საქმე №ას-1665-1562-2012 4 თებერვალი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - თ.კ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ო.კ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით კასატორისათვის გასესხებული თანხის შესაბამისი (ძირისა და პროცენტის) კომპენსაციის მიკუთვნება

დავის საგანი - საზიარო უფლების გაუქმება საზიარო საგნის რეალიზაციის გზით

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ო.კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ.კ-ის მიმართ ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის ქN72^ა-ში მდებარე 1161 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, 223.8 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე, ასევე ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და N1 შენობა-ნაგებობაზე საზიარო უფლების უძრავი ქონების რეალიზაციის გზით გაუქმებისა და ამონაგები თანხის თანამესაკუთრეების წილების შესაბამისად განაწილების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელესა და მოპასუხეს თანასაკუთრებაში გააჩნიათ ორი უძრავი ნივთი, რომლებიც მდებარეობს ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის N72^ა-ში. აღნიშნული უძრავი ქონების 1/2 ეკუთვნის ო.კ-ეს, ხოლო დარჩენილი 1/2 ნაწილი - თ.კ-ს. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საზიარო უფლების გაუქმება ნივთების ნატურით გაყოფის გზით შეუძლებელია, რადგან შეუძლებელია ამ ნივთების დაყოფა ორ ერთგვაროვან ნაწილად ღირებულების შემცირების გარეშე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა ის გარემოება, რომ ექსპერტს სრულყოფილად არ გამოუკვლევია და არ შეუსწავლია უძრავი ქონება, რაც მოსარჩელის მოთხოვნას საზიარო უფლების ნივთის რეალიზაციის გზით გაუქმების თაობაზე დაუსაბუთებელს ხდის.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ო.კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საზიარო უფლება უძრავ ქონებაზე, მდებარე ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის ქ.N72^ა-ში (მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი - 1161 კვ.მ., შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი - N1, შენობა-ნაგებობ(ებ)ის საერთო ფართი - 223.8 კვ.მ უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N...) მისი რეალიზაციის გზით და დადგინდა საზიარო საგნის რეალიზაციის შედეგად ამონაგები თანხის განაწილება სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეებს შორის მათი წილების შესაბამისად, კერძოდ, ო.კ-ეს მიეკუთვნა 1/2, თ.კ-ს - 1/2 წილი; ასევე გაუქმდა საზიარო უფლება უძრავ ქონებაზე - მდებარე ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ. ქN72^ა-ში (მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი - 300 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი - N1, უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N...), მისი რეალიზაციის გზით და დადგინდა საზიარო საგნის რეალიზაციის შედეგად ამონაგები თანხის განაწილება სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეებს შორის მათი წილების შესაბამისად, კერძოდ, ო.კ-ეს მიეკუთვნა 1/2, თ.კ-ს - 1/2 წილი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით თ.კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 19 ივნისის გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით:

საჯარო რეესტრის ამონაწერების თანახმად, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის ქN72^ა-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი 1161 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი - N1, შენობა-ნაგებობ(ებ)ის საერთო ფართი - 223.8 კვ.მ, უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N... და უძრავი ქონება მდებარე ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის ქN72^ა-ში, მიწის ნაკვეთის დაზუსტებული ფართობი 300 კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი - N1, უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი N...ო.კ-სა და თ.კ-ის თანასაკუთრებაა.

სასამართლოს მითითებით, ო.კ-ე და თ.კ-ი საჯარო რეესტრში აღრიცხული არიან სადავო უძრავი ქონების თანაბარი წილის მესაკუთრეებად, რის გამოც პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველ ნაწილის საფუძველზე, რომლითაც დადგენილია რეესტრის ჩანაწერის სისრულისა და უტყუარობის პრეზუმფცია, დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა, რომ თ.კ-ს ეკუთვნის 1/2 წილზე მეტი იმ საფუძვლით, რომ მას უფრო მეტი თანხა ჰქონდა გადახდილი უძრავი ქონების შეძენისას. დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოება, რომ საზიარო საგნების გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელი იყო. ამ მიმართებით პალატამ ყურადღება გაამახვილა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2012 წლის 2 მაისის N1234-2012-08-4 დასკვნაზე, რომლის შესაბამისადაც ქ.ბათუმში, დაბა ჩაქვში, თ. მ-ის ქუჩა N72^ა-ში მდებარე საზიარო ქონების ს/კ ... 1161.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასში განთავსებული 223.8 კვ.მ ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე ორ მესაკუთრეს შორის შეუძლებელი იყო. ამავე მისამართზე მდებარე N...საზიარო ქონების - 300 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასში განთავსებული დაურეგისტრირებელი 100 კვ.მ ორსართულიანი სახლის გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე ორ მესაკუთრეს შორის ასევე შეუძლებელი იყო.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 954-ე, 961-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ კანონი საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარის საფუძვლად მიიჩნევს ერთ-ერთი მოწილის ნებას. მოცემულ შემთხვევაში სარჩელი საზიარო უფლების გაუქმებაზე აღძრული ჰქონდა სწორედ ერთ-ერთ მოწილეს. სადავოს არ წარმოადგენდა გაუქმების მოთხოვნის უფლების გამორიცხვაზე მხარეთა შეთანხმების არარსებობა. სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის შესაბამისად, ვინაიდან დადგენილი იყო განსახილველ შემთხვევაში საზიარო საგნების ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე გაყოფის შეუძლებლობა საზიარო უფლება ვერ გაუქმდებოდა ნატურით გაყოფით. სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად კი, საზიარო საგნის გაყიდვითა და ამონაგების განაწილებით საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე სარჩელი საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომტანმა სასამართლომ, როგორც არაგანსჯადმა სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-18 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით განიხილა წინამდებარე საქმე. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-15, მე-18 მუხლებზე და განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 18-ე მუხლი შეიცავს იმ სარჩელების ამომწურავ ჩამონათვალს, რომელიც შეიძლება აღიძრას ნივთების ადგილსამყოფელის მიხედვით. აღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილი განამტკიცებს ნივთობრივ განსჯადობას მიკუთვნებული სარჩელების ნივთების ადგილსამყოფლის მიხედვით აღძვრის შესაძლებლობას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ეს სარჩელი შეიძლება აღიძრას, აგრეთვე, საერთო განსჯადობის, ე.ი მოპასუხის საცხოვრებელი ადგილის (ადგილსამყოფლის) მიხედვით, მოსარჩელის არჩევით. განსახილველ შემთხვევაში სარჩელი აღძრულია საერთო განსჯადობის წესების შესაბამისად. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ მოპასუხეს აღნიშნული საკითხი პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას სადავოდ არ გაუხდია.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ.კ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ნასყიდობის ხელშეკრულების შეცვლილი გარემოებებისადმი მისადაგება, კერძოდ, გაყიდული უძრავი ნივთიდან თ.კ-ის არათანაბარი რაოდენობის თანხის, არამედ სესხად გაცემული ძირითადი თანხისა და პროცენტის შესაბამისად მიკუთვნება შემდეგ გარემოებათა გამო (იხ. დაზუსტებული საკასაციო მოთხოვნა 2013 წლის 14 იანვრის განცხადება):

