№ას-43-41-2013 4 თებერვალი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ.კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები – 1. ლ.მ-ი; 2. თ.ყ-ი; 3. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ 2012 წლის 21 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის გაცემა, გარიგების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ლ.მ-ის სარჩელი მოპასუხეების: ზ.კ-ის, ამხანაგობა „ფ-42-სა“ და ნოტარიუს ნ. ს-ის მიმართ:

ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობა „ფ-42-ის“ კრების ოქმი №2 (31.10.2009წ), კერძოდ, ზ.კ-ის საკუთრების უფლებით გადაცემული 100.78კვ.მ სათავსო ფართიდან 61კვ.მ სათავსო ფართის გადაცემის ნაწილში, რომელიც ირიცხებოდა 1997 წლის 31 მარტს ქ.თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტსა და ჩუღურეთის რაიონში მდებარე მინის ტარის შემსყიდველი პუნქტის შრომით კოლექტივს (წარმომადგენელი ვ.მ-ი) შორის გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულებით, რის შესაბამისადაც საკუთრების უფლების აღნიშნულ ნაწილზე დადგინდა სამკვიდრო მოწმობის გაცემა;

ამავე გადაწყვეტილებით მესამე პირის – თ.ყ-ის დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობა „ფ-42-ის“ კრების ოქმი №2 (31.10.2009წ), კერძოდ, ზ.კ-ის საკუთრების უფლებით გადაცემული 100.78კვ.მ სათავსო ფართიდან 61კვ.მ სათავსო ფართის გადაცემის ნაწილში, რომელიც ირიცხებოდა 1997 წლის 31 მარტს ქ.თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტსა და ჩუღურეთის რაიონში მდებარე მინის ტარის შემსყიდველი პუნქტის შრომით კოლექტივს (წარმომადგენელი ვ.მ-ი) შორის გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულებით;

მესამე პირის – საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობა „ფ-42-ის“ კრების ოქმი №2 (31.10.2009წ), კერძოდ, ზ.კ-ის საკუთრების უფლებით გადაცემული 100.78კვ.მ სათავსო ფართიდან 61კვ.მ სათავსო ფართის გადაცემის ნაწილში, რომელიც ირიცხებოდა 1997 წლის 31 მარტს ქ.თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტსა და ჩუღურეთის რაიონში მდებარე მინის ტარის შემსყიდველი პუნქტის შრომით კოლექტივს (წარმომადგენელი ვ.მ-ი) შორის გაფორმებული საიჯარო ხელშეკრულებით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ.კ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ზემომითითებული პირების სარჩელების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ზ.კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1997 წლის 31 მარტს ქ.თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტის თავჯდომარის მოადგილე ა.პ-სა და ჩუღურეთის რაიონში მდებარე მინის ტარის შემსყიდველი პუნქტის შრომითი კოლექტივის მიერ შექმნილი დროებითი ამხანაგობის წარმომადგენელ ვ.მ-ს შორის დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მეიჯარე გასცემს, ხოლო მოიჯარე იღებს იჯარით გამოსყიდვის უფლებით ქ.თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში, ფ-ის ქ.№42-ში მდებარე მინის ტარის შემსყიდველ პუნქტს, 1887 აშშ დოლარის ღირებულებით. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების თანახმად, საიჯარო ქონების სრულად გამოსყიდვის შემთხვევაში საიჯარო ქონება გადავიდოდა მოიჯარის საკუთრებაში, საკუთრების დამადასტურებელ მოწმობას კი გასცემდა სახელმწიფო ქონების მართვის დეპარტამენტი. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა შეადგენდა 10 წელს, 1997 წლის 31 მარტიდან 2007 წლის 31 მარტამდე.

2007 წლის 23 მარტის მდგომარეობით, ქ.თბილისში, ფ-ის ქ.№42-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ბინის 61კვ.მ.-ის სრული გამოსყიდვისთვის გადასახდელი საიჯარო ქირა შეადგენდა 391 აშშ დოლარს, საპრივატიზებო თანხა – 650 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ეროვნულ ვალუტაში.

2007 წლის 4 აპრილს, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიერ გაცემული მოხსენებითი ბარათიდან დგინდება, რომ საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საპრივატიზებო ღირებულება და საიჯარო ქირა გადახდილია სრულად, რომელიც 2001-2007 წლებში გადახდილია მინის ტარის შემსყიდველი პუნქტის შრომითი კოლექტივის (ლ.მ-ის და ...) მიერ.

ვინაიდან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულების მიმღები მხარე (საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო) ადასტურებდა, რომ შეთანხმებული საიჯარო ქირა და საპრივატიზებო თანხა გადახდილი იყო სრულად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ თითქოს, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მეიჯარის მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების – საპრივატიზაციო თანხების გადახდა, რაც თავისთავად წარმოადგენდა იჯარის ხელშეკრულების გაუქმების წინაპირობას. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხე ზ.კ-ის მიერ მოცემულ სარჩელის მოთხოვნებთან მიმართებით ის გარემოებები, რომ სახელმწიფოსა და მოიჯარეებს შორის იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება დაიდო მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა და არც საქმის განხილვის დროს დადგინდა სადავო ხელშეკრულების კანონსაწინააღმდეგობა. ასეთის დადასტურების შემთხვევაშიც კი სადაო ქონება დაუბრუნდებოდა მის მესაკუთრეს (სახელმწიფოს) და არა ზ.კ-ეს.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ვ. მ-ი გარდაიცვალა 2000 წლის 14 აგვისტოსს.

ვ. მ-ს 1977 წლის 22 ნოემბერს შეეძინა შვილი – ლ.მ-ი.

2009 წლის 12 აგვისტოს მდგომარეობით, საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში ქ.თბილისში, ფ-ის №42-ში ინდმეწარმე „ზ.კ-ის“ სახელზე ფიქსირდებოდა საკუთრების უფლება 40კვ.მ-ზე.

2009 წლის 12 აგვისტოს მდგომარეობით, ზემოაღნიშნულ მისამართზე ინდმეწარმე „ზ.კ-ის“ საკუთრების უფლება ფიქსირდებოდა 20კვ.მ სარდაფზე, ხოლო 2009 წლის 6 ნოემბრის მდგომარეობით, ქ.თბილისში, ფ-ის ქუჩის №42-ში ინდმეწარმე „ზ.კ-ის“ სახელზე ფიქსირდებოდა საკუთრების უფლება 100.78კვ.მ ფართის მქონე სარდაფზე.

საქართველოს ნოტარიუსთა პალატის სანოტარო არქივში არსებულ, ნოტარიუს ვ.შ-ას მიერ 2000-2007 წლებში მიღებულ სამკვიდროს მიღების შესახებ განცხადებებში არ მოიძებნა 2000 წლის 14 აგვისტოს გარდაცვლილი ვ. მ-ის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდროს მიღების შესახებ განცხადება, ასევე, ნოტარიუს ვ.შ-ას მიერ 2000-2002 წლებში ნაწარმოებ სამემკვიდრე საქმეთა საალფავიტო წიგნში, 2000-2001 წლებში ნაწარმოებ სამემკვიდრეო განცხადებებისათვის რეესტრში, 2001-2006 წლებში ნაწარმოებ ალფავიტურ რეესტრში არ იყო რეგისტრირებული ჩანაწერი 2000 წლის 14 აგვისტოს გარდაცვლილი ვ. მ-ის დანაშთი ქონების თაობაზე. ნოტარიუს ვ.შ-ას მიერ 2001-2007 წლებში ნაწარმოებ სამემკვიდრეო საქმეთა საერთო რეესტრებში არ იყო რეგისტრირებული ჩანაწერი 2000 წლის 14 აგვისტოს გარდაცვლილი ვ. მ-ის დანაშთი ქონებისა და ლ.მ-ის განცხადების თაობაზე.

ვ. მ-ის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ამ უკანასკნელის პირველი რიგის მემკვიდრემ, შვილმა – ლ.მ-მა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლის შესაბამისად, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის ვადაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმები სამკვიდროს მიღებას უკავშირებს მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვის განმავლობაში მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს დაუფლების სურვილს, რისი ერთ-ერთი გამოხატულებაცაა დანაშთი ქონების ფაქტობრივად მიღება და მართვა. ამდენად, სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების დროს განმსაზღვრელია იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ელემენტები: სამკვიდროს მართვა-დაუფლებისაკენ მიმართული ნება და ამგვარი ნების მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვეში გამოვლენა. სამკვიდროს ფლობაში ან მართვაში იგულისხმება მემკვიდრის მიერ ისეთი მოქმედებების განხორციელება, რომლებიც მიუთითებენ სამკვიდროს მიღების სურვილზე, რომლითაც ვლინდება მისი ნება, გახდეს სამკვიდრო ქონების მესაკუთრე. კონკლუდენტური მოქმედებები უნდა მიუთითებდნენ იმაზე, რომ მემკვიდრემ ფაქტობრივად უკვე დაიწყო თავისი უფლების რეალიზაცია. სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობა შეიძლება განხორციელდეს სხვადასხვა გზით. კერძოდ, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრის ცხოვრება სამკვიდრო სახლში, სამკვიდრო ქონებასთან დაკავშირებული გადასახადების გადახდა და ა.შ. განიხილება, როგორც სამკვიდროს მიღება გარდაცვლილის ნივთის ფლობით.

მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა ახსნა-განმარტებებიდან და საქმეში წარდგენილი, 2007 წლის 4 აპრილს საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიერ გაცემული მოხსენებითი ბარათიდან დგინდებოდა, რომ საიჯარო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საპრივატიზაციო ღირებულება და საიჯარო ქირა გადახდილი იყო სრულად, ხოლო 2001-2007 წლებში საიჯარო ქირა გადახდილი იყო ლ.მ-ის მიერ, რაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ადასტურებდა იმ ფაქტს, რომ ლ.მ-ი ფაქტობრივად დაეუფლა მამის – ვ. მ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას.

ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ფ. 42-ის“ 2009 წლის 31 ოქტომბრის კრების ოქმის საფუძველზე დადასტურდა ზ.კ-ის მიერ 100.78კვ.მ ფართის სამეურნეო სათავსის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი. აღნიშნული კრების ოქმის საფუძველზე, 2009 წლის 6 ნოემბრის მდგომარეობით, ქ.თბილისში, ფ-ის ქუჩის №42-ში ინდმეწარმე „ზ.კ-ის“ სახელზე საკუთრების უფლება ფიქსირდებოდა 100.78 კვ.მ ფართის მქონე სარდაფზე; ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ფ. 42-უს’’ მიერ ზ.კ-ის გადაცემული 100.78 კვ.მ ფართიდან 61კვ.მ წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ზ.კ-ეს უარი ეთქვა სარჩელის მოთხოვნაზე – ბათილად ყოფილიყო ცნობილი 1997 წლის 31 მარტის იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, გარიგება არის ცალმხრივი, ორმხრივი და მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ. კანონის აღნიშნული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამხანაგობის კრების ოქმი წარმოადგენდა მრავალმხრივ გარიგებას. მისთვის დამახასიათებელია ზოგადად გარიგებისათვის დადგენილი წესები იმ თავისებურებების გათვალისწინებით, რაც განსაზღვრულია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით.

განსახილველ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, ფ-ის ქ.№42-ში მდებარე სამეურნეო სათავსი – 61კვ.მ ფართი არ წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საკუთრებას. ამასთან, დადგინდა, რომ ამხანაგობა „ფ-42-მა“ მიიღო გადაწყვეტილება სადავო ფართის ზ.კ-ის საკუთრების გადაცემის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს.

რამდენადაც საქმეზე დადასტურდა, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ფ-42-მა“ სადავო ოქმით გაასხვისა ის ფართი, რომელიც არ წარმოადგენდა ამხანაგობის საკუთრებას, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმასთან დაკავშირებით, რომ ამხანაგობა „ფ-42-ის“ წევრების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგებოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლიდან გამომდინარე მისი ბათილობის საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ.კ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნა. ამასთან, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რითაც ასევე დაარღვია აღნიშნული მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის დანაწესი. გადაწყვეტილება იურიდიულად არასაკმარისადაა დასაბუთებული, ე.ი. სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის დარღვევაც;

სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ლ.მ-ი შრომითი კოლექტივი წევრად, ამ კოლექტივი წევრი იყო მისი მამა ვ. მ-ი, რომელიც გარდაიცვალა 2000 წლის 14 აგვისტოს. ამ უკანასკნელის გარდაცვალებით შეწყდა ხელშეკრულება, მისი შვილი, ლ.მ-ი კანონით დადგენილი წესით აღიარებული არ ყოფილა, რითაც დაირღჳა „იჯარის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-13 მუხლი; არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, გამოთხოვილიყო ბანკიდან სათანადო დოკუმენტაცია თანხის გადახდასთან დაკავშირებით, სასამართლომ აღნიშნული არ დააკმაყოფილა; დარღვეულია საიჯარო ხელშეკრულებით დადგენილი პირობები. კერძოდ, ლ.მ-ს 2001 წლის 31 მარტს გადახდილი აქვს 50 ლარი, ხოლო 2007 წლის გადახდილი აქვს 109 ლარი, ანუ 64 აშშ დოლარი. მითითებული თანხები არ ფარავს საიჯარო ქირას სრულად. წარმოდგენილი მოხსენებითი ბარათით, ეკონომიკის სამინისტრომ, თბილისის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამმართველოს იურიდიულ განყოფილებას დაავალა გადახდის ვადების კანონიერების დადგენა და კიდევ იმის გარკვევა, გასატარებელი იყო თუ არა კონკრეტულ შემთხვევაში საჯარიმო სანქციები. სადავო ფართს ფლობდა კასატორი და ამხანაგობამ კანონის სრული დაცვით გადასცა მას იგი. შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ლ.მ-ის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ.კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ.კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ.კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე