საქმე №ას-88-84-2013 12 თებერვალი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - სს „ი-ა XXI“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი - მომსახურების გაწევის გამო დაგროვებული დავალიანების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „ი-ა XXI-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის“ მიმართ მომსახურების გაწევის გამო დაგროვებული დავალიანების - 7310,42 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

მოსარჩელის საქმიანობა „საინფორმაციო ცენტრი 09-ის“ სახით აბონენტთა ფასიანი სატელეფონო-საინფორმაციო მომსახურებაა. 2007 წლის აგვისტოდან 2012 წლის თებერვლის ჩათვლით სს „ი-ა XXI-მა“ მოპასუხეს გაუწია მომსახურება, რომლის ღირებულებამაც სულ 10788,62 ლარი შეადგინა. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს ამ თანხიდან ანაზღაურებული აქვს მხოლოდ ნაწილი, ხოლო დარჩენილმა დავალიანებამ შეადგინა 7310,42 ლარი. დაგროვებული დავალიანების თაობაზე მოსარჩელე მოპასუხეს აწვდიდა ყოველთვიურად კომპიუტერულ ფორმატში მომზადებულ, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სსიპ შემოსავლების სამსახურის ბრძანებისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად შედგენილ დღგ-ს საგადასახადო ანგარიშფაქტურას. მიუხედავად არაერთი სატელეფონო, ზეპირი თუ წერილობითი შეტყობინებისა, სსიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი“ თანხის გადახდის ვალდებულებას არ ასრულებს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

სსიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი“ სარჩელში მითითებულ გარემოებებს არ დაეთანხმა და მიუთითა, რომ მხარეთა შორის 2007-2012 წლებში, გარდა 2010 წლისა, მომსახურების გაწევის თაობაზე წერილობითი ხელშეკრულება არ გაფორმებულა, რომლის აუცილებლობა, „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, სავალდებულოა, აღნიშნულის არარსებობის პირობებში, რაიმე ვალდებულების აღიარება დაუშვებელია, ამასთანავე, მოპასუხემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრულია ფორმის დაუცველად დადებული ხელშეკრულების ბათილობის საკითხი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილებით სს „ი-ა XXI-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 22 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით სსიპ „ილიას სახელმწიფიო უნივერსიტეტის“ უფლებამონაცვლედ მიჩნეულ იქნა ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი“. ამავე პალატის 2012 წლის 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს „ი-ა XXI-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 4 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სს „ი-ა XXI-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს“ სს „ი-ა XXI-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 7310,42 ლარის გადახდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2007 წლის აგვისტოდან 2012 წლის მარტამდე (სადავო პერიოდი) ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი არსებობდა საჯარო სამართლის იურიდიული პირის (სსიპ) ორგანიზაციულ–სამართლებრივი ფორმით და მისი, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირის საქმიანობაზე, ვრცელდებოდა „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნები. საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 8 ივნისის N203 დადგენილებით სსიპ „ილის სახელმწიფო უნივერისტეტი“ ჩამოყალიბდა არასამეწარმეო იურიდიულ პირად (ააიპ). სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ 2010 წლის 6 აპრილის N04/022 ხელშეკრულების თანახმად, სს „ი-ა XXI–სა“ და სსიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს“ შორის სადავო პერიოდში „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნათა შესაბამისად, წერილობითი ფორმის სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურების შესაბამისი ხელშეკრულება გაფორმებული იყო მხოლოდ ერთხელ - 2010 წლის აპრილში და ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადა ამოიწურა 2010 წლის 31 დეკემბერს. ხელშეკრულების საგნად განისაზღვრა „ი-ა XXI-ის“ მიერ მისი კუთვნილი „სატელეფონო ცენტრ 09-ის“ მეშვეობით შემსყიდველ სსიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტისათვის“ სატელეფონო მომსახურების სერვისის შეთავაზება და გაწევა. შემსყიდველს ევალებოდა, მომსახურების სანაცვლოდ, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფასურის გადახდა. 2010 წლის 15 ოქტომბერს ხელმოწერილი შეთანხმებით, 2010 წლის 6 აპრილის ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება და ხელშეკრულების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 1600 ლარით. პალატამ არ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ საქმის მასალებში არ მოიძებნებოდა ისეთი მყარი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოსარჩელე მხარის სერვისით მოპასუხის მფლობელობაში არსებული სატელეფონო ნომრის სარგებლობას, ასევე ის, რომ არ დასტურდებოდა მოპასუხის მიერ განხორციელებული ზარები მოსარჩელის მიერ შეთავაზებული სერვისის გამოყენებით ეყრდნობოდა თუ არა სახელშეკრულებო ურთიერთობას (გარდა ერთი ხელშეკრულებისა) და, რომ მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა მოპასუხის ვალდებულების არსებობა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულზე მეტი ოდენობით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნის საწინააღმდეგოდ, პალატამ აღნიშნა. რომ მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არ არის საკმარისი მხოლოდ იმ გარემოების დადგენა, რომ მხარეთა შორის სადავო პერიოდის განმავლობაში მხოლოდ ერთხელ იყო დადებული მომსახურების გაწევის ხელშეკრულება და მხოლოდ ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების ფარგლების გათვალისწინებით უნდა შემოწმებულიყო სარჩელის საფუძვლიანობა. დავის სწორად გადაწყვეტისათვის პირველი ინსტანციის სასამართლოს, მიუხედავად მხარეთა შორის წერილობითი ხელშეკრულების არარსებობისა, სათანადოდ უნდა გამოეკვლია სადავო მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურების გაწევის გარემოება. მოპასუხეს, ფაქტობრივად, სადავო არ გაუხდია მოსარჩელის მიერ სატელეფონო-საინფორმაციო მომსახურების გაწევის შესაძლებლობა, ასევე სატელეფონო ნომრების კუთვნილება, რომლის გათვალისწინებითაც მოითხოვდა მოსარჩელე გაწეული სატელეფონო-საინფორმაციო მომსახურების საფასურის გადახდის დაკისრებას მოპასუხისათვის. მოპასუხის ძირთადი არგუმენტი სარჩელის, ასევე სააპელაციო საჩივრის წინააღმდეგ იყო ის, რომ მასთან, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიულ პირთან, მომსახურების გაწევის ხელშეკრულება უნდა გაფორმებულიყო მხოლოდ წერილობითი ფორმით. ასეთს ადგილი ჰქონდა მხოლოდ ერთხელ 2010 წლის აპრილიდან 2011 წლამდე, ხოლო დანარჩენ პერიოდში წერილობითი ხელშეკრულება არ ყოფილა გაფორმებული, ფორმის დაუცველობის გამო, მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა და ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულება ვერ წარმოიქმნებოდა. სასამართლომ მიუთითა მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებზე, რომელთა გასაბათილებლადაც საპირისპირო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია და ჩათვალა, რომ ეს მტკიცებულებები შეიცავდა საკმარის მონაცემებს, სადავო პერიოდში, წერილობითი ხელშეკრულების არარსებობის მიუხედავად, მოპასუხისათვის მოსარჩელის მიერ სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურების გაწევის თაობაზე. სასამართლოს მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ამ ფაქტობრივი გარემოების არასწორად შეფასებისა და ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად დადგენის გამო, არსებობდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების წინაპირობები. პალატამ მიუთითა მტკიცებულებად საქმეში წარმოდგენილ კომპაქტ-დისკზე, რომელიც შეიცავდა დეტალურ მონაცემებს, თუ მოპასუხის მფლობელობაში არსებული რომელი სატელეფონო ნომრებიდან როდის და რა ღირებულებით მოხდა მოსარჩელის კუთვნილი „საინფორმაციო ცენტრი – 09–ის“ მეშვეობით სატელეფონო საინფორმაციო მომსახურების მიღება. დასახელებული მტკიცებულება, სააპელაციო პალატის შეფასებით, შეიცავდა მონაცემებს იმ სატელეფონო ნომრების შესახებ რომელთა გამოყენებითაც მოპასუხე სარგებლობდა მოსარჩელის სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურებით, როგორც სადავო პერიოდში, ასევე 2010 წლის განმავლობაში, ანუ მაშინ, როდესაც გაფორმებული იყო სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ 2010 წლის ხელშეკრულება და რომლიდან წარმოშობილი ფულადი ვალდებულებაც მოპასუხის მიერ შესრულებულია. მითითებული სატელეფონო ნომრების მოპასუხის მფლობელობაში არსებობა კი, ეჭვს არ იწვევდა. პალატამ ყურადღება გაამახვილა ასევე საქმეში წარმოდგენილ ანგარიშ ფაქტურებზე, რომელთა მეშვეობითაც დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელე მთელი სადავო დროის განმავლობაში ყოველთვიურად აწვდიდა მოპასუხეს ინფორმაციას გაწეული მომსახურებისა და მომსახურების ღირებულების შესახებ, ამავე მტკიცებულებებითა და მხარეთა ახსნა-განმარტებით დასტურდებოდა, რომ ანგარიშფაქტურების მიღების ფაქტს მოპასუხე ზოგ შემთხვევაში ადასტურებდა თავისი ბეჭდით, ხოლო სხვა შემთხვევაში, თანამშრომლის ხელმოწერით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ 2007 წლის აგვისტოდან 2012 წლის მარტამდე მოპასუხეს სს „ი-ა XXI–ის“ კუთვნილი „საინფორმაციო ცენტრი –09–ის“ მეშვეობით უნივერსიტეტის მფლობელობაში არსებული სატელეფონო ნომრების გამოყენებით გაუწია 10788,62 ლარის ღირებულების სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურება, საიდანაც, მოსარჩელის აღიარებით, მან მიიღო 3478,20 ლარი და მთლიანად დაიფარა 2010 წლის განმავლობაში გაწეული მომსახურების საფასური – 1815,83 ლარი, დაგროვებული დავალიანების ნაწილი, 7310.42 ლარის ღირებულების მომსახურება, მოპასუხეს არ აუნაზღაურებია.

სააპელაციო პალატამ დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 328-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 59-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლებითაც დადგენილია ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის გათვალისწინებული ფორმის დაცვის აუცილებლობა, „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი, მე-2 მუხლებით, მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით, რომლებითაც განსაზღვრულია საჯარო სამართლის იურიდიულ პირთან დადებული მომსახურების გაწევის ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის სავალდებულო ფორმის – წერილობითი ფორმის დაცვის აუცილებლობა და აღნიშნა შემდეგი: 2007 წლის აგვისტოდან 2010 წლის აპრილამდე და 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის მარტამდე „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტთან“, როგორც საჯარო სამართლის იურიდულ პირთან, მოსარჩელეს ხელშეკრულება წერილობითი ფორმის დაცვით გაფორმებული არ ჰქონია და ისე უწევდა სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურებას. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მომსახურების გაწევის შესახებ სახელშეკრულებო ურთიერთობა მხარეთა შორის არ წარმოშობილა და, შესაბამისად, მოსარჩელე არ იყო უფლებამოსილი, სახელშეკრულებო ვალდებულების ფარგლებში, მოპასუხისაგან მოეთხოვა გაწეული სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურების ღირებულების – 7310.42 ლარის გადახდა. იმის გათვალისწინებით, რომ სს „ი-ა XXI–მა“ მოპასუხე „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს“ სადავო პერიოდში ისე გაუწია 7310.42 ლარის ღირებულების მომსახურება, რომ მასთან არ ქონია კანონით დადგენილი წერილობითი ფორმის დაცვით გაფორმებული მომსახურების გაწევის ხელშეკრულება, არსებობდა უსაფუძვლო გამდიდრების ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმების გამოყენების წინაპირობა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 976–ე მუხლის შესაბამისად, პირი, რომელმაც შეასრულა არარსებული ვალდებულება, უფლებამოსილი იყო შესრულები მიმღებისგან (ვითომ კრედიტორისაგან) მოეთხოვა ამ შესრულებით მიღებული გამდიდრების (ქონებრივი სიკეთის) უკან დაბრუნება. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ კანონით დადგენილი ფორმის დაუცველობის გამო, მხარეთა შორის სადავო პერიოდში სახელშეკრულებო ურთიერთობა არ წარმოშობილა და, შესაბამისად, მოსარჩელეს, ამ ურთიერთობიდან გამომდინარე, ვალდებულება არ შეუსრულებია, ფაქტობრივად, მოსარჩელემ მოპასუხის მიმართ არარსებული ვალდებულება შეასრულა იმგვარად, რომ სადავო პერიოდში კუთვნილი „საინფორმაციო ცენტრი – 09-ის“ მეშვეობით მოპასუხეს მის მფლობელობაში არსებული სატელეფონო ნომრების გამოყენებით გაეწია სატელეფონო-საინფორმაციო 7310,42 ლარის ღირებულების მომსახურება. ამ შესრულებით მოპასუხე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა, რაც გამოიხატა მასში, რომ მოპასუხემ მომსახურების ღირებულების ხარჯის დაზოგვით სადავო პერიოდის განმავლობაში მიიღო 7310,42 ლარის ღირებულების სატელეფონო–საინფორმაციო მომსახურება მოსარჩელისაგან, რომლის განხორციელების სახელშეკრულებო ვალდებულებაც მოსარჩელეს არ გააჩნდა, რის გამოც სს „ი-ა XXI“ უფლებამოსილი იყო, მოპასუხისაგან სატელეფონო-საინფორმაციო მომსახურების გაწევით დაზოგილი თანხის – 7310.42 ლარის უკან დაბრუნება მოეთხოვა. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ მოპასუხეს არც ერთი ინსტანციის სასამართლოში სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობა სადავოდ არ გაუხდია, შესაბამისად, სარჩელი სრულად დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტმა“, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთება არასრულია და მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, პალატამ გადაწყვეტილების გამოტანისას დაარღვია კანონი და უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით სწორად დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, რაც გამოიხატა შემდეგში: სააპელაციო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლით, რაც არასწორია, რადგანაც მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო, რომ მოპასუხე საჯარო დაწესებულება იყო და მის მიმართ მომსახურების გაწევა შესაბამისი პროცედურების დაცვით, წერილობით გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე იყო შესაძლებელი „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, არ დასტურდება. მოსარჩელემ 2008 წლის 15 აპრილს წერილობით აღიარა ზემოაღნიშნული და სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ ხელშეკრულების ფარგლებში 2010 წელს გაუწია მომსახურება უნივერსიტეტს. სხვა შემთხვევაში, ვინაიდან არ არსებობდა კანონით გათვალისწინებული ხელშეკრულება, რისი არსებობის აუცილებლობაც მომსახურების გამწევისათვის ცნობილი იყო, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობა. სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის უსაფუძვლო გამდიდრების ჭრილში განხილვის შემთხვევაშიც კი, საყურადღებოა ის ფაქტი, რომ მოსარჩელისათვის თავიდანვე ცნობილი იყო წერილობითი ხელშეკრულების გარეშე გაწეული რაიმე მომსახურების ანაზღაურება მოქმედ კანონმდებლობას ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 977-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სადავო ურთიერთობის რეგულირება სასამართლოს სამოქალაქო კოდექსის 328-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 59-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი, მე-2 მუხლების, ასევე მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტისა და ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე უნდა განეხორციელებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 იანვრის განჩინებით ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერისტეტის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 11 იანვარს N144 საგადახდო დავალებით გადახდილი 366 ლარის 70% – 256,2 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ააიპ „ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს“ (ს/N…) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 11 იანვარს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 366 ლარის 70% – 256,2 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: თ. თოდრია

პ. ქათამაძე