№ ას-1477-1393-2012 11 თებერვალი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „კ. ო-ი“, სს „ს-ი“, ლ., მ. და გ. მ-ეები

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 სექტემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – მოქმედების განხორციელების დავალება, მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: შპს „კ. ო-ის“, სს „ს-ის“, ლ., მ. და გ. მ-ეების წინააღმდეგ და მოითხოვა, დაევალოს შპს ''კ. ო-ს'' განახორციელოს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტის ხილული და ფარული კაბელების და შესაბამისი აპარატურის დემონტაჟი მისამართზე ქ. თბილისში, ვ.-ფ-ას №49, მეთორმეტე კორპუსი; დაევალოს სს ''ს-ს'' განახორციელოს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტის კაბელების და შესაბამისი აპარატურის დემონტაჟი მისამართზე ქ. თბილისი, ვ.-ფ-ას №49, მეთორმეტე კორპუსი, მეორე სადარბაზო; აეკრძალოს მოპასუხე ლ. მ-ეს, გ. მ-ეს და მ. მ-ეს ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტით სარგებლობა მოსარჩელის ბინის მომიჯნავე ოთახებში; აეკრძალოს მოპასუხე შპს ''კ. ო-ს'' ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტის ხილული და ფარული (მათ შორის საჰაერო) კაბელების და შესაბამისი აპარატურის დამონტაჟება მისამართზე ქ. თბილისში, ვ.-ფ-ას №49, მეთორმეტე კორპუსი. სრულად აეკრძალოს შპს ''კ. ო-ს'' დასახელებულ მისამართზე თავისი პროდუქციის მიწოდება; აეკრძალოს სს ''ს-ს'' ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტის კაბელების და შესაბამისი აპარატურის დამონტაჟება, უძრავ ქონებაზე ქ. თბილისში, ვ.-ფ-ას №49, მეთორმეტე კორპუსი, მეორე სადარბაზო; შპს ''კ. ო-ს'' დაეკისროს მ. ა-ის სასარგებლოდ ჯანმრთელობისათვის მიყენებული მორალური ზიანის სახით 30 000 ლარის ანაზღაურება. (დაზუსტებული სარჩელი ს.ფ. 236-252, სხდომის ოქმი 25.01.2012წ).

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 25 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ა-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 სექტემბრის მ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მ. ა-ი წარმოადგენს ქ. თბილისში, ვ.-ფ-ას გამზირი №49, კორპუსი №14, ბინა №24-ის მესაკუთრეს.

დადგენილია, რომ შპს ,,კ. ო-ი’’ 2007 და 2009 წელს ახორციელებდა მომსახურებას მოსარჩელის საცხოვრებელ კორპუსში.

პაციენტის სამედიცინო ბარათით დადგინდა, რომ მ. ა-ი უჩივის ჯანმრთელობის გაუარესებას, რასაც ადასტურებს ასევე, სამედიცინო გამოკვლევები.

საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დადასტურდა მოპასუხეთა კუთვნილი ინტერნეტის აპარატურის მოქმედების შედეგად მოსარჩელის ჯანმრთელობისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი.

განსახილველი დავის საგნის გათვალისწინებით - მოსარჩელე ითხოვდა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოთხოვნა ექცევა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის რეგულირების რეჟიმში და აღნიშნა, რომ მტკიცების ტვირთის გადანაწილების პრინციპი დელიქტურ სამართალში შემდეგნაირ განაწილებას ექვემდებარება: 1. მოსარჩელემ უნდა დაადასტუროს ზიანის ფაქტი; 2. მოსარჩელემ უნდა დაადასტუროს მოპასუხის ქმედებით გამოწვეული ზიანის ფაქტი ანუ მიზეზობრივი კავშირი მოპასუხის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის; 3. მოპასუხემ უნდა ამტკიცოს ქმედების მართლზომიერება;4. მოპასუხემ უნდა ამტკიცოს მისი ბრალეულობის გამომრიცხველი გარემოებების არსებობის ფაქტი;

კონკრეტულ შემთხვევაში, პალატის მითითებით, საქმის მასალებიდან გამომდინარე, მოსარჩელეს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია იმ გარემოების დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულება, რომ მოპასუხეების: სს ,,ს-ის’’, შპს ,,კ. ო-ისა’’ და ლ., გ. და მ. მ-ეების მიერ ინტერნეტის ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის გამოყენებით მას ადგება ზიანი. საქმის მასალებში წარმოდგენილი სამედიცინო ხასიათის დოკუმენტაციაში მითითებული დიაგნოზი - კონტაქტური დერმატიტი (ოპტიკურ-ბოჭკოვან სადენებზე), როგორც მოწეთა (ს. ბ-ე, მ. კ-ე და ზ. ბ-ი) ჩვენებებიდან ირკვევა, ისინი სამედიცინო დოკუმენტებში გაკეთებული ჩანაწერების დროს ხელმძღვანელობდნენ პაციენტის მიერ მითითებული ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამწვავების სავარაუდო მიზეზებით, კერძოდ, პაციენტი მიუთითებდა, რომ მისი მდგომარეობა მძიმდებოდა ოპტიკურ-ბოჭკოვანი სადენების მიმართ მისი ორგანიზმის მგრძნობიარე დამოკიდებულებით. სასამართლოსათვის ექიმ-სპეციალისტების ახსნა-განმარტებით ცხადი გახდა, რომ აღნიშნული პირები ვერ ერკვევიან ოპტიკურ-ბოჭკოვან კაბელს აქვს თუ არა გამოსხივება და შეუძლია თუ არა მან გამოიწვიოს მოსარჩელის მიერ მითითებული ჯანმრთელობის დარღვევები. მოწმეებმა დაადასტურეს, რომ მათ მიერ ჩატარებული სამედიცინო გამოკვლევების დანიშნულებას სცილდება მსგავსი დიაგნოზის დადასტურება. ექიმი-სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ ისინი არ არიან კომპეტენტური პირები აღნიშნული ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის თვისებების განსაზღვრაში და ჩანაწერებში დასმული დიაგნოზი მხოლოდ პაციენტის გამოკითხვას ეყრდნობა. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლო გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ სამედიცინო დოკუმენტებში მითითებული ჩანაწერები ვერ განიხილებოდა სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის სათანადო მტკიცებულებებად.

პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტმა ვერ შეძლო თავისი მტკიცების ტვირთის სათანადოდ რეალიზება პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს, რის გამოც მ. ა-ის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ მოპასუხეების მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით მას ადგება ზიანი, პალატამ დაუსაბუთებელად მიიჩნია და არ გაიზიარა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე, 172-ე, 992-ე,174-ე-175-ე მუხლებით.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ანაზღურების თაობაზე და მიიჩნია, რომ იგი მართებულად არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლის პირველ პუნქტსა და სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლზე მითითებით მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხეების: ლ., გ. და მ. მ-ეების მიმართ, მოსარჩელის ბინის მომიჯნავე ოთახებში, ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტით სარგებლობის აკრძალვის თაობაზე, ასევე დაუსაბუთებელი იყო, რამეთუ სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დგინდება, რომ მოპასუხეების: სს ,,ს-ის’’, შპს ,,კ. ო-ისა’’ და ლ., გ. და მ. მ-ეების მიერ ინტერნეტის ოპტიკურ-ბოჭკოვანი კაბელის გამოყენებით მოსარჩელეს ადგება ზიანი. სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების ფარგლებში კი, მოსარჩელე ვალდებულია მეზობელი ბინების მცხოვრებთა მოთხოვნილებების შესაბამისად, ლოიალობა გამოიჩინოს საერთო სარგებლობის ფართების გამოყენების მიმართ გარდა იმ შემთხვევვისა, თუ ცხადად არ დაადასტურებს, რომ ასეთი სარგებლობა საფრთხეს უქმნის თავად მას ან სხვა პირს. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს სასამართლოსთვის არ წარუდგენია იმ გარემოების დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულება, რომ საერთო სარგებლობის ფართებზე გამავალი კავშირგაბმულობის ხაზები საფრთხეს უქმნის მის ჯანმრთელობას. ამდენად, პალატამ დაასკვნა, რომ ასევე დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხე შპს კ. ო-ის’’ მიმართ პროდუქციის მიწოდების აკრძალვისა და მოპასუხე სს ,,ს-ისათვის’’ ოპტიკურ-ბოჭკოვანი ინტერნეტის კაბელების და შესაბამისი აპარატურის დამონტაჟების აკრძალვის თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ა-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ზიანსა და მოპასუხეთა ქმედებას შორის მიზეზობრივი კავშირის არარსებობა. სასამართლოს აღნისნულ საკითხზე უნდა ემსჯელა მტკიცებულებათა ერთობლიობაში შეფასებით. კერძოდ, იგი წლების განმავლობაში მკურნალობდა და იტარებდა სამედიცინო გამოკვლევებს, რომლის შესაბამისი დასკვნებიც წარადგინა სასამართლოში, რაც ცხადყოფდა, რომ არსებობდა მიზეზობრივი კავშირი ოპტიკურ ბოჭკოვან ინტერნეტგაყვანილობასა და ჯანმრთელობის დაზიანებას შორის.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა ექსპერტიზასთან დაკავშირებით შექმნილი ვითარება, კერძოდ, მან მიუხედავად ეკონომიური სიდუხჭირისა, მიმართა ალერგიისა და იმუნოლოგიის ცენტრს ექსპერტიზის ჩასატარებლად, თუმცა მისმა დირექტორმა განუმარტა, რომ შესაბამისი ტესტი არ ტარდებოდა, ხოლო ლ. სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნულმა ბიურომ კი, ტესტის არსებობის შესახებ პასუხს საერთოდ აარიდა თავი. ამასთან, არც სასამართლოს ჰქონდა სურვილი ჩატარებულიყო ექსპერტიზა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი მ. ა-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე