საქმე №ას-123-117-2013 13 მაისი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები – 1.გ. ჩ-ე (მოპასუხე); 2.ქ. გ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარეები – ქ. გ-ე, გ. ჩ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 დეკემბრის წინასწარი (შუალედური) გადაწყვეტილება
კასატორების მოთხოვნა – 1.გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა; 2. .გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწიობრივ გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფიება
დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ქ. გ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ჩ-ის მიმართ და მოითხოვა: ქ.თბილისში, კ-ის ქუჩა №1-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში დამოუკიდებელი უფლების ობიექტების ქ. გ-ის იდეალური 1/24 წილის შესაბამისი ფართის – 43,35 კვ.მ და გ. ჩ-ის 3/24 წილის შესაბამისი ფართის 130,58 კვ.მ რეალურ წილებად დადგენა; სასამართლოს მიერ ქ. გ-ისათვის დადგენილი რეალური ფართის არაკეთილსინდისიერი მფლობელის _ გ. ჩ-ისაგან გამოთხოვა; ქ. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის 45,53 კვ.მ ოდენობით გ. ჩ-ის მფლობელობასა და სარგებლობაში 1972 წლიდან არსებულად აღიარება; არაკეთილსინდისიერი მფლობელის _ გ. ჩ-ის მიერ მიღებული სარგებლის 16200 აშშ დოლარის დაკისრება მოსარჩელის სასარგებლოდ.
მოსარჩელის განმარტებით, იგი არის ქ.თბილისში, კ-ის ქუჩა №1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/24-ის მესაკუთრე, ხოლო 3/24-ის მესაკუთრეს წარმოადგენს გ. ჩ-ე. მოსარჩელის მამამ დ.ჩ-ემ, რომელიც იყო ამ საცხოვრებელი სახლის 1/6-ის მესაკუთრე და ეკუთვნოდა 3 ოთახიანი ბინა, მდებარე პირველ სართულზე, 1959 წელს გაყო და გაყიდა თავისი კუთვნილი წილიდან ¼ (3/24) ე.ც-ეზე. 1962 წელს ე.ც-მ გაყიდა თავისი წილი მ-ზე, რომლიც 1972 წელს იყიდა მან. 1972 წლის მაისიდან ხსენებულ ბინაში აღარ უცხოვრია, რითაც ისარგებლა გ. ჩ-ემ და გააუქმა კაპიტალური ტიხრები. გადააკეთა მისი საცხოვრებელი ფართი, მიუერთა თავის ფართს და 40 წელია სარგებლობს მის საკუთრებაში არსებული ფართით. გამიჯვნასთან დაკავშირებით გ. ჩ-ე უარზეა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სარჩელში მოყვანილ საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე, რის გამოც მოცემულ სარჩელზე საქმის წარმოება უნდა შეწყდეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 22 თებერვლის განჩინებით მოპასუხის შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ხოლო 2012 წლის 21 მარტის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა ქ.გ-ეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება ქ.გ-ემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 11 დეკემბრის წინასწარი (შუალედური) გადაწყვეტილებით ქ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ის ნაწილები, რომლებითაც ქ. გ-ეს უარი ეთქვა მის საკუთრებაში არსებული 45,53 კვ.მ-ის გ. ჩ-ის მფლობელობასა და სარგებლობაში 1972 წლიდან არსებულად აღიარებისა და გ. ჩ-ის მიერ მიღებული სარგებლის – 16200 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ, აღნიშნულ ნაწილებში მიღებულ იქნა წინასწარი (შუალედური) გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგინდა ქ. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის გ. ჩ-ის მფლობელობასა და სარგებლობაში 1972 წლიდან ყოფნის ფაქტი, ასევე დადგინდა ქ. გ-ის მიერ გ. ჩ-ისაგან ამ უკანასკნელის მიერ ქ. გ-ის ფართით სარგებლობის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისათვის ფაქტობრივი საფუძვლის არსებობა. ქ. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის მოცულობა და მისი სარგებლობის შედეგად გ. ჩ-ისათვის დასაკისრებელი თანხის მოცულობა განისაზღვრა წინასწარი (შუალედური) გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ. უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სხვა მოთხოვნათა ნაწილებში.
სააპელაციო სასამართლოს წინასწარი (შუალედური) გადაწყვეტილება მხარეებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით. გ. ჩ-ემ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო ქ. გ-ემ .გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა წარმოდგენილი საქმის მასალები და მიიჩნევს, რომ მოცემულ სარჩელზე უნდა შეწყდეს საქმის წარმოება შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლო, მხარეთა განცხადებით ან თავისი ინიციატივით, შეწყვეტს საქმის წარმოებას, თუ არსებობს სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება ან განჩინება, რომელიც გამოტანილია დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით. მითითებული ნორმის ანალიზიდან გამომდინარე, სარჩელზე საქმის წარმოების შეწყვეტა დასაშვებია: თუ არსებობს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება; ამგვარი გადაწყვეტილება ეხება იმავე მხარეებს შორის არსებულ დავას, სადაც იგივეა როგორც დავის საგანი (სასარჩელო მოთხოვნა), ასევე საფუძვლები (ფაქტობრივი გარემოებები).
საკასაციო პალატის განმარტებით, ზემოაღნიშნულ ნორმაში გამოხატული კანონმდებლის ნება სრულად შეესაბამება, როგორც საქართველოს კონსტიტუციით აღიარებულ უფლების დასაცავად სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას, ასევე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვეციით დადგენილ სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლებას. მართალია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლი განამტკიცებს ზოგად პრინციპს, რომლის მიხედვითაც ყოველი პირისათვის უზრუნველყოფილია უფლების სასამართლო წესით დაცვა. თუმცა, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, განცხადების მიღებასა და საქმის განხილვაზე უარის თქმა სასამართლოს შეუძლია მხოლოდ ამ კოდექსით დადგენილი საფუძვლებითა და წესით. სწორედ სასამართლოსათვის მიმართვის უფლების შეზღუდვას აწესებს ამავე კოდექსის 272-ე მუხლი ისეთი გარემოებების არსებობისას, როდესაც მხარემ ერთხელ უკვე ისარგებლა ამ უფლებით და სასამართლომ არსბითად გადაწყვიტა დავა. შესაბამისად, იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით საქმის კვლავ განხილვა საფრთხეს შეუქმნიდა სასამართლო გადაწყვეტილებათა სავალდებულო ძალას და სამოქალაქო უფლებათა სტაბილურობას.
როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოპასუხე გ. ჩ-ემ სარჩელის პასუხად წარმოადგინა სამართლებრივი შესაგებელი, სადაც განმარტა, რომ სახეზეა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის შემადგენლობა განსახილველ სარჩელზე საქმის წარმოების შეწყვეტისათვის. მოპასუხემ შესაგებელს დაურთო კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 8 სექტემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ქ. გ-ის სარჩელი. აღნიშნული გადაწყვეტილებიდან ირკვევა შემდეგი:
სარჩელი აღძრა ქ. გ-ემ მოპასუხე გ. ჩ-ის მიმართ. მოსარჩელე ქ.გ-ემ მოითხოვა ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ის თანამესაკუთრეებს, ქ. გ-ესა და გ. ჩ-ეს შორის საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმება, ასევე გ. ჩ-ისათვის ქ. გ-ის სასარგებლოდ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ფართით სარგებლობისათვის ზიანის ანაზღაურება.
მოსარჩელე სარჩელის საფუძვლად უთითებდა, რომ 1959 წლის 6 თებერვალს დ. ჩ-ემ თავისი ბინის გაყოფის შედეგად გაყიდა, ხოლო ე. ც-მ იყიდა ერთი საცხოვრებელი ოთახი 1/24 საცხოვრებელი სახლის წილი, ხოლო დ. ჩ-ეს დარჩა 3/24 წილი. 1962 წელს ც-მ გაყიდა თავისი წილი, ერთი საცხოვრებელი ოთახი, ანუ 1/24 საცხოვრებელი სახლის წილი ლ. მ-ზე. 1972 წელს მანაშეროვასაგან იყიდა ქ. გ-ემ. გ. ჩ-ემ (დ. ჩ-ის შვილი) მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ფართი მიუერთა თავის საკუთრებაში არსებულ ფართს და 1972 წლიდან სარგებლობს ქ. გ-ის კუთვნილი ფართით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით აღდგენილ იქნა ქ. გ-ის საკუთრების უფლება ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართობის 1/24 წილზე. ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ში პირველ სართულზე მარცხენა მხარეს არსებული ბინიდან ქ.გ-ეს ეკუთვნის ერთი საცხოვრებელი ოთახი დამხმარე სათავსეოებით, ხოლო გ. ჩ-ეს დანარჩენი ორი ოთახი დამხმარე სათავსოებით. 1959 წლიდან 1972 წლამდე საზიარო საგანი გაყოფილი იყო ნატურით. შესაძლებელია საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით.
კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ: 1972 წლის 26 იანვარს, ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლიდან, პირველ სართულზე 1/24 წილის მესაკუთრე ლ. მ-ამ თავისი წილი გაასხვისა ქ.გ-ეზე. ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ში მდებარე 3 სართულიანი საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს მრავალბინიან სახლს. მრავალბინიანი სახლის სამოთახიანი ბინა წარმოადგენს მხარეთა თანასაკუთრებას. საჯარო რეესტრის მონაცემების თანახმად, ქ.თბილისში, კ-ის ქ. #1-ში მდებარე უძრავი ნივთიდან 1/24 წილი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ქ.გ-ის სახელზე. ქ.თბილისის ორჯონიკიძის რაიონული სასამართლოს (1972 წლის 27 მარტი) მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ ქ.გ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ ფართს ფლობს და ამ ფართით სარგებლობს გ. ჩ-ე. მხარეთა შორის საზიარო უფლების სადავო საგანი გაყოფადი არ არის. უსაფუძვლოა ქ.გ-ის სარჩელი ნატურით გაყოფის შემთხვევაში, დათმობილი ფართის სანაცვლოდ კომპენსაციის დაკისრების თაობაზე.
რაც შეეხება განსახილველ დავას, საყურადღებოა შემდეგი გარემოებები:
სარჩელი აღძრულია ქ.გ-ის მიერ იმავე მოპასუხის მიმართ. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა, რომელიც შეეხებოდა იდეალური წილების შესაბამისი რეალური წილების განსაზღვრას, თავისი არსით წარმოადგენდა საზიარო უფლების ნატურით გაუქმების მოთხოვნას, რაც ანალოგიურია იმ მოთხოვნისა, რომელიც ზემოთ, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების კონტექსტში იქნა განხილული.
სავინდიკაციო მოთხოვნასთან მიმართებაში, ქ.გ-ე განმარტავს, რომ იდეალური წილების შესაბამისი რეალური წილების დადგენის შემთხვევაში, ფაქტობრივად შესაძლებელია აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის სავინდიკაციო მოთხოვნა განხილულ უნდა იქნეს საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნასთან ერთად, როგორც ერთიანი მოთხოვნა.
ქ. გ-ის განმარტებით, მის საკუთრებაში არსებული ფართის 45,53 კვ.მ ოდენობით გ. ჩ-ის მფლობელობასა და სარგებლობაში 1972 წლიდან არსებულად აღიარების იურიდიული ინტერესია გ. ჩ-ისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ქ.თბილისის ორჯონიკიძის რაიონული სასამართლოს (1972 წლის 27 მარტი) მიერ გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ ქ.გ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული ფართის გ. ჩ-ის მიერ ფლობისა და ამ ფართით სარგებლობის ფაქტი დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 8 სექტემბრის გადაწყვეტილებით, შესაბამისად, საქმე გვაქვს დავის საგნის იგივეობასთან. ანალოგიურად შეიძლება ითქვას ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, ქ.გ-ისათვის მიყენებული ზიანი გამოიხატება ამ უკანასკნელის მიერ ფართით სარგებლობის შეუძლებლობით მიუღებელ შემოსავალში. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებიდან ირკვევა, რომ სწორედ მოსარჩელის ფართით სარგებლობისათვის მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურებას ითხოვდა ქ.გ-ე.
მოსარჩელის განმარტებით, განსახილველი სარჩელის იურიდიული ინტერესია დადგინდეს, რომ დღეის მდგომარეობით საჯარო რეესტრის ჩანაწერების მიხედვით მასსა და გ. ჩ-ის საკუთრებაში არსებული წილობრივი და მათი შესაბამისი რეალური ფართები წარმოადგენენ ერთ საცხოვრებელ ფართში მდებარე ერთი ბინის ფართებს, რომ მისი საკუთრება იმყოფება მოპასუხის მფლობელობაში და მას არ გააჩნია მისი საკუთრების საქართველოს კონსტიტუციით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში ფლობის და სარგებლობის უფლება. საკასაციო პალატის შეფასებით, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყველების დავის საგანი ისევე იყო მიმართული მოსარჩელის საკუთრების უფლების დაცვისკენ, როგორც წინამდებარე საქმეშია მოცემული, თუმცა მოსარჩელემ სარჩელი დააფუძნა იმავე გარემოებებს იმავე მხარის მიმართ.
საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორ ქ.გ-ის საკასაციო საჩივარში გამოთქმულ პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, თითქოს გ. ჩ-ისა და ქ. გ-ის საცხოვრებელი ფართები არ წარმოადგენს ერთი უფლების ობიექტებს. უპირველესად უნდა აღინიშნოს, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მრავალბინიანი სახლის სამოთახიანი ბინა წარმოადგენს მოსარჩელე ქ. გ-ისა და გ. ჩ-ის თანასაკუთრებას, ანუ საზიარო საგანს. ამასთან, განსაზღვრულია მხარეთა წილობრივი მონაცემები 1/24 და 3/24-ით. მნიშვნელოვანია, რომ მოსარჩელის მიერ საქმეში წარმოდგენილი უძრავი ქონების წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებებით (იხ. ს.ფ. 9, 144) არ დგინდება კონკრეტული ფართის მახასიათებლები, ისე, როგორც ამას მოსარჩელე წარმოაჩენს. ის ფაქტი, რომ მხარეთა საკუთრების უფლება წილზე საჯარო რეესტრში აღრიცხულია სხვადასხვა საკადასტრო კოდით არ ნიშნავს იმას, რომ მხარეებზე აღიცხულია საკუთრების უფლება სხვადასხვა უძრავ ნივთზე (შენობა-ნაგებობის ერთეულზე). აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, ხოლო დასაბუთებული პრეტენზიის არარსებობის პირობებში, ქ.გ-ის დასახელებული განმარტება არ ცვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების და განსახილველი დავის საფუძვლების იდენტურობას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. გ. ჩ-ის საკასაციო პრეტენზიას სხვა პრეტენზიებთან ერთად წარმოადგენს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევა, კერძოდ სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცეოს კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რაც საფუძვლიანია და გაზიარებულ უნდა იქნეს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 273-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქმეზე წარმოება შეწყდება სასამართლო განჩინებით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში, სასამართლოსათვის ხელმეორედ მიმართვა დავაზე იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით არ შეიძლება.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით, 273-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შეწყდეს წარმოება სამოქალაქო საქმეზე, – ქ. გ-ის სარჩელის გამო, გ. ჩ-ის მიმართ ქ.თბილისში, კ-ის ქუჩა №1-ში მდებარე სახლთმფლობელობაში დამოუკიდებელი უფლების ობიექტების ქ. გ-ის იდეალური 1/24 წილის შესაბამისი ფართის – 43,35 კვ.მ და გ. ჩ-ის 3/24 წილის შესაბამისი ფართის 130,58 კვ.მ რეალურ წილების დადგენის, სასამართლოს მიერ ქ. გ-ისათვის დადგენილი რეალური ფართის არაკეთილსინდისიერი მფლობელის _ გ. ჩ-ისაგან გამოთხოვის, ქ. გ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის 45,53 კვ.მ ოდენობით გ. ჩ-ის მფლობელობასა და სარგებლობაში 1972 წლიდან არსებულად აღიარებისა და არაკეთილსინდისიერი მფლობელის _ გ. ჩ-ის მიერ მიღებული სარგებლის 16200 აშშ დოლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ დაკისრების თაობაზე.
2. გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილება.
3. მხარეებს განემარტოთ, რომ სასამართლოში დავა იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით დაუშვებელია.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
