№ ას-1495-1411-2012 11 თებერვალი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ბ. ჭ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ა-ი
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინება გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების ოქმის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ბმა „დ. დ- 3-29“-ისა და ბ. ჭ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „დ. დ- 3-29“-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრის №23 კრების ოქმის (ხელმოწერის ნამდვილობის სანოტარო წესით დამოწმების თარიღი 2011 წლის 30 სექტემბერი, ნოტარიუს ო. ჭ-ი, სანოტარო მოქმედების რეგისტრაციის ნომერი ...) ბათილად ცნობა.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის გამო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად (არარად) იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრით დათარიღებული №23 კრების ოქმი (ხელმოწერის ნამდვილობის სანოტარო წესით დამოწმების თარიღი 2011 წლის 30 სექტემბერი, ნოტარიუს ო. ჭ-ი, სანოტარო მოქმედების რეგისტრაციის ნომერი ...).
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბ. ჭ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით ბ. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ-3-29’’-ის წევრთა №49 კრების ოქმით, მ. ა-ს დაუდასტურდა 26,37 კვ.მ. ფართის მქონე ავტოფარეხის ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის ამოქმედების დროისათვის მფლობელობის ფაქტი. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა №49 კრების საფუძველზე, 2011 წლის 27 ივლისს მ. ა-ი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ავტოფარეხის, მდებარე: თბილისი, დ. დ-ს დ-ის მე-3 მიკრო რაიონი, კორპუსი 29, №12, მესაკუთრედ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრის №23 კრების ოქმით, ,,გაუქმებულ იქნა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის №49 დაუთარიღებელი, რეგისტრაციაში გაუტარებელი და გაყალბებული კრების ოქმი, ამავე მისამართზე №12 ავტოფარეხის მ. ა-ზე დარეგისტრირების შესახებ და საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურს ეთხოვა, გაეუქმებინა №… განცხადების … წლის რეგისტრაცია მ. ა-ზე პ/ნ … №12 ავტოფარეხის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის შესახებ’’. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სადავო გადაწყვეტილება მოტივირებულია იმით, რომ ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ საქართველოს კანონის ამოქმედების დროისათვის მ. ა-ი არ ფლობდა შპს ,,გ. ს-ის’’ აზომვით ნახაზზე ასახულ 26,37 მ2 ფართის მქონე ავტოფარეხს, ავტოფარეხის კედლები აშენებულია დიდი დარღვევებით, ამხანაგობაში შეთანხმებული 15 მ2 ფართის ნაცვლად მ. ა-ს მიეკუთვნა 26,37 მ2 და ამ ფაქტის გამო ავტოფარეხებისათვის სხვა ბინათმესაკუთრეებს ადგილი აღარ რჩებათ, მითვისებული №12 ავტოფარეხის ქვეშ გადის საცხოვრებელი კორპუსების მკვებავი მაღალი ძაბვის ელექტრო კაბელი და მისი ავტოფარეხის ქვეშ არსებობა ქმნის საშიშროებას უსაფრთხოების და ელექტროენერგიით მოსახლეობის მომარაგების თვალსაზრისით, გაყალბებულია ავტოფარეხის დასარეგისტრირებლად წარდგენილი ყველა ძირითადი დოკუმენტი. სადავო კრების ოქმში აღნიშნულია, რომ მ. ა-ს და კრების თავმჯდომარე ბ. ჭ-ეს კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღიათ. სადავო კრების ოქმს ხელს აწერს ბ. ჭ-ე. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრის №23 კრების ოქმის საფუძველზე, საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ 2011 წლის 5 ოქტომბერს მ. ა-ს გაუუქმა საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 26,37 კვ.მ. ფართის მქონე №12 ავტოფარეხზე, რომელიც მდებარეობს მისამართზე: თბილისი, დ. დ-ს დ-ის მე-3 მიკრო რაიონი, კორპუსი 29.
პალატამ განმარტა, რომ ამხანაგობის კრების ოქმი წარმოადგენს მრავალმხრივ გარიგებას. აღნიშნული გარიგებისათვის დამახასიათებელია ზოგადად გარიგებისათვის დადგენილი წესები იმ თავისებურებათა გათვალისწინებით, რაც განსაზღვრულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა’’ პუნქტის მიხედვით, სასამართლო განიხილავს საქმეებს დარღვეული თუ სადავოდ ქცეული უფლების, აგრეთვე კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დაცვის შესახებ, მათ შორის, სამოქალაქო ურთიერთობებიდან წარმოშობილ დავებს მოქალაქეებს, მოქალაქეებსა და იურიდიულ პირებს, აგრეთვე იურიდიულ პირებს შორის. ეს დანაწესი განმტკიცებულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-8 პუნქტით, რომლის თანახმადაც, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრს შეუძლია ოქმი გაასაჩივროს სასამართლოში. ამრიგად, მითითებულ ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარე, სადავო (საცილო) გარიგების შედავების ერთადერთ საპროცესო საშუალებას წარმოადგენს სარჩელი, მოპასუხე ამხანაგობას არ ხელეწიფებოდა, გაეუქმებინა გარიგება. შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრის №23 კრების ოქმი, როგორც იურიდიულად შედეგუუნარო, უცილოდ ბათილი, ანუ არარა გარიგებას წარმოდგენდა. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ კანონმდებლობითა და ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით დადგენილი წესების დაცვით კრების მოწვევისა და ჩატარების პროცედურის შესრულებულის დადასტურება, გარიგებას ნამდვილად ვერ აქცევდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მართებულად იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და 83-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილითა და მე-5 მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლის პირველი ნაწილით.
სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის განმარტება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 61.1-ე მუხლთან მიმართებაში და აღნიშნა, რომ არარა გარიგების შემთხვევაში ბათილობის ფაქტს არ სჭირდება დადგენა, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით ადასტურებს უკვე არსებული ბათილობის ფაქტს. კონკრეტულ შემთხვევაში, მიუხედავად იმისა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,დ. დ- 3-29’’-ის წევრთა 2011 წლის 14 სექტემბრის №23 კრების ოქმი დადების მომენტიდან იურიდიულად შედეგუუნარო იყო, სწორედ მითითებული გარიგება გახდა საფუძველი საჯარო რეესტრის მიერ ავტოფარეხზე მ. ა-ის საკუთრების უფლების გაუქმებისა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ. ა-ის მოთხოვნა უცილოდ ბათილი (არარა) გარიგების ბათილად აღიარების თაობაზე საფუძვლიანი იყო, იგი მართებულად დააკმაყოფილა პირველი ინსტანციის სასამართლომ და, შესაბამისად, არ არსებობდა სააპელაციო საჩივარის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბ. ჭ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება იმ საფუძვლით, რომ სასმართლომ არ გამოიყენა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი და დაეყრდნო მხოლოდ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლს და არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 61-ე მუხლი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით ბ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ბ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ბ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ბ. ჭ-ე, როგორც ინვალიდობის მქონე პირი, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ბ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე თ. თოდრია
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
პ. ქათამაძე
