№ას-171-164-2013 23 აპრილი, 2013 წელი

. ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ა.“ (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი - ი. ჩ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ი. ტ. ს.ი.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – საზოგადოების პარტნიორის გარიცხვა და გარიცხული პარტნიორის წილის გადანაწილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 4 დეკემბერს შპს „ა-მა“ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქლალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა, შპს „ი. ტ. ლ-ს“ საზოგადოებიდან გარიცხვისა და სამეწარმეო რეესტრში შესაბამისი ცვლილებების რეგისტრაციის მოთხოვნით.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ შპს „ა.“ 1996 წელის 18 იანვარს დაფუძნდა. მოგვიანებით, საზოგადოების საწესდებო კაპიტალში წილები შემდეგნაირად გადანაწილდა: „ი. ტ. ს. ი.“ გახდა საწესდებო კაპიტალის 85%-ის მფლობელი, ხოლო შპს “მ. ტ. კ.“ - 15%-ის. 2007 წლის 28 ნოემბერს შპს „ა.ს“ პარტნიორთა კრებაზე მიღებული იქნა გადაწყვეტილება „ი. ტ. ლ“-ს საზოგადოების პარტიორებიდან გარიცხვის შესახებ, საზოგადოებას კრების გადაწყვეტილების რეალიზაციის მიზნით სასამართლოსათვის მიმართვა დაევალა.

მოსარჩელის მტკიცებით, შპს „ა.ს“ წესდების მე-7 მუხლის თანახმად, პარტნიორებს ეკრძალებათ საზოგადოების საზიანო ქმედებების განხორციელება. მოპასუხე კი, კ-ის საწინააღმდეგო საქმიანობას ეწევა, კერძოდ, მან მმართველობის სრული უზურპაცია მოახდინა, ქართულ მხარეს თავს მოახვია წესდების კაბალური პირობები, მისი ერთპიროვნული მართვის შედეგად საზოგადოება ფინანსურ ზარალს განიცდიდა, გარდა ამისა, იგი არაერთ დავას აწარმოებდა საზოგადოების მიმართ, რითაც არამარტო ქონებრივი ზიანი მიაყენა მას, არამედ მისი დემორალიზაციაც მოახდინა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „ა.ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. შპს „ა-ის“ კაპიტალის 85%-ს „ი. ტ. ი.“ ფლობდა, ხოლო 15%-ს – შპს „მ. ტ. კ.“;

2. შპს „ა-ის“ პარტნიორთა 2007 წლის 28 ნოემბრის კრებაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება „ი. ტ. ი.ს“ საზოგადოებიდან გარიცხვისა და მისი წილის დარჩენილ პარტნიორზე განაწილების შესახებ. პარტნიორის საზოგადოებიდან გარიცხვის მოტივაცია იყო შემდეგი: შპს „მ.ა ტ. კ-ის“ საზოგადოების მართვისაგან ჩამოშორება, წარუმატებელი სამეურნეო საქმიანობა, შპს „ა-ის“ მიმართ დავის ხელოვნურად წამოწყება, სისხლის სამართლის საქმის აღძვრა საზოგადოების ხელმძღვანელების წინააღმდეგ;

3. შპს „ი. ტ. ი.ს“ მიერ აღძრულ სარჩელზე მოპასუხეები შპს “მ. ტ. კ.“ და შპს „ა.“ იყვნენ;

4. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიები დეპარტამენტის ქ. თბილისის მთავარ სამმართველოში სისხლის სამართლის კოდექსის 182-ე მუხლით გათვალისწინებულ დანაშაულზე შპს „მ. ტ. კ-ისა“ და შპს „ა-ის“ ხელმძღვანელთა წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმეზე წინასწარი გამოძიება მიმდინარეობდა;

5. შპს „ა-ის“ გენერალური დირექტორის ინფორმაციით, საწარმოს აკუმულირებული ზარალის ოდენობამ 2004 წლის 1 იანვრის მდგომარეობთ 7 437 659 ლარი შეადგინა.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „ა-მა“ ვერ წარადგინა ზიანის მიყენების ფაქტის, ან ამ ზიანის მოპასუხის ქმედებით დადგომის დამადასტურებელი საკმარისი მტკიცებულებები. რაც შეეხება სარჩელში მითითებულ დანარჩენ გარემოებებს (საწარმოს მართვის უზურპაცია, წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების ჩამორთმევა და ა.შ.), აღნიშნული საზოგადოებიდან პარტნიორის გარიცხვის კანონიერ საფუძველს არ წარმოადგენდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება შპს „ა-ის“ წარმომადგენელმა ა. თ-მა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მისი გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 1 ოქტომბრის განჩინებით შპს ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ დასაბუთებას, აგრეთვე დამატებით აღნიშნა, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ კანონი პარტნიორის საზოგადოებიდან გარიცხვის მხოლოდ ერთ საფუძველს ითვალისწინებს, რომელიც ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტითაა დადგენილი, მოცემულ შემთხვევაში კი, მოპასუხის საზოგადოებიდან გარიცხვა ამ საფუძვლით არ მომხდარა.

აღნიშნული განჩინება შპს „ა-ის“ წარმომადგენელმა ა. თ-მა საკასაციო წესით გაასაჩივრა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ივლისის განჩინებით შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით შპს „ა-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. შპს „ა-ის“ სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერიდან დგინება, რომ საზოგადოების კაპიტალის 85%-ის მფლობელ პარტნიორს წარმოადგენდა მოპასუხე „ი. ტ. ი.“, ხოლო 15%-ს ფლობდა შპს „მ. ტ. კ“;

2. შპს „ა-ის“ პარტნიორთა 2007 წლის 28 ნოემბრის კრებაზე, შპს „მ. ტ. კ-ის“ მონაწილეობით, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შპს „ა-ის“ დამფუძნებელთა რიგებიდან საზოგადოების პარტნიორის „ი. ტ. ს. ი-ის“ (ახალი სახელწოდება „ი. ტ. ლ“) გარიცხვის, გარიცხული პარტნიორის წილის 85%-ის კომპანიის დარჩენილ პარტნიორზე განაწილებისა და შესაბამისად, საზოგადოების კაპიტალში შპს „მ. ტ. კ-ის“ წილის 100%-ის ოდენობით განსაზღვრის თაობაზე. საზოგადოების პარტნიორებიდან მოპასუხის გარიცხვის მოტივაცია იყო შემდეგი: შპს „მ. ტ. კ-ის“ გამოთიშვა საზოგადოების მართვისგან, წარუმატებელი სამეურნეო საქმიანობა, ხელოვნურად _ დავის წამოწყება „ა-ის“ წინააღმდეგ და საწარმოს დემორალიზაცია. სისხლის სამართლის საქმის აღძვრა „ა-ისა“ და შპს „მ. ტ. კ-ის“ ხელმძღვანელის წინააღმდეგ;

3. შპს „ა-ისთვის“ შპს „ი. ტ. ს. ი.ს“ მიერ 7 437 659 ლარი ზიანის მიყენების ფაქტი საქმის მასალებით არ დასტურდება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ შპს „ა-ს“ მოპასუხე შპს „ი. ტ. ს. ი-ს“ ბრალეული ქმედებით მიადგა 7 437 659 ლარი ზიანი, ეკისრება მოსარჩელე მხარეს, ვინაიდან სარჩელი საზოგადოებიდან პარტნიორის გარიცხვის თაობაზე სწორედ დასახელებულ გარემოებას ეფუძნება. შპს „ა-ის“ მტკიცება კი, შემოიფარგლა მხოლოდ სიტყვიერი განმარტებითა და მითითებით იმაზე, რომ შპს „ა-ში“ შპს „ი. ტ. ს. ი-ს“ ფაქტობრივად ერთპიროვნული მართვის პერიოდში საწარმო ჩავარდა უმძიმეს ფინანსურ მდგომარეობაში; კომპანიის აკუმულირებული ზარალის ოდენობა 2007 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით თითქმის 8 მლნ. ლარით განისაზღვრა, რაც მოპასუხის სრულიად წარუმატებელი სამეურნეო და საფინანსო საქმიანობის შედეგია. იმის გათვალისწინებით, რომ არ არსებობს მოსარჩელის სიტყვიერი განმარტების დამადასტურებელი მტკიცებულება, სიტყვიერი განმარტებანი კი სადავო გარემოებაზე სათანადო მტკიცებულებად ვერ იქნება მიჩნეული, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „ა-ის“ პრეტენზია იმაზე, რომ მოპასუხის ბრალეული ქმედებით მიადგა ზიანი 7 437 659 ლარი, დაუსაბუთებელია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს „ი. ტ. ს. ი-ს“ მიერ საზოგადოებისა ან/და მისი ხელმძღვანელის მიმართ წარმოებული სამოქალაქო და სისხლის სამართლის საქმეების გამო შპს „ა-ის“ მიადგა ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პარტნიორის მიერ სასამართლოსთვის მიმართვა თავისი უფლების ან კანონით გათვალისწინებული ინტერესების დასაცავად, არ შეიძლება საზოგადოების საწინააღმდეგო ქმედებად იქნეს მიჩნეული. მით უფრო, როგორც მხარეთა ახსნა-განმარტებებიდან ირკვევა, შპს „ი. ტ. ს. ი-ს“ ხელმძღვანელის მიერ აღძრული სისხლის სამართლის საქმეზე გამოძიება კვლავაც მიმდინარეობს და არ გარკვეულა, მოპასუხის სადავოდ გამხდარი ქმედება შეიცავდა თუ არა დანაშაულის ნიშნებს. რაც შეეხება სამოქალაქო დავას, რომელიც მხარეთა შორის 2004 წელს აღიძრა, იგი არ დაკმაყოფილდა არა უსაფუძვლობის გამო, არამედ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო. რეალურად იქ, ისევე როგორც სხვა საქმეებში, ერთმანეთს ედავებოდნენ პარტნიორები: 85% მქონე შპს „ი. ტ. ს. ი“ და 15% მქონე შპს „მ. ტ. კ“; ამრიგად, მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა, რომ 85% მქონე შპს „ი. ტ. ს. ი-ის“ მიზანი იყო არა საკუთარი უფლებების დაცვა სასამართლო ან საგამოძიებო ორგანოების მეშვეობით, არამედ უფლების ბოროტად გამოყენება მიმართული საზოგადოებისათვის ზიანის მიყენებისაკენ.

რაც შეეხება მოპასუხის მიერ საზოგადოების მართვის უზურპაციას, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მხარეთა უფლება-მოვალეობები გამომდინარეობს სამოქალაქო სამართალში აღიარებული სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპიდან, რომელმაც ნორმატიული ასახვა ჰპოვა სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველ ნაწილში, კერძოდ, კერძო სამართლის სუბიექტებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ დადონ ისეთი ხელშეკრულებები, რომლებიც კანონით გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მიხედვით, პარტნიორები დებენ შეთანხმებას (წესდებას), რომლის საფუძველზედაც წესრიგდება საწარმოს საქმიანობასთან ან/და პარტნიორების ურთიერთობებთან დაკავშირებული საკითხები. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მხარეთა თავისუფალი ნების პირობებში შეთანხმებული უფლება-მოვალეობები, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას ერთ-ერთი პარტნიორის მიერ საზოგადოების მართვის უზურპაციად; ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დღეის მდგომარეობით (რამდენიმე წელია), მოსარჩელე შპს „ა-ის“ სასარგებლოდ წესდებაში განხორციელებულია შესაბამისი ცვლილებები.

სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია ასევე აპელანტის მოსაზრება მოპასუხის მიერ კონკურენტი საწარმოს შექმნის შესახებ. სასამართლოს მითითებით, ის გარემოება, რომ მოპასუხე, როგორც „მ-ის“ შვილობილი საწარმო, ფლობს საკონტროლო წილს შპს „მ-ში“, არ წარმოადგენს შპს „ი. ტ. ს. ი-ს“ საზოგადოებიდან გარიცხვის საფუძველს. საქმის მასალებით არ დგინდება, თუ როდის დაფუძნდა შპს „მ.“, რა საქმიანობას ეწევა იგი, რა ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით შეიძლება განხილულ იქნეს იგი კონკურენტად, ადგილი ჰქონდა თუ არა რეალური კონკურენციას, კონკრეტულად რაში გამოიხატა ზიანი, რაც სამოქალაქო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს „ა-ის“ წარმომადგენელმა ი. ჩ-ძემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა მისი გაუქმებისა და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით. საკასაციო საჩივარი შემდეგ ფაქტობრივ-სამართლებრივ წანამძღვრებს ეფუძნება:

1. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საზოგადოების წესდება სხვა წესებს არ შეიცავს, მაშინ პარტნიორთა კრება იღებს გადაწყვეტილებას ყველა საკითხზე. შპს „ა-ის“ წესდების მე-7 მუხლის მიხედვით, პარტნიორებს კეთილსინდისიერი კომერსანტის წესების შესაბამისად, არაფერი არ უნდა გაეკეთებინათ ისეთი, რაც საზოგადოებისთვის ზიანის მომტანი იქნებოდა. მათ შეძლებისდაგვარად და ყველა ძალისხმევით უნდა დაეცვათ საზოგადოება საზიანო ხელყოფისაგან. ამ პუნქტის დარღვევისთვის პარტნიორი პასუხისმგებელი იყო სხვა პარტნიორთა წინაშე. საზოგადოების პარტნიორთა კრება უფლებამოსილი იყო განეხილა პარტნიორის პასუხისმგებლობის საკითხი და მიეღო გადაწყვეტილება საზოგადოების ზიანის მომტანი მდგომარეობის აღმოფხვრის შესახებ, მათ შორის, იმ პარტნიორის გამორიცხვის თაობაზე, რომლის ქმედებათა შედეგად საზოგადოებას მიადგა ან ადგებოდა ზიანი. გარიცხვის შემთხვევაში, გარიცხულ პარტნიორს გადაეხდევინებოდა ფულადი კომპენსაცია საწესდებო კაპიტალში მისი შენატანის არსებული ღირებულებისა და მიყენებული ზიანის პროპორციულად, პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებით. სააპელაციო სასამართლოს კი, მითითებული დებულებები არ შეუფასებია;

2. ქვემდგომმა სასამართლოებმა სათანადოდ არ გამოიკვლიეს და შეაფასეს დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოებები;

3. „ინტერნეშენალ ტ. ს. ი-მა“ უსაფუძვლოდ დაადანაშაულა “მ. ტ. კ.“ სისხლის სამართლის დანაშაულის ჩადენაში და ფინანსურ პოლიციას როგორც საკუთარი პარტნიორის, ისე ერთობლივი საწარმოს წინააღმდეგ განცხადებით მიმართა;

4. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა ის გარემოება, რომ მოპასუხე აწარმოებდა ხელოვნურად ინსპირირებულ დავას შპს „ა-ის“ წინააღმდეგ. აღნიშნული დავა 2004 წელს დაიწყო და დაკავშირებული იყო შპს „ა-ის“ წესდების ახალი რედაქციის გაუქმებასთან. წესდების მიღების ინიციატორი იყო შპს “მ. ტ. კ.“ და უშუალოდ შპს „ა.“ არაფერ შუაში იყო. აღნიშნულის მიუხედავად, „ტ. ი-მა“ შპს „ა.“ მოპასუხედ მაინც დაასახელა, რის შედეგადაც წლების მანძილზე სადავო კ-ის იმიჯს უქმნიდა;

5. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა მოსარჩელის პრეტენზია მოპასუხის მიერ მმართველობის უზურპაციასთან დაკავშირებით, ასევე არასწორად მიიჩნია დაუსაბუთებლად მხარის მტკიცება ფინანსური ზარალის მიყენების თაობაზე. შპს „ა-ში“ მოპასუხის ერთპიროვნული მმართველობის პერიოდი 2003 წელს დასრულდა, რის შედეგადაც საწარმო უმძიმეს ფინანსურ მდგომარეობაში ჩავარდა. 2007 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით, საზოგადოებამ თითქმის 8 მლნ. ზარალი განიცადა. სააპელაციო სასამართლომ კი, აღნიშნული გარემოებები სათანადოდ არ შეაფასა;

6. გასაჩივრებული განჩინებით არ არის შეფასებული აპელანტის პრეტენზია „ტ. ი-ს“ მიერ „მ. ტ. კ-ისათვის“ წილის უპირატესი შესყიდვის უფლების ჩამორთმევის თაობაზე. საყოველთაოდ ცნობილია, რომ 2002 წლის აგვისტოში „მ-მ“ გააკეთა განცხადება მისი აქტივების, მათ შორის შპს „ა-ში“ კუთვნილი წილის, გაყიდვის თაობაზე. შპს „მ. ტ. კ-მ“ მიმართა „ა-ის“ 85%-იანი წილის შეძენის შესახებ, რაზედაც „მ-ისაგან“ თანხმობა მიიღო, მაგრამ მოლაპარაკება „ტ. ი-ს“ ძალისხმევით ჩაიშალა. მოპასუხის მიზანი იყო, თავისი წილის სხვა საწარმოთი, კერძოდ კი, ბ. პატარკაციშვილის კუთვნილი კ. „ს-ით“ ჩანაცვლება;

7. სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ „ტ. ი.“ კონკურენციას უწევს შპს „მ. ტ. კ-იას“. შპს „მ-მა“ განცხადება გააკეთა, რომ იგი აშენებს ახალ საკაბელო სატელევიზიო ქსელს. შპს „მ-სა“ და შპს „ა-ის“ დამფუძნებელია „მ.“, რომელიც შვილობილი საწარმოების მეშვეობით მონაწილეობს კომპანიების საქმიანობაში;

8. ყველა ზემომითითებული გარემოება ადასტურებს, რომ „ინტერნეშენალ ტ. ს. ი.ს“ საქმიანობით შპს „ა-ს“ ზიანი ადგება, რის გამოც, პარტნიორის საზოგადოებიდან გარიცხვა მართლზომიერია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის განხილვისას არ დაურღვევია საპროცესო კანონმდებლობა, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას, ხოლო საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორს უნდა დაუბრუნდეთ გადახდილი ბაჟის, 300 ლარის, 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ა-ის“ (საიდენტიფიკაციო კოდი ...) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს 09.03.2013 წლის N... გადახდის ქვითრით ი. ჩ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები ბ. ალავიძე

თ. თოდრია