წინამდებარე საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ მოტყუებით დადებულ გარიგებასთან მიმართებაში დადგენილი ერთგვაროვანი პრაქტიკისაგან, ამასთან, არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლებიც, კერძოდ, არც თბილისის საქალაქო და არც სააპელაციო სასამართლოები არ იყვნენ უფლებამოსილი, განეხილათ სარჩელი, რადგანაც სადავო უძრავი ქონება ბათუმში მდებარეობს. აღნიშნულით დასტურდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დარღვევის არსებობა, ამასთანავე, გადაწყვეტილება სამართლებრივად არასრულყოფილადაა დასაბუთებული, იმგვარად, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. სააპელაციო პალატამ, გარდა ნივთობრივი განსჯადობის წესის დაცვით სარჩელის განხილვის მარეგულირებელი ნორმებისა, არასწორად არ გამოიყენა ის ნორმა, რომლითაც მხარე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა კანონი, რაც გამოიხატა იმაში, რომ სასამართლომ საჯარო რეესტრის მცდარ მონაცემებზე დაყრდნობით, ვინაიდან სანოტარო აქტი შეიცავდა ხელშეკრულების ბუნდოვან პუნქტებს და რეესტრის მონაცემებში თანასაკუთრებიდან მხარეთა სწორი წილობრივი მონაცემები არ აისახა, არასწორად გაანაწილა მხარეთა შორის თანასაკუთრებიდან ამონაგები თანხა. სამოქალაქო კოდექსის 345-ე და 346-ე მუხლებით დადგენილია ხელშეკრულების სტანდარტული პირობების ბუნდოვანი ტექსტის მეორე მხარის სასარგებლოდ განმარტება და ამ ბუნდოვანი დებულების ბათილობა. მართალია, წილების საკითხი საჯარო რეესტრის მონაცემებში რეალურად არ ასახულა, თუმცა მხარემ სასამართლო სხდომაზე განმარტა, რომ ხელშეკრულების გაფორმებისას ენდო ნოტარიუსისა და მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებას, მის მიერ გადახდილი თანხის შესაბამისად წილის მიკუთვნების თაობაზე, აღნიშნულის მიუხედავად, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 954-ე მუხლი, რადგანაც გარდა ზემოაღნიშნულისა, სადავო ქონების შეძენის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში მხარეთა მიერ გადახდილი თანხების ოდენობაა დაფიქსირებული. სასამართლოს შინაგანი რწმენითაც შეეძლო გამოერკვია, რომ კასატორს მეტი თანხა აქვს გადახდილი ნასყიდობისას, რაც რეალურად სესხი იყო და არა ნასყიდობა, ამ თვალსაზრისით საყურადღებოა, რომ სადავო თანხის სესხად მიჩნევას არც მხარეები ხდიდნენ სადავოდ, ხოლო წინასაგამოძიებო ახსნა-განმარტებაში სწორედ აღნიშნული გარემოება დაადასტურებს მხარეებმა, ამდენად, დასტურდება სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული საპროცესო სამართლის ნორმის დარღვევა, რის შედეგადაც არასწორი გადაწვეტილება იქნა გამოტანილი. სააპელაციო პალატამ, როგორც უკვე აღინიშნა, არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია საქმის არაგანსჯადი სასამართლოს მიერ განხილვის თაობაზე, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული საკითხი მხარემ სადავოდ პირველ ინსტანციაშიც გახადა, აღნიშნულით პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის მე-3 ნაწილი. პალატამ ასევე დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 957- ე მუხლის მე-3 ნაწილი და მესაკუთრის თანხმობის გარეშე შეამცირა თანასაკუთრებიდან მისი წილი, რის შედეგადაც კასატორმა მეორე თანამესაკუთრის მსგავსად კომპენსაციის სახით უნდა მიიღოს ქონების ღირებულების 1/2 ნაწილი, მაშინ, როდესაც მან ამ ქონების შეძენისას გაცილებით მეტი თანხა გადაიხადა. აღნიშნულით შეილახა თ.კბილცეცხლაშვილის საკუთრების უფლება.

კასატორი არ დაეთანხმა გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსაც, კერძოდ, არ დაეთანხმა სასამართლოს მიერ უდავოდ დადგენილ გარემოებას, რომ მხარეები სადავო ქონების 1/2-1/2 წილების თანამესაკუთრეები არიან. სასამართლო ვალდებული იყო საქმეში წარმოდგენილი სანოტარო აქტისა და მოგვიანებით, საქალაქო სასამართლოს მიერ მტკიცებულებად მიღებული ხელწერილის საფუძველზე (გ. ხ-სა და თ.კ-ს შორის გაფორმებული), დაედგინა მხარეთა წილობრივი მონაცემები შეძენილი ქონებიდან, სასამართლოს მსჯელობა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 954-ე მუხლიდან. აღნიშნული მტკიცებულების საფუძველზე სასამართლოს უნდა მიეღო სამართლიანი გადაწყვეტილება და სამეწარმეო ურთიერთობებისათვის დადგენილი წესის შესაბამისად, თითოეული მხარისათვის უნდა მიეკუთვნებინა მათ მიერ გადახდილი თანხის შესაბამისი ანაზღაურება, ამასთანავე, სანოტარო აქტის ბუნდოვანების გამო, სასამართლოს შეეძლო ნოტარიუსისათვის დაევალებინა მისი შესწორება, რაც ამ აქტში წილების მითითების გამორჩენაა და აღნიშნულის განსაზღვრის უფლებამოსილება სწორედ სასამართლოს გააჩნია. პალატა გადაწყვეტილების მიღებისას არასწორად დაეყრდნო მოტყუებით დადებულ გარიგებას, რომელიც სინამდვილეში სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება იყო, სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება არ გამომდინარეობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკიდან, რომლითაც დადგენილია, რომ მოტყუებით დადებული გარიგებისას ამ გარიგების ბათილად ცნობის თაობაზე შეგებებული სარჩელის წარდგენა სავალდებულო არ არის, სასამართლოს დავა თ.კ-ის სასარგებლოდ უნდა გადაეწყვიტა. სანოტარო აქტში დაშვებული უსწორობების გამო კი, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, შეცდომის გასწორებამდე რეგისტრაცია უნდა შეეჩერებინა, საყურადღებოა, რომ მოთხოვნის დამადასტურებელი, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 296-ე მუხლით განსაზღვრული მტკიცებულება საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილის სახით, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარის მიერ აღნიშნული მტკიცებულების შეუდავებლობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლო გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი უნდა გამხდარიყო. სასამართლომ ასევე არასწორად განსაზღვრა სასამართლო ხარჯების ანაზღაურების საკითხი, რამდენადაც თ.კ-ი სოციალურად დაუცველი, ასევე ინვალიდია, რაც სათანადო მტკიცებულებებით იქნა დადასტურებული, სასამართლომ მას სახელმწიფო ბაჟისა და სასამართლო ხარჯების ანაზღაურება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 54-ე მუხლის მე-3 ნაწილის, 47-ე მუხლის, 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტისა და „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საწინააღმდეგოდ დააკისრა.

კასატორმა წინამდებარე საკასაციო საჩივარს დაურთო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 სექტემბრის N2ბ/3428-12 განჩინების ასლი, შსს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოსა და შსს რუსთავის საქალაქო სამმართველოს მიმართვის ასლები.

საკასაციო განაცხადის დაზუსტების თაობაზე კასატორის წარმომადგენლის განცხადებში დამატებით მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის 398-ე მუხლსა და 338-ე მუხლზე, რომელთა საფუძველზეც მხარემ შეცვლილი გარემოებებისადმი ხელშეკრულების მისადაგება მოითხოვა, კერძოდ, ნასყიდობის ხელშეკრულების სესხის ხელშეკრულებად მიჩნევა, მისი ცალკეული გამონათქვამების განმარტება და გადახდილი თანხის პროპორციულად მხარეთა საკუთრების წილობრივო მონაცემების დადგენა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 21 იანვრის განჩინებით თ.კ-ი, სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ.კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ.კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების საქმეზე დართვას, საკასაციო პალატა თვლის, რომ აღნიშნული უსაფუძვლოა, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ის. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 სექტემბრის N2ბ/3428-12 განჩინების ასლი, შსს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოსა და შსს რუსთავის საქალაქო სამმართველოს მიმართვის ასლები 7 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.68-74).

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ.კ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის განხილვისაგან გათავისუფლებულია.

3. თ.კ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები: თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 17 სექტემბრის N2ბ/3428-12 განჩინების ასლი, შსს ქ.თბილისის მთავარი სამმართველოსა და შსს რუსთავის საქალაქო სამმართველოს მიმართვის ასლები 7 ფურცლად (ტ.II, ს.ფ.68-74).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე