№ ას-52-49-2013 3 ივნისი, 2013 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ს-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. რ-ა (კანონიერი წარმომადგენელი ნ. რ-ა)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ნოემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა და უძრავი ნივთის მესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. რ-ას კანონიერმა წარმომადგენელმა ნ. რ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ც. ე-ის, პ. ჯ-ის, გ. ს-ის, ი. ს-სა და სს „პ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა: ა) ბათილად იქნას ცნობილი 1994 წლის 13 დეკემბერს ი. რ-ას მიერ ც. ე-ის სახელზე გაცემული გენერალური მინდობილობა ქ. თბილისში, ქ-ის ქუჩა №12-ში მდებარე №61 ბინაზე; ბ) ბათილად იქნას ცნობილი 1995 წლის 9 მარტის ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმებული ნოტარიუს მ. გ-ის მიერ რეესტრის №1-8; გ) ბათილად იქნას ცნობილი 2008 წლის 22 იანვარს პ. ჯ-სა და გ. ს-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება , რეესტრსი №1-1046; დ) იპოთეკის ნაწილში ბათილად იქნას ცნობილი 2010 წლის 9 ივნისს გ. ს-სა და სს„პ-ს“ შორის დადებული იპოთეკის ხელშეკრულება; ე) აღიარებულ იქნას მოსარჩელის მიერ სამკვიდრო ქონების, ქ. თბილისში, ქ-ის ქუჩის №12-ში მდებარე №61 ბინის ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი და მოსარჩელე ცნობილ იქნს ამავე ქონების მესაკუთრედ შემდეგი დასაბუთებით: ს. რ-ას 2007 წლის 20 ოქტომბერს გარდაეცვალა დედა ი. რ-ა, ი. რ-ამ 1994 წელს ც. ე-ან ისესხა 300 აშშ დოლარი, რომლის საგარანტიოდ ამ უკანასკნელის სახელზე გასცა გენერალური მინდობილობა მის საკუთრებაში არსებულ ბინაზე. თანხის დაბრუნების შემდეგ, ი. რ-ას მინდობილობა უკან არ გამოუთხოვია, რითაც ისარგებლა ც. ე-მა და აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე დადო ჩუქების ხელშეკრულება პ.. ჯ-ან. მშობლის გარდაცვალების შემდეგ ს. რ-ას მზრუნველად დაენიშნა ი. რ-ას და ი. ს-ი, რომელმაც სამკვიდროს გახსნის შემდეგ აღმოაჩინა რომ ბინა გაჩუქებული იყო. 2008 წლის 22 იანვარს აღნიშნული ბინა გადავიდა ი. ს-ის მეუღლე გ. ს-ის საკუთრებაში, რომელმაც სადავო ბინა დატვირთა იპოთეკით. 2010 წლის 21 ივლისს ი. ს-სა და მ. დ-ას შორის დაიდო სესხის, იპოთეკისა და ბინით სარგებლობის ხელშეკრულება.

მოპასუხეებმა ც. ე-მა, პ.. ჯ-მა, ი. ს-მა, გ. ს-მა და სს „პ-მა“ წარმოდგენილი შეასგებლებით სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქლაქო საქმეთა კოელგიის 2012 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით ს. რ-ას კანონიერი წარმომადგენლის ნ. რ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: არ დაკმაყოფილდა სარჩელის მოთხოვნა ი. რ-ას მიერ ც. ე-ის სახელზე 1994 წლის 13 დეკემბერს გაცემული გენერალური მინდობილობის ბათილად ცნობის შესახებ; ბათილად იქნა ცნობილი 1995 წლის 9 მარტის ჩუქების ხელშეკრულება ი. რ-ას წარმომადგენელ ც. ე-სა და პ. ჯ-ს შორის; ბათილად იქნა ცნობილი 2008 წლის 22 იანვარს პ. ჯ-სა და გ. ს-ს შორის დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება; არ დაკმაყოფილდა სარჩელის მოთხოვნა გ. ს-სა და სს ,,პ-ს” შორის 2010 წლის 9 ივნისს დადებული იპოთეკის ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის შესახებ; ს. რ-ა ცნობილ იქნა ი. რ-ას სამკვიდრო ქონების, მდებარე, ქ. თბილისში, ქ-ის ქ.N12-ში, ბინა N61-ის (საკადასტრო კოდით: ...) მესაკუთრედ.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით გ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1994 წლის 13 დეკემბერს ი. რ-სა და ც. ე-ს შორის სამი თვის ვადით გაფორმდა მინდობილობა, რომლის საფუძველზე ც. ე-ს მიეცა უფლება გაესხვისებინა მარწმუნებლის მთელი ქონება, მათ შორის, უძრავი ქონება. 1995 წლის 09 მარტს უძრავ ქონებაზე, მდებარე, ქ. თბილისში, ქ-ის 12, ბ. 61 დაიდო ჩუქების ხელშეკრულება ც. ე-სა და პ. ჯ-ს შორის, რის საფუძველზე უძრავი ნივთი აღირიცხა პ. ჯ-ის სახელზე. 2008 წლის 22 იანვარს დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება პ. ჯ-სა და გ. ს-ს შორის, რომლითაც სადავო ბინა გადავიდა გ. ს-ის საკუთრებაში.

