№ ას-1451-1369-2012 11 თებერვალი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ. და ლ. ბ-ები

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ა-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 სექტემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უძრავი ნივთის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ა-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. და ლ. ბ-ების მიმართ და მოითხოვა ზ. ბ-ს, ვ. ბ-ს და დ. ბ-ს შორის 2011 წლის 09 მარტს დადებული უძრავი ქონების (საკადასტრო კოდი N...) ნასყიდობის ხელშეკრულების (სანოტარო რეესტრში რეგისტრაციის N110205541) ბათილად ცნობა და უძრავი ქონების - მდებარე ქ. თბილისი, ა-ის ქუჩა N50, ბინა N67, ფართი 47,7 კვ.მ., უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N... - მესაკუთრედ ცნობა შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, იგი 1975 წლის 9 ოქტომბრიდან რეგისტრირებულ ქორწინებასი იმყოფებოდა ზ. ბ-თან. მათ 1975 წლის 18 დეკემბერს გაცვლის ორდერის საფუძველზე, მიიღეს უძრავი ქონება – მდებარე, ქ. თბილისი, ა-ის ქ. №50, ბინა №67, სადაც მ. ა-ე და გ. ბ-ი არიან რეგისტრირებულები. ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2008 წლის 25 სექტემბრის №746 საკუთრების მოწმობის საფუძველზე, ზ. ბ-მა და ვ. ბ-მა თანაბარწილად დაირეგისტრირეს სადავო უძრავი ქონება. აღნიშნული სადავო ბინა არასდროს არ ყოფილა ვ. ბ-ის საცხოვრებელი ადგილი, მის საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენდა ქ. ხონი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ვ. ბ-ს არ ჰქონდა ბინის პრივატიზებაში მონაწილეობის მიღების უფლება. ამდენად, 2011 წლის 9 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულება უკანონო და მოჩვენებითია.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოელგიის 2012 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი ზ. ბ-ს, ვ. ბ-ს და დ. ბ-ს შორის 2011 წლის 09 მარტს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება (სანოტარო რეესტრში რეგისტრაციის N110205541) უძრავი ქონების, მდებარე - ქ. თბილისი, ა-ის ქუჩა N50, ბინა N67, ფართი 47,7 კვ.მ., (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N...) 1/3 წილის გასხვისების ნაწილში; მ. ა-ე ცნობილი იქნა უძრავი ქონების, მდებარე ქ. თბილისი, ა-ის ქუჩა N50, ბინა N67, ფართი 47,7 კვ.მ., უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N..., 1/3 წილის მესაკუთრედ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპeლაციო წესით გაასაჩივრეს დ. და ლ. ბ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახლი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო 2012 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით დ. და ლ. ბ-ების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით: პირველ რიგში პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ დ. და ლ. ბ-ების მიერ სადავოდ იყო გამხდარი გადაწყვეტილების ფაქტობრივი დასკვნები, კერძოდ, აპელანტები სააპელაციო საჩივარში არ მიუთითებენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ საფუძვლებზე და გადაწყვეტილებას ასაჩივრებენ მხოლოდ სამართლებრივი შეფასების ნაწილში. ამდენად, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ დადგენილად მიიჩნია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შესაბამის პუნქტებში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებები და მიზანშეწონილად მიიჩნიაემსჯელა მხოლოდ მათი სამართლებრივი შეფასების შესახებ.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მითითება საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის N107 დადგენილების არასწორად გამოყენებასთან დაკავშირებით.

„საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის N107 დადგენილების პირველი პუნქტის თანახმად, საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაცია წარმოადგენს მოქალაქეთათვის სახელმწიფო და საზოგადოებრივ საბინაო ფონდში მათ მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ნებაყოფლობითი შეღავათიანი პირობებით საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადაცემას. ამავე დადგენილების მე-4 და მე-5 პუნქტებით განსაზღვრულია, რომ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) უსასყიდლოდ გადაცემა ხორციელდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოების, საწარმო-დაწესებულებებისა და ორგანიზაციების მიერ, რომელთა ბალანსზეც ირიცხება საცხოვრებელი სახლი (ბინა). საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემა საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირვებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან.

ამდენად, მითითებული დადგენილების საფუძველზე, უდავოდ გამოხატულია კანონმდებლის ნება, რომ საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადასცემოდათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადების დროისათვის ამ სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები იყვნენ. სახელმწიფომ ყველა იმ მოქალაქეს, რომელიც დადგენილი წესით იყო ჩასახლებული ბინაში, დამქირავებელი იქნებოდა იგი, თუ მისი ოჯახის წევრი, მისცა საშუალება, გამხდარიყო ბინის მესაკუთრე. ამ დადგენილების თანახმად, ყველა პირი, ვინც პრივატიზაციის დროს ცხოვრობდა ბინაში, უნდა ჩათვლილიყო ბინის პოტენციურ თანამესაკუთრედ, იმის მიუხედავად, თუ ოჯახის რომელი წევრის სახელზე მოხდებოდა ბინის პრივატიზაცია, ვინაიდან პრივატიზაციით სახელმწიფომ საკუთრების უფლება მიანიჭა ბინის ყველა დამქირავებელს და ოჯახის წევრს. თუ ამ უკანასკნელებს კანონით დადგენილი წესით უარი არ განუცხადებიათ საკუთრებაზე, ისინი ბინის მესაკუთრეებს წარმოადგენენ, მიუხედავად იმისა, იყვნენ თუ არა პრივატიზაციის ხელშეკრულების უშუალო მხარეები, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ პირი ამ ფართზე უფლებადაკარგულად იქნებოდა ცნობილი ან პრივატიზაციის პერიოდისათვის ამოწერილ იქნებოდა სადავო ბინიდან.

იმ დროს მოქმედი საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის 62-ე მუხლზე მითიტებით, პალატამ მიიჩნია, რომ ბინაზე უფლებამოპოვებულ პირთა წრის განსაზღვრისას უნდა გამოყენებულიყოიმ დროს მოქმედი საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 01 თებერვლის N107 დადგენილება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ სადავო ბინის პრივატიზაციის დროს ამ ბინაზე უფლებამოსილ პირებს წარმოადგენდნენ: ზ. ბ-ი (ბინის ძირითადი დამქირავებელი და მოსარგებლე) და მ. ა-ე. დადგენილია ასევე, რომ სასამართლომ პრივატიზაციაზე უფლებამოსილ პირად ასევე განსაზღვრა გ. ბ-ი.

ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ სადაო ბინაზე უფლებამოპოვებულ პირთა წრის გათვალისწინებით, არსებობდა სადავო ბინის 1/3 ნაწილზე მ. ა-ის მესაკუთრედ აღიარებისათვის საკმარისი პირობა.

პალატამ აღნიშნა, რომ დ. ბ-ი ვერ მიიჩნეოდა კეთილსინდისიერად იმ ფაქტის მიმართ, რომ 2011 წლის 09 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების მხარეები ერთის მხრივ ზ. ბ-ი და ვ. ბ-ი არ იყვნენ ნივთის ერთადერთი მესაკუთრეები – დ. ბ-ი იყო ზ. ბ-ის ძმა, ვ. ბ-ის შვილი და მოსარჩელე მ. ა-ის მაზლი, ამდენად, მისთვის ცნობილი იყო (უნდა ყოფილიყო), რომ მ. ა-ე წარმოადგენდა სადავო ბინის 1/3 ნაწილის მესაკუთრეს.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე.

მოცემულ შემთხვევაში დ. ბ-მა იცოდა (უნდა სცოდნოდა), რომ ზ. ბ-ის და ვ. ბ-ის მიერ მისთვის ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაცემული საცხოვრებელი ბინის 1/3 ნაწილის მესაკუთრეები გამყიდველები არ იყვნენ.

პალატის აზრით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და 54-ე მუხლების საფუძველზე, სასამართლომ მართებულად მიიჩნია ბათილად 2011 წლის 09 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულება 1/3 ნაწილში, რადგან ბინის ამ ნაწილის გასხვისებაზე მის მესაკუთრეს– მ. ა-ეს არ გამოუვლენია ნება და იგი (ბინის ეს ნაწილი) განიკარგა არაუფლებამოსილი პირების - ზ. და ვ. ბ-ების მიერ.

საქართველოს კონსტიტუციის 42.1. მუხლის თანახმად, ყოველ ადამიანს უფლება აქვს თავის უფლებათა და თავისუფლებათა დასაცავად მიმართოს სასამართლოს. ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-4 მუხლი ითვალისწინებს სამოქალაქო საქმეების განხილვისას მართლმსაჯულების განხორციელებაზე უარის თქმის დაუშვებლობას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ სასამართლო გასცდა ყოველგვარი კომპეტენციის ფარგლებს, როდესაც შეეხო 2008 წლის 25 სექტემბრის საკუთრების უფლების მოწმობას და მისი ბათილად ცნობის გარეშე დააკმაყოფილა სარჩელი. პალატის განმარტებით, საკუთრების მოწმობის არსებობა არ წარმოადგენდა შემზღუდველ ფაქტს სამოქალაქო უფლების განხორციელებისათვის, კერძოდ, სასამართლო შეზღუდული არ არის, განიხილოს და გადაწყვიტოს პირისათვის საკუთრების უფლების მინიჭების საკითხი საამისო წანამძღვრების არსებობისას. ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ გასცა საკუთრების მოწმობა მოპასუხეებზე, პალატის აზრით, ვერ გახდებოდა უფლების სასამართლო წესით შეზღუდვის საფუძველი. სამოქალაქო სამართლაწარმოებისას გამოიკვეთა სამოქალაქო კანონმდებლობიდან გამომდინარე საკუთრების უფლების დარღვევის ფაქტი და სასამართლომ სწორედ ამ უფლების რეალიზაცია განახორციელა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. და დ. ბ-ებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილებით არასწორად დაადგინა, ხოლო სააპელაციო სასამართლომ განჩინებით მცდარად გაიზიარა პრივატიზაციის დროს ა-ის ქუჩის №50/67-ში მდებარე ბინაში შვილის გ. ბ-თან ერთად მოსარჩელის მ. ა-ის ცხოვრება. ამ ფაქტობრივი გარემოების მტკიცებულებად სასამართლოები უთითებენ მოსარჩელის ახსნა-განმარტებას, მოპასუხის დ. ბ-ის ახსნა-განმარტებას და საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის ოქმს. მოსარჩელის ახსნა-განმარტება პრივატიზაციის დროს შვილთან ერთად ბინაში ცხოვრების ნაწილში სასამართლოების მიერ არის ცალმხრივად, უსწოროდ გაზიარებული, ვინაიდან აპელანტი დ. ბ-ი I ინსტანციასა და სააპელაციო სასამართლოში მიცემულ ახსნა-განმარტებაში არ აღიარებს, არ ადასტურებს აღნიშნულ ფაქტს, პირიქით, უარყოფს. სსკ 131-132-ე მუხლებიდან გამომდინარე, ფაქტი მაშინ არის დადგენილი თუკი მის არსებობას აღიარებს მხარე, აპელანტის ახსნა-განმარტების საწინააღმდეგოდ მოხდა პრივატიზაციის დროს შვილთან ერთად მოსარჩელის ბინაში ცხოვრების ფაქტის უარყოფა, ხოლო დ. ბ-ის საკუთრებაში არსებული ა-ის ქუჩის №50/67-ში მდებარე უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის ოქმი ადასტურებს ამავე ბინაში მოსარჩელისა და მისი შვილის ყოფნის არამართლზომიერებასა და კანონიერ საფუძველზე გამოსახლებას და არა ბინის პრივატიზაციის განხორციელებისას შვილთან ერთად მოსარჩელის საცხოვრებლად შესვლის დროს. აღნიშნული ოქმი არის ბინაში მოსარჩელისა და მისი შვილის ყოფნის არამართლზომიერებისა და კანონიერ საფუძველზე გამოსახლების ფაქტის მამტკიცებელი და მისით არ დასტურდება პრივატიზაციის განხორციელებისას შვილთან ერთად ბინაში მოსარჩელის საცხოვრებლად შესვლის დრო.

სააპელაციო სასამართლო განჩინების 4.1 პუნქტში აცხადებს, რომ აპელანტების მიერ სადავოდ არ არის გამხდარი გადაწყვეტილების ფაქტობრივი გარემოებები. მოცემული წარმოადგენს მცდარ დამოკიდებულებას. ვინაიდან სააპელაციო სარჩელთან დაკავშირებით სააპელაციო განხილვაზე დადგენილ იქნა მრავალგვერდიანი წერილობითი ახსნა-განმარტება, რომელიც გამომდინარეობს სააპელაციო საჩივრიდან და ავსებს მას.

სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა პირველი ინსტანციის სასამართლოსაგან სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლების გაცდენა, კერძოდ, სარჩელში სახელდებით არ არის მითითებული თანამოსარჩელედ გ. ბ-ი (მოსარჩელის სრულწლოვანი შვილი), შესაბამისად, არც მისი (გ. ბ-ის) ხელმოწერა არის გაკეთებული სარჩელზე, როგორც თანამოსარჩელისა და ამავე გ. ბ-ს მ. ა-ის სარჩელისაგან დამოუკიდებლად არც ცალკე სარჩელი აქვს აღძრული იმავე ან სხვა სასამართლოში (მტკიცებულება: მ. ა-ის სასარჩელო განცხადება).

მიუხედავად ამისა, სასამართლომ გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს მიაკუთვნა (გაუზარდა) შვილის გ. ბ-ის „ხვედრი წილის“ მიმატებით ბინის ფართი.

პალატამ განჩინების 4.3 პუნქტით მცდარად გაიზიარა პირველი ინსტანციის აზრი დ. ბ-ის არაკეთილსინდისიერ მყიდველად მიჩნევის შესახებ. აპელანტები სრულიად ნათლად და მკაფიოდ ვადასტურებთ ამავე პირის კეთილსინდისიერ შემძენობას (იხილეთ აპელანტების წარმომადგენლის წერილობითი ახსნა-განმარტების „ვ“ პუნქტი. სააპელაციო პალატამ ასევე არ შეაფასა სკ 1341-ე მუხლის მიხედვით მოსარჩელისა და აპელანტების მამკვიდრებელს შორის არანაკლების სამი წლით ქორწინების შეწყვეტა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით დ. და ლ. ბ-ების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. და ლ. ბ-ების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. და ლ. ბ-ების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორები: ლ. და დ. ბ-ები გათავისუფლებულები არიან სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. და ლ. ბ-ების საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე