საქმე №ას-312-297-2013 27 მაისი, 2013 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ბესარიონ ალავიძე, თეიმურაზ თოდრია
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი - თ. წ-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე - ჟ. წ-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
დავის საგანი - გზით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
თ. წ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჟ. წ-ის მიმართ რკინიგზის ლიანდაგსა და მხარეთა საცხოვრებელებს სახლებს შორის მდებარე გზის გათავისუფლების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოსარჩელე ცხოვრობს ქ.ბორჯომში, ა-ის ქN11-ში. მის მოსაზღვრედ მდებარეობს მოპასუხის საცხოვრებელი სახლი. მხარეთა სახლების წინ გადის ცენტრალურ საჯარო გზასთან დამაკავშირებელი ე.წ საცალფეხო გზა, რომლითაც მოსარჩელე და მოპასუხე სარგებლობდნენ. მოგვიანებით, ჟ. წ-ემ ამ გზაზე ააგო დამხმარე სათავსი. ბორჯომის მუნიციპალიტეტმა მოსარჩელის მიმართვის საფუძველზე ჟ.წ-ეს იძულებით ააღებინა უკანონო ნაგებობა, თუმცა გზით სარგებლობის საკითხი გადაუჭრელი დარჩა. ბორჯომის მუნიციპალიტეტის წერილობითი განმარტებით, თ.წ-ის სახლს ქ.ბორჯომის მიწათსარგებლობის გენერალური პროექტის თანახმად, რკინიგზის მხრიდან მისასვლელი გზა არ აქვს. მოსარჩელეს საჯარო გზასთან დასაკავშირებლად უხდება რკინიგზით სარგებლობა, რაც დაუშვებელია და აღნიშნულის თაობაზე მიიღო წერილობითი გაფრთხილება, სადაც საუბარია ასევე მოპასუხის მიერ გადაკეტილი გზით სარგებლობაზე. მოსარჩელის განმარტებით, იმ შემთხვევაში, სადავო გზა მართლაც რომ არ ყოფილიყო, სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის შესაბამისად, მოპასუხე ვალდებული იქნებოდა, ეთმინა მისი მიწის ნაკვეთის მეზობლის მიერ გამოყენება.
ჟ. წ-ემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა:
289 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლი საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია მოპასუხის საკუთრებად. მიწის ნაკვეთს ჩრდილოეთით ესაზღვრება რკინიგზა, სამხრეთით საჯარო გზა, დასავლეთიდან მოსარჩელის, ხოლო აღმოსავლეთით, მეზობელ ც.ბერიკაშვილი მიწის ნაკვეთი. საქმეში წარმოდგენილი ტექნიკური პასპორტითა და სხვა მასალებით დასტურდება, რომ მხარეთა კუთვნილ მიწის ნაკვეთებს ჩრდილოეთიდან მხოლოდ რკინიგზა ესაზღვრება, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სახლის პროექტის მონაცემები საფეხმავლო გზასთან ერთად, სახლის ტექ.პასპორტში შეტანილი არ არის. მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს გააჩნია ჯეროვანი კავშირი (აქვს როგორც სამანქანე, ისე საფეხმავლო გზა) საჯარო გზასთან, ნაკვეთის სამხრეთით შესაძლებელია თავისუფლად მოეწყოს დამაკავშირებელი გზა, რაც არ სურს მოსარჩელეს, ვინაიდან, ამგვარი გზის გაკეთებით მისი მიწის ნაკვეთის შემცირებაა მოსალოდნელი. მოპასუხის განმარტებით, სასარჩელო მოთხოვნა ბუნდოვანია, რადგანაც ჟ.წ-ის მიწის ნაკვეთის გამოყენების საკითხს წყვეტს მესაკუთრე.
მოცემული საქმე განხილულ იქნა ახალციხის რაიონული და თბილისის სააპელაციო სასამართლოების მიერ. საბოლოოდ, ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილებით თ. წ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 იანვრის განჩინებით თ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, რომ თ. წ-ე საკუთრების უფლებით ფლობს ქ.ბორჯომში, ა-ის ქუჩა №11-ში მდებარე 250მ2 (დაზუსტებული ფართობი) არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და მასზე განთავსებულ საცხოვრებელ სახლს. თ. წ-ის მიწის ნაკვეთს ესაზღვრება მოპასუხე ჟ. წ-ის საკუთრებაში არსებული ქ.ბორჯომში, ა-ის ქ№9-ში მდებარე 289მ2 (დაზუსტებული ფართობი) მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული საცხოვრებელი სახლი. ჟ. წ-ემ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში თვითნებურად ააგო დამხმარე სათავსი (რომლის ნაწილი განთავსებული იყო თ. წ-ის საკარმიდამო ნაკვეთის ფარგლებს გარეთ), რომელიც, როგორც უნებართვოდ აშენებული დამხმარე სათავსი, ბორჯომის მუნიციპალიტეტის შესაბამისმა სამსახურებმა იძულებით ააღებინეს. სადავო მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს - საერთო სარგებლობის გზას, მიწა იყო ჟ. წ-ის კერძო საკუთრება, საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება მოსარჩელეს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, შესაბამისად, არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის მტკიცება ჟ. წ-ის მიერ რაიმე სახის ხელშეშლის თაობაზე. სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა მოპასუხის დავალდებულება, გაეთავისუფლებინა და აღედგინა საცხოვრებელ სახლთან დამაკავშირებელი გზა, რომელიც განთავსებული იყო რკინიგზის ლიანდაგსა და საცხოვრებელ სახლებს შორის. თუმცა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხის მიერ უნებართვოდ აშენებული დამხმარე სათავსი უკვე აღებული იყო და ამ მხრივ, აღარ არსებობდა ხელშეშლა.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ მოპასუხე ჟ. წ-ე ხელყოფდა მის უფლებას, ესარგებლა საჯარო გზასთან დამაკავშირებელი საცალფეხო ბილიკით. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილზე და განმარტა შემდეგი: აღნიშნული მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლა გულისხმობს მესაკუთრისათვის ისეთი მდგომარეობის შექმნას, რომლის გათვალისწინებითაც მესაკუთრეს ეზღუდება თავისი უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელების შესაძლებლობა და, ამასთან, ამის რაიმე საფუძველი ხელშემშლელს არ გააჩნია. საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის უფლება წარმოიშობა მაშინ, როცა სახეზეა შემდეგი საფუძვლები: ა) მოსარჩელე არის ნივთის მესაკუთრე; ბ) ნივთი მესაკუთრის მფლობელობაშია; გ) მოპასუხე ხელყოფს ან სხვაგვარად ხელს უშლის მოსარჩელეს თავისი საკუთრებით სარგებლობაში. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ფაქტის არსებობა კი, როგორც წესი, დადასტურებული უნდა იქნას სათანადო მტკიცებულებებით. სააპელაციო პალატამ მიუთითა დადგენილ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე ცხოვრობდა ქალაქ ბორჯომში, ა-ის ქუჩა N11-ში, მოპასუხე ცხოვრობდა მოსარჩელის მომიჯნავედ, ა-ის ქუჩა №9-ში, ჟ. წ-ემ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში თვითნებურად ააგო დამხმარე სათავსი, რომელიც ბორჯომის მუნიციპალიტეტის შესაბამისმა სამსახურებმა იძულებით ააღებინეს, როგორც უნებართვოდ აშენებული დამხმარე სათავსი. სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის გამგებლის 2009 წლის წერილზე, რომლის თანახმადაც ჟ. წ-ის მიერ საკუთარ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში აშენებული დამხმარე ხასიათის შენობა-ნაგებობა წარმოადგენდა სამშენებლო-სანებართვო პირობების დარღვევით აშენებულ ნაგებობას, ნაგებობის ნაწილი განთავსებული იყო მისი საკარმიდამო ნაკვეთის ფარგლებს გარეთ და, ამდენად, ექვემდებარებოდა დემონტაჟს, შესაბამისად, ჟ. წ-ეს მიეცა წინადადება, მისი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი შემოესაზღვრა 1987 წლის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ შედგენილი გეგმის შესაბამისად, რაც სისრულეში იქნა მოყვანილი და დასტურდებოდა არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევაზე მიწერილობის შემოწმების 2009 წლის 3 დეკემბრის აქტით. სარჩელის საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებდა ჟ. წ-ის მიერ გზასთან თ. წ-ის დამაკავშირებელი გზის უკანონოდ გადაკეტვაზე, რითაც მოსარჩელეს არ ეძლეოდა საჯარო გზასთან მისასვლელი საცალფეხო გზით სარგებლობის უფლება, რაც საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.
სააპელაციო პალატის განმარტებით, სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომელითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ, განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს, კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტმა ვერ დაამტკიცა მოპასუხის რაიმე მოქმედებით მისთვის ხელშეშლის ფაქტი, კერძოდ ის, რომ თ. წ-ე ვერ ახერხებდა საჯარო გზასთან დაკავშირებას. არ დასტურდება ისიც, რომ მოპასუხის მიერ აშენებული დამხმარე სათავსი მას უსპობდა გზით სარგებლობის საშუალებას. აღნიშნულის საპირისპიროდ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხემ, როგორც უნებართვოდ აშენებული დამხმარე ნაგებობის დემონტაჟი, ისე მისი საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიერ შედგენილი გეგმის შესაბამისად შემოსაზღვრის ვალდებულება განახორციელა, რაც დასტურდებოდა არქიტექტურულ-სამშენებლო სამართალდარღვევაზე მიწერილობის შემოწმების 2009 წლის 3 დეკემბრის აქტით, ხოლო აპელანტის პოზიცია, რომ მოპასუხეს სარკინიგზო კოდექსის ნორმების დარღვევით ჰქონდა მოპოვებული საკუთრების უფლება სადავო გზის ნაწილზე, სასამართლოს შეფასებით, არ წარმოადგენდა წინამდებარე დავის ფარგლებში განსახილველ საკითხს. ამდენად, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, პალატა მივიდა დასკვნამდე, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან დამაკავშირებელი საერთო სარგებლობის გზა, ჟ. წ-ის მიერ თვითნებურად დაკავებული ნაკვეთის ხარჯზე, არ იყო იმგვარად შევიწროებული, რომ თ. წ-ეს ხელი შეშლოდა თავისი საკუთრებით სარგებლობაში, საწინააღმდეგოს დამტკიცება, მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო.
პალატა არ დაეთანხმა აპელანტის არგუმენტაციას, რომ რკინიგზის ლიანდაგსა და ჟ. და თ. წ-ის საცხოვრებელ სახლებს შორის მდებარე გზაზე მას უნდა მისცემოდა აუცილებელი გზის უფლება. ამ თვალსაზრისით პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და განმარტა, რომ საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური. მესაკუთრის უფლებები შეზღუდულია ან კანონით, ან ხელშეკრულებით (სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი). 180-ე მუხლში საკუთრების უფლების კანონისმიერი შებოჭვის პირობებია მოცემული. თუ არსებობს ამ მუხლით გათვალისწინებული პირობები, მაშინ მეზობელმა უნდა ითმინოს თავისი მიწის ნაკვეთის დატვირთვები. პალატის შეფასებით, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის დანაწესი გულისხმობს ნივთის ასეთი უფლებით დატვირთვას მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში, ანუ ობიექტური გარემოება (სხვა გზის არარსებობა, რაც ნივთის ჯეროვანი გამოყენების საშუალებას არ იძლევა და ამით ნივთის დანიშნულებისამებრ გამოყენების შესაძლებლობა მცირდება ან საერთოდ იკარგება) წარმოშობს სხვისი ნივთით სარგებლობის აუცილებლობას. სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლით აუცილებელი გზის მხოლოდ აუცილებელ, უალტერნატივო შემთხვევებში დადგენა განპირობებულია საქართველოს კონსტიტუციით და ამავე კოდექსით აღიარებული საკუთრების უფლების თავისუფლებით, ამასთან, ამ უფლების შეზღუდვა დაშვებულია მხოლოდ კანონისმიერი ან სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში. აუცილებელი გზით მიწის ნაკვეთის დატვირთვისას, მესაკუთრეების უფლების დაცვის ინტერესებიდან გამომდინარე, უნდა გამოირიცხოს აუცილებელი გზით დატვირთული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ზედმეტად დავალდებულება და, ამავდროულად, სხვა მესაკუთრისათვის ნაკლებად ზიანის მომტანი გზის არსებობა. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ თ. წ-ის საცხოვრებელი სახლის კავშირი საჯარო გზასთან შესაძლებელია მხოლოდ რკინიგზის ლიანდაგსა და ჟ. და თ. წ-ის საცხოვრებელ სახლებს შორის გამავალი გზით. არ დასტურდებოდა ისიც, რომ მხოლოდ ამ გზით შეიძლებოდა უზრუნველყოფილი ყოფილიყო კავშირი საჯარო გზასთან თ. წ-ის საკუთრების ჯეროვანი გამოყენებისათვის, შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ არ არსებობდა მოპასუხის საკუთრების უფლების აუცილებელი გზით დატვირთვის კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები.
პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება ექსპერტიზის დასკვნის აუცილებლობის თაობაზე და განმარტა შემდეგი: ექსპერტიზის დანიშვნის აუცილებლობას განსაზღვრავს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 162-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ნორმის საკანონმდებლო დანაწესი მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში ითვალისწინებს სასამართლოს მხრიდან ექსპერტიზის დანიშვნას და ეს აუცილებლობა განპირობებული უნდა იყოს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებით. მოცემულ შემთხვევაში კი, ამგვარი აუცილებლობა არ არსებობდა. სასამართლოს მითითებით, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, მხარე არ ყოფილა შეზღუდული, თავად წარედგინა ექსპერტიზის დასკვნა. მით უმეტეს, რომ 102-ე მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, მოპასუხის მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის (სავალი გზის ნაწილის) არამართლზომიერი ფლობის მტკიცება მისვე საპროცესო მოვალეობას წარმოადგენდა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. წ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ემყარება მტკიცებულებათა სრულყოფილ გამოკვლევას, კერძოდ, საქმეში წარმოდგენილი „ს. რ-ის“ წერილობითი პასუხით დასტურდება, რომ სადავო გზა, რომელიც საჯარო რეესტრის მონაცემებით ეკუთვნის მოპასუხეს, წარმოადგენს რკინიგზის საკუთრებას. სააპელაციო პალატამ განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებისას არასწორად იხელმძღვანელა და არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლები და არ გაითვალისწინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნათა დაცვით აპელანტის მიერ სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილი ახალი მტკიცებულებები - „ს. რ-ის“ N6569 და N6102 წერილები, ამ მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ სადავო გზა, რომელიც აუცილებელ გზას წარმოადგენს, რკინიგზის საკუთრებაა და მოპასუხემ ის არასწორად მიითვისა. სააპელაციო პალატამ უკანონოდ არ გაითვალისწინა ეს მტკიცებულებები, კასატორის მიერ მათი მოპოვების დრო და უკანონოდ მიიჩნია ისინი დაუშვებლად. ასევე უსაფუძვლოდ არ დაკმაყოფილდა კასატორის შუამდგომლობა წინამდებარე დავაში მესამე პირად სს „ს. რ-ის“ ჩაბმის თაობაზე. პალატამ დადგენილად მიიჩნია ჟ.წ-ის მიერ უკანონო ნაგებობის აღების ფაქტი, თუმცა არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული სადავო მიწის ნაკვეთი მოპასუხეს შემოსაზღვრული აქვს და ამით თ.წ-ეს სახლთან მისასვლელი გზა აქვს დაკეტილი.
წინამდებარე საკასაციო საჩივარს თ.წ-ემ დაურთო მტკიცებულებები: სს „ს.ს რ-ის“ წერილობითი მიმართვების ასლები 4 (ოთხი) ფურცლად.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 29 მარტის განჩინებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, თ. წ-ე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა თ. წ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას თ. წ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, თ. წ-ე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
რაც შეეხება თ. წ-ის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების საქმეზე დართვას, აღნიშნული უსაფუძვლოა, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ თ. წ-ეს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები - სს „ს. რ-ის“ წერილობით მიმართვების ასლები 4 (ოთხი) ფურცლად (ტ.III, ს.ფ.84-87).
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. თ. წ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
3. თ. წ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები - სს „ს. რ-ის“ წერილობით მიმართვების ასლები 4 (ოთხი) ფურცლად (ტ.III, ს.ფ.84-87).
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
თ. თოდრია
