საქმე №ას-410-388-2013 3 ივნისი, 2013 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ლევან მურუსიძე, პაატა სილაგაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - სს „მ. ს. ც. - 2010“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - მ. ს-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი - ნივთის დაზიანებით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „მ. ს. ც-ის“ უფლებამონაცვლე სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ მიმართ მოსარჩელის კუთვნილი შენობის არსებითი შემადგენელი ნაწილების დაზიანებით მიყენებული მატერიალური ზიანის - 24629 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს მიერ გამართულ აუქციონზე 2009 წლის 24 ნოემბერს მ. ს-მა შეიძინა ქ.ბათუმში, გ-ის ქN30-ში მდებარე უძრავი ქონება. მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულების საფუძველზე 2009 წლის 30 დეკემბერს შეძენილი ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა მ. ს-ის სახელზე. აჭარის ა/რ მთავრობის 2009 წლის 15 დეკემბრის ბრძანებით სს „მ. ს. ც. - 2010-ს“ სიმბოლურ ფასად, 1 ლარად, გადაეცა ა/რ-ის საკუთრებაში არსებული შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების 100%-იანი წილი, ასევე სიმბოლურ ფასად გადაეცა ალტერნატიული ფართი, მდებარე ქ.ბათუმში, ტ-ის ქN2-ში. სააპელაციო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ მოსარჩელის კუთვნილი ქონება შპს „მ. ს. ც-ის“ მფლობელობაში იყო და შენობის დაზიანებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელი მხოლოდ ეს უკანასკნელი შეიძლებოდა ყოფილიყო, ხოლო განხორციელებული შერწყმის საფუძველზე, ვინაიდან მანამდე არსებული ურთიერთობების სამართალმემკვიდრეს შერწყმის შედეგად ჩამოყალიბებული საზოგადოება წარმოადგენს, მოსარჩელის განმარტებით, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, მიყენებულ ზიანზე პასუხისმგებელ საზოგადოებას, სწორედ უფლებამონაცვლე წარმოადგენდა. შპს „მ. ს. ც-ს“ მოსარჩელის მიერ შეძენილი ქონებიდან იძულებით გამოსახლება დაიწყო 2010 წლის 23 ივლისს და დასრულდა 27 ივლისს, რა დროსაც ს. ც-მა განზრახ დააზიანა შენობა, მიითვისა მისი ცალკეული ნაწილები, არსებითი შემადგენელი ნაწილი. ნივთის დაზიანების თაობაზე წერილობით ორჯერ ეცნობა პოლიციას, რის თაობაზეც 2010 წლის 27 ივლისს შედგა საკუთრებაში არსებული ქონების ხელყოფის აღკვეთის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის N1192 ოქმი. ექსპერტიზის 2010 წლის 6 სექტემბრის დასკვნის თანახმად, შენობის დაზიანებით მიყენებულმა ზიანმა შეადგინა 24629 ლარი.

სასამართლოს მოსამზადებელ ეტაპზე მოსარჩელემ გაზარდა სასარჩელო მოთხოვნა და ექსპერტიზის დასკვნაზე დამყარებით ასევე მოითხოვა მიუღებელი შემოსავლის სახით 28704 ლარის ანაზღაურება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

მართალია, მ. ს-მა ქონება აუქციონზე შეიძინა, თუმცა მის საკუთრებას მხოლოდ აუქციონის აქტში მითითებული ქონება წარმოადგენს და არა ც.ს ადმინისტრაციის მიერ დაქირავებული რიგითი თანამშრომლების საკუთარი სახსრებით შეძენილი მეტალო-პლასტმასის კარი, ფანჯრები, ასევე რამდენიმე კაბინეტის იატაკის ლამინადის საფარი. ცენტრის გამოსახლება კანონის მოთხოვნათა დაცვით განხორციელდა და მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა, შენობის მესაკუთრემ გამოსახლების პროცესის დასწრებაზე უარი განაცხადა, აღნიშნული კი სავალდებულო იყო მხარეთა შორის მიღება-ჩაბარების აქტის გასაფორმებლად. საწარმოს ბალანსზე არ ირიცხებოდა საგნები, რომლებიც კერძო პირების მიერ საკუთარი სახსრებითაა შეძენილი, გამოსახლების პროცესს ესწრებოდა ბათუმის პოლიცია, რომელსაც შენობის დაზიანებისა თუ ნივთის მისაკუთრების ფაქტი არ დაუდასტურებია, ამავე პოლიციის მიერ შედგენილი სატელეფონო აქტით დასტურდება, რომ რენტგენის აპარატის დემონტაჟისას საჭირო იყო კედლის ჩამონგრევა, რაც მოსარჩელის ნებართვით განხორციელდა, სხვა დაზიანება დადასტურებული არ არის, მათ შორის, არც საკუთრებაში არსებული ქონების ხელყოფის აღკვეთის ან სხვაგვარი ხელშეშლის აღკვეთის N1192 ოქმით. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა დაუსაბუთებელია და მასში არსებული ნივთების ჩამონათვალი მხოლოდ მოსარჩელის ზეპირი მითითებითაა ასახული, ნივთების რეალურად არსებობა არ დასტურდება რაიმე აქტით. საქალაქო სასამართლო გასცდა უფლებამოსილების ფარგლებს, რადგანაც მხარეთა შორის ადრე არსებული დავისას მოსარჩელემ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში მოხსნა მოთხოვნა, ამასთანავე, არასწორია საზოგადოებების შერწყმაზე მითითება, რადგანაც მათი ცალ-ცალკე არსებობის პერიოდში დავა სასამართლოში განიხილებოდა, შესაბამისად, საზოგადოებათა შერწყმას არანაირი იურიდიული საფუძველი თანხის დაკისრების მოთხოვნასთან არ გააჩნია. მოპასუხის განმარტებით, ნივთები, რომლებიც ცენტრის თანამშრომლებმა წაიღეს, მათ პირად საკუთრებას წარმოადგენდა და ეს განხორციელდა არა თვითნებურად, არამედ უფლებამოსილი პირის თანხმობით, ხოლო სადავო გარემოებები დასტურდება უკვე დასრულებულ საქმეზე მოწმედ დაკითხული პირების ჩვენებებით.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „მ. ს. ც. - 2010-ს“ მ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 24623 ლარის გადახდა, ხოლო მიუღებელი შემოსავლის სახით 28704 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნაზე მოსარჩელეს ეთქვა უარი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „მ. ს. ც. - 2010-მა“.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 თებერვლის განჩინებით სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 25 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების საფუძველზე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია, რომ აჭარის ა/რ ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროს მიერ გამართული საჯარო აუქციონის შედეგად, 2009 წლის 24 ნოემბერს, უძრავი ნივთი შეიძინა მ. ს-მა. მოთხოვნის უფლების დათმობის საფუძველზე, შეძენილი ქონება საკუთრებაში გადაეცა მ. ს-ს. საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის 2010 წლის 3 სექტემბრის №2773-08/4 დასკვნის, მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერის საფუძველზე, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ აუქციონის გამართვისას, უძრავ ქონებას ფლობდა შპს „მ. ს. ც.“ და შენობაში ფუნქციონირებდა მ. საავადმყოფო, წესრიგში იყო შენობის ყველა ოთახი და პალატა, ასევე დამხმარე სათავსები. 2012 წლის 1 ივნისს შპს „მ. ს. ც.“ შეერწყა სს „მ. ს. ც. - 2010-ს“. მითითებული ექსპერტიზის დასკვნის გამაქარწყლებელი მტკიცებულება აპელანტს არ წარუდგენია. ხოლო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება ექსპერტიზის დასკვნის არასაიმედოობისა და ზედაპირული ხასიათის თაობაზე. პალატამ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხული ექსპერტ-სპეციალისტების: დ. გ-სა და ნ. ქ-ის განმარტებაზე, რომ საინჟინრო-ტექნიკური და სასაქონლო კვლევა განხორციელდა დეტალურად და ობიექტურად, ადგილზე იქნა დათვალიერებული თვითონ შენობაც, ამასთან, სრულად რომ ყოფილიყო გათვალისწინებული მოსარჩელის მითითებები, ზიანის ოდენობა გაცილებით უფრო დიდი იქნებოდა, ვიდრე ეს დადგინდა საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით. მ. ს-ის წარმომადგენელ მ. ს-ის განცხადებით საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ბათუმის სამმართველოს მე-3 განყოფილებამ დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება უძრავ ნივთზე საკუთრების ხელყოფის აღკვეთისათვის შესაბამისი ღონისძიებების გატარების მიზნით, მფლობელ შპს „მ. ს. ც.ს“ მიმართ. ადმინისტრაციული წარმოების დასრულებამდე, 2010 წლის 23 და 24 ივლისს, მ. ს-მა განცხადებებით მიმართა განყოფილებას და მოითხოვა შესაბამისი რეაგირების განხორციელება უძრავი ქონების დაზიანება-გაძარცვის ფაქტზე. საქმეში უკვე არსებული „საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის ოქმი №1192“ ასლის დედანთან შესაბამისობის დასადგენად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ 2013 წლის 22 იანვრის განჩინებით, მხარეთა შუამდგომლობის საფუძველზე, განყოფილებიდან გამოითხოვა მითითებული ადმინისტრაციული წარმოების მასალები სრულად, დედნების სახით და დაადგინა, რომ 2010 წლის 27 ივლისს შედგენილი №1192 ოქმის (დედანი) მეორე გვერდი შეიცავდა მ. ს-ის შენიშვნას: „უძრავი ქონება ჩავიბარე პოლიციისაგან დაზიანებულ მდგომარეობაში. კერძოდ: შენობიდან წაღებულია 7 კარი, მათ შორის 3 მეტალის, 5 ფანჯარა, ჩამოღებულია ჭერი, აგლეჯილი კედლის საფარი და იატაკი, მწყობრიდან გამოსული წყლის სისტემის შიდა გაყვანილობა და ა.შ“. სასამართლომ მიუთითა მოწინააღმდეგე მხარის ახსნა-განმარტებაზე, საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებსა და ექსპერტიზის დასკვნაზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ იძულებითი გამოსახლებისას მოპასუხემ დააზიანა უძრავი ნივთი, კერძოდ, დაზიანებულია ან საერთოდ არ არსებობს შემდეგი სახის სამშენებლო, სანტექნიკური და ელექტრო ინვენტარი: იატაკის ლინოლეუმი - 28.85 კვ.მ, ორგმინა - 4,6 კვ.მ, ალუმინის კარ-ვიტრაჟი - 9.45 კვ.მ, ლამინადის იატაკი - 39.60 კვ.მ, ხის კარები - 5.30 კვ.მ, რკინის ცხაური (გისოსები) - 4.60 კვ.მ, ხის ფანჯარა შემინვით - 1.30 კვ.მ, მეტალო-პლატსმასის ფანჯარა - 19.10 კვ.მ, რკინის კარები - 7,85 კვ.მ, რკინის ფურცლოვანი დეკორატიული კედლის მოპირკეთება - 26.20 კვ.მ, ხის პანელოვანი მოპირკეთება - 370 კვ.მ, ხის ფიცრული დეკორატიული მოპირკეთება - 62.25 კვ.მ, პლასტიკატის კედლების მოპირკეთება - 347.5 კვ.მ, ალუმინის ფურცლოვანი კედლების და ჭერის მოპირკეთება - 250.15 კვ.მ, დაზიანებულია და არ არის: კარის საკეტი - 26 ცალი, ჭაღი - 14 ცალი, არსებობდა და მოხსნილია 46 ერთეული კედლის განათების ბრა, სველ წერტილებში განადგურებულია 28 კომპლექტი ხელსაბანი, 1 კომპლექტი უნიტაზი, 2 ერთეული საშხაპე და 8 ცალი ონკანი. 1500 კვ.მ ფართობზე განადგურებულია ელექტრომეურნეობა მისი შემადგენელი ყველა ნაწილით, ძალოვანი კაბელებით, ელ.გაყვანილობის სადენებით, 14 ჩამრთველითა და შტეფსელური შეერთებით - 40 ერთეული, 2 ერთეული განათების დაფა. უძრავი ქონების დაზიანებული რემონტის აღდგენის საბაზრო ღირებულება განისაზღვრა 24629 ლარით. სააპელაციო პალატის მითითებით, აპელანტმა, ექსპერტიზის დასკვნის ზემოაღნიშნული მსჯელობის საწინააღმდეგო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულების წარუდგენლობის გარდა, საკუთარი ახსნა-განმარტებით მიუთითა, რომ გარკვეული ინვენტარის დემონტაჟი განახორციელა იმ საფუძვლით, რომ უძრავი ქონების გაუმჯობესების მიზნით განთავსებული იყო შენობაში მოპასუხის სისტემაში დასაქმებული პირების მიერ მათი ხარჯებით, ამასთან, არ წარმოუდგენია მტკიცებულება ამ გარემოების დასადასტურებლად. მოძრავი ნივთების მოხსნასა და წაღებაზე არ არსებობდა არც ერთი მესაკუთრის (სახელმწიფო, აჭარის ა/რ მთავრობის სახით, შემდგომში - მ. ს-ი) თანხმობა. მოპასუხეს ასევე არ წარუდგენია მესაკუთრისათვის მოთხოვნა უძრავ ნივთზე მის მიერ განხორციელებული გაუმჯობესების კომპენსირების თაობაზე. მესაკუთრის მითითებული თანხმობის, ასევე, კომპენსირების მიზნით მოთხოვნის წარდგენის დამადასტურებელი მტკიცებულება აპელანტს არ წარუდგენია.

სააპელაციო პალატამ, დავის სწორად გადაწყვეტის მიზნით, დასადგენ გარემოებად მიიჩნია შემდეგი: არსებობდა თუ არა მოსარჩელისადმი მიყენებული მატერიალური ზიანი და რა მოცულობით, ასევე, უნდა განსაზღვრულიყო ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელი პირი. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 992-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ დელიქტური ვალდებულების წარმოშობის პირობა კუმულატიურია და ერთდროულად უნდა არსებობდეს: ა) ზიანის ფაქტი; ბ) მიზეზობრივი კავშირი ზიანსა და ზიანის მიმყენებელი პირის მართლსაწინააღმდეგო, განზრახ ან გაუფრთხილებელ ქმედებას შორის. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხის მხრიდან ზიანის მიყენების დასადასტურებლად, მოსარჩელემ წარმოადგინა ზემოთ მითითებული მტკიცებულებები (საკუთარი ახსნა-განმარტება, ფოტოსურათები, პოლიციისადმი წარდგენილი განცხადებები ქონების დაზიანება-გაძარცვის შეჩერების მოთხოვნით, ექსპერტიზის დასკვნა, პოლიციის უფლებამოსილი პირის მიერ შედგენილი ოქმი, მოსარჩელის შენიშვნით ქონების გაძარცვულ მდგომარეობაში ჩაბარების თაობაზე), რომელთა გასაქარწყლებლად მოპასუხემ წარადგინა მხოლოდ საკუთარი ახსნა-განმარტება, სადაც ფაქტიურად აღიარა ნივთების ნაწილის დემონტაჟის ფაქტი, დაუსაბუთებელი მოტივით. უძრავ ქონებასთან მიმართებით მოპასუხის კეთილსინდისიერ (მართლზომიერ) მფლობელად მიჩნევის და მის მიერ უძრავი ნივთის გაუმჯობესების მიზნით ხარჯის გაწევის დადასტურების შემთხვევაშიც კი, დაუშვებელი იყო, მას ემოქმედა ისე, როგორც ფაქტიურად იმოქმედა 2010 წლის ივლისში განხორციელებული გამოსახლებისას. სამოქალაქო კოდექსის 163-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, პალატამ ჩათვალა, რომ თუკი მოპასუხე მიიჩნევდა მის მიერ უძრავი ნივთის გაუმჯობესების გამო ხარჯის გაწევის ფაქტს, უძრავი ნივთის არსებით შემადგენელ ნაწილად ქცეული მოძრავი ნივთების დემონტაჟი კი არ უნდა მოეხდინა, არამედ, წარედგინა დასაბუთებული პრეტენზია მესაკუთრისათვის ამ ხარჯების ანაზღაურების მიზნით.

შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოპასუხის ქმედება შეიცავდა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით გათვალისწინებული შემადგენლობის ელემენტებს, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სწორად დაეკისრა სამოქალაქოსამართლებრივი პასუხისმგებლობა დელიქტისათვის. ამავე კოდექსის 408-ე და 412-ე მუხლების შესაბამისად, გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა პასუხისმგებლობის მოცულობასთან დაკავშირებით, რაც ეფუძნებოდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს აჭარის რეგიონული ექსპერტიზის დეპარტამენტის 2010 წლის 3 სექტემბრის №2773-08/4 დასკვნას.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „მ. ს. ც. - 2010-მა“ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

როგორც ბათუმის საქალაქო, ისე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ დაარღვიეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რადგანაც სასამართლოში მოცემული დავა ერთხელ უკვე განხილულია და კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მ.ს-ს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი. აღნიშნულით მან დაკარგა უფლება, განმეორებით მიემართა სასამართლოსათვის, 2010 წელს განხილულ საქმეში მოპასუხე იყო როგორც შპს „მ. ს. ც.“, ისე სს „მ. ს. ც. - 2010“. საყურადღებოა, რომ სადავო ქონების გამსხვისებელსა და შემძენს შორის არ შემდგარა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომელშიც აისახებოდა ექსპერტიზის დასკვნაში არსებული საგნები. საქმის მასალებით არ დასტურდება კასატორის მხრიდან ქონების დაზიანებისა თუ ნივთების მითვისების ფაქტი, გამოსახლებას ესწრებოდა მოსარჩელის მიერ განთავსებული დაცვის სამსახური, ასევე ბათუმის პოლიციის მე-3 განყოფილების თანამშრომლები, რომლებმაც შეადგინეს შესაბამისი აქტი, მათ რაიმე დარღვევა არ დაუდასტურებიათ. აქტში მითითებული დარღვევები დადასტურებული მხოლოდ მოსარჩელის ხელმოწერითაა. მოსარჩელის მითითებული მტკიცებულებების გაქარწყლება შესაძლებელი იყო მხოლოდ მოპასუხის მიერ მითითებული მოწმეების დაკითხვით, თუმცა სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ სადავო გარემოებების დასადასტურებლად, მოპასუხეს უნდა წარედგინა საპირისპირო ექსპერტიზის დასკვნა, რაც შეუძლებელია, რადგანაც სარჩელის აღძვრის დროისათვის ქონება დანგრეული იყო. 2010 წელს გამართულ სასამართლო სხდომაზე მესამე პირად დაბარებულმა ეკონომიკის სამინისტროს წარმომადგენელმა განმარტა, რომ შენობის რეალიზაციის მიზანი შემძენის მიერ მისი დემონტაჟი და მის ადგილას ახალი ნაგებობის მშენებლობა იყო, ამჟამად, შენობის ადგილას მიმდინარეობს მრავალფუნქციური კომპლექსის მშენებლობა. მთავრობის ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა ცენტრის თანამშრომლებს ოფიციალურად აცნობა, რომ გასხვისებული იყო შენობა და არა მათი პირადი საგნები, რაც გახდა თანამშრომელბის მხრიდან ნივთების წაღების საფუძველი, წაღებული ნივთების ნაცვლად შენობის კუთვნილი ხის კარ-ფანჯრის დაბრუნებას კი, შეეწინააღმდეგა მ.ს-ი, შესაბამისად, დასტურდება, რომ არ არსებობს არც შენობის დაზიანების, არც ნივთების მითვისების ფაქტი, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია. სასამართლო დაემყარა ფოტოსურათებს, რომლითაც არ დასტურდება მათი გადაღების დრო, პოლიციის მე-3 განყოფილების მიერ შედგენილი ოქმი არ ადასტურებს სადავო გარემოებას, რადგანაც რეალობას არ შეესაბამება, ამ ოქმზე ხელმოწერა ეკუთვნის მოსარჩელეს, რომელიც ადასტურებს დაზიანების ფაქტს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის არასწორი განმარტებით, სადავო გარემოებების დადასტურება სასამართლომ მოპასუხეს არასწორად დააკისრა, ისე, რომ არ დაინტერესებულა სხვა მტკიცებულებებით (საწარმოს ბალანსი, ფინანსთა სამინისტროს წერილი, რომ მხარეთა შორის ქონების ჩაბარების თაობაზე არ შემდგარა აქტი და სხვა). სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევით, სასამართლომ არ დააკმაყოფილა კასატორის შუამდგომლობა მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე. მტკიცებულებათა შეფასებისას სასამართლომ ასევე დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, ამდენად, არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს სს „მ. ს. ც. - 2010-მა“ დაურთო მტკიცებულებები 12 ფურცლად: საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის N1192 ოქმი, აჭარის ა/რ ეკონომიკის სამინისტროს წერილობითი პასუხი, ექსპერტიზის დასკვნა, სატელეფონო საუბრის ოქმი, აქტივების ჩამონათვალი (ბალანსი), საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 7 მაისის განჩინება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 მაისის განჩინებით სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 30 აპრილის N187 საგადახდო დავალებით გადახდილი 1231 ლარის 70% – 861,7 ლარი.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულების საქმეზე დართვას, პალატა თვლის, რომ აღნიშნული უსაფუძვლოა, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება საკასაციო პალატის მიერ მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სს „მ. ს. ც. - 2010-ს“ უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 12 ფურცლად: საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფის ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის N1192 ოქმი, აჭარის ა/რ ეკონომიკის სამინისტროს წერილობითი პასუხი, ექსპერტიზის დასკვნა, სატელეფონო საუბრის ოქმი, აქტივების ჩამონათვალი (ბალანსი), საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 7 მაისის განჩინება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „მ. ს. ც. - 2010-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „მ. ს. ც. - 2010-ს“ (ს/N...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 30 აპრილის N... საგადახდო დავალებით გადახდილი 1231 ლარის 70% – 861,7 ლარი.

3. კასატორს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 12 ფურცლად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ლ. მურუსიძე

პ. სილაგაძე