№ას-1690-1584-2012 2 მაისი, 2013 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი –ე. მ-ი, მ. კ-ი (შეგებებული სარცელის მოპასუხეები)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ვ-ა (შეგებებული სარჩელის მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილება
საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა (ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნა) და კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლების შეწყვეტა (შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა)
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ე. მ-მა და მ. კ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ნ. ვ-ას წინააღმდეგ და მოითხოვეს 6128,75 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე, მოპასუხე ნ. ვ-ას კუთვნილ სახლში განთავსებული 58,38 მ2 საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელე ე.ი მ-ის მესაკუთრედ ცნობა და 3100,75 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე, მოპასუხე ნ. ვ-ას კუთვნილ სახლში განთავსებული 33,14 მ2 საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელ სადგომზე მოსარჩელე მ. კ-ის მესაკუთრედ ცნობა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მოითხოვა თავისი მხრიდან 6820,35 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე შეგებებული სარჩელის მოპასუხე ე. მ-ის მფლობელობის შეწყვეტა დ 5040 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე შეგებებული სარჩელის მოპასუხე მ. კ-ის მფლობელობის შეწყვეტა.
ე. მ-მა და მ. კ-მა შეგებებული სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილებით ე. მ-ის და მ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ე. მ-ს ნ. ვ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 6128,75 აშშ დოლარის გადახდა და ამ თანხის გადახდის დაკისრების სანაცვლოდ ე.ი მ-ი ცნობილი იქნა თბილისი, მ-ის ქუჩა №37 მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობებში (საკადასტრო კოდი: ...) განთავსებული 58,38მ2 საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ. მ. კ-ს ნ. ვ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 3100,75 აშშ დოლარის გადახდა და ამ თანხის გადახდის დაკისრების სანაცვლოდ მ. კ-ი ცნობილი იქნა თბილისი, მ-ის ქუჩა №37 მისამართზე მდებარე შენობა-ნაგებობებში (საკადასტრო კოდი: ...) განთავსებული 33,14მ2 საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ. ნ. ვ-ას უარი ეთქვა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ვ-ამ და მოითხოვა ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ვ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 9 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ე. მ-ისა და მ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ნ. ვ-ას შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ვ-ას, ე. მ-ის სასარგებლოდ, გადახდა 16 169,76 აშშ დოლარი თბილისში, მ-ის ქუჩა N37-ში მდებარე (ს/კ: ...) მის მიერ დაკავებული 58,38მ2 სადგომის გამოთავისუფლების სანაცვლოდ, ნ. ვ-ას, მ. კ-ის სასარგებლოდ, გადახდა 9 302, 25 აშშ დოლარი თბილისში, მ-ის ქუჩა N37-ში მდებარე (ს/კ: ...) მის მიერ დაკავებული 33,14მ2 სადგომის გამოთავისუფლების სანაცვლოდ შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ. თბილისში, მ-ის ქუჩა N37-ში მდებარე სახლი წარმოადგენს ნ. ვ-ას საკუთრებას (ტ.1. ს.ფ. 72).
ე. მ-ი და მ. კ-ი წარმოადგენენ ქ. თბილისში, მ-ის ქუჩა N37-ში მდებარე საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეებს, რომლებსაც აღნიშნული უძრავი ქონებით სარგებლობის უფლება მოპოვებული აქვთ საცხოვრებელი სადგომის დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე, რაც დასტურდება ზემოთხსენებულ მისამართზე მოსარჩელეების რეგიტრაციით და კომუნალური გადასახადების გადახდით, კერძოდ, ე. მ-ი აღნიშნულ მისამართზე ჩაწერილია 1995 წლიდან, ხოლო მ. კ-ი კი, - 1991 წლიდან და ამავე პერიოდიდან რეგისტრირდებიან კომუნალური გადასახადების გადამხდელ აბონენტებად (ტ.1. ს.ფ. 14-17, 3, 54).
მხარეებს შორის სადავოს წარმოადგენს მოსარჩელეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ოდენობა და საბაზრო ღირებულება.
საქმეში წარმოდგენილი, მოსარჩელეთა მიერ დაკავებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოცულობისა და მისი საბაზრო ღირებულების შეფასების შესახებ ორი მტკიცებულება, კერძოდ, თავდაპირველი მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნა, (ტ.1. ს.ფ. 140-153) და შეგებებული სარჩელის ავტორის მიერ წარმოდგენილი შპს საკონსულტაციო-აუდიტორული ფირმა ,,..-ის“ 2011 წლის 11 ოქტომბრის დასკვნა (ტ.1. ს.ფ. 74-77), წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 162-ე მუხლებით გათვალისწინებულ მტკიცებულებას.
პალატის მოსაზრებით, სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნა სრულყოფილად აღწერს და ასაბუთებს სადგომის მოცულობას. ამასთან, თავად შპს საკონსულტაციო-აუდიტორული ფირმა ,,..-ის“ ექსპერტ გ. კ-ის განმარტებითაც ირკვევა, რომ ცდომილება ნაკლებია ელ. აზომვის დროს, რა დროსაც ნიშნულების აღება ხდება ლაზერული ხელსაწყოს მეშვეობით (23.10.2012წ.-ის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმის ელ. ჩანაწერი). შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო იზიარებს სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნით დადგენილ მონაცემებს ე. მ-ისა და მ. კ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის მოცულობის შესახებ.
აღნიშნული დასკვნის თანახმად, თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან ე. მ-ს დაკავებული აქვს ჯამში 58,38 მ2, მათ შორის, ოთახი ფართით 23,64მ2, ოთახი ფართით 10,15მ2, საზაფხულო ფართი 5,91მ2, ეზოში განთავსებული სამზარეულო ფართით 9,83მ2, საპირფარეშო ფართით 1,98მ2, სათავსო ფართით 1,68მ2 და სარდაფი ფართით 5,19მ2. სააპელაციო პალატა იზიარებს აპელანტის პოზიციას იმის თაობაზე, რომ ,,ე. მ-ის მიერ დაკავებული საზაფხულო ფართი - 5,91მ2 არ წარმოადგენს საცხოვრებელ სადგომს, არამედ იგი არის ეზოს განუყოფელი ნაწილი, რომელსაც არ აქვს არც ერთი კედელი და უფრო მეტიც, მას არ აქვს დამოუკიდებელი იატაკი, მისი იატაკი წარმოადგენს ეზოს ნაწილს“ და აღნიშნავს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში კი, როგორც ეს დგინდება საქმის მასალებით სადავო 5,91მ2 ფართი არის გადახურული ეზოს ფართი, რომელიც სარგებლობაში აქვს ე. მ-ს, რომელშიც განთავსებულია კარადა და მდებარეობს ე. მ-ის სახლის წინ, ხოლო ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მოქმედება არ ვრცელდება განაშენიანებისგან თავისუფალ მიწის ნაკვეთზე, არამედ ვრცელდება მხოლოდ საცხოვრებელ სადგომზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ ე. მ-ის მიერ დაკავებულ ფართში არ უნდა ჩაითვალოს 5,91მ2 საზაფხულო ფართი ანუ, მიწის ნაკვეთი. ამდენად, პალატა მიდის დასკვნამდე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ე. მ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართობი, რომელზედაც უნდა გავრცელდეს კანონის მოქმედება შეადგენს 47,28მ2-ს (53,19მ2 -5,91მ2).
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი იმასთან დაკავშირებით, რომ ე. მ-ის მიერ დაკავებულ საერთო ფართში არ უნდა ჩაითვალოს ეზოში განთავსებული სხვა დამატებითი სათავსოები, კერძოდ, სამზარეულო, საპირფარეშო და სარდაფი და ამ ფართებზე არ უნდა გავრცელდეს მისი, როგორც მოსარგებლის უფლება. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 148-ე, 149-ე, 150-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი დასკვნის თანახმად, ეზოში, სახლის მიმდებარედ მდგარ შენობაში მოწყობილი სამზარეულოს (9,83მ2), საპირფარეშოს (1,98მ2) და სათავსოს (1,68მ2) საერთო ფართია 13,49მ2 (ტ.1. ს.ფ. 144), რომელსაც საცხოვრებლად ფაქტობრივად დაკავებულ ფართთან ერთად ფლობდა და იყენებდა საყოფაცხოვრებო დანიშნულებით მოსარგებლე - ე. მ-ი. შესაბამისად, აღნიშნული ფართი ასევე შედიოდა ე. მ-ის მიერ საცხოვრებლად დაკავებულ სადგომში და იგი როგორც ცალკე უფლების ობიექტი არ არსებობდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ ეზოში განთავსებული სამზარეულოს, საპირფარეშოსა და სარდაფის ფართი წარმოადგენს ე. მ-ის ინდივიდუალური სარგებლობის ფართს, რომელიც იზიარებს ძირითადი ნივთის ბედს და ამ ფართზეც უნდა გავრცელდეს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მეორე მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული ურთიერთობა სარგებლობის უფლების დათობის თაობაზე.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი სადგომის ღირებულების არასწორად განსაზღვრის თაობაზე და აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო საცხოვრებელი სადგომის ღირებულება განისაზღვრა სპეციალური ცოდნის საფუძველზე მიღებული დასკვნით, რომელიც შესაბამისობაშია დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკასთან და გათვალისწინებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლით, როგორც მტკიცებულების ერთ-ერთი დამოუკიდებელი სახე. ამასთან, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ ექსპერტის მიერ შეფასდა, ფაქტობრივად, სადგომის ნაწილი, თითო კვადრატული მეტრის ფასის გათვალისწინებით და დადგინდა საცხოვრებელი სახლის საერთო მდგომარეობა, მდებარეობა და მოსარჩელის მიერ დაკავებული ფართების ღირებულება განისაზღვრა განსხვავებულად. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ე. მ-ის მიერ ქ. თბილისში, მ-ის N37-ში მდებარე სახლში დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის 1მ2-ის საორიენტაციო საბაზრო ღირებულება 2011 წლის ივლისის თვის მდგომარეობით შეადგენს 456 აშშ დოლარს. შესაბამისად, მის მიერ დაკავებული საერთო ფართობის - 47,28მ2-ს საბაზრო ღირებულება შეადგენდა 21 559,68 აშშ დოლარს.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია მ. კ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის მოცულობის არასწორად დადგენის ნაწილში, კერძოდ, აპელანტის არგუმენტი მასზე, რომ მ. კ-ის მიერ დაკავებული ოთახი N1-ის მოცულობა შეადგენს 16,8მ2 და არა 19,22მ2-ს როგორც ეს დგინდება სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნის თანახმად, თბილისში, მ-ის ქუჩა №37-ში მდებარე შენობა-ნაგებობებიდან მ. კ-ის საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართია 33,14მ2, მათ შორისაა სადავო ოთახი ფართით 19,22მ2, დამხმარე სათავსო ფართით 6,01მ2, შუშაბანდი ფართით 3,05მ2 და სარდაფი ფართით 4,86მ2. აღნიშნულის საპირისპიროდ, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეს (ნ. ვ-ას) წარმოდგენილი აქვს შპს საკონსულტაციო-აუდიტორული ფირმა ,,..-ის” მიერ 2011 წლის 11 ოქტომბერს მომზადებული დასკვნა, რომლითაც სადავო ოთახის მოცულობა შეადგენს 16,8მ2, მითითებული დასკვნის თანახმად, მ. კ-ის მიერ დაკავებული სადავო ოთახი N1-ის სიგრძეა 4,8მ და სიგანე - 3.5მ (ტ.1 ს.ფ. 77), მაშინ როდესაც კონფიგურაციით აღნიშნული ფართი შეჭრილია და არ აქვს მართკუთხედის ფორმა; ხოლო სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნაში სადავო ოთახის ფართობი კონფიგურაციის გათვალისწინებით არის დაანგარიშებული. გარდა ამისა, შპს საკონსულტაციო-აუდიტორული ფირმა ,,..-ის” დასკვნაში არ არის მოცემული ოთახის ნახაზი პარამეტრების ზუსტი (სიგრძე და სიგანე) მითითებით, როგორც ეს არის წარმოდგენილი სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნაში (ტ.1. ს.ფ. 150). შესაბამისად, სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11 წლის 22 ივლისის N5-014015-2011 დასკვნა უფრო მეტადაა დამაჯერებელი და დასაბუთებული. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მ. კ-ის მიერ დაკავებული სადავო საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენდა 33,14მ2-ს, რომლის ერთეულის საორიენტაციო საბაზრო ღირებულება 2011 წლის ივლისის თვის მდგომარეობით შეადგენს 456 აშშ დოლარს. შესაბამისად, მის მიერ დაკავებული საერთო ფართობის - 33,14მ2-ს საბაზრო ღირებულება უნდა განისაზღვროს 12 403 აშშ დოლარით.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელატის პოზიცია, რომ სასამართლოს მისი, როგორც მესაკუთრის უპრატესი ინტერსის გათვალისწინებით უნდა დაეკმაყოფილებინა მესაკუთრის მოთხოვნა სადგომის გამოთავისუფლების შესახებ, ხოლო ის გარემოება, რომ შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე ნ. ვ-ა არ დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოსარგებლეების მიერ დაკავებული საცხოვრობელი სადგომის საერთო მოცულობას და საბაზრო ღირებულებას, არ უნდა მიჩნეულიყო თითქოს მან საერთოდ უარი თქვა მესაკუთრის უპირატესი უფლების გამოყენებაზე. პალატამ მიიჩნია, რომ საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით დადგენილია მესაკუთრის უპირატესობა თანხის გადახდის სანაცვლოდ მოითხოვოს მფლობელობის შეწყვეტა. მოცემულ შემთხვევაში მესაკუთრე ნ. ვ-ა თანახმაა, გადაუხადოს თავდაპირველ მოსარჩელეებს ე. მ-ს და მ. კ-ს მათ მიერ დაკავებული სადგომის საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 75%, რაც ფაქტობრივი დასაბუთების გათვალისწინებით, ე. მ-ის შემთხვევაში შეადგენს 16 169,76 აშშ დოლარის ექვივალენტს ეროვნული ვალუტით, ხოლო მ. კ-ის შემთხვევაში კი, - 9 302,25 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ეროვნული ვალუტით. მესაკუთრის ნების არსებობა, გამორიცხავს თავდაპირველი სარჩელის დაკმაყოფილებას, რადგან მოსარგებლის უფლება, მოითხოვოს საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოიშობა, თუ მესაკუთრე უარს განაცხადებს კანონით მისთვის მინიჭებულ უფლების გამოყენებაზე; ხოლო მოცემულ შემთხვევაში, როგორც ეს დგინდება საქმის მასალებით მესაკუთრე იყენებს მის უფლებას თანხის გადახდის სანაცვლოდ მოითხოვოს დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის გამოთავისუფლება. რაც შეეხება ის გარემოებას, რომ შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე ნ. ვ-ა არ დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოსარგებლეების მიერ დაკავებული საცხოვრობელი სადგომის საერთო მოცულობას და საბაზრო ღირებულებას არ ნიშნავს, რომ მესაკუთრე უარს ამბობს ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული უფლების უპირატეს სარგებლობაზე.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ე. მ-მა და მ. კ-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მათი სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არამართებულად გადაწყვიტა პირვანდელი და შეგებებული სარჩელები, კერძოდ, იმ პირობებში, როდესაც ნ. ვ-ა შეგებებული სარცელით ითხოვდა კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ, სადავო საცხოვრებელ ფართზე მოსარგებლეთა მფლობელობის შეწყვეტას, თუმცა ამ მხრივ უარყოფდა რეალური საბაზრო ფასის ფარგლებში განსაზღვრული კომპენსაციის გადახდაზე, იგი პრაქტიკულად უარს აცხადებდა აღნიშნული ფულადი ვალდებულების შესრულებაზე, რაც გამორიცხავდა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას და, შესაბამისად, წარმოშობდა პირვანდელი სარჩელის დაკმაყოფილების აუცილებლობას. სააპელაციო სასამართლომ ე. მ-ის მიმართ განსაზღვრული უფლებრივი საკითხის ჭრილში დაუსაბუთებელი დასკვნით გამორიცხა საცხოვრებელი სადგომის ფარგლებიდან მისი არსებითი შემადგენელი ნაწილი – საზაფხულო ფართი, რომელიც ისეთ ობიექტს წარმოადგენს, რომელიც საცხოვრებელი სადგომის განუყოფელი და ამასთან სამეურნეო დანიშნულებით დაკავშირებული ნაწილია. სასამართლომ ვერ დაასაბუთა, თუ რატომ უნდა იქნეს მიჩნეული აღნიშნული ფართი „საცხოვრებელი სადგომით წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ ობიექტად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 8 იანვრის განჩინებით ე. მ-ისა და მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ე. მ-ისა და მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი ე. მ-ისა და მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, ე. მ-ი და მ. კ-ი გათავისუფლებულნი არიანი სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ე. მ-ისა და მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე თ. თოდრია
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
