№ას-29-27-2013 4 აპრილი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „კ. ს. მ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. დ-ა, უ. დ-ა, შ. ჟ-ა, ნ. ბ-ა, ბ. დ-ა, ე. დ-ა, ლ. დ-ა, ნ. დ-ა

მესამე პირი – საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლების და ლტოლვილთა სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შპს „კ. ს. მ-ის“ სარჩელი მოპასუხეების: ვ. (ო.) ა-ის, მ. კ-ის, ნ. ჯ-ის, მ. ფ-ას, ვ. ჩ-ას, ნ. ჩ-ას მიმართ:

დადგინდა ე-ოს ქ. №11-ში მდებარე უძრავი ქონების მოპასუხეების: ვ. (ო.) ა-ის, მ. კ-ის, ნ. ჯ-ის, მ. ფ-ას, ვ. ჩ-ას, ნ. ჩ-ას უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა და მისი გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში მოსარჩელისათვის გადაცემა;

სარჩელი არ დაკმაყოფილდა მოპასუხეების: ზ. დ-ას, შ. ჟ-ას, უ. დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას, ბ. დ-ას, ე. დ-ას, ლ. დ-ას მიმართ ე-ოს ქ.№11-ში მდებარე უძრავი ქონების გამოთხოვისა და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემის შესახებ (ტომი 1, ს.ფ. 363-367).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „კ. ს. მ-ის“ დირექტორმა დ.ი-ამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „კ. ს. მ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „კ. ს. მ-ის“ სარჩელი მოპასუხეების: ზ. დ-ას, შ. ჟ-ას, უ. დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას, ბ. დ-ას, ე. დ-ას, ლ. დ-ას ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „კ. ს. მ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, გამოთხოვილ იქნა ე-ოს №11-ში მდებარე შპს „კ. ს. მ-ის“ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მოპასუხეების: ზ. დ-ას, უ. დ-ას, შ. ჟ-ას, ნ. ბ-ას, ე. დ-ას, ნ. დ-ას, ბ. დ-ას და ლ. დ-ას უკანონო მფლობელობიდან და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაეცა შპს „კ. ს. მ-ას“.

დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს უ. დ-ამ, ნ. ბ-ამ, ნ. დ-ამ, ზ. დ-ამ, ბ. დ-ამ, შ. ჟ-ა-დ-ამ, ე. დ-ამ (კანონიერი წარმომადგენელი ბ. დ-ა) და ლ. დ-ამ (კანონიერი წარმომადგენელი ბ. დ-ა), რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათ მიმართ მოწინააღმდეგე მხარისათვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 ოქტომბრის განჩინებით უ. დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას, ზ. დ-ას, ბ. დ-ას, შ. ჟ-ა-დ-ას, ე. დ-ას (კანონიერი წარმომადგენელი ბ. დ-ა) და ლ. დ-ას (კანონიერი წარმომადგენელი ბ. დ-ა) საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 5 აპრილის გადაწყევტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით შპს „კ. ს. მ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „კ. ს. მ-ის“ სარჩელი მოპასუხეების: ზ. დ-ას, შ. ჟ-ას, უ. დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას, ბ. დ-ას, ე. დ-ას და ლ. დ-ას მიმართ ე-ოს ქ.№11-ში მდებარე უძრავი ქონების გამოთხოვისა და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემის შესახებ.

უწინარესად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში განხილვის საგანს წარმოადგენდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა შპს „კ. ს. მ-ის” სარჩელი მოპასუხეების: ზ. დ-ას, შ. ჟ-ას, უ.დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას, ბ. დ-ას, ე. დ-ას, ლ. დ-ას მიმართ უძრავი ქონების – მდებარე ე-ოს ქ.№11-ში გამოთხოვისა და გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემის შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებ-:

შპს „კ. ს. მ-ა“ ქ.თბილისში, ე-ოს ქუჩის №11-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეა. უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა 2007 წლის 26 დეკემბერს.

ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნის თანახმად, საკადასტრო რუკაზე ნაჩვენები ორსართულიანი შენობა-ნაგებობა №1 მდებარეობს შპს „კ. ს. მ-ის“ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრებში (წითელ ხაზებში).

მოწინააღმდეგე მხარეები აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირები, დევნილები არიან და 1994 წლიდან ითვლებიან რეგისტრირებულად ე-ოს ქ.№11-ში, როცა შენობა წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას.

უ. დ-ა, ნ. ბ-ა, ნ. დ-ა, ზ. დ-ა, ბ. დ-ა, შ. ჟ-ა-დ-ა, ე. დ-ა (კანონიერი წარმომადგენელი ბ.დ-ა), ლ. დ-ა (კანონიერი წარმომადგენელი ბ.დ-ა) ერთი ოჯახის წევრები არიან.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა შპს „კ. ს. მ-ის“ მიერ სააპელაციო საჩივრის საფუძვლად მითითებული ის არგუმენტი, რომ ე-ოს ქ.N11-ში მდებარე შენობა არ წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ი“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტი განმარტებულია, როგორც დევნილთა დროებითი საცხოვრებელი ადგილი, სადაც ისინი ორგანიზებულად იქნენ განსახლებულნი, ამ ობიექტში საცხოვრებელი ფართობის დევნილი ოჯახებისათვის საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად საკუთრებაში გადაცემის ღონისძიების დაწყებამდე/შესაბამისი სამართლებრივი აქტის გამოცემამდე. ამ მუხლის განმარტებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტის სტატუსის მინიჭებისათვის აუცილებელია დევნილები ასეთ ობიექტში იყვნენ განსახლებულნი დროებით, ორგანიზებულად, სახელმწიფოს კომპეტენტური ორგანოების მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარდგენილ მტკიცებულებებზე, კერძოდ, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს 2008 წლის 23 ივლისის №06/01-17/3884 (ტომი 2, ს.ფ. 38, 39) და 2011 წლის 5 აგვისტოს №02/02-02/5670 (ტომი 1, ს.ფ. 223-225) წერილებზე, სადაც სახელმწიფო, წარმოდგენილი კონკრეტული სამინისტროს სახით, ოფიციალურად ადასტურებს, რომ სადავო ნაგებობა სამინისტროს მონაცემთა ბაზის მიხედვით დაფიქსირებულია, როგორც დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან უ. დ-ა, ნ. ბ-ა, ნ. დ-ა, ზ. დ-ა, ბ. დ-ა, შ. ჟ-ა-დ-ა, ე. დ-ა და ლ. დ-ა წარმოადგენდნენ ერთ ოჯახს, ისინი კომპაქტურად განსახლებულად ვერ იქნებოდნენ მიჩნეულნი. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სარჩელის ფაქტობრივ საფუძვლებზე, სადაც მოსარჩელემ ზ., უ., ბ. დ-ან, ასევე შ. ჟ-ან, ნ. ბ-ან და ნ. დ-ან მიმართებით დაადასტურა, რომ მათ 1994 წელს უფლება მიეცათ დროებით ეცხოვრათ სადავო ფართში. გარდა ამისა, მოსარჩელემ სასამართლო სხდომაზე დასმულ კითხვაზე – პრივატიზაციის დროს იცოდა თუ არა ნივთის ნაკლის შესახებ, გასცა დადებითი პასუხი (ტომი 2, ს.ფ. 118). მოსარჩელის აღნიშნული განმარტება თანხვედრაში იყო საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს წარმომადგენლის პოზიციასთან, სადაც ამ უკანასკნელმა განმარტა შემდეგი: „ამ ობიექტში დევნილები შესული არიან 1994 წლიდან. 1996 წელს მოხდა აღწერა, აღიწერა ყველა დევნილი. დევნილები ობიექტზე შედიოდნენ ნებართვის საფუძველზე. მაშინ არც დევნილთა კანონი იყო, არც სამინისტრო არსებობდა, დევნილთა დასახლებას ახორციელებდნენ დევნილთა კომიტეტები. სახელმწიფო თავის ბალანსზე არსებულ შენობას უთმობდა. იმ დროს შესახლების აქტი არავის შეუდგენია. შემდეგ სახელმწიფო ობიექტის პრივატიაზაცია მოხდა და გაიყიდა. სამწუხაროდ ხელშეკრულებაში არ იდებოდა პირობა, რომ დევნილებს კერძო პირები დააკმაყოფილებდნენ“.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით მიუთითა საქმეში წარდგენილ დევნილთა კომპაქტური განსახლების ობიექტებში მცხოვრებ დევნილთა სახელობით სიაზე, სადაც სხვა პირებთან ერთად მოხსენიებულნი არიან ლ. და ე. დ-ი. ამდენად, იმის გათვალისწინებით, რომ ქ.თბილისში, ე-ოს ქუჩის №11-ში მდებარე შპს „კ. ს. მ-ის“ ობიექტი 1994 წლისათვის არ იყო პრივატიზებული და წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, ხოლო მხარეები სადავოდ არ ხდიდნენ მოპასუხეთა სადავო ობიექტში 1994 წლიდან შესახლების ფაქტს, რჩებოდა მხოლოდ ფორმალური საკითხი, დევნილთა განსახლების თაობაზე ადმინისტრაციული აქტის არსებობის საკითხი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დევნილთა განსახლების თაობაზე სახელმწიფოს ნება არ არის აუცილებელი ყოველთვის წერილობითი დოკუმენტით დადასტურდეს, ასეთი ნება შეიძლება სახელმწიფოს შესაბამისი ორგანოების ამა თუ იმ მოქმედებიდან იქნეს გამოკვეთილი. მოპასუხეებმა სადავო ობიექტში სახელმწიფოს ნებართვის საფუძველზე მათ შესახლებასთან დაკავშირებით წარადგინეს დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება), კერძოდ, აღნიშნულ ობიექტებში მათი განსახლების საფუძველი იყო საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს თანხმობა.

„საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 53 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საქართველოს იურისდიქციის აღდგენამდე არ ხდება დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტებიდან დევნილების გამოსახლება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც: ა. დევნილებთან იდება წერილობითი შეთანხმება მათ მიერ დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტში დაკავებული ფართობის სანაცვლოდ საკომპენსაციო თანხის ან სხვა მატერიალური თუ არამატერიალური სიკეთის მიღების თაობაზე; ბ. დევნილს გამოეყოფა შესაბამისი საცხოვრებელი ფართობი, რომლითაც არ გაუარესდება მისი საყოფაცხოვრებო პირობა; გ. ხდება სტიქიური ან ტექნოგენური მოვლენები, რომლებიც რეგულირდება საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად; დ. დევნილს ფართობი თვითნებურად, კანონის დარღვევით აქვს დაკავებული.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მოსარჩელის განმარტებაზე, რომ ზ. დ-ას, შ. ჟ-ას, უ. დ-ას, ნ. ბ-ას, ნ. დ-ას და ბ. დ-ას 1994 წელს უფლება მიეცათ ეცხოვრათ სადავო ფართში. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასახელებულ პირებთან დაკავშირებით, თავად მოსარჩელე უთითებდა უფლების მართლზომიერად გამოყენებაზე. რაც შეეხებოდა სხვა პირებს, მოსარჩელის განმარტებით მათ თვითნებურად დაიკავეს სადავო ფართი, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ე. და ლ. დ-ან მიმართებით, ვინაიდან დასახელებული პირები წარმოადგენდნენ არასრულწლოვნებს, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, არასრულწლოვანის საცხოვრებელ ადგილად ითვლება მშობლის უფლების მქონე მშობლების საცხოვრებელი ადგილი, ხოლო სამეურვეო პირის საცხოვრებელ ადგილად – მეურვის საცხოვრებელი ადგილი. გარდა ამისა, ე. და ლ. დ-ი შეყვანილნი იყვნენ დევნილთა სახელობით სიაში.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, მოპასუხეებმა სადავო ფართის ფლობის მართლზომიერებასთან დაკავშირებით წარადგინეს დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). სადავო ფათი წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტური ჩასახლების ობიექტს.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით, 172-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით და განმარტა, რომ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლება წარმოიშობა იმ შემთხვევაში, თუ ნივთი წარმოადგენს მოსარჩელის საკუთრებას, ნივთი არის სხვა პირის მფლობელობაში და მფლობელობა არამართლზომიერია. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ იყო უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის გათვალისწინებული შემდეგი პირობა – მფლობელობის არამართლზომიერება, რამდენადაც სადავო უძრავი ნივთი წარმოადგენდა დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტს, საიდანაც „იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 53-2 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დევნილთა გამოსახლება დაუშევებელია ამავე ნორმაში მითითებული საგამონაკლისო შემთხვევების გარდა, რომელთაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე იმყოფებოდა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლით გათვალისწინებული კანონისმიერი შებოჭვის ფარგლებში და იგი არ იყო უფლებამოსილი მოეთხოვა მოპასუხეთა მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება 2012 წლის 13 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „კ. ს. მ-ამ“, რომელმაც მოთხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ არასწორად განმარტა „იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 1.¹ მუხლის „ი“ ქვეპუნქტი, რომელშიც მოცემულია დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ობიექტის ცნება და მიიჩნია, რომ თითქოს ნებისმიერი ადგილი, სადაც შესახლებულია თუნდაც ერთი დევნილი ოჯახი, წარმოადგენს დევნილთა კომპაქტური განსახლების ადგილს. სასამართლოს ეს მოსაზრება არასწორია. ამ ნორმის მიხედვით, დევნილთა კომპაქტურად განსახლების ადგილი არის ერთი ისეთი ადგილი, სადაც მრავალი დევნილი ოჯახი ორგანიზებულად განასახლა სახელმწიფომ. ის პირები, რომელთა გამოსახლებაზეც მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ უარი უთხრა მოსარჩელეს, წარმოადგენს ერთ ოჯახს. ერთი ოჯახი, მისი მრაცალრიცხოვნობის მიუხედავად, კომპაქტურად განსახლებულად ვერ ჩაითვლება;

დევნილები, რომელთა გამოსახლებასაც კასატორი მოითხოვს, სადავო ფართში საამისოდ უფლებამოსილ ორგანოებს არ შეუსახლებიათ. სახელმწიფომ (შესაბამისი სამინისტროს სახით) მხოლოდ მოგვიანებით დაადასტურა აღნიშნული პირების ფართში ცხოვრების ფაქტი, ანუ, დააფიქსირა არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობა. მითითებული პირების შენობაში განთავსების იურიდიული საფუძვლის არსებობა არც ერთ სახელმწიფო ორგანოს არ დაუდასტურებია;

სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, „იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილები, რომელთა თანახმად, დევნილებს დროებითი საცხოვრებელი სადგომებით უზრუნველყოფს სახელმწიფო და არა კერძო სამართლის იურიდიული პირები. საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი იძლევა საკუთრების სრულყოფისაგან დაცვის გარანტიას. სახელმწიფოს უფლება აქვს, დევნილები განასახლოს მხოლოდ თავის საკუთრებაში არსებულ ფართში. მართალია, იმ დროს, როდესაც დევნილები შესახლდნენ სადავო ფართში, ეს შენობა არ იყო პრივატიზებული და სახელმწიფოს საკუთრებას წარმოადგენდა, მაგრამ 1996 წლიდან შენობა გახდა შპს „კ. ს. მ-ის“ საკუთრება. სახელმწიფომ მითითებული ფართი უპირობოდ გაასხვისა, შპს-ს რაიმე ვალდებულება დ-ების ოჯახთან დაკავშირებით არ აუღია;

ის გარემოება, რომ ობიექტის პრივატიზაციის დროს მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო დევნილთა მათ შენობაში ცხოვრების შესახებ, არ შეიძლებოდა გამხდარიყო სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი. დევნილთა იქ ყოფნა არანაირად არ წარმოადგენდა პრივატიზაციაზე უარის თქმის საფუძველს და ხსენებული ობიექტის სახელმწიფო საკუთღებიდან კერძო საკუთრებაში გადასვლით დევნილების დროებითი საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილების ვალდებულება შემძენს არ წარმოშობია. ასეთი რამე არც რომელიმე კანონით არის გათვალისწინებული და არც ობიექტის პრივატიზაციის პირობებში არ ჩადებულა. 1995 წლის 22 დეკემბრის მიღება-ჩაბარების აქტისა და 1995 წლის ხელშეკრულების საფუძველზე 1996 წლის 26 მარტს გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა №416, რომელიც დღემდე ძალაშია. არც ამ ხელშეკრულებაში და არც საკუთრების მოწმობაში არ არის მითითებული, რომ კასატორმა საკუთრება მიიღო რაიმე შეზღუდვით;

გაურკვეველია, თუ რა პირობით შესახლდა დ-ის ოჯახი ე-ოს ქ.№11-ში, რა ოდენობის ფართი გამოეყო აღნიშნულ ოჯახს და კონკრეტულად, რომელ ნაწილში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „კ. ს. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბ-სათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „კ. ს. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დემურ ინჯიას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „კ. ს. მ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „კ. ს. მ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დ. ი-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 29 იანვარი, საგადახდო დავალება № ...) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე