№ას-197-190-2013 15 აპრილი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ. კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ბ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება

დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობები

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ვ. კ-ის სარჩელი მოპასუხე ნ. ბ-ის მიმართ კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების მოპოვების თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი, კერძოდ: ვ. კ-ის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თბილისში, თ-ის ქ.12-ში ნ. ბ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე მდებარე 25.28კვ.მ ფართობის საცხოვრებელი სადგომი (საცხოვრებელი ოთახი 20.16კვ.მ, აგრეთვე სათავსო 5.12კვ.მ) და იგი გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაეცა ნ. ბ-ს. გადაწყვეტილებითვე ნ. ბ-ს ვ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 25.28კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის (20.16 + 5.12კვ.მ) საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდა, რაც შეადგენდა 7500 აშშ დოლარს, ამასთან, მოსარჩელეს უარი ეთქვა ვ. კ-ისათვის 5.12კვ.მ სათავსოს საბაზრო ღირებულების 75%-ის – 1222.5 აშშ დოლარის ანაზღაურებაზე უარის თქმის შესახებ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე. ამასთან, ვ. კ-ს ნ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის სახით 400 ლარი, ხოლო ნ. ბ-ს უარი ეთქვა აუდიტის დასკვნაში გადახდილი 100 ლარის ანაზღაურებაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. კ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც სადავო საცხოვრებელი სადგომის 43.3კვ.მ ფართი გადეცემოდა საკუთრებაში მის მიერ ამ სადგომის ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 იანვრის განჩინებით ვ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასა,ართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისში, თ-ის ქ.№12-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №...) რეგისტრირებულია ნ. ბ-ის სახელზე.

ვ. კ-ი არის ამ საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე. მას ნ. ბ-ის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში, მეორე სართულზე, დაკავებული აქვს 20.16კვ.მ საცხოვრებელი ოთახი და 5.12კვ.მ სათავსო (სამზარეულო), მთლიანობაში 25.28კვ.მ ფართობი.

2012 წლის 12 ივნისს გაცემული, სსიპ ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ვ. კ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება შეადგენს 10000 აშშ დოლარს (20.16 კვ.მ ოთახი – 8370 აშშ დოლარი, ხოლო 5.12 კვ.მ სათავსო – 1630 აშშ დოლარი).

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის (მოსარჩელის) განმარტება, რომ საცხოვრებელი სადგომის ფართში უნდა შესულიყო დერეფნის ფართი. ტექინვენტარიზაციის ნახაზითა და თავად ვ. კ-ის განმარტებით დადგინდა, რომ დერეფანი იყო საერთო სხვა ოთახებისთვისაც, საერთო სარგებლობის ფართი კი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მოსარგებლისათვის დათმობილ ფართად.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეული ის გარემოება, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ’’ საქართველოს კანონის შესაბამისად, მხარეთა უფლებრივ წინამორბედებს შორის დადებული იყო საცხოვრებელი სადგომის დათმობის და არა ნასყიდობის ხელშეკრულებ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნულის დასადასტურებლად სწორად მიეთითა კრწანისი-მთაწინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც სასამართლომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადება დადასტურებულად არ მიიჩნია, რადგან ხელწერილში განკარგვის უფლებამოსილების მინიჭების თაობაზე არაფერი იყო ნათქვამი. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მხარეთა შორის დათმობის ხელშეკრულების არსებობა, რაც ასევე გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს, არ შეუძლიათ ხელახლა სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობები. ამავე კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ’’ ქვეპუნქტის თანახმად კი, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ესენია: ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის 1-ლი მუხლის მიხედვით, ეს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს. კანონის 11 მუხლის ,,ა” პუნქტის მიხედვით, მოსარგებლე არის პირი, რომელიც კანონის მიღების მომენტისთვის კეთილსინდისიერად ფაქტობრივად ფლობს საცხოვრებელ სადგომს მესაკუთრესთან სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ან მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით ან ადმინისტრაციული აქტით. ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისთვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

მოცემულ შემთხვევაში დადგინდა და არც მესაკუთრე ხდიდა სადავოდ, რომ ვ. კ-ი იყო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლე. ვ. კ-ს ეს უფლება მიღებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებებით. ამასთან, დადგინდა ის გარემოება, რომ ვ. კ-ს ნ. ბ-ის კუთვნილ საცხოვრებელ სახლში მეორე სართულზე დაკავებული ჰქონდა 20.16კვ.მ. საცხოვრებელი ოთახი და 5.12კვ.მ სათავსო (სამზარეულო), მთლიანობაში 25.28კვ.მ ფართობი.

,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, თუ მხარეებს შორის არსებობს გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ, მესაკუთრეს უფლება აქვს მოსარგებლეს მოსთხოვოს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, მხოლოდ მოსარგებლისთვის (ან თავდაპირველი მოსარგებლის უფლებამონაცვლისთვის) დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდის შემთხვევაში. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის მიხედვით, თუ მესაკუთრე უარს აცხადებს მოსარგებლისთვის ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული კომპენსაციის გადახდაზე, მოსარგებლეს უფლება აქვს მესაკუთრეს მოსთხოვოს შესაბამისი ანაზღაურების (დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%) სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული კანონის სპეციფიკიდან გამომდინარე, მესაკუთრისა და მოსარგებლის ერთდროული მოთხოვნის არსებობისას უპირატესობა ენიჭება მესაკუთრის უფლების რეალიზაციას. კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ნ. ბ-ს აღძრული ჰქონდა შეგებებული სარჩელი პირველი ინსტანციის სასამართლოში ხსენებული კანონით მესაკუთრისთვის მინიჭებული უფლების რეალიზაციის მოთხოვნით. ასეთ პირობებში უდავო იყო, რომ ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლიდან გამომდინარე, საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო მესაკუთრის (შეგებებლ სარჩელში მოსარჩელის) სასარგებლოდ.

2012 წლის 12 ივნისს გაცემული სსიპ ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად სააპეკაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ ვ. კ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება შეადგენდა 10000 აშშ დოლარს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, ვინაიდან საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრე ნ. ბ-ი თანხმობას აცხადებდა მოსარგებლისათვის მის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%-ის გადახდაზე, არსებობდა ვ. კ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმისა და ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ იგი ფაქტობრივად ფლობდა და სარგებლობდა 43.3კვ.მ ფართით, რის გამოც სასამართლომ არასწორად მიიჩნია 25.28კვ.მ ფართის მოსარგებლედ. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვ. კ-ს არ წარუდგენია ამ გარემოების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, რითაც მან ვერ შეძლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის რეალიზება.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ასევე დაუსაბუთებელი იყო აპელანტის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ ნ. ბ-ი არ წარმოადგენდა სადავო საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს, რადგან ეს მოსაზრება ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლით განმტკიცებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციას, რომლის მიხედვით, რეესტრის ჩანაწერი უთვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცებდა მისი უზუსტობა.

სამოქალაქო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტებას იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არასწორად დააკისრა ვ. კ-ს ნ. ბ-ის მიერ გადახდილი ადვოკატის მომსახურების ხარჯი 400 ლარის ოდენობით, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. მოცემულ შემთხვევაში, რადგან ნ. ბ-ის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, საპროცესო კოდექსის მითითებული მუხლის საფუძველზე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დააკისრა მოპასუხე ვ. კ-ს ნ. ბ-ის მიერ გაწეული ადვოკატის მომსახურების ხარჯის – 400 ლარის ანაზღაურების ვალდებულება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. კ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომით დათმობის და არა ნასყიდობის ხელშეკრულება. აღნიშნული გარემოება სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილების საფუძველზე, რაც არასწორია. სასამართლოს დასახელებული გარემოების დადასტურებულად ცნობის საკითხის შეფასებისას არ უნდა გამოეყენებინა 2000 წლის 5 ივლისის გადაწყვეყილება, ვინაიდან „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ კანონში ცვლილებები განხორციელდა 2005 წელს. ცვლილების შემდეგ კანონით განისაზღვრა ორი სახის გარიგება: საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება და სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული წერილობითი ნასყიდობის ხელშეკრულება. 2005 წელს მიღებული გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ვ. კ-ის სარჩელი მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე. ამ დროისათვის, კანონის შესაბამისად საკუთრების უფლებას წარმოშობდა სანოტარო წესით დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, რაც მოსარჩელემ ვერ წარადგინა. 2005 წლის ცვლილებების შემდგომ კი, სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე დადებული გარიგება წარმოშობს საკუთრების ან კომპენსაციის მიღების უფლებას. ამდენად, სასამართლოს მხედველობაში არ უნდა მიეღო 2000 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებაში ასახული დასკვნები და შეფასებები. შესაბამისად, არასწორიასასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლზე მითითება;

რაც შეეხება საქმეზე წარდგენილ ხელწერილს, სასამართლომ მას არ მისცა სათანადო შეფასება. აღნიშნული ხელწერილით კ-მა საკუთრებაში მიიღო გარკვეული ფართი. ხელწერილი არ შეიცავს მითითებას იმის შესახებ, რომ მესაკუთრემ მას ფართი სარგებლობაში გადასცა. მხარეთა შორის საცხოვრებელი სადგომის დათმობის თაობაზე გარიგების არსებობის შემთხვევაში, მოსარგებლეს ქირის სახით უნდა გადაეხადა მინიმალური თანხა (იმ დროს ხელწერილში ფიქსირდებოდა, რომ მოსარგებლე მესაკუთრეს უხდიდა მიზერულ თანხას ყოველთვიურად). მოცემულ შემთხვევაში, მხარეები არ შეთანხმებულან ყოველთვიურ ქირაზე. ხელწერილი უნდა შეფასდეს, როგორც გარიგება საკუთრების უფლების დათმობის თაობაზე, რაც გავლენას იქონიებს ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობაზე. ამდენად, მესაკუთრე ვალდებული იქნება, გადაიხადოს დაკავებული ფართის საბაზრო ღირებულების 90%;

სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარგებლე ფლობს 25.28კვ.მ ფართს, მათ შორის, 20.16კვ.მ საცხოვრებელ ფართს და 5.12კვ.მ სამზარეულოს. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ მოსარჩელის სარგებლობაშია დერეფანიც. ზემოთ დასახელებული კანონის შესაბამისად, სასამართლომ უნდა დაადგინოს ის ფართი, რომელსაც რეალურად ფლობს მოსარჩელე. სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელე ფლობდა დერეფანს, დერეფანი კი ორი ოჯახის სარგებლობაშია. ასეთ ვითარებაში, მოსარჩელეს უნდა აუნაზღაურდეს დერეფნის ნახევარის – 9კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულება. ლოგიკურია, რომ საცხოვრებელი ფართი არ არსებობს დამხმარე ფართების გარეშე, კერძოდ, სველი წერტილების გარეშე შეუძლებელია საცხოვრებელი ფართით სარგებლობა. ამდენად, მიჩნეულ უნდა იქნეს, რომ საცხოვრებელ ფართთან ერთად მოსარჩელეს ხელწერილით გადაეცა საპირფარეშოც, რომელიც მდებარეობს ეზოში და რომელიც დღეისათვის იმყოფება მხოლოდ მის სარგებლობაში. აქედან გამომდინარე, სასამართლოს ექსპერტისათვის უნდა მოეთხოვა როგორც დერეფნის, ასევე სველი წერტილის (საპირფარეშოს) ფართის შეფასება;

სასამართლომ, დაუსაბუთებლად დააკისრა კასატორს ადვოკატის ხარჯების ასანაზღაურებლად 400 ლარის გადახდა. ექსპერტიზის დასკვნით ქონება მის ღირებულებაზე გაცილებით დაბალ ფასადაა შეფასებული. სასამართლოს მხარისათვის ადვოკატის თანხის ანაზღაურება იმიტომ არ უნდა მოეთხოვა, რომ საქმეზე დამდგარი შედეგი ადვოკატის დახმარების გარეშეც იგივე იქნებოდა, კანონიდან გამომდინარე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. კ-ს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. კ-ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 21 თებერვლის განჩინებით კასატორი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, საქართველოს სამოქწალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე