თ. ც-ის სარჩელი 2011 წლის 03 თებერვალს ჯ. ტ-ესა და ა. წ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის 2011 წლის 03 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება მიუღებელი შემოსავლის ნაწილში და ამ ნაწილში ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის წარმომადგენელ თ. ც-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ჯ. ტ-ეს ს.ს. ,,ა. დ. თ-ის” სასარგებლოდ დაეკისრა 147 963 ა.შ.შ. დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, თვეში 0,4%-ის ოდენობით გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე 2010 წლის 01 ნოემბრიდან. ჯ. ტ-ეს, ჰ. გ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა 69 146 ა.შ.შ. დოლარის ეკვივალნეტი ეროვნულ ვალუტაში თვეში 0,4%-ის ოდენობით გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე 2010 წლის 01 ნოემბრიდან, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად. ჯ. ტ-ეს ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის 5250 ლარის გადახდა, დაზუსტებული სააპელაციო საჩივარი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მხარეებს შორის წლების მანძილზე არსებობდა სახელშეკრულებო ურთიერთობა, კერძოდ, მოსარჩელეები ჯ. ტ-ეს აწვდიდნენ შესაბამის საქონელს, ხოლო მოპასუხე ახდენდა მიწოდებული საქონლის რეალიზაციას ანუ სახეზე იყო საკომისიო ხელშეკრულება.

ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, დადგინდა, რომ ჯ. ტ-ის დავალიანება ს.ს. ,,ა. დ. თ-ის” მიმართ შეადგენდა 147963 ა.შ.შ. დოლარს, ხოლო გ- თ-ის (ჰ. გ-ი) მიმართ 69146 ა.შ.შ. დოლარს.

დადგენილ იქნა, რომ 2011 წლის 3 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულებით, ჯ. ტ-ემ მისი კუთვნილი უძრავი ნივთი მდებარე ქ.ქუთაისი, გ-ის ქუჩის №2 არასაცხოვრებელი ფართი №2 90.10 კვ/მ მიჰყიდა ა. წ-ეს 81 000 ა.შ.შ. დოლარად, რომელიც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ა. წ-ის საკუთრებად.

2011 წლის 23 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, დადგინდა,, რომ ჯ. ტ-ემ თავისი კუთვნილი უძრავი ნივთი მდებარე წყალტუბოს რაიონის სოფელ რიონში 5457კვ/მ მიჰყიდა თავის შვილს - თ. ტ-ეს 5000 ლარად, რომელიც ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში და მესაკუთრედ აღრიცხულია თ. ტ-ე.

2011 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, დადგინდა, რომ ჯ. ტ-ემ თავისი კუთვნილი უძრავი ნივთი, მდებარე: ქუთაისში, გ-ის ქუჩა №2 არასაცხოვრებელი ფართი 93.53კვ/მ მიჰყიდა მის შვილს თ. ტ-ეს 39 000 ა.შ.შ. დოლარად.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება გასაჩივრდა როგორც ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის წარმომადგენლის თ. ც-ის ასევე ჯ. ტ-ის მიერ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 ივლისის განჩინებით ჯ. ტ-ის სააპელაციო საჩივარი ხარვეზის, კერძოდ სახელმწიფო ბაჟის გადაუხდელობის გამო დარჩა განუხილველად, რაც მას კერძო საჩივრით არ გაუსაჩივრებია.

დადგენილია, რომ 2012 წლის 23 აგვისტოს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განცხადებით მიმართა ს.ს. ,,ა. დ. თ-ის” წარმომადგენელმა თ. ც-ემ და მოითხოვა მოპასუხე ა. წ-ეს აკრძალვოდა ქ. ქუთაისში, გ-ის ქუჩის №2-ში მდებარე სადავო უძრავი ქონების - 90.10 კვ/მ. არასაცხოვრებელი ფართი №2-ის გასხვისება ან/და სხვაგვარად უფლებრივად დატვირთვა.

დადგენილია, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 აგვისტოს განჩინებით ს.ს. ,,ა. დ. თ-ის” წარმომადგენლის, თ. ც-ის განცხადება დაკმაყოფილდა და სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, მოპასუხე ა. წ-ეს აეკრძალა სადავო უძრავი ქონების, მდებარე - ქ. ქუთაისში, გ-ის ქუჩის №2 /გ-ის ქ. №2ა/ (საკადასტრო კოდი 03.03.21.033.01.534) 90,10 კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი №2 გასხვისება ანდა სხვაგვარად უფლებრივად დატვირთვა.

სააპელაციო საჩივრის განხილვისას მოწმის სახით დაკითხული ზ. ნ-ის ჩვენებით დადგინდა, რომ მას სურდა ქ.ქუთაისში ფართის ქირაობა სასკოლო მაღაზიის გახსნის მიზნით, რაშიც მას დაეხმარა თ. (რ.) ც-ე. ამ უკანასკნელმა მას (ზ.ნ-ეს) მისცა სამი ადამიანის ტელეფონის ნომერი, რომელთაგან ერთ-ერთი იყო ვინმე ,,ჯ-ი”, მეორე კი ვიღაც ირანელი, რომელსაც თავად ნაქირავები ჰქონდა ფართი და გადაქირავება უნდოდა სხვისთვის. ის (ზ.ნ-ე) მობილურით დაუკავშირდა, როგორც ირანელს ისე ჯ. ტ-ეს და შეთანხმდნენ შეხვედრაზე ფართის გაქირავების საქმესთან დაკავშირებით. ირანელის მიერ შემოთავაზებული წინადადება არ მოეწონა. ამის შემდეგ შეხვდა ჯ. ტ-ეს. შეხვედრაზე ფართის ქირავნობის შესახებ მოლაპარაკებას მართავდა პირადად ჯ. ტ-ე, ამ მოლაპარაკებას ესწრებოდა ჯ. ტ-ის სიძეც. მას (ზ.ნ-ეს) მოეწონა ფართი და გადაწყვიტა ქირავნობის ხელშეკრულების გაფორმება. ხელშეკრულება ჯ. ტ-ემ წაიღო დასაბეჭდად, ხოლო მესაკუთრეს ხელი მოაწერინა ჯ. ტ-ის სიძემ, ამასთან, ჯ-მა უთხრა, რომ რაღაც პრობლემების გამო სხვა პირებზე მაქვს გადაფორმებული ეს ფართი, ზუსტად არ ახსოვს შვილებზე ჰქონდა გადაფორმებული ჯ. ტ-ეს სადაო ფართი თუ ნათესავებზე. ხელშეკრულების გაფორმებიდან ერთ თვეში უნდა გაეხსნა ამ უკანასკნელს მაღაზია, მაგრამ ისევ თ. ც-ისგან გაიგო, რომ მის მიერ ნაქირავები ფართი სადაო ყოფილა და თავი შეიკავა მაღაზიის გახსნისგან.

სასამართლო სხდომაზე წარმოდგენილი 2012 წლის 01 სექტემბრის ქირავნობის ხელშეკრულებით დადგინდა, რომ ნ. ბ-ს, ა. წ-ესა და ზ. ნ-ეს შორის დაიდო ქირავნობის ხელშეკრულება ქ.ქუთაისში, გ-ის ქუჩის №2-ში მდებარე ობიექტზე.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ასევე ის ფაქტი, რომ 2011 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ჯ. ტ-ის მიერ მის შვილზე გაყიდული თავისი კუთვნილი უძრავი ნივთი, მდებარე: ქუთაისში, გ-ის ქუჩა №2 არასაცხოვრებელი ფართი 93.53კვ/მ, ამჟამად საჯარო რეესტრში აღრიცხულია ნ. ბ-ის სახელზე.

იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ნაწილობრივ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, არასწორი შეფასება მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს რის გამოც ს.ს. ,,ა. დ. თ-ისა” და ჰ. გ-ის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმით ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის, ჯ. ტ-ესა და ა. წ-ეს შორის, ასევე ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობისა და მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების ნაწილში ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული გარემოება, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლისა და 394-ე მუხლის ე1 პუნქტის შესაბამისად, გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმების საფუძველს წარმოადგენდა და ამავე კოდექსის 386-ე მუხლის თანახმად, ამ ნაწილში უნდა მიღებულიყო ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების თაობაზე.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე მითითებით, პალატამ მიიჩნია, რომ წარმოდგენილი სადავო სამართლებრივი ურთიერთობები ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის, ჯ. ტ-ესა და ა. წ-ეს შორის, ასევე ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის იყო გარიგებები, კერძოდ, ნასკიდობის ხელშეკრულება, ხოლო ურთიერთობა მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ასევე წარმოადგენდა სახელშეკრულებო ურთიერთობებს.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლზე მითითებით, პალატამ მიიჩნია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადება განხორციელდა მას შემდეგ, რაც მოსარჩელეს გარკვეული პრეტენზია წარმოეშვა ჯ. ტ-ის მიმართ.

პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში ჯ. ტ-ესა და მის შვილს თ. ტ-ეს შორის 2011 წლის 23 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების დროს მხარეთა შეთანხმება კანონსაწინააღმდეგო მიზნის მისაღწევად არ არსებობდა, რადგან აპელანტის მიერ აღნიშნულის თაობაზე არავითარი მტკიცებულება არ წარმოდგენილა. ასევე, გარდა ზეპირი ვარაუდისა მოცემული გარიგების მოჩვენებითობის შესახებ მის ნამდვილობასთან დაკავშირებით მოსარჩელეს არავითარი მტკიცებულება არ წარმოუდგენია.

პალატამ მიიჩნია, რომ 2011 წლის 03 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ჯ. ტ-ემ მისი კუთვნილი უძრავი ნივთი მდებარე ქ.ქუთაისში, გ-ის ქუჩის №2-ში არასაცხოვრებელი ფართი 90.10 კვ/მ მიჰყიდა ა. წ-ეს 81 000 ა.შ.შ. დოლარად, რომელიც ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ა. წ-ის საკუთრებად და 2011 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ჯ. ტ-ემ თავისი კუთვნილი უძრავი ნივთი, მდებარე: ქუთაისში, გ-ის ქუჩა №2 არასაცხოვრებელი ფართი 93.53კვ/მ მიჰყიდა მის შვილს თ. ტ-ეს 39 000 ა.შ.შ. დოლარად წარმოადგენდა მოჩვენებით გარიგებას, რადგან სადავო გარიგებების მონაწილე სუბიექტების ნების გამოვლენის მოჩვენებითობაზე მიუთითებდა ის გარემოება, რომ გაყიდულ უძრავ ნივთს -მდებარე ქ.ქუთაისი, გ-ის ქუჩის №2 ფაქტობრივად ფლობს გამყიდველი, რაც დადასტურებული იყო კიდეც მოწმეთა ჩვენებებით.

პალატამ მიუთითა, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა სადავო ნივთის ღირებულების გადახდის ფაქტები. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2011 წლის 3 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულება და 2011 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული იყო მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყოლოდა. იგი დადებული იყო იმ მიზნით, რომ მოვალე ჯ. ტ-ეს თავი აერიდებინა კრედიტორის წინაშე ვალდებულების შესრულებისათვის.

პალატამ მიიჩნია, რომ საპელაციო საჩივრის მოთხოვნა ე.წ. ძირი თანხის ჯ. ტ-ისათვის დაკისრების ნაწილში სრულიად უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი იყო, რადგან პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სწორად შეაფასა, ასევე სწორად იქნა გაზიარებული ექსპერტიზის დასკვნაც.

რაც შეეხება არაუფლებამოსილი პირისათვის გადახდილი თანხის თაობაზე სააპელაციო საჩივარში მითითებულ შეფასებას, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ საკითხში დასაბუთება და მტკიცებულებითი ნაწილი აპელანტის მხრიდან არასრული იყო.

სააპელაციო საჩივარი მიუღებელი შემოსავლის დაკისრების თაობაზე უარის თქმის შესახებ სადავო გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე პალატამ მიიჩნია, რომ ნაწილობრივ საფუძვლიანი იყო, რადგან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. მოცემულ შემთხვევაში იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ (ამ ნაწილში სადაო გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში) 2010 წლის პირველი ნოემბრამდე იყო ვალდებული ჯ. ტ-ე, რომ გარიგების პირობები შეესრულებია ჯეროვნად, შესაბამისად, ჯ. ტ-ეს ს.ს. ,,ა. დ. თ-ის” სასარგებლოდ უნდა გადაეხადა 147 963 ა.შ.შ. დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში, ხოლო ჰ. გ-ის სასარგებლოდ 69 146 ა.შ.შ. დოლარის ეკვივალენტი ეროვნულ ვალუტაში. პალატამ მიაჩნია, რომ ჯ. ტ-ეს მიუღებელი შემოსავლის სახით გონივრული გაანალიზების ფარგლებში მოპასუხეთა სასარგებლოდ უნდა გადაეხადა დაკისრებული თანხის 0,4 % თვეში, 2010 წლის პირველი ნოემბრიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. ტ-ემ დ ა. წ-ემ და სს „ა. დ. თ-მა“.

კასატორმა თ. ტ-ემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 25 სექტემბერის გადაწყვეტილების გაუქმება თ. ტ-ესა და ჯ. ტ-ეს შორის 2011 წლის 18 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკერულების ბათილად ცნობის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ არასწორი იყო სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ თ. ტ-ესა და ჯ. ტ-ეს შორის დადებული ხელშეკრულება თვალთმაქცური იყო. კასატორის აზრით, სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია თ. ც-ისა და მოწმე ზ. ნ-ის ურთიერთობა, ამასთან არასწორად განმარტა და გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი. გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორის აზრით, სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ თ. ტ-ემ ჯ. ტ-ის ჯარიმის თანხა გადაიხადა 2011 წლის იანვარში.

კასატორმა ა. წ-ემ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ა. წ-ესა და ჯ. ტ-ეს შორის 2011 წლის 3 თებერვალს ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: არასწორი იყო სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ თ. ტ-ესა და ჯ. ტ-ეს შორის დადებული ხელშეკრულება თვალთმაქცური იყო. კასატორის აზრით, სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია თ. ც-ისა და მოწმე ზ. ნ-ის ურთიერთობა, ამასთან არასწორად განმარტა და გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლი.

სს „ა. დ. თ-მა“ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ჯ. ტ-ესა და თ. ტ-ეს შორის 23.05 11 წლის ნასყიდობის ბათილობაზე უარის თქმის ნაწილში, აგრეთვე ხარჯის – შპს „ბზა-007“-ზე აუდიტორულ დასკვნაზე გადახდილი 1650 ლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით აღნიშნულ ნაწილებში სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სადავო გარიგების ნამდვილად მისაჩნევად სასამართლოს არ გააჩნდა არანაირი საფუძველი, გამყიდველს გააჩნია მისი ვალი, მყიდველი კი, მისი შვილია, ქონება ნაყიდია მიზერულ თანხად. სასამართლომ კი არ შეაფასა გარემოება მასზე, რომ აშკარა შეუსაბამობაა ქონების ფასსა და ნასყიდობის ფასს შორის, რაც გარიგების ბათილობის პირობას წარმოადგენდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით სს „ა. დ. თ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 7 თებერვლის განჩინებით სს „ა. დ. თ-ის“ საკასაციო საჩივარი დასშევბად იქნა ცნობილი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით თ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით ა. წ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ტ-ისა და ა. წ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ა. დ. თ-ის“, თ. ტ-ისა და ა. წ-ის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% .

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ა. წ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. კასატორ თ. ტ-ეს დაუბრუნდეს მის მიერ 2012 წლის 30 ოქტომბერს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) და 2012 წლის 24 ნოემბერს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2938 ლარის ), სულ 3238 ლარის 70 % – 2266.6 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

4. კასატორ ა. წ-ეს დაუბრუნდეს ე. ხ-ის მიერ 2012 წლის 30 ოქტომბერს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) და 2012 წლის 24 ნოემბერს მის მიერ გადახდილი (5700 ლარის ), სულ 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე