№ ას-45-43-2013 3 ივნისი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. თ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული ანჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა და უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ჯ. თ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. ს-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა 2001 წლის 28 მაისს ლ. ს-ზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა და მცხეთის რაიონის სოფელ ძ-ი მდებარე 3000 მ² მიწის ნაკვეთის და მასზე განლაგებული №1 და №2 შენობა-ნაგებობების (საკადასტრო კოდი №...) 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ ჯ. თ-ის აღიარება. მოსარჩელის განმარტებით, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადასტურებულია, რომ 1991 წელს დედის კომლიდან არ გასულა, შესაბამისად იყო ლ. თ-ის კომლის წევრი და კომლის ქონების თანამესაკუთრე ძმასთან და დედასთან ერთად. ფაქტობრივი ფლობით მიიღო სადავო ქონებიდან დედის ლ. თ-ის თანასაკუთრების წილი, რის გამოც ქონების ნახევარი არასწორად შევიდა ვ. თ-ის სამკვიდროში და ქონების ამ ნაწილზე ლ. ს-ს მემკვიდრეობის უფლება არ ჰქონდა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით ჯ. თ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ჯ. თ-ი აღიარებული იქნა მცხეთის რაიონის სოფელ ძ-ი მდებარე 3000მ² მიწის ნაკვეთისა და მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობის (ს/კ: №...) 1/4 ნაწილის მესაკუთრედ.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მირებით სარცელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინებით ლ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ ლ. თ-ის საკოლმეურნეო კომლმა 1993 წლიდან გააგრძელა არსებობა როგორც „საკომლო მეურნეობამ“ და 1995 წლის 13 დეკემბერს ლ. თ-ის გარდაცვალების გამო, ვ. თ-ი გახდა კომლის უკანასკნელი წევრი.

პალატის განმარტებით, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის №949 დადგენილების, სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის №29 დეკრეტის საფუძველზე 1993 წლიდან დადგინდა სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების რეორგანიზაცია და ახალ ორგანიზაციულ სამართლებრივ ფორმაზე გადასვლა. კოლმეურნეობების გაუქმებით საკოლმეურნეო კომლის არსებობას სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა და მან არსებობა შეწყვიტა. საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 129-ე მუხლის შესაბამისად, გაყოფა საკოლმეურნეო კომლის კუთვნილი ქონებისა, რომელიც მისი მოსპობის შემდეგ დარჩა, წარმოებს ამ კოდექსის 125-ე და 128-ე მუხლებში აღნიშნული წესებით. ამავე კოდექსის 122-ე მუხლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის ქონება ეკუთვნის მის წევრებს თანასაკუთრების უფლებით. აღნიშნული კოდექსის 125-ე მუხლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის წევრის წილი განისაზღვრება იმ ანგარიშით, რომ კომლის ყველა წევრს, მათ შორის, არასრულწლოვანსა და შრომისუუნაროსაც თანაბარი წილი ეკუთვნის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკოლმეურნეო კომლის გაუქმების შემდეგ, კომლის ქონება გარდაიქმნა კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრებად, სადაც თითოეულ წევრს თანაბარი წილი ეკუთვნის (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2006 წლის 27 ივლისის განჩინება, №ას-988-1242-05). ამდენად, მას შემდეგ, რაც გაუქმდა საკოლმეურნეო კომლი და მას სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა, ქონება, რომელიც საკოლმეურნეო კომლის ქონებას და ამავე დროს კომლის წევრთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, აღარ წარმოადგენს საკოლმეურნეო კომლის ქონებას და იგი არის კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილში, რომელზედაც ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრებაზე მემკვიდრეობა უნდა გაიხსნას სამკვიდროს გახსნის ზოგადი წესების მიხედვით და ამ დროს არ გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლი. მითებული ნორმა, სამკვიდროს გახსნის ზოგადი წესისაგან განსხვავებულად ადგენს სამკვიდროს გახსნის დროს, კერძოდ, ამ ნორმის მიხედვით, კომლში კომლის საერთო ქონებაზე სამკვიდრო გაიხსნება კომლის ბოლო წევრის გარდაცვალების დღიდან.

განსახილველ შემთხვევაში, მცხეთის რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ აწ გარდაცვლილი ლ. თ-ის ოჯახი წარმოადგენდა საკოლმეურნეო კომლს, რომელსაც საკომლო წიგნში არსებული ჩანაწერების მიხედვით ერიცხებოდა საცხოვრებელი სახლი, აგებული 1956 წელს, რომლის საერთო სასარგებლო ფართი იყო 108,80მ² და მიწა - 0.35ჰა. სწორედ მითითებული ქონება წარმოადგენს მხარეთა შორის დავის საგანს. ეს ქონება საკოლმეურნეო კომლის ქონება იყო, რომელიც 1993 წლიდან, საკოლმეურნეო კომლის გაუქმების შემდეგ, აღარ წარმოადგენს კომლის ქონებას და იგი არის ლ. თ-ის საკოლმეურნეო კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილში. აქედან გამომდინარე, ვ.თ-ის კუთვნილ წილზე მემკვიდრეობა უნდა გაიხსნას სამკვიდროს გახსნის ზოგადი წესების მიხედვით და ამ დროს არ გამოიყენება სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლით დადგენილი გამონაკლისი.

მოცემულ შემთხვევაში, წილკანის საკრებულოს სოფელ ძ-ის 1986-2006წწ.-ის საკომლო წიგნის ჩანაწერების მიხედვით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მიწის რეფორმის დაწყებამდე, კერძოდ, 1992-1993 წლებში ლ. თ-ის კომლი შედგებოდა ორი წევრისგან: თავად ლ. თ-ან (ოჯახის უფროსი) და ვ. თ-ან (შვილი), ხოლო რაც შეეხება ჯ. თ-ს, ის მითითებული ჩანაწერის თანახმად კომლიდან 1991 წელს გასულია ცალკე. (ტ. I. ს.ფ. 22). ამდენად, მიწის რეფორმის დაწყების დროისათვის ანუ, 1993 წლისათვის სადავო უძრავი ქონება წარმოადგენდა ლ. თ-სა და ვ. თ-ის კომლის საკუთრებას, შესაბამისად, საკოლმეურნეო მეურნეობების გაუქმების შემდეგ, აღნიშნული ქონება იქცა ლ. თ-ის და ვ. თ-ის თანასაკუთრებად.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ ლ. თ-ის საკოლმეურნეო კომლი 1993 წლიდან გარდაიქმნა საკომლო მეურნეობად. პალატის განმარტებით, ლ. თ-ის საკოლმეურნეო კომლი გაუქმებულია 1993 წლიდან, ხოლო, საკომლო მეურნეობა არ შეიძლება განხილულ იქნეს საკოლმეურნეო კომლის სამართალმემკვიდრედ, ვინაიდან იგი საკოლმეურნეო კომლისაგან განსხვავებული და სპეციალური კანონით რეგულირებული ახალი ინსტიტუტია. საკომლო მეურნეობის დეფინიცია მოცემულია „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს 1996 წლის 22 მარტის კანონის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტში, რომლის თანახმად, საკომლო მეურნეობად ითვლება სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების, მათზე არსებული საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობების, აგრეთვე შესაბამისი გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტებისა და მოწყობილობების ერთობლიობა, რომელიც წარმოადგენს ერთი ფიზიკური პირის საკუთრებას ანდა მეუღლეთა ან ოჯახის სხვა წევრების საერთო საკუთრებას. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, საკომლო მეურნეობა რეგისტრირებულ უნდა იქნეს საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში). თუ ეს მეურნეობა მეუღლეთა ან ოჯახის სხვა წევრების საერთო საკუთრებაა, საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში) თითოეული მათგანი საკომლო მეურნეობის თანამესაკუთრედ უნდა იყოს რეგისტრირებული. ამრიგად, კანონის იმპერატიული მოთხოვნაა, რომ საკომლო მეურნეობა საჯარო რეესტრში იყოს რეგისტრირებული. ასეთი რეგისტრაციის გარეშე საკომლო მეურნეობა არ არსებობს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოცემულ შემთხვევაში საკომლო მეურნეობის რეგისტრაციას ადგილი არ ჰქონია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ლ. თ-ის გარდაცვალების მომენტში საკომლო მეურნეობა არ არსებობდა. ამ დროისათვის, როგორც ზემოთ აღინიშნა, არსებობდა მხოლოდ ლ.თ-ის საკოლმეურნეო კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილში, რომელზეც ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი. ამრიგად, ვინაიდან სადავო ქონება წარმოადგენდა ლ.თ-ის საკოლმეურნეო კომლის ყოფილ წევრთა საერთო საკუთრებას, თითოეული თანამესაკუთრის გარდაცვალების შემთხვევაში, მათ კუთვნილ წილზე მემკვიდრეობა უნდა გახსნილიყო სამკვიდროს გახსნის ზოგადი წესების და არა სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლის მიხედვით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლი არ გამოიყენება „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული საკომლო მეურნეობის მიმართ, ვინაიდან ეს უკანასკნელი სპეციალური კანონით რეგულირებული ახალი ინსტიტუტია და იგი არ არის სამოქალაქო კოდექსის ზემოხსენებულ ნორმაში მითითებული კომლის იდენტური. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსისაგან განსხვავებით (1964 წლის რედაქციით), რომელიც კომლის ინტიტუტის დეტალურ სამართლებრივ რეგულაციას შეიცავდა, ახალი სამოქალაქო კოდექსი ასეთ რეგულაციას არ იძლევა და ადგენს მხოლოდ სამკვიდროს გახსნის ზოგადი წესისაგან განსხვავებულ დანაწესს სამკვიდროს გახსნის დროსთან დაკავშირებით. (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 10 სექტემბრის განჩინება, №ას-724-782-2011).

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ჯ. თ-ს ფაქტობრივი ფლობით მიღებული აქვს დედის - ლ. თ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება.

საქმის მასალებით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ლ. თ-ი გარდაიცვალა 1995 წლის 13 დეკემბერს და ამავე დღეს გაიხსნა სამკვიდრო ლ. თ-ის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მცხეთის სამსახურის მიერ 04.11.2011წელს გაცემულ საინფორმაციო ბარათზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ჯ. თ-ი 1996 წლის 21 მარტს, ანუ დედის გარდაცვალებიდან დაახლოებით სამი თვის შემდეგ დარეგისტრირდა სადავო საცხოვრებელ სახლში. (ტ. I. ს.ფ. 29, 30). გარდა ამისა, საქმეზე დაკითხული მოწმეების: ქ. თ-ის, ნ. ტ-ის, ი. ც-ის, ვ. ბ-ის და მ. ჯ.-გ-ის ჩვენებებით უტყუარად დადასტურდა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ დედის გარდაცვალების შემდეგ ჯ. თ-ი ფლობდა და სარგებლობდა დედის დანაშთი სამკვიდრო ქონებით, კერძოდ, მცხეთის რაიონის სოფელ ძ-ი მდებარე მიწის ნაკვეთით და საცხოვრებელი სახლით. ამდენად, წარმოდგენილი მტკიცებულებების ერთობლივი შეფასების შედეგად, პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ მოსარჩელე კანონით დადგენილ 6 თვიან ვადაში დაეუფლა დედის - აწ გარდაცვლილი ლ. თ-ის სამკვიდრო ქონებას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ მოსარჩელე ჯ. თ-ს არ გააჩნდა ვ. თ-ის სამკვიდროზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის (ნაწილობრივ) იურიდიული ინტერესი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ იურიდიული ინტერესის არსებობის დადგენისათვის მნიშვნელოვანია გაირკვეს, გაუმჯობესდება თუ არა მოსარჩელის სამართლებრივი მდგომარეობა მისი აღიარებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილებისას. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელეს აღიარებით სარჩელთან ერთად აღძრული ჰქონდა მიკუთვნებითი სასარჩელო მოთხოვნა - სადავო ქონების ნახევარზე ჯ. თ-ის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, აშკარად იკვეთებოდა ის დადებითი მატერიალურ-სამართლებრივი შედეგი, რომელიც მოჰყვება ჯ. თ-ის აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებას უშუალოდ მოსარჩელისათვის, კერძოდ, სარჩელის დაკმაყოფილებით ჯ. თ-ი შეძლებს საკუთრების უფლების რეალიზებას მემკვიდრეობით მიღებულ ქონებაზე.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზეც, რომ ,,ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში არ არის პირდაპირი მითითება 28.05.2001წ.-ის სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობაზე, ამიტომ მოსარჩელე ვერ შეძლებს სადავო უძრავი ქონების 1/4 ნაწილის მესაკუთრედ აღრიცხვას“. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილზე, სადაც პირველი ინსტანციის სასამართლო მსჯელობს, რომ „ვ. თ-ის სამკვიდროში არასწორად შევიდა მცხეთის რაიონის სოფელ ძ-ი მდებარე უძრავი ქონების ნახევარი, რადგან კანონის საფუძველზე წარმოეშვა ლ. თ-ს საკუთრება ქონების ამ ნაწილზე. შესაბამისად, ლ. ს-ს როგორც ვ. თ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეს მთელ ქონებაზე სამკვიდრო უფლებები არა აქვს.“

აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ნამსჯელი ჰქონდა სამკვიდრო მოწმობის ბათილობის საკითხზე და მიუხედავად იმისა, რომ ამ საკითხმა პირდაპირი ასახვა არ ჰპოვა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში, ეს გავლენას ვერ იქონიებდა საქმის საბოლოო შედეგზე, რომლითაც მოსარჩელე ჯ. თ-ი ცნობილი იქნა სადავო უძრავი ქონების ¼ ნაწილის მესაკუთრედ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 8 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა აპელანტის შუამდგომლობა სსსკ-ის 272-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, საქმის წარმოების შეწყვეტის შესახებ; სააპელაციო სასამართლომ სსსკ-ის 106-ე და 266-ე მუხლების მოთხოვნათა საწინაარმდეგოდ არ გაიზიარა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება ვასილ თ-ის კომლის წევრად ყოფნის თაობაზე. პალატამ არამართებულად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნდა სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი. ამასთან, კასატორის აზრით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 თებერვლის განჩინებით ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% –210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს თ. გ-ის მიერ 2013 წლის 8 იანვარს №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე