№ას-42-40-2013 28 მარტი, 2013 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „კ. მ-ი“ (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი - დ. გ-ა, გ. ლ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „უ.+“ , ა. გ-ა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულება, ზიანის ანაზღაურება, იჯარით გადაცემული ქონების დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სს „კ. მ-მა“ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში შპს „უ.+-სა“ და ა. გ-ას მიმართ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულების შესრულების, ზიანის ანაზღაურებისა და იჯარით გადაცემული ქონების დაბრუნების მოთხოვნით.

მოსარჩელის განმარტებით, 2009 წლის 23 თებერვალს, მხარეთა შორის გაფორმდა ურთიერთანამშრომლობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, მოსარჩელე ვალდებული იყო, მოპასუხისათვის მიეწოდებინა 60 000 აშშ დოლარის ღირებულების მედიკამენტები, გადაეცა იჯარით სააფთიაქო ინვენტარი, ხოლო მოპასუხე ვალდებული იყო, ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 60 თვის განმავლობაში უზრუნველეყო აფთიაქის უწყვეტი მუშაობა, განეხორციელებინა შეკვეთები მხოლოდ მოსარჩელესთან. მოპასუხე შპს „უ.+-ის“ მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებაზე სოლიდარული პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა ა. გ-ას. მოპასუხეს იჯარით გადაეცა 20 000 აშშ დოლარის ღირებულების აფთიაქის ინვენტარი და 60 000 აშშ დოლარის ღირებულების მედიკამენტები. მოპასუხეს შეკვეთის საფუძველზე მიეწოდებოდა პროდუქცია აფთიაქის უწყვეტი ფუნქციონირებისათვის, როგორც მოსარჩელისაგან, ასევე მისი მითითებით შპს „ე. ფ-ან“. მიწოდებული მედიკამენტების ღირებულებიდან დარჩენილი 27 503,07 აშშ დოლარი, მხარეთა შეთანხმებით, უნდა გადახდილიყო გრაფიკის მიხედვით, 2014 წლის 30 იანვრამდე, საიდანაც მოპასუხეს დღეისათვის გადასახდელად დარჩენილი აქვს 27 045,65 აშშ დოლარი. 2011 წლის 4 აგვისტოს მოპასუხემ წერილობით მიმართა სს კ. „მ-ს“ ქვეყანაში არსებული ინფლაციის მაღალი დონის გამო, ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტის მოთხოვნით. მოპასუხის მიერ დასახელებული მიზეზი მოსარჩელემ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, ვინაიდან საქმიანობა არ იყო წამგებიანი. მუშაობის პერიოდში მიღებულ იქნა გარკვეული შემოსავლები, რის გამოც მოპასუხის შეეთავაზა საქმიანობის გაგრძელება ერთად ან მოსარჩელის მიერ დამოუკიდებლად. 2011 წლის ივლისიდან მოპასუხეს მედიკამენტები აღარ შეუკვეთია. აგვისტოში მან დაარღვია საიჯარო ქირის, ასევე მედიკამენტების ღირებულების გრაფიკით გათვალისწინებული თანხის გადახდის ვადაც. თანხა გადაიხადა მხოლოდ სექტემბერში თვეში. აფთიაქის ფართი და მასში განთავსებული მოსარჩელისაგან იჯარით აღებული ინვენტარი მოპასუხეს გადაცემული აქვს მესამე პირისათვის, მოსარჩელესთან შეთანხმების გარეშე, რაც, თავის მხრივ, ხელშეკრულებათა ვადაზე ადრე შეწყვეტისა და მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოპასუხისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველს წარმოადგენს. 2009 წლის 23 თებერვალს გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე განხორციელებული საქმიანობიდან, 2009 წლის აპრილიდან 2011 წლის 28 ივლისის ჩათვლით, მოპასუხემ შეიძინა მოსარჩელისაგან 27 4551,99 ლარის ღირებულების საქონელი, საიდანაც მიღებული საერთო მოგება შეადგენდა 1153 ლარს, ხოლო შპს „ე. ფ-ან“ ამავე პერიოდში შესყიდული 149 481 ლარის საქონლიდან ამონაგებმა თანხამ შეადგინა 8 473,23 ლარი, ე.ი საშუალოდ თვეში 313,82 ლარი, სულ მოსარჩელისათვის ერთობლივი საქმიანობიდან მიღებულმა ყოველთვიური მოგება შეადგენდა 1466,82 ლარს.

მოპასუხე შპს „უ.+“-ის წარმომადგენელმა სასამართლოს მოსამზადებელ სხდომაზე სარჩელს ცნო საიჯარო ქონების ნაწილის (კომპიუტერის სისტემური ბლოკის, კლავიატურის, მაუსი, მონიტორ „სამსუნგ 19-ის“, პრინტერ „ქენონ 2900-ის“, იუპიეს 600-ის) სს „კ. მ-ის“ დაბრუნების მოთხოვნის ნაწილში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით სს კ. „მ-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე შპს ,,უ.+-ს“ მოსარჩელე სს ,,კ. მ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 7 360 აშშ დოლარის გადახდა, ასევე დაევალა მოსარჩელისათვის საიჯარო ქონების ნაწილის, კომპიუტერის სისტემური ბლოკის, კლავიატურის, მაუსის, მონიტორ ,,19 სამსუნგის“, პრინტერ ,,ქენონ 2900-ისა“ და იუპიეს „600-ის“, გადაცემა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელემ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს კ. „მ-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.1 ქვეპუნქტი, მე-2 პუნქტი და ამ ნაწილებში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მოპასუხე შპს ,,უ.+-ს“ მოსარჩელე სს „კ. მ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 27 045.65 აშშ დოლარის გადახდა, შესაბამისად, შეიცვალა სახელმწოფო ბაჟის განაწილება, დანარჩენ ნაწილებში გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად სწორად შეაფასა იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სარჩელი იჯარით გადაცემული ნივთების ნაწილის დაბრუნების სანაცვლოდ, მოპასუხეებისათვის მათი ღირებულების - 16 100,44 ლარის სოლიდარულად დაკისრების შესახებ, კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიუთითა, რომ მოსარჩელეს იჯარით გადაცემული ამ ქონების უკან დაბრუნება არ მოუთხოვია. ამასთან, ქონების დაბრუნების სანაცვლოდ მათი ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნა ეფუძნებოდა მოსარჩელის მიერ მითითებულ იმ გარემოებას, რომ იჯარით გადაცემული ქონების შემდგომი გამოყენება შეუძლებელია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 564-მუხლზე, რომლის შესაბამისადაც, ნივთის ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამქირავებელი მოვალეა დაუბრუ.ს გამქირავებელს ნივთი იმ მდგომარეობაში, რომელშიც მისგან მიიღო, ნორმალური ცვეთის გათვალისწინებით, ან იმ მდგომარეობაში, რაც ხელშეკრულებით იყო განსაზღვრული. ამავე კოდექსის 573-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების შესაბამისად, გაქირავებული ნივთის შეცვლის ან გაუარესების გამო გამქირავებელს უფლება აქვს მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება. აღნიშნულ ნორმათა შინაარსიდან გამომდინარე, ხელშეკრულების შეწყვეტისას მეიჯარე უფლებამოსილია მოითხოვოს იჯარით გადაცემული ნივთები, ხოლო მოიჯარე ვალდებულია მეიჯარეს დაუბრუ.ს ნივთი იმ მდგომარეობაში, რომელშიც მისგან მიიღო. ამ ნივთების ნაცვლად მათი ღირებულების მოთხოვნაზე მეიჯარე უფლებამოსილი ხდება მხოლოდ მაშინ, თუკი იჯარით გადაცემულმა ნივთებმა ფიზიკურად შეწყვიტა არსებობა ან იმდენად დაკარგა საჭირო თვისებები, რომ მათი გამოყენება შეუძლებელია. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, იჯარით გადაცემული ქონების შემდგომი გამოყენების შეუძლებლობის ფაქტი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების საფუძველზე, მოსარჩელეს უნდა დაემტკიცებინა, რაც მან ვერ განახორციელა.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ ამ ნაწილში სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 567-ე მუხლი. პალატამ აღნიშნა, რომ საჩივრის ეს მითითება ეწინააღმდეგება თვით საჩივრის ავტორის პოზიციას, რომელიც იჯარით გადაცემული ნივთების მაგივრად ითხოვს მათ ღირებულებას. მითითებული ნორმით კი, დარეგულირებულია ის შემთხვევა, როდესაც დამქირავებელი უკან არ აბრუნებს დაქირავებულ ნივთს.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ასევე დასაბუთებულად ეთქვა უარი სს კ. „მ-ის“ სასარჩელო მოთხოვნას მოპასუხეების - შპს „უ.+-სა“ და ა. გ-ის 23.02.2009 წლის ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში მიუღებელი შემოსავლის 46 938,24 ლარის გადახდის დაკისრების შესახებ.

პალატის მითითებით, მოსარჩელის აღნიშნული მოთხოვნა ეფუძნება 2009 წლის 23 თებერვალს მხარეთა შორის გაფორმებულ ურთიერთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების პირობას, რომლის თანახმადაც, რომელიმე მხარის მიერ ხელშეკრულების ვადამდე ადრე დაუსაბუთებლად შეწყვეტის შემთხვევაში მეორე მხარე უფლებამოსილია, მოითხოვოს, ხოლო შემწყვეტი მხარე ვალდებულია, მეორე მხარეს გადაუხადოს კომპენსაცია ხელშეკრულების მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში მიუღებელი მოგების ოდენობით. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ეს წესი არ მოქმედებს მაშინ, როცა მოვალეს არ ეკისრება პასუხისმგებლობა ვალდებულების დარღვევისათვის. მოსარჩელის მითითებით, მის მიერ მოთხოვნილი თანხა წარმოადგენდა იმ მოგებას, რომელსაც იგი მიიღებდა 2009 წლის 23 თებერვლის ხელშეკრულება მოპასუხე მხარეს დაუსაბუთებლად რომ არ შეეწყვიტა და ამავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შეკვეთები განეხორციელებინა.

პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ სს კ. „მ-სა“ და შპს „უ.+ს“ შორის 2009 წლის 23 თებერვალს გაფორმებული ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მე-2 ჯგუფის აფთიაქის მოსაწყობად და საქმიანობის განსახორციელებლად სს კ. „მ-ი“ იჯარით გადასცემდა მას საჭირო ინვენტარს, ხოლო შპს „უ.+“ მხოლოდ მისგან შეისყიდდა მედიკამენტებს. ხელშეკრულებით შპს „უ.+-ს“ სს კ. „მ-ის“ მიმართ შეკვეთის განხორციელების ვალდებულება არ უკისრია. აღნიშნული ხელშეკრულებით შპს „უ.+-მა“ მხოლოდ იმის ვალდებულება იკისრა, რომ მედიკამენტების საჭიროების შემთხვევაში, პროდუქციას შეისყიდდა არა რომელიმე სხვა კომპანიისგან, არამედ, მხოლოდ სს კ. „მ-ან“ ან მისი მითითებით შპს „ე. ფ-ან“.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტიბრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისათვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. მითითებული ნორმის თანახმად, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, თუ რომელი უფლების განხორციელება წაერთვა მას შპს „უ.+“-ის მიერ წინარე ხელშეკრულების დარღვევით, რისი მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს ეკისრებოდა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მასალების გათვალისწინებით, არ დასტურდება შპს „უ.+-ის“ ბრალეულობა მომავალი პერიოდის საიჯარო ქირის მიუღებლობაში, რის გამოც სს კ. მ-ის“ სარჩელი მოპასუხეებისათვის მიუღებელი საიჯარო ქირის სახით 10 880 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრების შესახებ კანონიერად არ დაკმაყოფილდა. მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეწყდა მოპასუხისაგან დამოუკიდებლად, კერძოდ, იმ ფართის მესაკუთრემ, სადაც განთავსებული იყო აფთიაქი, 2011 წლის 20 აგვისტოდან აღარ მოისურვა შპს ,,უ. +-ან“ საიჯარო ურთიერთობის გაგრძელება. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ თითქოს მან არ იცოდა, რა ვადით ჰქონდა შპს ,,უ.+-ს“ იჯარის ხელშეკრულება გაფორმებული დადგენილია, რომ ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების 2.2.1 პუნქტის თანახმად, კომპანიისათვის ფართის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულების წარდგენის ვალდებულება ეკისრებოდა შპს ,,უ.+-ს“; ამდენად, შპს ,,უ.+” ვალდებული იყო სს ,,კ. მ-ის“ მოთხოვნის საფუძველზე წარედგინა მისთვის ფართის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულება, კონკრეტულად კი, 2009 წლის 20 თებერვალს მას და მერი გ-ას შორის გაფორმებული იჯარის ხელშეკრულება. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილი არ არის იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ სს ,,კ. მ-ის” მოთხოვნის მიუხედავად, შპს ,,უ.+-მა“ უარი განაცხადა მისთვის ფართის ფლობის დამადასტურებელი მტკიცებულების – 20.02.2009 წლის იჯარის ხელშეკრულების წარდგენაზე. სს ,,კ. მ-ის“ რისკი იყო ის, რომ მან, ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების 2.2.1 პუნქტის საფუძველზე, არ მოითხოვა შპს ,,უ.+ -ან“ ფართის ფლობის დამადასტურებელი ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია დაუსაბუთებლად მოსარჩელის არგუმენტი მოპასუხეთა სოლიდარულ ვალდებულებებთან დაკავშირებით. პალატა სრულად იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ ა. გ-ა არც ერთი ხელშეკრულების მხარეს არ წარმოადგენდა, რომლებზე მითითებითაც მოსარჩელე ცდილობდა ამ ფიზიკური პირის სოლიდარული პასუხისმგებლობის დასაბუთებას. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, სოლიდარული პასუხისმგებლობის საფუძველია თავდებობდა. სადავო ხელშეკრულება კი, თავდებობის ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებულ სავალდებულო პირობებს ვერ აკმაყოფილებს.

სამოქალაქო საქმეთა პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სრულად არ დაკმაყოფილდა სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხე შპს „უ.+-ის“ სს კ. „მ-ის“ სასარგებლოდ მიწოდებული პროდუქციის ღირებულების, 27 045,65 აშშ დოლარის, დაკისრების შესახებ შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. შესრულება შეიძლება გამოიხატოს მოქმედებისაგან თავის შეკავებაშიც. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილი განსაზღვრავს ვალდებულების წარმოშობის საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. მოცემულ შემთხვევაში, ვალდებულება წარმოშობილია მხარეთა შორის არსებული განვადებით ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან. მხარეები სადავოდ არ ხდიან, რომ ამ ურთიერთობის ფარგლებში შპს „უ.+-ს“ დავალიანება სს „კ. მ-ის“ მიმართ არის 27 045,65 აშშ დოლარი. სადავოდ არც ის გარემოება გამხდარა, რომ მათ შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობები მოშლილია. ამასთან, ხელშეკრულება მოიშალა მყიდველის ინიციატივით, კერძოდ, 2011 წლის 4 აგვისტოს შპს „უ.+-ის“ გენერალურმა დირექტორმა ა. გ-ამ წერილით მიმართა სს „მ-ს“ ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტის მოთხოვნით. ა. გ-ამ გამოთქვა მზადყოფნა დარჩენილი დავალიანების 2011 წლის 30 აგვისტომდე დაფარვის შესახებ. ამ გარემოებათა გათვალისწინებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის თანახმად, უნდა მოხდეს ორმხრივი რესტიტუცია და მხარეებმა უნდა დაუბრუ.ნ ერთმანეთს ის, რაც ხელშეკრულებით მიიღეს. ნასყიდობის საგნის სპეციფიკის გათვალისწინებით (მედიკამენტები), მისი ნატურით დაბრუნება შეუძლებელია, რის გამოც პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე შპს „უ.+-ს“ სს კ. „მ-ის“ სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს მიწოდებული პროდუქციის ღირებულების - 27 045,65 აშშ დოლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „მ-მა“ მისი ნაწილობრივ გაუქმებისა და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლო არასწორად დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სარჩელი იჯარით გაცემული ნივთების ნაწილის დაბრუნების სანაცვლოდ მოპასუხეებისათვის მათი ღირებულების 16100.44 ლარის სოლიდარულად დაკისრების შესახებ. შეფასების ნაწილში სასამართლო ეყრდნობა სამოქალაქო კოდექსის 564-ე მუხლს, რომლის შესაბამისად, ნივთის ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამქირავებელი მოვალეა დაუბრუ.ს გამქირავებელს ნივთი იმ მდგომარეობაში, რომელიც მისგან მიიღო, ნორმალური ცვეთის გათვალისწინებით, ან იმ მდგომარეობაში, რაც ხელშეკრულებით იყო განსაზღვრული. გაუგებარია, სასამართლოს მიერ შეფასების იმ ფაქტზე დაყრდნობა, რომ მოსარჩელეს იჯარით გადაცემული ქონების უკან დაბრუნება არ მოუთხოვია. ასეთი შეფასებით სასამართლო წინააღმდეგობაში მოდის თავის თავთან, კერძოდ: ზემოხსენებულ მუხლში არ წერია, რომ ქირავნობის შეწყვეტისას გამქირავებლის მოთხოვნის შემდგომ არის დამქირავებელი მოვალე დაუბრუ.ს მას ნივთი. სამართლებრივი ნორმა მკაფიოდ და ცალსახად განსაზღვრავს, რომ ნივთის დაბრუნების ვალდებულება ეკუთვნის დამქირავებელს ქირავნობის შეწყვეტისას.

კასატორის მითითებით, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ შპს „უ.+-ს“ და ა. გ-ას არ უნდა დაეკისროთ სს „მ-ის“ სასარგებლოდ მიუღებელი შემოსავალი 46938,24 ლარი. სოლიდარული ვალდებულება ხელშეკრულებითაა გათვალისწინებული, ასევე, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო, მოპასუხესა და მერი გ-ას შორის იჯარის ხელშეკრულების მხოლოდ 3 წლით გაფორმების თაობაზე. ასეთ შემთხვევაში, მოსარჩელე ინვესტიციას არ განახორციელებდა. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „კ. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის განხილვისას არ დაურღვევია საპროცესო კანონმდებლობა, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ განმარტებას და მიიჩნევს, რომ საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორმა გადაიხადა სახელწიფო ბაჟი 4041.10 ლარი, აღნიშნული თანხის 70%, რომელიც შეადგენს 2828.77 ლარს, უნდა დაუბრუნდეს კასატორს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „კ. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. სს „კ. მ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი ...) დაუბრუნდეს 09.01.2013 წლის N... საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 4041.10 ლარის, 70% - 2828.77 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე