№ას-440-416-2013 10 ივნისი, 2013 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვ. როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ტ. პ. ს-ო“, შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორი ვ. კ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ზ-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – პარტნიორთა კრების ოქმის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დ. ზ-ის სარჩელი მოპასუხეების – შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ის მიმართ, დაკმაყოფილდა:
ბათილად იქნა ცნობილი შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორთა კრების 2012 წლის 18 მაისის კრების ოქმი;
მოპასუხე ტ-ას (დირექტორი ვ. კ-ე) მოსარჩელე დ. ზ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მის მიერ გაწეული სასამართლო ხარჯები 100 ლარის ოდენობით.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” 22% წილის მფლობელი პარტნიორი, დ. ზ-ი, 2012 წლის 18 მაისს საზოგადოების პარტნიორთა კრებაზე მიწვეული არ ყოფილა.
მეწარმეთა და არასამეწარმეო იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერის მიხედვით, 2011 წლის 30 დეკემბრის მდგომარეობით, შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირია – დირექტორი დ. ზ-ი.
პარტნიორ წევრებს წარმოადგენენ: დ. ზ-ი 22.0% წილის მფლობელი; მ. კ-ი 10.0% წილის მფლობელი; ლ. ს-ი 3.0% წილის მფლობელი; ვ. კ-ე 65.0% წილის მფლობელი.
მეწარმეთა და არასამეწარმეო იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერის მიხედვით, 2012 წლის 18 მაისის მდგომარეობით შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირია ვ. კ-ე. მონაცემები პარტნიორებისა და მათი წილების შესახებ უცვლელია.
შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” 2012 წლის 18 მაისის პარტნიორთა კრების ოქმის თანახმად, კრებას ესწრებოდა საზოგადოების 65% წილის მფლობელი პარტნიორი ვ. კ-ე.
კრების დღის წესრიგით განსაზღვრული იყო შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” დირექტორ დ. ზ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლება და ახალი დირექტორის დანიშვნა.
კრების გადაწყვეტილებით, გამომდინარე იქიდან, რომ დ. ზ-ი არასათანადოდ ასრულებდა „მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონით და საზოგადოების წესდებით დირექტორისათვის დადგენილ უფლება-მოვალეობებს, იგი გათავისუფლდა კომპანიის დირექტორის თანამდებობიდან და დირექტორად დაინიშნა ვ. კ-ე.
შპს ,,ტ. პ. ს-ო” თავის საქმიანობაში ხელმძღვანელობს წესდებით. წესდების 6.1 პუნქტის თანახმად, დამფუძნებელთა საერთო კრება წარმოადგენს საზოგადოების მართვის უმაღლეს ორგანოს.
წესდების 6.2. პუნქტის მიხედვით, კრების მოწვევის თარიღს და დღის წესრიგს განსაზღვრავს საზოგადოების ხელმძღვანელობა და ჩატარებამდე არა უგვიანეს 1 კვირით ადრე აცნობებს ყველა პარტნიორს. წესდების 6.3 პუნქტის თანახმად, საწესდებო კაპიტალის არანაკლებ 1/10 წილის მქონე პარტნიორები უფლებამოსილნი არიან მოითხოვონ რიგგარეშე კრების მოწვევა. წესდების 6.8 პუნქტის „ნ” ქვეპუნქტის თანახმად, საერთო კრების კომპეტენციაა დირექტორების დანიშვნა და გამოწვევა, მასთან შრომის ხელშეკრულებების დადება და შეწყვეტა.
შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” პარტნიორ დ. ზ-ს, 2012 წლის 28 მაისს, 15:00 საათზე, საზოგადოების პარტნიორთა კრების მოწვევის თაობაზე წერილობით ეცნობა 2012 წლის 16 მაისს.
წერილში მითითებული იყო დღის წესრიგი: დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლება და ახალი დირექტორის დანიშვნა.
დღის წესრიგში მითითებულ საკითხთან დაკავშირებით შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” პარტნიორთა საერთო კრება 2012 წლის 28 მაისს არ ჩატარებულა, აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით საზოგადოების პარტნიორის ვ. კ-ის მიერ კრება ჩატარდა 2012 წლის 18 მაისს, სადაც საზოგადოების 22% წილის მფლობელი პარტნიორი დ. ზ-ი მოწვეული არ ყოფილა.
საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნულით დაირღვა შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” პარტნიორთა კრების მოწვევის „მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 91 მუხლის მე-2 პუნქტითა და შპს ,,ტ. პ. ს-ოს” წესდების მე-6 მუხლით გათვალისწინებული პროცედურა.
სასამართლომ მიუთითა, რომ შპს-ს პარტნიორები თავიანთ უფლებებს ახორციელებენ პარტნიორთა საერთო კრებაზე. კრებაზე მოწვეულ უნდა იქნეს ყველა პარტნიორი, მიუხედავად მათი კუთვნილი წილებისა. სასამართლოს მითითებით, დ. ზ-ი, როგორც 22% წილის მფლობელი პარტნიორი, 2012 წლის 18 მაისს მიწვეული უნდა ყოფილიყო პარტნიორთა კრებაზე. სასამართლომ იგი, როგორც 22% წილის მფლობელი პარტნიორი არ განიხილა ისეთ სუბიექტად, რომელსაც შეზღუდული ჰქონდა უფლებები სამეწარმეო ურთიერთობებში. სასამართლომ აღნიშნა, რომ იგი უფლებამოსილი იყო კანონით დადგენილი წესით მიეღო მოწვევა პარტნიორთა საერთო კრების ჩატარების შესახებ და როგორც დამოუკიდებელ სუბიექტს მიეღო კრების მუშაობაში მონაწილეობა (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 27 ივნისის განჩინება, საქმეზე №ას-683-644-2011).
დასკვნის სახით სასამართლომ აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ წარდგენილი იყო სათანადო მტკიცებულებითი დასაბუთება, რაც ადასტურებდა მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობას.
დავის გადაწყვეტისას საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პ. პუნქტით, ამავე კანონის მე-91 მუხლის მე-2 პუნქტით,
პ. ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ერთი მხრივ, შპს „ტ. პ. ს-ომ“ და მეორე მხრივ, ვ. კ-ემ. მათ მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 თებერვლის განჩინებით შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 8 ნოემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ 2012 წლის 28 მაისისათვის მოწვეული კრების 18 მაისისათვის გადატანის აუცილებლობა გამოწვეული იყო იმ რეალური საფრთხით, რომ მოპასუხის, როგორც დირექტორის მოქმედება ზიანს მოუტანდა საწარმოს საქმიანობას.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის შინაარსზე, რომლითაც, როგორც მოსარჩელეა ვალდებული დაამტკიცოს სარჩელში მოყვანილი გარემოებები, ისე შესაგებელში მითითებული გარემოებების მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს აწევს. ანუ, არა მარტო მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს სარჩელში მოყვანილი ფაქტები, არამედ, მოპასუხეც ვალდებულია წარმოადგინოს მტკიცებულებები მის მიერ მოყვანილი გარემოებების დასამტკიცებლად. მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი (მოპასუხე) მხოლოდ მიუთითებდა მოპასუხის, როგორც დირექტორის ზიანის მიმყენებელ მოქმედებაზე, მაგრამ ვერ მოჰყავდა ამ ფაქტის დამადასტურებელი კონკრეტული მტკიცებულება. ასეთ შემთხვევაში აპელანტის მიერ მოყვანილი მოსაზრებები დაუსაბუთებელი იყო, ვინაიდან, საკუთარ ახსნა-განმარტების გარდა სხვა მტკიცებულებას არ ემყარებოდა.
სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია სააპელაციო საჩივრის ის არგუმენტი, რომ მხოლოდ კრების მოწვევის პროცედურის დარღვევა არ უნდა დადებოდა საფუძვლად კრების ოქმის ბათილად ცნობას, ვინაიდან, კრების სწორად მოწვევის შემთხვევაშიც იგივე შედეგი იქნებოდა მიღწეული.
ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, საწარმოს პარტნიორები მმართველობით უფლებამოსილებას ახორციელებენ პარტნიორთა საერთო კრების მეშვეობით, თუ წესდება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, პარტნიორთა კრების კომპეტენცია, კრების ჩატარების წესი და გადაწყვეტილების მიღების პროცედურა განისაზღვრება ამ კანონით ან/და საწარმოს წესდებით. ამდენად, კანონი შეიცავს ბლანკეტურ ნორმას და მიუთითებს წესდებით განსაზღვრულ ნორმაზე. 1997 წლის 2 აგვისტოს მიღებული საწარმოს წესდების 6.2 მუხლის შესაბამისად, კრების მოწვევის თარიღს და დღის წესრიგს განსაზღვრავს საზოგადოების ხელმძღვანელობა და ჩატარებამდე არაუგვიანეს 1 კვირით ადრე აცნობებს ყველა პარტნიორს. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ნორმის ამგვარი იმპერატიული შინაარსი არ უშვებდა იმის შესაძლებლობას, რომ თუნდაც გამონაკლის შემთხვევაში გადახვევა მომხდარიყო ამ ნორმით განსაზღვრული წესისაგან.
რაც შეეხებოდა გადაწყვეტილების მიღების საკითხს ხმათა უმრავლესობის მქონე პარტნიორის მხრიდან, სააპელაციო სასამართლომ შენიშნა, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის ზემოხსენებული 47.1 მუხლით, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საწარმოში საერთო კრება წარმოადგენს საწარმოს მართვის უმაღლეს ორგანოს და მის საქმიანობაში მონაწილეობის მიღების უფლება პარტნიორის, როგორც საწარმოს დამფუძნებლის, ძირითადი უფლებაა. სხვა მთელ რიგ უფლებებთან ერთად, კრების მუშაობაში მონაწილეობის მიღება პარტნიორს (განსაკუთრებით კი ხმათა მცირე რაოდენობის მქონე პარტნიორს) საშუალებას აძლევს შედეგიანად და ეფექტურად მიიღოს საწარმოს მართვაში მონაწილეობა, გამოთქვას საკუთარი მოსაზრება ამა თუ იმ საკითხზე და გამსჭვალული იყოს იმ შეგრძნებით, რომ იგი მართლაც მართავს საწარმოს. სხვა შემთხვევაში ხმების მცირე რაოდენობის მქონე პარტნიორების ზოგადად არსებობასაც კი აზრი დაეკარგებოდა და საწარმოში იქნებოდა მხოლოდ ხმათა უმრავლესობის მქონე პარტნიორთა ერთპიროვნული მმართველობა. ამასთან, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-8 პუნქტი უშვებს დომინანტ პარტნიორთა მიერ დომინანტური მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებისას გარკვეულ ღონისძიებებს.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, მიუხედავად იმისა, რომ შესაბამისი გადაწყვეტილება შეიძლებოდა მაინც ყოფილიყო მიღებული, პარტნიორთა კრება უნდა ჩატარებულიყო კანონისა და წესდების ნორმების შესაბამისად. მხოლოდ ასეთი სახით ჩატარებულ კრებაზე მიღებულ გადაწყვეტილებას შეიძლება ეწოდოს პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილება ან პარტნიორთა კრების ოქმი. სხვა პარტნიორთა შეუტყობინებლად მიღებული გადაწყვეტილება კი წარმოადგენს ხმათა უმრავლესობის მქონე პარტნიორის მიერ წესდების ნორმების დარღვევას.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა აგრეთვე სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე. ამ ნორმის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს. პარტნიორთა კრების ოქმი (გადაწყვეტილება), როგორც პარტნიორთა შეთანხმება, გარიგების ერთ-ერთ ნაირსახეობას წარმოდგენს. მოცემულ შემთხვევაში, კრების ჩატარების წესი კანონმა მიანდო წესდებას, წესდებით განისაზღვრა კრების თაობაზე პარტნიორთა შეტყობინება კრების ჩატარებამდე არაუგვიანეს 1 კვირისა, რაც მოცემულ შემთხვევაში უგულებელყოფილ იქნა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 18 მაისის კრების ოქმით (გადაწყვეტილებით) დაირღვა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლი, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოდგენდა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „ტ. პ. ს-ომ“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორმა ვ. კ-ემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
2012 წლის 18 მაისის კრების სადავო გადაწყვეტილება სრულ შესაბამისობაშია შპს „ტ. პ. ს-ოს“ წესდებით დადგენილ წესთან. კერძოდ, პარტნიორთა კრება, წესდების 6.4 პუნქტის თანახმად იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი, რადგან მას ესწრებოდა ვ. კ-ე, როგორც საზოგადოების წილის არანაკლებ ნახევრის (65%) მფლობელი პარტნიორი. შესაბამისად, მას სრული უფლება ჰქონდა, მიეღო გადაწყვეტილება, რომლის მიღების უფლებამოსილება გააჩნდა წესდების 6.5 და 6.7 პუნქტებიდან გამომდინარე, როგორც საზოგადოების საწესდებო კაპიტალში ნახევარზე მეტი ოდენობის წილის მფლობელ პარტნიორს;
ზემოხსენებულ კრებაზე მოწინააღმდეგე მხარის დასწრების შემთხვევაშიც კი, ეს უკანასკნელი გავლენას ვერ მოახდენდა ვერც კრების გადაწყვეტილებაუნარიანობაზე და ვერც მასზე მიღებულ გადაწყვეტილებაზე. სასამართლოს მიერ მითითებული პროცედურული ნორმების დარღვევა მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნებოდა პარტნიორთა კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძველი, თუ მოწინააღმდეგე მხარის ხმა გადამწყვეტი ან მნიშვნელობის მქონე იქნებოდა, ან იგი საერთოდ რაიმე სახის გავლენას მოახდენდა გადაწყვეტილების ჩამოყალიბებაზე. 22% წილის მქონე პარტნიორს, როგორსაც მოწინააღმდეგე მხარე წარმოადგენს, საზოგადოების წესდების და „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-10 პუნქტის შესაბამისად, არანაირი გავლენა არ შეეძლო მოეხდინა კრებაზე მიღებულ გადაწყვეტილებაზე;
მოცემულ შემთხვევაში, ყურადღება უნდა მიექცეს იმ გარემოება, რომ სადავო კრების ჩატარების დროისათვის დ. ზილფიმიანი წარმოადგენდა შპს „ტ. პ. ს-ოს“ დირექტორს და მისი 22%-იანი წილის მფლობელს, რომელიც სისტემატურად არღვევდა საზოგადოების წესდებით დაკისრებულ მოვალეიბებს (მუხლი 7, პუნქტი 7.5), მოქმედებდა საზოგადოების საზიანოდ და არ უძღვებოდა მის საქმეებს „ნამდვილი კომერსანტის გულისხმიერებით და კეთილსინდისიერებით. მას შემდგომ, რაც ცნობილი გახდა კრების დღის წესრიგი და მოვლენების სავარაუდო განვითარება (საუბარია იმ გარემოებაზე, რომ ვ. კ-ე წარმოადგენდა საზოგადოების 65%-იანი წილის მფლობელს და გადაწყვეტილების მისაღებად, წესდებით დადგენილი წესის შესაბამისად, მხოლოდ მისი ხმა საკმარისი იყო) წარმოიშვა რეალური საფრთხე, რომ მოწინააღმდეგე მხარე არათუ განაგრძობდა, არამედ კიდევ უფრო გაამძაფრებდა საზოგადოების საქმიანობისაღვუს საზიანო გადაწყვეტილებების მიღებას. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის უგულებელყოფით არ მიიჩნია დასახელებული გარემოებები სავარაუდოდ საზიანო ქმედების პრევენციისათვის აუცილებელ წინაპირობად და ცალმხრივად გაიზიარა მხოლოდ მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე რ. ჩ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორებს – შპს „ტ. პ. ს-სა“ და შპს „ტ. პ. ს-ოს“ პარტნიორ ვ. კ-ეს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე რ. ჩ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 6 აპრილი (ბანკში შემოსვლის თარიღი: 2013 წლის 8 აპრილი), საგადახდო დავალება №02) 70% – 210 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
