№ას-1703-1597-2012 25 თებერვალი, 2013 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ო. მ-ი“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. კ-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება, პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ო. მ-მა“ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მ. კ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების და პირგასამტეხლოს დაკისრების მოთხოვნით.

მოსარჩელე განმარტავს, რომ მ. კ-ემ დაარღვია განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები, არ გადაიხადა ნასყიდობის საფასური დადგენილ ვადაში, ასევე ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში დაეცა ავტომანქანის ღირებულება, შესაბამისად, მოპასუხემ უნდა აუნაზღაუროს მიყენებული ზიანი 26 349,35 ევრო და პირგასამტეხლო 3 550 ევრო.

მოპასუხე მ. კ-ემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ ხელშეკრულება შპს „ო. მ-მა“ დაარღვია, რადგანაც ნაკლის მქონე ავტომანქანა მიჰყიდა, ნაკლის გამოსწორება დროულად ვერ უზრუნველყო, რის გამოც მ. კ-ემ ხელშეკრულებაზე უარი თქვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 აგვისტოს გადაწყვეტილებით შპს „ო. მ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, მ. კ-ეს შპს „ო. მ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 26 349.35 ევროსა და პირგასამტეხლოს - 3 550 ევროს გადახდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა და გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 აგვისტოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, შპს „ო. მ-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მტკიცების საპროცესო სამართლებრივ პრინციპებზე და განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი. აღნიშნული სტანდარტის თანახმად, მტკიცების ტვირთი უნდა განაწილდეს იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის უფრო მარტივი და ობიექტურად შესაძლებელია.

პალატამ განმარტა, რომ იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელე ითხოვს განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებს, რაც გამოიხატა 2010 წლის 28 ივნისს მყიდველის მიერ თანხის გადაუხდელობაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ 2010 წლის 28 ივნისს, მ. კ-ის მიერ 2010 წლის 27 მაისის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკის შესაბამისად 4 000 ევროს გადახდის ვალდებულების წარმოშობის დროს ადგილი არ ჰქონია შპს „ო. მ-ის“ მხრიდან ნაკლიან შესრულებას და აღმოფხვრილი იყო ავტომანქანის უწესივრობა, ეკისრება შპს „ო. მ-ს“. ზემოაღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2010 წლის 25 ივნისს მ. კ-ემ განცხადებით მიმართა შპს „ო. მ-ს“ და მხარეთა შორის გაფორმებული განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მის მიერ გადახდილი თანხის უკან დაბრუნებ მოითხოვა. განცხადებაში მ. კ-ე განმარტავდა, რომ შპს „ო. მ-ი“ ვერ ახერხებდა ძვირადღირებული ავტომობილის ნაკლის დროულად აღმოფხვრას, რის გამოც მყიდველმა დაკარგა ნასყიდობის საგნის შეძენის ინტერესი. 2010 წლის 25 ივნისის წერილის პასუხად, შპს „ო. მ-მა“ მ. კ-ეს განუმარტა, რომ შპს „ო. მ-ის“ მიერ, ხელშეკრულების 10.2 პუნქტის საფუძველზე, ავტომანქანას უკვე ჩაუტარდა საგარანტიო სამუშაოები და ამ დროისათვის მანქანა იმყოფებოდა გამართულ მდგომარეობაში, ხოლო რაც შეეხებოდა მ. კ-ის მოთხოვნას, მხარეთა შორის გაფორმებული განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და მის მიერ გადახდილი თანხის უკან დაბრუნების თაობაზე, შპს „ო. მ-ის“ მითითებით, აღნიშნული მოთხოვნა არ ემყარებოდა ხელშეკრულებას და საქართველოს კანონმდებლობას, რის გამოც კომპანია ვერ დააკმაყოფილებდა მას. აღნიშნული წერილი თარიღდება 2010 წლის 26 ივნისით, თუმცა, საყურადღებოა ის გარემოება, რომ წერილი მ. კ-ეზე გადასაცემად მის ახლობელს 2010 წლის 5 ივლისს ჩაბარდა. იმ გარემოებას, რომ ამ პერიოდისათვის გამყიდველს არ გააჩნდა ნასყიდობის საგნის ტექნიკური მდგომარეობის გამართულობის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, ადასტურებს თავად შპს „ო. მ-ის“ დაკვეთით შედგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილია ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 14 ივლისის დასკვნა, რომლითაც დგინდება, რომ მოსარჩელემ ავტომანქანა ექსპერტიზის ბიუროში წარადგინა მხოლოდ 2010 წლის 7 ივლისს, ხოლო დასკვნა იმის შესახებ, რომ ავტომობილი იყო გამართულ მდგომარეობაში და ვარგისი იყო შემდგომი ექსპლუატაციისათვის 2010 წლის 14 ივლისს გაიცა. აღნიშნული დასკვნით ასევე დადგინდა, რომ ავტომანქანაზე გამოვლენილი უწესივრობის აღმოფხვრა საკმაოდ რთულ და ხანგრძლივ პროცესს წარმოდგენდა. კერძოდ, დასკვნაში აღნიშნულია შემდეგი: „ო. მ-ში“ შედგენილი საგარანტიო ანგარიშის ჩანაწერებიდან ირკვევა, რომ ავტომობილის ელექტროსისტემას ჩაუტარდა საგარანტიო სამუშაოები, რითაც მიღწეულ იქნა უწესივრობების აღმოფხვრა, კერძოდ, მოიძებნა უწესივრობა, რომელიც წარმოადგენდა ინდუქციურ კოჭაზე მასის მომჭერის მოშვებას, რაც იწვევდა დენის წყვეტას და ავტომობილის მთელი რიგი სისტემების გამართულად მოქმედების მოშლას. აღდგენილ იქნა მასის კონტაქტი, რითაც ავტომობილზე არსებული უწესივრობები აღმოიფხვრა, რომელიც დადგენილ იქნა განმეორებითი დიაგნოსტიკით. განმეორებითი დიაგნოსტიკის შემდეგ ისევ ჩატარდა მოსალოდნელი უწესივრობების ძებნითი სამუშაოები ავტომობილის მთელ ელექტრო სისტემაში, მაგრამ სხვა უწესივრობა, გარდა ზემოაღნიშნულისა, არ გამოვლენილა“.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა შპს „ო. მ-ის“ განმარტება იმის შესახებ, რომ ავტომობილი 2010 წლის 26 ივნისის მდგომარეობით გამართულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. ამასთან, აღნიშნული გარემოების დადგენილად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი, სამართლებრივად მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ, როგორც საქმის მასალებით დგინდება, 2010 წლის 28 ივნისს, მ. კ-ის მიერ 2010 წლის 27 მაისის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკის შესაბამისად, 4 000 ევროს გადახდის ვალდებულების წარმოშობის დროს ავტომანქანის გამართულობის თაობაზე მყიდველი ინფორმირებული არ იყო. უფრო მეტიც, მ. კ-ემ 2010 წლის 25 ივნისს შპს „ო. მ-ს“ მიმართა და ნაკლიანი შესრულების საფუძვლით, ხელშეკრულებიდან გასვლა და გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება მოითხოვა.

2010 წლის 27 მაისს შპს „ო. მ-ს“ და მ. კ-ეს შორის გაფორმებული მოძრავი ნივთის (ავტომანქანის) განვადებით ნასყიდობის შესახებ №03/10 ხელშეკრულების 9.1 პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ მყიდევლის მიერ ნასყიდობის ფასის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ოდენობის გადახდის დაგვიანება გრძელდება 15 დღეზე მეტი ვადით, მაშინ გამყიდველს უფლება აქვს მყიდველისათვის დამატებითი შეტყობინების ან გაფრთხილების გაგზავნის გარეშე ცალმხრივად მოშალოს ეს ხელშეკრულება. ხელშეკრულების მოშლა ხორციელდება მყიდველისათვის წერილობითი შეტყობინების გაგზავნის გზით, რომელშიც მითითებული უნდა იყოს ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი. ხელშეკრულება მოშლილად მიიჩნევა შეტყობინების გაგზავნის დღიდან.

2010 წლის 14 ივლისით დათარიღებული შეტყობინებით შპს „ო. მ-მა“ მ. კ-ეს აცნობა, რომ ვინაიდან მან 2010 წლის 28 ივნისს ხელშეკრულების 5.3.1 პუნქტის საფუძველზე არ გადაიხადა ნასყიდობის თანხა - 4 000 ევრო და ეს თანხა არ იყო გადახდილი არც მომდევნო 15 დღის განმავლობაში, გამყიდველი ხელშეკრულების 9.1 პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, უფლებამოსილი იყო მყიდველისათვის დამატებითი შეტყობინების და გაფრთხილების გაგზავნის გარეშე ცალმხრივად მოეშალა ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2010 წლის 28 ივნისს, მ. კ-ის მიერ 2010 წლის 27 მაისის განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკის შესაბამისად, 4 000 ევროს გადახდის ვალდებულების წარმოშობის დროს, შპს „ო. მ-ის“ მხრიდან ადგილი ჰქონდა ნაკლიან შესრულებას - ჯერ კიდევ არ იყო აღმოფხვრილი ავტომანქანის გადაცემიდან მცირე დროის განმავლობაში გამოვლენილი უწესივრობა, პალატამ არამართლზომიერად მიიჩნია ხელშეკრულებიდან გამყიდველის გასვლა იმ დასაბუთებით, რომ მყიდველმა, განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გრაფიკის შესაბამისად, 2010 წლის 28 ივნისს თანხა არ გადაიხადა. ხელშეკრულებიდან გასვლის არამართლზომიერების დადასტურების პირობებში კი არ არსებობს კრედიტორის უფლება იმ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის თაობაზე, რომელიც მას ხელშეკრულებიდან გასვლის შედეგად მიადგა.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ხელშეკრულების ჯეროვანი შესრულება გულისხმობს ხელშეკრულების შესრულებას ხელშეკრულებითვე გათვალისწინებული პირობებით. შესაბამისად, თუ ხელშეკრულების შესრულება არ შეესაბამება ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ პირობებს, აღნიშნული ჩაითვლება ხელშეკრულების არაჯეროვან შესრულებად. თუმცა, აქვე აღსანიშნავი და გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ხელშეკრულების შესრულება შეიძლება იმდენად ეწინააღმდეგებოდეს ხელშეკრულებით დადგენილ პირობებს, რომ არარჯეროვანი შესრულება, თავისი არსით და სამართლებრივი შედეგებით გაუთანაბრდეს ხელშეკრულების შეუსრულებლობას.

პალატამ ასევე განმარტა, რომ ხელშეკრულებიდან გასვლის სამართლებრივ შედეგებს განსაზღვრავს ხელშეკრულებიდან გასვლის მართლზომიერება. ამდენად, ხელშეკრულებიდან გასვლის საფუძვლის შეფასება პირდაპირპროპორციულ კავშირშია ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივ შესაძლებლობებთან. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს მოვალის ბრალი - შპს „ო. მ-ი“ არამართლზომიერად გავიდა ხელშეკრულებიდან, რაც ხელშეკრულებიდან გასვლის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას გამორიცხავს. ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობების არსებობის პირობებში, ზიანის ოდენობა მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებაა. მოცემულ შემთხვევაში, ზიანის სახით, 26 349,50 ევროს დაკისრების თაობაზე, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება აღნიშნული ზიანის მოვალის ბრალით დადგომის ფაქტი, ვინაიდან შპს „ო. მ-ისათვის“ განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულების 9.1 პუნქტის მიხედვით, ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შეტყობინება საკმარისი იყო ხელშეკრულების მოშლილად მიჩნევის მიზნებისათვის, შესაბამისად, შპს „ო. მ-ს“ 2010 წლის 14 ივლისის შემდეგ ავტომანქანის გასხვისება დაუბრკოლებლად შეეძლო. იმ გარემოებაზე აპელირება, რომ ავტომანქანა მ. კ-ის მფლობელობაში იმყოფებოდა, ვერ მიიღება მხედველობაში, ვინაიდან არ დასტურდება შპს „ო. მ-ის“ მიერ აღნიშნული დაბრკოლების აღმოფხვრის მცდელობა, კერძოდ, მ. კ-ისათვის მიმართვის ფაქტი ავტომანქანის დაბრუნების მოთხოვნით. გარდა იმისა, რომ შპს „ო. მ-ის“ მიერ ხელშეკრულებიდან გასვლა მ. კ-ის ბრალით არ არის განპირობებული, ასევე ნიშანდობლივია, რომ ის ზიანიც, რომელიც ავტომანქანის დროში საბაზრო ღირებულების ვარდნით არის გამოწვეული, კრედიტორ შპს „ო. მ-ის“ მიზეზით არის დამდგარი, რადგან საქმის მასალებით არ დასტურდება შპს „ო. მ-ის“ ე.წ უმოქმედობისა, რაც გამოიხატა ავტომანქანის დროულ გაუსხვისებლობაში და მ. კ-ის ბრალეულ, მართლსაწინააღმდეგო ქმედებას შორის მიზეზობრივი კავშირი, რომ არაფერი ითქვას საერთოდ მ. კ-ის ქმედების მართლზომიერებაზე - არ მიიღოს ნაკლიანის შესრულება ან გავიდეს ხელშეკრულებიდან ნაკლიანი შესრულებისა თუ გონივრულ ვადაში ნაკლის აღმოფხვრის შეუძლებლობის საფუძვლით ხელშეკრულებისადმი ინტერესის დაკარგვის გამო.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს „ო. მ-მა“ საკასაციო წესით გაასაჩივრა მისი გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ 2010 წლის 28 ივნისს, როცა გრაფიკის მიხედვით დადგა

4 000 ევროს გადახდის ვალდებულება, უწესრივობა ჯერ კიდევ არ იყო აღმოფხვრილი - ავტომანქანა არ იმყოფებოდა გამართულ მდგომარეობაში, რის გამოც სამოქალაქო კოდექსის 369-ე მუხლის შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარეს არ გააჩნდა მითითებული თანხის გადახდის ვალდებულება. ეს მტკიცება არასწორია. როგორც თავად სააპელაციო სასამართლო აღნიშნავს, 2010 წლის 25 ივნისს მოწინააღმდეგე მხარემ წერილობით მიმართა კასატორს და მოითხოვა ნასყიდობის ხელშეკრულების გაბათილება და გადახდილი თანხის დაბრუნება იმ საფუძვლით, რომ ავტომანქანის ნაკლი აღმოფხვრილი არ იყო. აღნიშნულის პასუხად, კასატორმა 2010 წლის 26 ივნისის წერილით მოწინააღმდეგე მხარეს აცნობა, რომ ხელშეკრულების გაბათილების საფუძველი არ არსებობდა, ხოლო ავტომანქანა იმყოფებოდა გამართულ მდგომარეობაში.

კასატორი დაუსაბუთებლად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ ავტომანქანის საბაზრო ფასის შემცირებით გამოწვეული ზიანი კრედიტორის, შპს „ო. მ-ის“ მიზეზით არის დამდგარი. სადავო არ არის ის გარემოება, რომ, ხელშეკრულების მოშლის შემთხვევაში, მოწინააღმდეგე მხარეს წარმოეშობოდა ავტომანქანის, მასზე საკუთრების უფლების კასატორისათვის დაბრუნების ვალდებულება. ასეთ ვითარებაში, თუ ეს ვალდებულება არ შესრულდა და ამით დადგა ზიანი, მასზე პასუხისმგებლობა, სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის თანახმად, ეკისრება ვალდებულების დამრღვევს - ე.ი მოწინააღმდეგე მხარეს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ო. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმე იმგვარი საპროცესო დარღვევის გარეშეა განხილული, რომელსაც შეეძლო, საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების მიღება განეპირობებინა. ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას, ხოლო საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 3268,52 ლარის 70%, 2287,9 ლარი, უნდა დაუბრუნდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს „ო. მ-ის“ (საიდენტიფიკაციო კოდი ...) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დაუბრუნდეს 24.12.2012 წლის N... საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 3268,52 ლარის 70% -2287,9 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე