№ ას-1576-1479-2012 1 მარტი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ი.უ.ქ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – კ.ძ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ხელშეკრულების შეწყვეტა, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

კ.ძ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ი.უ.ქ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა მას და მოპასუხეს შორის 2007 წლის 17 თებერვალს №2/19 ხელშეკრულების შეწყვეტა და მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 149 800 აშშ დოლარის დაკისრება იმ საფუძვლით, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება მოპასუხემ არ შეასრულა, რის გამოც ხელშეკრულებიდან გასვლის შემთხვევაში მას უნდა დაუბრუნდეს გადახდილი თანხა, ასევე მოითხოვა, მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 149 800 აშშ დოლარის წლიური 10%-ის გადახდა 2007 წლის 3 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე იმ მოტივით, რომ საკრედიტო დაწესებულებაში აღნიშნული თანხის შეტანით იგი მიიღებდა წლიურად შეტანილი თანხის 10% სარგებელს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილებით კ.ძ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე კ.ძ-სა და მოპასუხე სს „ი.უ.ქ-ას“ შორის შეწყდა 2007 წლის 17 თებერვლის №2/19 ხელშეკრულება, სს „ი.უ.ქ-ას“, კ.ძ-ას სასარგებლოდ, დაეკისრა 149 800 აშშ დოლარის 9%-ს გადახდა წლიურად, გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტიდან მის სრულად აღსრულებამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 მარტის დამატებითი გადაწყვეტილებით კ.ძ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ი. უ. ქ-ას“, კ.ძ-ას სასარგებლოდ, დაეკისრა 149 800 აშშ დოლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება და ამავე სასამართლოს 2012 წლის 5 მარტის დამატებითი გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ი. უ. ქ-ამ“, მოითხოვა აღნიშნული გადაწყვეტილებების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ასევე კ.ძ-ამ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და გაუქმებულ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სს ,,ი.უ.ქ- ის’’, კ.ძ-ას სასარგებლოდ, 149 800 აშშ დოლარის წლიური 10%-ს გადახდის დაკისრება, 2007 წლის 3 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სს ,,ი.უ.ქ-ის’’ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, კ.ძ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნაწილობრივ გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილება (1.2. პუნქტი) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, სს ,,ი. უ. ქ-ას’’ კ.ძ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 149 800 აშშ დოლარის 10%-ის გადახდა წლიურად, სასამართლოში სარჩელის აღძვრის მომენტიდან - 2011 წლის 23 სექტემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, დანარჩენ ნაწილში გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 მარტის დამატებითი გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად, სს ,,ი.უ.ქ-ას’’ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა 7000 ლარის ოდენობით, მასვე, კ.ძ-ას სასარგებლოდ, დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 295,25 ლარის ანაზღაურება შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ საქმეზე დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2007 წლის 17 თებერვალს კ.ძ-სა და შპს „ი.უ.ქ-ას“ შორის დაიდო წინასწარი ხელშეკრულება საცხოვრებელი ბინის, მდებარე: თბილისში, ბ-ის მიმდებარედ, წ-ის გზატკეცილის სამხრეთით მშენებარე სახლი №8, პირველი სართული, ბინა №2, საერთო ფართით 149,8 კვადრატული მეტრი და ავტოსადგომის (ერთი ავტომანქანისათვის) ნასყიდობის შესახებ (ტ. I. ს.ფ. 13-17).

ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის მიხედვით, გამყიდველმა აიღო ვალდებულება აეშენებინა ქონება იმ მიზნით, რომ მყიდველისათვის მისი გადაცემის მომენტისათვის ის შესაბამისი ყოფილიყო ხელშეკრულებით განსაზღვრულ პირობებთან, ხოლო მყიდველმა იკისრა ვალდებულება, გამყიდველისათვის გადაეხადა წინამდებარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საზღაური და მიეღო ნაყიდი ქონება ხელშეკრულებით დადგენილი წესით.

ხელშეკრულების 3.1. პუნქტის თანახმად, გადასყიდი ქონების ღირებულება განისაზღვრა 149 800 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარით დღგ-ს ჩათვლით, გადახდის დღისთვის ეროვნული ბანკის არსებული კურსით.

ხელშეკრულების 4.2. პუნქტის მიხედვით, გამყიდველის მიერ მყიდველისთვის ქონების გადაცემა უნდა მომხდარიყო სამშენებლო სამუშაოების დამთავრებისთანავე, არაუგვიანეს 2009 წლის 1 ოქტომბრისა.

კ.ძ-ას განესაზღვრა შენატანის განხორციელების გრაფიკი და 2007 წლის 17 თებერვალს მან განახორციელა შენატანი მოპასუხის სასარგებლოდ 74 000 აშშ დოლარის, ხოლო ამავე წლის 28 თებერვალს _ 75 800 აშშ დოლარის ოდენობით (ტ. I. ს.ფ. 21, 22).

შპს „ი.უ.ქ-ამ“ დაარღვია 2007 წლის 17 თებერვალს მას და კ.ძ-ას შორის დადებული, საცხოვრებელი ბინის ნასყიდობის შესახებ წინასწარი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება - ქონება კ.ძ-ის გადაეცა სამშენებლო სამუშაოების დამთავრებისთანავე, არაუგვიანეს 2009 წლის 1 ოქტომბრისა (14.12.2011წ. სხდომის ოქმი, ტ. I. ს.ფ. 130).

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის 2007 წლის 28 ივნისის ბრძანებით განხორციელდა ცვლილებები შპს „ი.უ.ქ-ას’’ რეგისტრაციის მონაცემებში, კერძოდ, შეიცვალა ორგანიზაციულ სამართლებრივი ფორმა და ადრე არსებული შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება შეიცვალა სააქციო საზოგადოებად (ტ. I. ს.ფ. 48).

კ.ძ-ას სს „ი.უ.ქ-ის“ სარჩელის აღძვრამდე წერილობით არ მიუმართავს ხელშეკრულების მოშლისა და მის მიერ განხორციელებული ფულადი შენატანის დაბრუნების მოთხოვნით.

პალატამ მიიჩნია, რომ სს „ი.უ.ქ-ის“ სააპელაციო საჩივარი სამართლებრივად დაუსაბუთებელი იყო და არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ სამშენებლო სექტორში არსებული რეალური ვითარების გათვალისწინებით, მოსარჩელეს უნდა მოეთხოვოს ხელშეკრულებისადმი კანონიერი თმენის ვალდებულება. პალატის განმარტებით, აღნიშნული პოზიცია ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის ფუნდამენტურ პრინციპს – მხარეთა ნების ავტონომიის პრინციპს.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლებით და განსახილველ შემთხვევაში დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 629.1-ე მუხლზე და მოცემულ შემთხვევაში დადგენილად ჩათვალა, რომ სს „ი.უ.ქ-ამ“ დაარღვია 2007 წლის 17 თებერვლის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება - ქონება კ.ძ-ის გადაეცა სამშენებლო სამუშაოების დამთავრებისთანავე, არაუგვიანეს 2009 წლის 1 ოქტომბრისა.

სამოქალაქო კოდექსის 352.1-ე მუხლზე მითითებით პალატამ დაადგინა, რომ მოპასუხემ არ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება დათქმულ ვადაში, რის გამოც იგი ვალდებულია უკან დააბრუნოს მიღებული შესრულება 149 800 აშშ დოლარის ოდენობით, შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში გადაწყვეტილება დასაბუთებული იყო და არ არსებობდა ამ ნაწილში სს „ი.უ.ქ-ის“ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტ სს „ი.უ.ქ-ის“ პოზიცია 2012 წლის 5 მარტის დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმებასთან დაკავშირებით. აპელანტი მიიჩნევდა, რომ დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანა მოხდა საპროცესო ნორმების დარღვევით. აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანისას ისეთი პროცესუალური დარღვევები, რამაც საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა განაპირობა. აპელანტ სს „ი.უ.ქ-ის“ პოზიცია საპროცესო ხარჯების განაწილებასთან დაკავშირებით. პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა და მიუთითა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.1 მუხლის თანახმად, მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით და დამატებითი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, შეწყდა მოსარჩელე კ.ძ-სა და მოპასუხე სს „ი.უ.ქ-ას“ შორის 2007 წლის 17 თებერვლის №2/19 ხელშეკრულება; სს ,,ი.უ.ქ-ას’’ კ.ძ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 149 800 აშშ დოლარისა და ასევე, წლიურად, გადაწყვეტილების გამოტანის მომენტიდან მის სრულად აღსრულებამდე 149 800 აშშ დოლარის 9%-ს გადახდა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ სს ,,ი.უ.ქ-ას’’, მოსარჩელის სასარგებლოდ, მართებულად დაეკისრა პირველი ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი ბაჟის ანაზღაურება დაკმაყოფილებული მოთხოვნების პროპორციულად, კერძოდ, მისთვის დაკისრებული თანხის 3%-ის ოდენობით, მაგრამ არაუმეტეს 3000 ლარისა (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა’’ პუნქტისა და მე-3 ნაწილის ,,ა.ა’’ ქვეპუნქტის მიხედვით, სარჩელისათვის უნდა იქნეს გადახდილი ბაჟი დავის საგნის ღირებულების 3%-ის ოდენობით, მაგრამ არაუმეტეს 3000 ლარისა).

კ.ძ-ას სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით, პალატამ მიიჩნია, რომ იგი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 355-ე, 405.1-ე მუხლებით და კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ სასამართლოში სარჩელი აღძრა 2011 წლის 23 სექტემბერს, ხოლო სარჩელის აღძვრამდე მას წერილობით არ მიუმართავს ხელშეკრულების მოშლისა და მის მიერ განხორციელებული ფულადი შენატანის დაბრუნების მოთხოვნით, მიიჩნია, რომ სადავო ურთიერთობაში სახეზე იყო კრედიტორის მხრიდან როგორც დამატებითი ვადის განსაზღვრა, ასევე, - გაფრთხილება. შესაბამისად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მოსარჩელეს შეეძლო უარი ეთქვა ხელშეკრულებაზე სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით განსაზღვრული პირობების არსებობის გამო.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 352-ე, 394-ე, 411-ე, 412-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, მიუღებელ შემოსავალს წარმოადგენდა საბანკო დაწესებულებაში დეპოზიტების წლიური საპროცენტო განაკვეთი, რასაც კრედიტორი მიიღებდა ბრუნვაუნარიანი ობიექტის - ფულის, შეგროვებად ანაბარზე განთავსების შედეგად. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ვიდრე მხარეებს შორის არ წარმოშობილა დავა, არსებობს ვარაუდი, რომ მხარეებს აკმაყოფილებთ და მოქმედებენ მათ შორის არსებული ურთიერთობების პირობებში. მოცემულ შემთხვევაში, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა იმ პერიოდიდან, როდესაც მან სასამართლოში აღძრა სარჩელი ხელშეკრულების მოშლის მოთხოვნით, რაც ცხადყოდა. რომ ვალდებულების შესრულების ვადის დადგომის მიუხედავად, მოცემულ მომენტამდე (2011 წლის 23 სექტემბერი) იგი გამოთქვამდა მზაობას, მოპასუხისაგან მიეღო ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება საცხოვრებელი ბინისა და ავტოსადგომის გადაცემის თაობაზე. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ გადახდილი თანხის სანაცვლოდ მოპასუხისგან საკუთრებაში გადაცემოდა უძრავი ქონება, გამორიცხავდა, იმავდროულად, ნარდობის ხელშეკრულების ფარგლებში, გადახდილი თანხიდან სარგებლის მიღების მოლოდინს. ამრიგად, პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის სახით ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით უნდა დაკმაყოფილებულიყო არა 2007 წლის 17 თებერვლიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, არამედ სასამართლოში სარჩელის აღძვრის მომენტიდან - 2011 წლის 23 სექტემბრიდან (ხელშეკრულების მოშლიდან) გადაწყვეტილების აღსრულებამდე. ამასთან, საბანკო დაწესებულებაში დეპოზიტების წლიური საპროცენტო განაკვეთის მხედველობაში მიღებით, სს ,,ი.უ.ქ-ას’’ კ.ძ-ას სასარგებლოდ უნდა დაეკისრებოდა ხელშეკრულებით გადახდილი 149 800 აშშ დოლარის სხვაგვარად გამოყენების შედეგად მისაღები სარგებელი წლიური 10%-ის ოდენობით, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 10 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ი.უ. ქ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით: სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი და 316-ე მუხლის მეორე ნაწილი. კასატორის აზრით, არსებული რეალური მდგომარეობიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ სასამართლო დავის გარეშე რეჟიმის პირობებში „იბერია„ შეძლებს სახელშეკრულებო ვალდებულებების შესრულებას უახლოესი თვეების განმავლობაში, ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ სარჩელში მოთხოვნილი თანხის მისთვის დაკისრება გამოიწვევს არა მარტო მის გაკოტრებას, არამედ სხვა კლიენტებსაც მიადგებათ შეუქცევადი ზიანი, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, მოსარჩელეს უნდა შეზღუდვოდა არსებული ნასყიდობის ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლება და უნდა მოეთხოვოს ხელშეკრულებისადმი კანონიერი თმენის ვალდებულება. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე და 414-ე მუხლები და არასწორად დააკისრა მოპასუხეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, წლიური 10%-ის გადახდა სარჩელის აღძვრიდან მის აღსრულებამდე. პროცენტების გადახდა უნდა დაწყებულიყო არა გადაწყვეტილების გამოტანის დღიდან, არამედ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის მომენტიდან. სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებთ დადგენილი დანაწესები და არასწორად განმარტა ამავე კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, კერძოდ, 2012 წლის 5 მარტის დამატებითი გადაწყვეტილება მიღებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი და დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის განსაზღვრული 7-დღიანი ვადის დარღვევით და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის დანაწესის უხეში დარღვევით, ვინაიდან სს „ი. უ. ქ-ის“ სასამართლოს არ უცნობებია დამატებითი გადაწყვეტილების მისაღებად დანიშნული სასამართლო სხდომის შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 იანვრის განჩინებით სს „ი.უ.ქ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ი.უ.ქ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ი.უ.ქ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000) ლარის 70% – 5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1სს „ი.უ.ქ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ა. ქ-ის მიერ 2013 წლის 14 იანვარს №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000) ლარის 70% – 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე