საქმე №ას-1669-1565-2012 1 აპრილი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - თ. ხ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ. ვ-ე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება

დავის საგანი - უსაფუძვლო გამდიდრების გამო თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ხ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ვ-ის მიმართ მოპასუხისათვის 26500 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

თ. ხ-ემ 1999 წლის 15 ივნისს ე. ბ-ის მინდობილი პირის ჩ-ან შინაურული ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქN63-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/3 ნაწილი. აღნიშნული ქონება ირიცხება ე.ბ-ის სახელზე. შინაურული ხელშეკრულების პარალელურად მოსარჩელესა და ქონების მესაკუთრის წარმომადგენელს შორის სანოტარო ფორმის დაცვით გაფორმდა ქონების მინდობის ხელშეკრულება და თ.ხ-ეს გადაეცა ქონების განკარგვის უფლებამოსილება. გარიგებების დადების შემდეგ თ.ხ-ე საცხოვრებლად ოჯახთან ერთად გადავიდა შეძენილ სახლში, რომელიც საცხოვრებლად უვარგის მდგომარეობაში იყო და მოსარჩელემ ამ ქონების გაუმჯობესების მიზნით გაწია ხარჯი, დაახლოებით 26500 ლარი. თ. ხ-ის ცნობილი გახდა, რომ ქონება, რომელსაც ის ოჯახთან ერთად ფლობდა, 2010 წლის 3 დეკემბერს შეუძენია გ. ვ-ეს, რომელსაც მოსარჩელის მიმართ რაიმე პრეტენზია არ განუცხადებია. ქონების გასხვისების ფაქტის შეტყობის შემდგომ მოსარჩელემ შემძენს შესთავაზა მის მიერ ქონების გარემონტებისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

თანხის დაკისრების შესახებ წინამდებარე სარჩელზე გ. ვ-ე არ წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, საჭიროა მისი სათანადო მოპასუხით შეცვლა, უძრავი ქონების თავდაპირველი მესაკუთრის ბრალით საცხოვრებელ სახლში გაჩნდა ხანძარი და ე.ბ-ი ვალდებული იყო, აენაზღაურებინა ზიანი ამავე სახლის სხვა თანამესაკუთრეებისათვის, მოსარჩელემ და მისმა ოჯახმა მართლაც გაწიეს გარკვეული ხარჯები და აწარმოეს სარემონტო სამუშაოები ე.ბ-ის თანხმობით, ხოლო ერთ-ერთმა თანამესაკუთრე ლ.რ-ამ სასამართლოს მეშვეობით ე.ბ-ს დააკისრა ხანძრით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. გადაწყვეტილების აღსრულების ეტაპზე, აღმასრულებლის 2003 წლის 11 აპრილის განკარგულებით ე.ბ-ის კუთვნილი ფართი აღირიცხა ლ.რ-ას საკუთრებად, სწორედ ამ უკანასკნელის მინდობილი პირისაგან იქნა შეძენილი უძრავი ქონება მოპასუხის მიერ და დღეს საჯარო რეესტრში ქონება გ.ვ-ის საკუთრებად ირიცხება. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სარჩელში მითითებული თანხის დაბრუნება, მოპასუხის მტკიცებით, უნდა დაკისრებოდა ე.ბ-ს, ამასთანავე, სარჩელზე დართული აუდიტორული დასკვნა ქონების სარემონტო სამუშაოების თაობაზე გაწეული თანხის ოდენობასთან დაკავშირებით, შედგენილია 2006 წლის 23 ოქტომბერს, რაც მიუთითებს მოსარჩელის ინფორმირებულობაზე ქონების ლ. რ-ას საკუთრებად რეგისტრაციის, ასევე სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილებით თ. ხ-ის სარჩელი გ. ვ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდა, გ. ვ-ეს თ. ხ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 26500 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ვ-ემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. ვ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 25 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო 74,20 კვ.მ ფართი მდებარეობს ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ№63-ში მდებარე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე, რომელიც 2003 წლამდე რეგისტრირებული იყო ე. ბ-ის საკუთრებად. საცხოვრებელ ფართში 1997 წლის 25 მარტს გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც დაზიანდა, როგორც ე. ბ-ის საკუთრებაში არსებული ფართი, ასევე ზიანი მიადგა ამავე სახლში მცხოვრებ სხვა მეზობლებსაც. მოწმეების: ლ.ბ-სა და ე. ჩ-ის განმარტებებით, ასევე საქმეში წარმოდგენილი 1999 წლის 16 ივნისის მინდობილობისა და ხელწერილით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1999 წელს სადავო ფართი გადავიდა თ. ხ-ის მფლობელობაში. თ. ხ-სა და ე. ბ-ის მინდობილ პირებს შორის შედგა მარტივი წერილობითი შეთანხმება, რომლის თანახმადაც თ. ხ-ემ 1999 წლის 15 ივნისს, ე. ბ-ის წარმომადგენლებს სადავო ბინის შეძენის სანაცვლოდ გადაუხადა 3000 აშშ დოლარი. 1999 წლის 15 ივნისს, ე. ბ-ის მინდობილმა პირმა, ე. ჩ-ემ თ. ხ-ის სახელზე გასცა სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობა, რომლის თანახმადაც თ. ხ-ეს ეძლეოდა სადავო ფართის გასხვისების უფლება. ნასყიდობის ხელშეკრულება ე. ბ-სა და თ. ხ-ეს შორის, კანონით დადგენილი წესით არ გაფორმებულა და ისე გავიდა თ. ხ-ის სახელზე გაცემული მინდობილობის ვადა, რომ თ. ხ-ემ ვერ შეძლო საჯარო რეესტრში ფართის მის სახელზე რეგისტრაცია. სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელემ განმარტა, რომ სადავო საცხოვრებელ ფართში სარემონტო სამუშაოები ჩატარდა ე. ბ-ან გარიგების დადების შემდეგ 1999-2000 წლებში. ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ.№63-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე წლების განმავლობაში ცხოვრობდა და დღემდე ცხოვრობს მოპასუხე გ. ვ-ე ოჯახთან ერთად. ამავე ფართის მომიჯნავედ ცხოვრობდა ლ. რ-ა. 1997 წლის 25 მარტს მომხდარი ხანძრის შედეგად ე. ბ-ის საცხოვრებელ ფართთან ერთად დაზიანდა მისი საცხოვრებელი ფართიც, რის გამოც იგი ე. ბ-ს შეედავა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ლ. რ-ას მოთხოვნა და ე. ბ-ს მის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის - 15412 ლარის ანაზღაურება. სააღსრულებო ბიუროს სასამართლო აღმასრულებლის 2003 წლის 11 აპრილის განკარგულებით დგინდება, რომ 2003 წლისათვის საჯარო რეესტრის მონაცემებით სადავო ფართი კვლავ ირიცხებოდა ე. ბ-ის საკუთრებაში, ზიანის ანაზღაურების მიზნით, ლ.რ-ას სასარგებლოდ ე. ბ-ის დაკისრებული 15412 ლარის გადახდის მიზნით, აღსრულება მიქცეულ იქნა სადავო ფართზე და ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ№63-ში მდებარე 74,20 კვ.მ ფართი, სააღსრულებო ბიუროს 2003 წლის 11 აპრილის განკარგულებით ნატურით გადაეცა კრედიტორ ლ. რ-ას 7000 ლარად. 2010 წლის 3 დეკემბერს, ლ.რ-ას ნდობით აღჭურვილ პირს, გ. შ-სა და გ. ვ-ეს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ№63-ში მდებარე 74,20 კვმ ფართი 25000 ლარის გადახდის სანაცვლოდ აღირიცხა გ. ვ-ის საკუთრებაში. საქმეში წარმოდგენილი შპს „ეკონომიკა აუდიტის“ 2006 წლის 23 ოქტომბრის №104 დასკვნის თანახმად, ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ№63-ში მდებარე 98 კვ.მ ფართის კეთილმოწყობაზე გაწეულმა ხარჯმა შეადგინა 26500 ლარი.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 987-ე მუხლით, 979-ე მუხლის პირველი, მე-2 და მე-3 ნაწილებით და განმარტა შემდეგი: მითითებული ნორმების მთავარი დებულება ისაა, რომ სხვა პირის ქონებაზე გაწეული ხარჯები უნდა ანაზღაურდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირი გამდიდრდა. თუ გამდიდრების ფაქტი სახეზე არაა, მაშინ მარტო ხარჯების გაწევა არ წარმოშობს კონდიქციურ ვალდებულებას. გამდიდრების ფაქტი უნდა განისაზღვროს იმ მომენტისათვის, როცა მოვალეს უბრუნდება თავისი ნივთი. ამ დროს უნდა გაირკვეს, რა სახით იყო ნივთი გადაცემული და რა სახით ბრუნდება იგი უკან. ასეთ შემთხვევაში, რეალურად ჩანს გამდიდრების ხარისხი. სასამართლოს შეფასებით, განსახილველ შემთხვევაში, გ.ვ-ის გამდიდრების ფაქტის დასადგენად, აუცილებელია, გაირკვეს, ბინის რემონტისათვის თ. ხ-ის მიერ 1999-2000 წლებში გაწეული ხარჯების გამო, არსებობდა თუ არა გამყიდველ ლ.რ-ას გამდიდრების ფაქტი და ლ.რ-ან სადავო უძრავი ქონების შეძენამ გამოიწვია თუ არა გ.ვ-ის უსაფუძვლო გამდიდრება. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, მე-5 მუხლებზე, 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 103-ე, 105-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 75-ე მუხლის მე-6 პუნქტისა და 77-ე მუხლის 2003 წლის 11 აპრილის მდგომარეობით მოქმედი რედაქციის შესაბამისად განსაზღვრული იყო შემდეგი: თუ მეორე აუქციონზედაც არ მოხდა ნივთის რეალიზაცია, კრედიტორის წერილობითი განცხადების საფუძველზე ნივთი შეიძლება გადაეცეს კრედიტორს ნატურით. ნივთის ნატურით გადაცემისას მისი ფასი განისაზღვრება აღსრულების პროცესში დადგენილი ნივთის საბაზრო ღირებულებით. სასამართლოს მითითებით, სააღსრულებო ბიუროს 2003 წლის 11 აპრილის განკარგულებით სადავო უძრავი ქონება, ე. ბ-ის დაკისრებული 15412 ლარის გადახდის მიზნით, სასამართლო აღმასრულებლის მიერ ნატურით გადაეცა კრედიტორ ლ. რ-ას, როგორც 7000 ლარად ღირებული ქონება. ამ ქონების ლ. რ-ის გადაცემას გააჩნდა სამართლებრივი საფუძველი. სადავო ქონების ლ. რ-ის ნატურით გადაცემისას თ.ხ-ის მიერ უკვე განხორციელებული იყო ის სარემონტო სამუშაოები, რომლის ანაზღაურებასაც სარჩელით მოითხოვდა მხარე. იმის გათვალისწინებით, რომ ნატურით გადაცემისას ქონების საბაზრო ღირებულება უფრო ნაკლები იყო (7000 ლარი), ვიდრე ე. ბ-ან ეკუთვნოდა ლ. რ-ას (15412 ლარი), სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ ქონების გადაცემას და თ.ხ-ის მიერ ხარჯების გაწევას ლ. რ-ას გამდიდრება არ მოჰყოლია. 2010 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას, ლ. რ-ას საკუთრებაში რიცხული საცხოვრებელი ბინა ისეთივე მდგომარეობაში იყო, როგორიც 2003 წელს და ამ ქონების შეძენის მიზნით, გ. ვ-ემ გადაიხადა 25000 ლარი. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების მიზანია, გაათანაბროს ისეთი ქონებრივი მოძრაობა, რომელიც სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მოხდა, ისე, რომ არსებული ქონებრივი მდგომარეობა კეთილსინდისიერების პრინციპის დებულებებთან შესაბამისობაში იყოს. ვინაიდან გ. ვ-ის უძრავი ქონების გადაცემისას ადგილი ჰქონდა სამართლებრივ საფუძველს - ნასყიდობის ურთიერთობას, ამასთან თ.ხ-ის მიერ სარემონტო სამუშაოების განხორციელება წინ უსწრებდა ამ ქონებაზე გ.ვ-ის საკუთრების უფლების წარმოშობას, სასამართლომ ჩათვალა, რომ არ არსებობს სამოქალაქო კოდექსის 981-ე მუხლებით გათვალისწინებული საფუძველი, რაც გამორიცხავდა სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. სასამართლოს განმარტებით, თ.ხ-ის მიერ გაწეული ხარჯები, მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოშობდა გ. ვ-ის მიმართ კონდიქციურ ვალდებულებას, თუკი ხარჯები გაწეული იქნებოდა გ.ვ-ის საკუთრებაში ქონების აღრიცხვის შემდგომ, შესაბამისად, არ იქნა გაზიარებული თ.ხ-ის მოსაზრება, რომ საქმეში წარმოდგენილი შპს „ეკონომიკა აუდიტის“ 2006 წლის 23 ოქტომბრის №104 დასკვნა წარმოადგენდა საკმარის მტკიცებულებას გ.ვ-ის უსაფუძვლო გამდიდრების ფაქტის დასადასტურებლად. სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნულ დასკვნაში მითითებულია ქ.ბათუმში, გ. ბ-ის ქ№63-ში მდებარე 98 კვ. მეტრის კეთილმოწყობაზე გაწეული ხარჯების ოდენობა 2006 წლის მდგომარეობით, დასკვნა არ შეიცავდა მონაცემს გ. ვ-ის მიერ შეძენილ 74,20 კვ.მ ფართზე გაწეული სარემონტო სამუშაოებისა და ამ ფართის საბაზრო ღირებულების შესახებ. ასეთის არსებობის შემთხვევაშიც კი, გ.ვ-ე ვერ ჩაითვლება თ.ხ-ის მიერ გაწეული ხარჯებით გამდიდრებულ პირად, ვინაიდან სადავო უძრავი ქონება ნამდვილი გარიგების საფუძველზე შეიძინა ლ.რ-ან, რომელიც თ. ხ-ან უსაფუძვლო გამდიდრებიდან წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობაში არ იმყოფებოდა.

არ იქნა გაზიარებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა სარჩელის საფუძვლიანობის თაობაზე, რადგანაც, ის ფაქტი, რომ თ. ხ-ის მიერ რემონტის ჩატარების თაობაზე თავიდანვე ცნობილი იყო მოპასუხისათვის და რომ 2010 წლიდან, მოპასუხის სახელზე ბინის აღრიცხვის დროიდან არ უცნობებია ბინის მესაკუთრის შეცვლის თაობაზე და მხოლოდ ამჟამად ითხოვს მოსარჩელის გამოსახლებას სადავო ბინიდან, არ წარმოადგენდა გ. ვ-ის უსაფუძვლო გამდიდრების დამადასტურებელ ფაქტებს და მისთვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 26500 ლარის დაკისრების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ხ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება იურიდიული თვალსაზრისით საკმარისად არ არის დასაბუთებული და უნდა გაუქმდეს, რადგანაც პალატამ მოპასუხის უსაფუძვლოდ გამდიდრების ფაქტის დასადგენად აღნიშნა, რომ საჭირო იყო 1999-2000 წლებში გაწეული სარემონტო ხარჯების შედეგად დადგენილიყო გამყიდველ ლარისა რ-ას უსაფუძვლო გამდიდრება და ამის შედეგად გ. ვ-ის გამდიდრება, აღნიშნულის გამო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 979-ე მუხლის პირველ, მე-2 და მე-3 ნაწილებზე, თუმცა არასწორად განმარტა კანონი. სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ ქონება ლ.რ-ას გადაეცა მის სასარგებლოდ დაკისრებულ თანხაზე ნაკლები ღირებულების, ქონების საბაზრო ღირებულების გათვალისწინებით, თუმცა ყოველგვარი სამართლებრივი დასაბუთების გარეშე არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ თ.ხ-ემ ამ ქონების გარემონტებისათვის გაწია ხარჯი 26500 ლარის ოდენობით. საყურადღებოა, რომ ეს ხარჯი გაწეულია იმ დროს, როდესაც ქონება ჯერ კიდევ ე.ბ-ის საკუთრებად ირიცხებოდა და ლ.რ-სა და გ. ვ-ეს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული არ ყოფილა. პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნასყიდობის საგნის შეძენისათვის მოპასუხემ ლ.რ-ას გადაუხადა 25000 ლარი, ამასთან, სასამართლომ კვლავ არ გაითვალისწინა მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯების ოდენობა. სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აუდიტორული დასკვნა, როგორც მტკიცებულება იმ საფუძვლით, რომ დასკვნაში გადმოცემული იყო 2006 წელს არსებული ვითარება, ისე, რომ მხედველობაში არ მიიღო მოპასუხესა და ლ.რ-ას შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დრო - 2010 წლის 3 დეკემბერი, რაც გამორიცხავდა შეცვლილი გარემოებებისადმი მტკიცებულების მისადაგებას. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, ერთი მხრივ, ლ. რ-ას, ხოლო, მეორე მხრივ, გ. ვ-ის უსაფუძვლოდ გაუმდიდრებლობის ფაქტი. ზემოაღნიშნულით კი, დასტურდება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლისმე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული სამართლის ნორმის დარღვევა, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული წინაპირობაა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 თებერვლის განჩინებით თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. ხ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 28 იანვარს ვ. ლ-ას მიერ N1საგადახდო დავალებით გადახდილი 800 ლარისა და ვ.ლ-ას მიერვე 2013 წლის 18 თებერვალს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 525 ლარის, სულ 1325 ლარის 70% – 927,5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ თ. ხ-ეს (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით 2013 წლის 28 იანვარს ვ. ლ-ას მიერ N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 800 ლ. და ვ.ლ-ას მიერვე 2013 წლის 18 თებერვალს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 525 ლარის, სულ 1325 ლარის 70% – 927,5 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე