№ას-521-495-2013 24 ივნისი, 2013 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ს. ს-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები – ა. თ-ი, ა. ს-ე, მ. ც-ე, ვ. თ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ა. თ-მა მოპასუხე ა. ს-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა თბილისში, ბ-ის ქ.№38 მისამართზე მდებარე სახლიდან ა. ს-ის კუთვნილ 81/258 ნაწილში განთავსებული, 50.39კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა, საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის – 8125 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი შეიტანა ს. ს-ემ მოპასუხეების – ა. თ-სა და ა. ს-ის მიმართ. საბოლოოდ, შეგებებულმა მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. ს. ს-სა და ა. თ-ს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით წარმოქმნილი ურთიერთობის აღიარება, შესაბამისად, სადავო საცხოვრებელი სადგომზე ს. ს-ის და არა ა. ს-ის საკუთრების უფლების აღიარება;

ბ. ს. ს-ის მიერ ა. თ-ის სასარგებლოდ, თბილისში, ბ-ს ქ.№38 მისამართზე მდებარე სახლიდან ს. ს-ის კუთვნილ წილში განთავსებული 50.39კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომიდან 40კვ.მ ფართში საბაზრო ღირებულების 75%-ის – 19350 აშშ დოლარის გადახდისა და დანარჩენ 10.39კვ.მ ფართში, მის შექმნაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მიზნით 6450 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლე ა. თ-ის და მისი ოჯახის წევრების – ვ. თ-ის და მ. ც-ის სარგებლობა-მფლობელობის უფლების შეწყვეტა.

კიდევ უფრო გვიან, თბილისის საქალაქო სასამართლოში შეგებებული სარჩელი შეიტანა ა. ს-ემ მოპასუხე ა. თ-ის მიმართ. მან მოითხოვა თბილისში, ბ-ის ქ.№38 მისამართზე მდებარე სახლიდან მის კუთვნილ 81/258 ნაწილში განთავსებული 50.39კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომიდან 40კვ.მ ფართში საბაზრო ღირებულების 75%-ის – 15000 აშშ დოლარის გადახდისა და დანარჩენ 10.39კვ.მ ფართში მის შექმნაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მიზნით, 5000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, სადავო საცხოვრებელ სადგომზე ა. თ-ის სარგებლობა-მფლობელობის უფლების შეწყვეტა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა. თ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

მოსარჩელეს მოპასუხე ა. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 8125 აშშ დოლარის გადახდა და აღნიშნული ვალდებულების დაკისრების სანაცვლოდ ა. თ-ი ცნობილ იქნა თბილისში, ბ-ის ქ.№38 მისამართზე მდებარე სახლიდან მის მიერ დაკავებული, ა. ს-ის კუთვნილ 81/258 ნაწილში განთავსებული 50.39კვ.მ საერთო ფართის მქონე საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ;

ა. ს-ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

ასევე არ დაკმაყოფილდა ს. ს-ის სარჩელი.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ს. ს-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის განჩინებით ს. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მოსარჩელე ა. თ-ის მამა, ვ. თ-ი, სადავო საცხოვრებელ სადგომს – ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში მდებარე სახლს დაეუფლა მასა და სახლის იმჟამინდელ მესაკუთრეებს: ნ.ი. ასულ და ა. ი. ასულ ს-ს შორის გაფორმებული მარტივი წერილობითი ფორმის ხელშეკრულების საფუძველზე. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, ნ. და ა. ს-მა ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში მდებარე სახლში (ს. ს-ის მფლობელობიდან გამოთავისუფლებულ, სამოთახიან, იზოლირებული საცხოვრებელ სადგომზე ფართით 40კვ.მ) მუდმივი სარგებლობის უფლება დაუთმეს ვ. თ-ს. 1983 წელს გარდაიცვალა ვ. თ-ი, რომლის სამკვიდრო ქონება მიიღო მისი პირველი რიგის მემკვიდრემ, მოსარჩელე ა. თ-მა.

მხარეებს შორის დავას არ იწვევდა ის გარემოება, რომ ა. თ-ი, როგორც აწ გარდაცვლილი ვ. თ-ის უფლებამონაცვლე, წარმოადგენდა ,,საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონით გათვალისწინებულ ისეთ მოსარგებლეს, რომელთანაც დაიდო გარიგება სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ (სპეციალური კანონის მე-2 მუხლის მე-3 პუნქტი).

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2011 წლის 1 აპრილის N004140-2011/10/1 ექსპერტის დასკვნის მიხედვით, სადავო საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენდა 50.39კვ.მ-ს, რომელიც 1973 წლის 18 დეკემბრის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ 40კვ.მ-თან ერთად მოიცავდა ასევე მოსარგებლის მიერ მიმატებულ 10.39კვ.მ-ს. ა. თ-ის მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის ფართში (50.39კვ.მ) შედიოდა სახლის საინვენტარიზაციო გეგმაზე აღნიშნულ ლიტერ ,,ბ-ს” მე-2 სართულზე მდებარე N7 ფართი 16.31კვ.მ, N8 ფართი 11.32კვ.მ და N9 ფართი 10.39კვ.მ.

მხარეებს სადავო არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ 1985 წლის 9 იანვარს ა. ს. ასულმა ს-ემ ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში მდებარე სახლთმფლობელობიდან ა. ს-ე და ს. ს-ე გაასხვისა საკუთარი წილი – 129/258 ნაწილი, რომელიც შეადგენდა მთლიანი საცხოვრებელი სახლის ½ ნაწილს. ა. ს-ემ იყიდა აღნიშნული სახლის 81/258 ნაწილი, ხოლო ს. ს-ემ შეიძინა 48/258 ნაწილი. დგინდებოდა ისიც, რომ ს. ს-ემ მიიღო გარდაცვლილი დედის ნ. ს-ის სამკვიდრო ქონება – ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38 მისამართზე მდებარე სახლის ნაწილი, რომელიც შედგებოდა 129კვ.მ საცხოვრებელი ფართისაგან.

ამჟამად, ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში მდებარე სახლს ყავს ორი მესაკუთრე: ა. ს-ე და ს. ს.ე. მათ შორის, წილები შემდეგნაირად ნაწილდება: ა. ს-ე რეგისტრირებულია მთლიანი სახლის 81კვ.მ და ს. ს.ეზე რეგისტრირებულია 177კვ.მ.

მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტმა მიუთითა, რომ მოსარგებლე ა. თ-მა დაიკავა საცხოვრებელი სადგომი მის სახელზე რეგისტრირებულ წილში ანუ, მოსარგებლის მიერ დაკავებული 50.39კვ.მ შედიოდა სწორედ სახლის იმ ნაწილში, რომელიც შეადგენდა მის კუთვნილ 177კვ.მ ფართს. შესაბამისად, ა. თ-ი წარმოადგენდა მისი საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის მოსარგებლეს და არა ა. ს-ის საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის მოსარგებლეს, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქმეში წარმოდგენილია ა. ს-სა და ა. ს-ეს შორის გაფორმებული წერილობითი დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება, რომ ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში მდებარე სახლის მესაკუთრეებს შორის შედგა საერთო საკუთრების, საზიარო სახლის მართვისა და სარგებლობის შესახებ გარიგება. ამ გარიგებით ა. ს-ის სარგებლობაში მოექცა საინვენტარიზაციო გეგმაზე ასახული შემდეგი ფართები: ლიტერ ,,ა-დან” პირველ სართულზე N2 ფართი 8.46კვ.მ, N3 ფართი 11.62კვ.მ და N4 ფართი 12.5კვ.მ; ლიტერ ,,ა-დან” მე-2 სართულზე N10 ფართი 10.69კვ.მ, N11 ფართი 12.38კვ.მ და N12 ფართი 17.16კვ.მ-ით; ლიტერი ,,ბ-დან” მე-2 სართულზე N7 ფართი 16.31კვ.მ-ით, N8 ფართი 11.32კვ.მ-ით და N9 ფართი 10.34კვ.მ-ით.

სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. 953-ე მუხლის შესაბამისად, თუ უფლება რამდენიმე პირს ერთობლივად ეკუთვნის, მაშინ გამოიყენება საზიარო უფლებების თავის წესები, თუკი კანონიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს. 954-ე მუხლის მიხედვით, თუ სპეციალურად სხვა რამ არ არის დადგენილი, თითოეულ მოწილეს ეკუთვნის თანაბარი წილი. ამავე კოდექსის 957-ე მუხლი ითვალისწინებს საზიარო საგნის მართვის წესებს, რომლის თანახმად, ხმათა უმრავლესობით შეიძლება მიღებულ იქნეს გადაწყვეტილება საზიარო საგნის თავისებურებათა შესატყვისი მართვისა და სარგებლობის შესახებ. ხმათა უმრავლესობა გამოითვლება წილთა მიხედვით. ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება.

სადავო საცხოვრებელ სახლს – ქ.თბილისში, ბ-ის ქ.N38-ში ყავდა ორი მესაკუთრე: ა. ს-ე და ს. ს.ე. დგინდებოდა ისიც, რომ მესაკუთრეთაგან ერთ-ერთმა, კერძოდ, ა. ს-ემ თავი წილი სადავო სახლში (129/258 ნაწილი), რომელიც შეადგენს მთლიანი სახლთმფლობელობის ½ ნაწილს იყიდა 1985 წლის 9 იანვარს ა. ს. ასული ს-ან. 1985 წლის იანვრის თვეში გაფორმდა გარიგება ს. ს-სა და ა. ს-ეს შორის და ამ გარიგების საფუძველზე ა. ს-ეს საცხოვრებელ სახლის სხვა ნაწილებთან ერთად მიეკუთვნა საინვეტარიზაციო გეგმაზე მითითებული სახლის ლიტ ,,ბ“ ნაგებობის მეორე სართულზე, მდებარე N7 ოთახი ფართით 16.31კვ.მ, N8 ოთახი ფართით 11.32კვ.მ, N9 ოთახი ფართით 10.39კვ.მ, რომელიც ამჟამად დაკავებული ჰქონდა მოსარგებლე ა. თ-ს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქონების იმჟამინდელ მესაკუთრე ა. ს-სა და მოპასუხე ა. ს-ეს შორის დადებული ნასყიდობის საფუძველზე ა. ს-ე წარმოადგენს ა. თ-ის მიერ დაკავებული ფართის მესაკუთრეს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია ა. ს-სა და ს. ს-ეს შორის 1985 წლის საზიარო საგნით სარგებლობის განსაზღვრის წესის შესახებ შეთანხმების, როგორც ფორმადაუცველი გარიგების ბათილობის თაობაზე, შემდეგი საფუძვლებით:

აპელანტი მიუთითებდა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 239-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, ქალაქის ან ქალაქის ტიპის დაბაში მდებარე საცხოვრებელი სახლის (სახლის ნაწილის) ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება დადასტურებულ უნდა იქნეს სანოტარო წესით და რეგისტრირებულ უნდა იქნეს სახალხო დეპუტატების ადგილობრივი საბჭოს აღმასრულებელ კომიტეტში სამი თვის ვადაში სანოტარო წესით დადასტურების დღიდან. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან ნასყიდობის საფუძველზე საკუთრების გადაცემა მოხდა არა იმ შეთანხმების შედეგად, რომლითაც განისაზღვრა საერთო საკუთრების საგნით სარგებლობის წესი, არამედ 1985 წლის 9 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით, რომელიც დამოწმდა და რეგისტრირებულ იქნა თბილისის საბჭოს აღმასკომის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში. სამოქალაქო კოდექსის (1964წ.) 113-ე მუხლის თანახმად, საერთო წილადი საკუთრების მფლობელობა, სარგებლობა და განკარგვა ხორციელდება ყველა მონაწილის თანხმობით. უთანხმოების შემთხვევაში, მფლობელობის, სარგებლობისა და განკარგვის წესი განისაზღვრება სასამართლოს მიერ ერთი რომელიმე მონაწილის თანხმობით. 120-ე მუხლით განისაზღვრებოდა საერთო წილად საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლის სარგებლობის წესი, კერძოდ, ნორმის თანახმად, იმ პირებს, რომლებსაც საერთო წილად საკუთრებაში აქვთ საცხოვრებელი სახლი, შეუძლიათ ურთიერთშეთანხმებით განსაზღვრონ განცალკევებული სადგომებით (ბინებით, ოთახებით) სარგებლობის წესი, როგორც საერთო საკუთრებაში მათი წილის მიხედვით, ისე ამის მიუხედავად. როდესაც სარგებლობის მიზნით ასეთი შეთანხმება საერთო საკუთრების მონაწილეთა წილის შესაბამისად არის დადებული, თუ იგი ნოტარიულადაა დადასტურებული და რეგისტრირებულია სახალხო დეპუტატების ადგილობრივი საბჭოს აღმასრულებელ კომიტეტში, მაშინ იგი სავალდებულოა იმ პირთათვისაც, რომელიც შემდეგ ამ სახლის საერთო საკუთრებაში წილს შეიძენს. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის (1964წ.) 120-ე მუხლის თანახმად, თანამესაკუთრეებს შორის ფართით სარგებლობის შესახებ შეთანხმების ნამდვილობისთვის სანოტარო ფორმა არ მოითხოვებოდა. თუმცა აღნიშნული წესის დაცვა მესამე პირებისთვის (წილის შემძენები), სავალდებულო მხოლოდ იმ შემთხვევაში ხდებოდა, თუ იგი დადებული იყო სანოტარო ფორმით და რეგისტრირებული იქნებოდა ადგილობრივი საბჭოს აღმასრულებელ კომიტეტში.

რაც შეეხებოდა ხელშეკრულებაზე ს. ს-ის ხელმოწერის ნამდვილობას, სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იგი დასტურდებოდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ 2012 წლის 18 მაისის N015495-2012/02/1 კალიგრაფიული ექსპერტიზის დასკვნით, რომლის საპირისპირო მტკიცებულება აპელანტს არ წარუდგენია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ს. ს-სა და ა. თ-ს შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგებით წარმოქმნილი ურთიერთობა არ არსებობდა და ა. თ-ი არ წარმოადგენს ს. ს-ის ფართით მოსარგებლეს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ს. ს.ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო საჩივარი დასაბუთებულია შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 232¹ მუხლის მოთხოვნის საწინააღმდეგოდ, არ გამოიტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ა. ს-ეს არ წარუდგენია შესაგებელი ს. ს-ის სააპელაციო საჩივარზე, დაადასტურა ა. ს-ის წარმომადგენელმა სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას. ს. ს-ის დაზუსტებული შეგებებული სარჩელის ერთ-ერთ მოთხოვნას წარმოადგენდა იმ გარემოების დადგენა, რომ თბილისში, ბ-ის ქ.№38-ში მოსარგებლის სტატუსის მქონე პირები – ა. თ-ი, ვ. თ-ი და მ. ც-ე სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებიან ს. ს-ან და არა ა. ს-ან. შესაბამისად, დასახელებული მოთხოვნის უშუალო ადრესატი არის ა. ს-ე, რომელსაც სააპელაციო სასამართლოში არ წარუდგენია შესაგებელი საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ დადგენილი ფორმით. ს. ს-ის მეორე მოთხოვნას კი წარმოადგენს მოსარგებლისათვის კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ მფლობელობის შეწყვეტა. აღნიშნული მოთხოვნის უშუალო ადრესატი ა. ს-ე არ არის. ამასთან, პირველი მოთხოვნის ნაწილში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა არ გამორიცხავდა მეორე მოთხოვნის არსებითად განხილვას. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მეორე მოთხოვნა არსებითად უნდა განეხილა, ხოლო პირველ მოთხოვნასთან მიმართებით უნდა გამოეტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხარის წარმომადგენლის მიერ წარდგენილი მოსაზრებები იგივეა, რაც იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მიერ წარდგენილი შესაგებელი. აღსანიშნავია ისიც, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესახებ აპელანტის შუამდგომლობის განხილვას სააპელაციო სასამართლომ გარკვეული დრო დაუთმო და ადგილზე თათბირით მიიღო საოქმო განჩინება შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ;

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღების მიღმა დატოვა ის გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ მონაწილეობდა ს. ს-ე, ხოლო მის წარმომადგენელს, რომელიც მონაწილეობდა საქმის განხილვაში, არ ჰქონდა სათანადო უფლებამოსილება. გარდა ამისა, საქალაქო სასამართლოში ა. თ-ის მხარე შუამდგომლობდა მოწმეების დაკითხვის შესახებ, იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ მისი ოჯახი ს-ის ფართის მოსარგებლეს წარმოადგენდა, ამასთან, მართალია სასამართლომ ხსენებული შუამდგომლობა დააკმაყოფილა, მაგრამ მხარემ ვერ შეძლო მის მიერ მითითებული გარემოების დადასტურება;

აპელანტი ს. ს-ე ექსპერტიზის დასკვნის შეფასებას მოითხოვდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად, რამდენადაც ექსპერტის მიერ მხოლოდ სავარაუდო დასკვნა გაიცა, მასში ექსპერტი მიუთითებს, რომ იგი კატეგორიულ დასკვნას ვერ იძლევა შესადარებელი ნიმუშების სიმცირის გამო;

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ს. ს-ის განმარტება იმის თაობაზე, რომ ექსპერტის დასკვნის უტყუარ მტკიცებულებად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი, არ შეიძლებოდა ასეთი გარიგების სამართლებრივი ძალის მქონე დოკუმენტად მიჩნევა, რადგან იგი წარმოადგენს უცილოდ ბათილ გარიგებას. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული გარიგება არ განეკუთვნება ფორმადაუცველ გარიგებათა კატეგორიას. მოცემული დასკვნის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 120-ე მუხლზე. ამ ნორმის მოშველიებით სასამართლო არასწორად განმარტავს კანონს შესაბამისად, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. ამასთან, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა 1997 წლის (ახალი) და არა 1964 წლის სამოქალაქო კოდექსით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ს. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ს. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე