საქმე №ას-520-494-2013 28 მაისი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ი. ხ-ა, შპს „გ-ო“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ნ. ხ-ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - პარტნიორთა კრების ოქმების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ხ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „გ-სა“ და ი. ხ-ას მიმართ შპს „გ-ოს“ პარტნიორთა 2012 წლის 17 და 28 აპრილის კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

შპს „გ-ოს“ 50-50%-იანი წილის მფლობელი პარტნიორები არიან ნ. ხ-ა და ი. ხ-ა. საწარმოს გამართული საქმიანობისა და მხარეთა შორის ურთიერთობის რეგულირების მიზნით მიღებულ იქნა საზოგადოების წესდება. 2012 წლის 17 აპრილს ჩატარდა საზოგადოების პარტნიორთა კრება, რომლის თაობაზეც შეტყობინება ნ. ხ-ას გაეგზავნა რუსეთის ფედერაციაში, ქ.მოსკოვში, მ. ს-ას N1 სახლის N20 ბინაში. 2012 წლის 28 აპრილს კვლავ ჩატარდა საზოგადოების კრება და მოსარჩელეს აღნიშნულის თაობაზე შეტყობინება გაეგზავნა იმავე მისართზე, სადაც გაგზავნილ იქნა შეტყობინება თავდაპირველი კრების მოწვევის შესახებ. 2012 წლის 11 მაისს სამეწარმეო რეესტრში წარდგენილ იქნა კრების ოქმები და საზოგადოების სახელით მოთხოვნილ იქნა რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების შეტანა, კერძოდ, შპს „გ-ოს“ დირექტორად, ნაცვლად ნ. კ-სა, შ. ზ-ის აღრიცხვა. სამეწარმეო რეესტრის გადაწყვეტილებით რეგისტრაცია იმ საფუძვლით არ განხორციელდა, რომ წარდგენილი დოკუმენტებით არ ირკვეოდა რა შინაარსის გზავნილი ჩაბარდა ადრესატს, ვერ დგინდებოდა ვინ გააგზავნა შეტყობინება პარტნიორთა კრების თაობაზე და მარეგისტრირებელმა ორგანომ ითხოვა ზემოაღნიშნული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენა. 2012 წლის 23 მაისს სამეწარმეო რეესტრს წარედგინა განცხადება, რომლითაც საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე ნ.ხ-ას მოწვევისა და დღის წესრიგის შეტყობინების შესახებ ინფორმაციის მიწოდებას ადასტურებდნენ შ. ზ-ი და ი. ხ-ას წარმომადგენელი თ. ხ-ა. აღნიშნული საკმარისად იქნა მიჩნეული და განხორციელდა შესაბამისი ცვლილებების რეგისტრაცია. მოსარჩელის განმარტებით, ის რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ი. ა-ის ქN28-ში მდებარე N6 ბინაში, შეტყობინება მას ამ მისამართზე უნდა გაგზავნოდა და არა იმაზე, სადაც მხარეს არასოდეს უცხოვრია. გზავნილების ადრესატისათვის ჩაუბარებლობას ადასტურებს ის გარემოება, რომ ამ მისამართზე მცხოვრებ პირს არც შეტყობინებები ჩაუბარებია და არც ნ. ხ-ას პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტი წარუდგენია. ამასთანავე, კრების მოწვევა არ მომხდარა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნათა დაცვით, ხოლო საჯარო რეესტრში წარდგენილი ინფორმაციით არ ირკვევა კანონის იმ მოთხოვნის დაცვა, რომელიც ავალდებულებს კრების მოწვევის ინიციატორს, პარტნიორს აცნობოს დღის წესრიგის თაობაზე და მისცეს შესაძლებლობა, წარადგინოს მისი მოსაზრებები.

ი. ხ-ამ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით ითხოვა:

მოპასუხის განმარტებით, შპს „გ-ოს“ დირექტორი ნ.კ-ე ვერ ასრულებდა მისთვის დაკისრებულ მოვალეობას, საზოგადოების ფუნქციონირება შეჩერებული იყო, რამაც განაპირობა გარკვეული გეგმის შემუშავება, თუმცა მოსარჩელე, მიუხედავად არაერთი მოწვევისა, საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე არ ცხადდებოდა, საბოლოოდ, 2012 წლის 17 აპრილს დანიშნული კრების თაობაზე, კანონით დადგენილი წესით, ნ.ხ-ას ეცნობა 2012 წლის 13 აპრილს, პარტნიორი კრებაზე არ გამოცხადდა. ამავე დღის წესრიგით კრება დაინიშნა 2012 წლის 28 აპრილს, ნ.ხ-ას კვლავ გაეგზავნა დაზღვეული წერილი და ჩაბარდა 2012 წლის 23 აპრილს, თუმცა კურიერს პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტი მხარემ არ წარუდგინა. განმეორებით დანიშნული კრება, მიუხედავად პარტნიორის გამოუცხადებლობისა, უფლებამოსილი იყო, მიეღო გადაწყვეტილება, რაც განახორციელა კიდევაც, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება ნ.ხ-ას დადგენილი წესით ინფორმირება, რაც საბოლოოდ გაზიარებულ იქნა საჯარო რეესტრის მიერაც, მოპასუხე არ დაეთანხმა ნ.ხ-ას მოსაზრებას არასწორ მისამართზე შეტყობინების გაგზავნის შესახებ, რადგანაც მოსარჩელე რეგისტრირებულ მისამართზე არ ცხოვრობს, არამედ მისი საცხოვრებელი ადგილია რუსეთის ფედერაცია, რაც დასტურდება ასევე საქმეში წარმოდგენილი მინდობი.ბებითაც, შესაბამისად, კრების მოწვევა, განხორციელდა კანონის მოთხოვნათა დაცვით.

სარჩელი ასევე არ ცნო შპს „გ-ომ“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას სარჩელი შპს „გ-ოს“ პარტნიორთა 2012 წლის 17 და 28 აპრილის კრების ოქმების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწი.ბრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 27 ნოემბრის გადაწყვეტილება შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 28 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ნ. ხ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 28 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმი, ხოლო საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო გადაწყვეტილება დანარჩენ ნაწილში დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატა დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „გ-ოს“ ჰყავს ორი პარტნიორი: 50% წილს მფლობელი ი. ხ-ა და 50% წილის მფლობელი ნ. ხ-ა. ნ. ხ-ა ასაჩივრებს შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმს. პალატამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეს შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი არ გააჩნდა, რადგანაც აღნიშნული კრება მოწვეულ იქნა შემდეგი დღის წესრიგით : 1) შპს „გ-ოს“ არსებული მდგომარეობის განხილვა, 2) შპს „გ-ოს“ დირექტორის დაკავებული თანამდებობიდან გადაყენება, 3) შპს „გ-ოს“ დირექტორის დანიშვნა. კრებას არ ესწრებოდა საზოგადოების დამფუძნებელი პარტნიორი ნ. ხ-ა და საზოგადოების დირექტორი ნ. კ-ე. კრების ოქმის შესაბამისად, კრებაზე პარტნიორის გამოუცხადებლობის გამო, კრება არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლისა და საზოგადოების წესდების 7.5-ე მუხლის შესაბამისად, იმავე დღის წესრიგით მოწვეულ იქნა განმეორებითი კრება 2012 წლის 28 აპრილს 14:00 საათზე. კრების ოქმით დგინდებოდა, რომ აღნიშნულის შესახებ უნდა მომხდარიყო პარტნიორისა და საზოგადოების დირექტორის ინფორმირება. ამ გარემოებიდან გამომდინარე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე რაიმე შედეგი არ დამდგარა და კრება გადაიდო სხვა დროისათვის იმ საფუძვლით, რომ კრება არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი საზოგადოების დამფუძნებელი პარტნიორის, ნ. ხ-ას გამოუცხადებლობის გამო, შესაბამისად, ნ. ხ-ას არ გააჩნდა შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი. ამ საფუძვლის გათვალისწინებით კი, აღარ იქნა გამოკვლეული, იყო თუ არა დაცული 2012 წლის 17 აპრილის კრების მოწვევის პროცედურა.

სასამართლომ მიუთითა ასევე ნ. ხ-ას მოთხოვნაზე, რომლითაც მხარე ასევე ასაჩივრებდა შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 28 აპრილი კრების ოქმს. კრების ამ გადაწყვეტილებით შპს „გ-ოს“ დირექტორი ნ. კ-ე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და საზოგადოების დირექტორად დაინიშნა შ. ზ-ი, შესაბამისი ცვლილება შევიდა საზოგადოების სარეგისტრაციო მონაცემებში და ასევე საზოგადოების ელექტრონული ფოსტის მისამართად მიეთითა: .... 2012 წლის 28 აპრილის კრებაზე 50%-იანი წილის მფლობელ პარტნიორ ი. ხ-ას სახელით გადაწყვეტილება მიიღო მისმა წარმომადგენელმა თ. ხ-ამ. გამომდინარე იქიდან, რომ აღნიშნულ კრებაზე მიღებულ იქნა იურიდიული შედეგის მქონე გადაწყვეტილება, პალატამ ჩათვალა, რომ პარტნიორ ნ. ხ-ას ჰქონდა აღნიშნული კრების ოქმის გასაჩივრების იურიდიული ინტერესი. სასამართლომ მიუთითა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის პირველ და მე-2 პუნქტებზე, სადაც რეგლამენტირებულია როგორც კრების მომწვევი სუბიექტების ვინაობა, ისე მოწვევის წესი და კრების თაობაზე შეტყობინების პარტნიორისათვის კრებამდე ერთკვირიანი ვადის დაცვით ჩაბარება, სასამართლომ განმარტა, რომ კანონმდებელი კრების მოწვევის ჩატარების პროცედურის განსაზღვრისას მიუთითებს ადრესატის მიერ ინფორმაციის მიღების დადასტურების აუცილებლობაზე, ანუ მოწვევის ნება უნდა მიუვიდეს პარტნიორს და კრების ორგანიზატორი უნდა დარწმუნდეს ამაში. პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 28 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე 50%-იანი წილის მფლობელი დამფუძნებელი პარტნიორი ნ. ხ-ა არ იყო მიწვეული კანონით დადგენილი წესით, რადგანაც პარტნიორ ნ. ხ-ის 2012 წლის 28 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე მოწვევის დასტურად მოპასუხე მიუთითებდა საფოსტო შეტყობინების ბარათზე, რომლითაც, მოპასუხეთა განმარტებით, დგინდებოდა ნ. ხ-ის შეტყობინების ჩაბარება. გზავნილის ჩაბარების შესახებ საფოსტო შეტყობინების რამდენიმე ასლი მოპასუხემ წარადგინა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას. აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარემ სააპელაციო სასამართლოში ასევე წარადგინა დამოწმებული საფოსტო შეტყობინების ასლები შეტყობინების ასლზე ჩაბარების აღმნიშვნელი მონაცემების უკეთ გარჩევის მიზნით. ამ მტკიცებულებათა გამოკვლევით, პალატა მივიდა დასკვნამდე, რომ გზავნილი გაგზავნილი იყო მოსკოვის მისამართზე. აპელანტი სადავოდ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ რადგან ნ. ხ-ას სადამფუძნებლო დოკუმენტებში მითითებული ჰქონდა თბილისის მისამართი, კრების მოსაწვევი გაგზავნილი უნდა ყოფილიყო მხოლოდ ამ მისამართზე. სასამართლოს განმარტებით, ამ ურთიერთობების შეფასებისას მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ გზავნილი ადრესატს უნდა ჰქონოდა ჩაბარებული, შესაბამისად, გზავნილის სხვა მისამართზე გაგზავნა თავისთავად არ წარმოადგენდა შესაბამის კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს. ამ თვალსაზრისით უნდა დადგენილიყო მისი ჩაბარება-არჩაბარების საკითხი. სასამართლომ მიუთითა იმ ფაქტზე, რომ ნ. ხ-ას მიერ მოსკოვიდან პირდაპირი ელექტრონული კომუნიკაციის საშუალებით მიღებულ რწმუნებულებაში მოსკოვში მისი სხვა მისამართი (ფაქტობრივი ადგილსამყოფელი) იყო აღნიშნული. სასამართლოს შეფასებით, საფოსტო შეტყობინება სტრუქტურულად დაყოფილია რამდენიმე ნაწილად, იმის მიხედვით თუ ვის ევალება ამა თუ იმ გრაფის შევსება, კერძოდ:

- შეტყობინების ერთი გრაფა გამოყოფილია გამგზავნის მიერ შესავსები ინფორმაციისთვის, შედგება ორი ნაწილისაგან, სადაც მიეთითება ვისგან იგზავნება გზავნილი და ვის ეგზავნება იგი.

- ცალკე გამოყოფილია გრაფა სახელწოდებით „გზავნილი მიღებულია“, რომელშიც უნდა მიეთითოს გვარი გარკვევით, პირადობის მოწმობა, თარიღი, დრო და ადრესატის ხელმოწერა. ეს არის გზავნილის ის ნაწილი, რომელიც ადასტურებს ადრესატისათვის მის ჩაბარებას და შეიცავს ადრესატის საიდენტიფიკაციო მონაცემებს.

მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი საფოსტო შეტყობინების ეს გრაფა საერთოდ არ შეიცავდა ინფორმაციას, შეუვსებელი იყო.

- ცალკეა გრაფა, რომელსაც „ავსებს მიმღები ბიურო“. იგი, თავის მხრივ, შეიცავს დანაყოფს „ჩაბარების მცდელობა“. ამ გრაფაში ჩაბარების მცდელობის თარიღად მითითებული იყო 2012 წლის 23 აპრილი, რის ქვემოთაც მითითებული იყო „ხ-ას“ გვარი. მოპასუხეები აღნიშნულს აფასებდნენ ნ.ხ-ის გზავნილის ჩაბარების დასტურად, ხოლო მოსარჩელე უარყოფდა გზავნილის მისთვის ჩაბარებას.

სასამართლოს შეფასებით, ისეთ პირობებში, როდესაც პარტნიორი უარყოფდა გზავნილის ჩაბარებას, წარმოდგენილი იყო გზავნილი, რომელშიც საერთოდ შეუვსებელი იყო გზავნილის მიმღების მონაცემების გრაფა, საქმეში კი არ მოიპოვებოდა გზავნილის მისთვის ჩაბარების დამადასტურებელი პირდაპირი მტკიცებულება, მხოლოდ მოპასუხის განმარტება, რომ „ჩაბარების მცდელობის“ გრაფაში მითითებული დრო წარმოადგენდა ჩაბარების დროს, მის ქვემოთ მითითებული „ხ-ას“ გვარი კი უშუალოდ ადრესატის ხელმოწერას, არ იქნა გზავნილის ჩაბარებულად მიჩნევის დამადასტურებელ საკმარის გარემოებად. სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ მოპასუხეთა მტკიცებით, გზავნილის დედანი იმყოფებოდა რუსეთის ფედერაციის საფოსტო განყოფილებაში, ამასთან, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა ერთი კვირის ვადაში ნ. ხ-ას მოწვევის ფაქტი, ასევე არ დგინდებოდა მოსაწვევის ჩაბარება კანონით დადგენილი წესით.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით და განმარტა, რომ პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობის თაობაზე აღძრული სარჩელი წარმოადგენდა აღიარებითი ხასიათის სარჩელს, რომლის განხილვა-გადაწყვეტისათვის აუცილებელი იყო იურიდიული ინტერესის არსებობა სასამართლო გადაწყვეტილებით ასეთ აღიარებასთან მიმართებაში. სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობის მიხედვით, იურიდიული ინტერესის არსებობისათვის აუცილებელი წინაპირობებია: მხარეთა შორის დავა უფლების თუ სამართლებრივი ურთიერთობის თაობაზე; მოპასუხე უნდა ეცილებოდეს მოსარჩელეს უფლებაში, ასეთი დავა უნდა ქმნიდეს უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, ამ გადაწყვეტილებას გარკვეული სარგებლობა უნდა მოჰქონდეს მოსარჩელისათვის; პალატამ აღნიშნა, რომ ზემოხსენებულ გარემოებებზე კანონში უშუალოდ მიუთითებლობის მიუხედავად, ზემოაღნიშნული განმარტება გამომდინარეობდა აღიარებითი სარჩელის სპეციალური ფორმის მიმართ მოსარჩელის სამართლებრივი ინტერესებიდან. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე რაიმე შედეგი არ დამდგარა და კრება გადაიდო სხვა დროისათვის რადგანაც არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი საზოგადოების დამფუძნებელი პარტნიორის ნ. ხ-ა გამოუცხადებლობის გამო, აპელანტს არ გააჩნდა 2012 წლის 17 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი, რაც ზემოაღნიშნული ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველად იქნა მიჩნეული.

პალატამ ასევე მიუთითა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლზე, 47-ე მუხლის პირველ პუნქტზე და განმარტა, რომ პარტნიორთა კრება შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების მართვის უმაღლეს ორგანოს წარმოადგენდა, შესაბამისად, კანონი დეტალურად არეგულირებდა მისი მოწვევის წესსა და ვადას. პარტნიორთა კრების კომპეტენცია განსაზღვრული იყო ასევე შპს „გ-ოს“ წესდების მე-5 მუხლით. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების შესაბამისად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ კრების მოწვევის შესახებ პროცედურების დაცვა არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ კრების მომწვევი სუბიექტის მოვალეობით, აღნიშნულის თაობაზე ეცნობებინა ადრესატებისათვის. კანონმდებლის მიერ აქცენტი გაკეთებული იყო დაზღვეული წერილით შეტყობინების გაგზავნაზე, რაც, თავის მხრივ, უნდა იძლეოდეს შეტყობინების ადრესატისათვის (პარტნიორისათვის) ჩაბარების შესაბამისი დასტურით დამტკიცების შესაძლებლობას. სასამართლოს მტკიცებით, პარტნიორთა კრების მოწვევის პროცედურის მოწესრიგება ნაკარნახევი იყო იმ აუცილებლობით, რომ პარტნიორთა მიერ თავიანთი უფლების კრებაზე რეალიზების უზრუნველყოფა განხორციელებულიყო და იმდაგვარად ყოფილიყო პარტნიორთა კრება მოწვეული, რომ პარტნიორს არ წართმეოდა კრების მუშაობაში მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობა. პარტნიორებს წინასწარ უნდა ჰქონდეთ შესაძლებლობა, დღის წესრიგით გათვალისწინებულ საკითხებზე ყოფილიყვნენ მომზადებული.

პალატამ მიუთითა იმ დადგენილ გარემოებაზე, რომ შპს „გ-ოს“ 2012 წლის 28 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე 50%-იანი წილის მფლობელი დამფუძნებელი პარტნიორი ნ. ხ-ა არ ყოფილა მოწვეული კანონით დადგენილი წესით, რის გამოც შპს „გ-ოს“ მხრიდან დაირღვა პარტნიორთა კრების თაობაზე ინფორმირების შესახებ პარტნიორის უფლება. ზემოაღნიშნულმა პროცედურულმა დარღვევამ და ნ. ხ-ას გარეშე პარტნიორთა კრების ჩატარებამ, თავის მხრივ, განაპირობა ნ. ხ-ას, როგორც საზოგადოების პარტნიორის 47.1 მუხლით გათვალიწინებული უფლებების დარღვევა, რაც სასამართლოს შეფასებით, გულისხმობდა საწარმოს პარტნიორების მიერ მმართველობით უფლებამოსილების განხორციელებას პარტნიორთა საერთო კრების მეშვეობით. პარტნიორთა კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილება წარმოადგენს გარიგებას და მასზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის ზოგადი ნაწილით გათვალისწინებული ნორმები გარიგებათა შესახებ და სადავო კრების ოქმი, როგორც გარიგება, დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ ბათილ გარიგებად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ი. ხ-ამ და შპს „გ-ომ“, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება მიღებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით, სასამართლომ არასრულყოფილად გამოიკვლია მტკიცებულებები და საფოსტო შეტყობინების ბლანკს მიანიჭა მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტის მნიშვნელობა, შესაბამისად, მასში მითითებული გრაფის ადრესატის მიერ არასწორად შევსებას დაუკავშირა მოცემული დავის მნიშვნელოვანი გარემოება, პარტნიორისათვის შეტყობინების ჩაუბარებლობა, რაც არასწორია, რადგანაც ნ. ხ-ასათვის კრების მოწვევის შესახებ შეტყობინების ჩაბარებას ადასტურებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ არასწორად გამოკვლეული საფოსტო შეტყობინება, მართალია, დასახელებული მტკიცებულება შეიცავს სხვადასხვა სტრუქტურულ დანაყოფს, თუმცა შეტყობინების მარჯვენა ქვედა გრაფაში - ჩაბარების პირველი მცდელობა, აღნიშნულია გზავნილის მისამართზე მიტანის თარიღი და დრო ქვემოთ კი დაფიქსირებულია მიმღების ხელმოწერა როგორც ვრცელი, ისე შემოკლებული სახით, რომელიც იდენტურია პარტნიორთა 2012 წლის 17 აპრილის კრების თაობაზე არსებული გზავნილი ხელმოწერისა. სასამართლოს მიერ მტკიცებულების არასრულყოფილ შეფასებას ადასტურებს ის ფაქტიც, რომ სასამართლომ ზემოაღნიშნული საფოსტო შეტყობინება არ გამოიკვლია საქმეშივე წარმოდგენილ საფოსტო განყოფილების მიერ გაცემულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში, რომლითაც დადასტურებულია გზავნილის ჩაბარების ფაქტი, ამავეს მოწმობს საქართველოსა და მოსკოვის საფოსტო განყოფილების მუშაკთა ელექტრონული ფოსტის მიმოწერაც. ამდენად, მხარემ წარადგინა ყველა შესაძლო მტკიცებულება, რაც პარტნიორს აძლევდა სრულ შესაძლებლობას, ევარაუდა მეორე პარტნიორისათვის შეტყობინების ჩაბარების ფაქტი. ფოსტის მუშაობის საყოველთაო პრინციპირადნ გამომდინარე, იმ შემთხვევაში, თუ ადრესატი მითითებულ მისამართზე არ ცხოვრობდა ამ მისამართზე მცხოვრები უცხო პირი შეტყობინებას არ ჩაიბარებდა, ხოლო ფოსტის მუშაკი შესაბამისი მითითებით დააბრუნებდა კორესპოდენციას. ამ ფაქტის ნამდვი.ბას ადასტურებს ასევე მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილება პარტნიორთა კრების ოქმის რეგისტრაციის თაობაზე, რადგანაც საბოლოოდ მარეგისტრირებელი ორგანო შეტყობინების განხორციელების ნამდვი.ბაში დარწმუნდა, ხოლო ის გარემოება, რომ ნ.ხ-ა სწორედ ზემოაღნიშნულ მისამართზე ცხოვრობს, დადასტურებულია პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებითაც. დაუსაბუთებელია და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის საწინააღმდეგოდაა დადგენილი გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, რომ ნ. ხ-ა პარტნიორთა კრების თაობაზე ერთი კვირით ადრე არ იყო მიწვეული. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დგინდება, რომ პარტნიორს შეტყობინება კრებამდე არა ერთი კვირით, არამედ 10 დღით ადრე გაეგზავნა, შესაბამისად, ის გონივრულ ვადაში იყო ინფორმირებული. კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლისა და 249-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დარღვევით გამოიტანა, რაც მისი გაუქმების საფუძველია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 მაისის განჩინებით შპს „გ-სა“ და ი. ხ-ას საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „გ-სა“ და ი. ხ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „გ-სა“ და ი. ხ-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ხ-ას მიერ 2013 წლის 7 მაისს N5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „გ-სა“ და ი. ხ-ს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს შპს „გ-სა“ (ს/N...) და ი. ხ-ას (პ/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ხ-ას მიერ 2013 წლის 7 მაისს N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

თ. თოდრია