2008 წლის 22 ივლისს გ. ს-მა იპოთეკით დატვირთა სადავო ბინა სს ,,ბ. კ-ი”, რაც რეფინანსირების გზით 2010 წლის 10 ივნისს გადატანილ იქნა სს ,,პ-ი”. ბანკიდან აღებული სესხით ი. და გ. ს-მა შეიძინეს უძრავი ქონება, მდებარე სიღნაღის რაიონში, სოფელი ს-ო (საკარმიდამო ნაკვეთი დაზუსტებული ფართობით 1044მ² მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობებით საერთო ფართი 278მ²).

2010 წლის 21 ივლისს ი. ს-სა და მ. დ-ას შორის დაიდო სესხის, იპოთეკის და ბინით სარგებლობის ხელშეკრულება

ი. რ-ა გარდაიცვალა 2007 წლის 20 ოქტომბერს, მისი პირველი რიგის მემკვიდრეა შვილი - ს. რ-ა. ნ. რ-ა წარმოადგენს ს. რ-ას მზრუნველს;

1995 წლის 09 მარტის ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ პ. ჯ-ი არ დაუფლებია ნაჩუქარ ქონებას და სადავო უძრავი ქონება დარჩა ი. რ-სა და მისი ოჯახის წევრების მფლობელობაში (სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმი).

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ,,1995 წლის 09 მარტს ც. ე-სა და პ. ჯ-ს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება უძრავ ქონებაზე, მდებარე, ქ. თბილისში, ქ-ის 12, ბ. 61, შეს.მისობაში იყო მარწმუნებელ ი.ა რ-ას ნებასთან, რომელმაც ქონების ჩუქების ნება გამოავლინა ჯერ კიდევ, 1994 წლის 13 დეკემბერს ც. ე-ე გაფორმებული მინდობილობით, რომლითაც რწმუნებულს მიანიჭა უფლება გაესხვისებინა მარწმუნებლის მთელი ქონება, მათ შორის, სადავო უძრავი ქონება“. აღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველ ნაწილზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის შესამისად, პალატამ უპირველესად მიუთითა მოპასუხე ც. ე-ის შესაგებელზე, რომელშიც მოპასუხე ეთანხმება სარჩელში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს და სადავო ხდის მხოლოდ სესხის ოდენობას, კერძოდ, აღნიშნავს, რომ ,,მსესხებლისათვის - ი. რ-ის სესხის სახით მიცემული ჰქონდა არა 300 აშშ დოლარი, არამედ 500 აშშ დოლარი. ვინაიდან ი. რ-ამ არ დაუბრუნა სესხი, ამიტომ ჩუქების ხელშეკრულება იყო სამართლიანი“ (ტ.1. ს. ფ. 96). აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე ც. ე-სა და აწ გარდაცვლილ ი. რ-ას შორის არსებობდა სასესხო ურთიერთობა, რომლის უზრუნველყოფის მიზნით მხარეებს შორის 1994 წლის 13 დეკემბერს სამი თვის ვადით გაფორმდა მინდობილობა, რომლითაც ი. რ-ამ სრული უფლება მიანიჭა ც. ე-ს განეკარგა მთელი ქონება, ამის შესამისად დაედო კანონით ნებადართული ყოველგვარი გარიგება.“ სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ი. რ-ას მიერ მინდობილობის გაცემა მიზნად ისახავდა მოთხოვნის უზრუნველყოფას და ამგვარად, იგი წარმოადგენდა გარანტიას, რომ მოვალის (ი. რ-ა) მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, კრედიტორი (ც. ე-ი) სხვაგვარად მიიღებდა შესრულებას და დაიკმაყოფილებდა მოთხოვნას.

პალატამ იხლემძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 709-ე, 103-ე, 104-ე მუხლებით და 1994 წლის 13 დეკემბრის მინდობილობისა და 1995 წლის 09 მიიჩნია, რომ სადავო უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების ისევე, როგორც ი. რ-ას მიერ 1994 წლის 13 დეკემბრის მინდობილობის მხარეთა ნამდვილ ნებას წარმოადგენდა ი. რ-ას, როგორც მოვალის მიერ სასესხო ურთიერთობიდან გამომდინარე კრედიტორის (ც. ე-ის) მიმართ ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფა და მხარეთა ნამდვილი ნება არ ყოფილა ი. რ-ას, როგორც მესაკუთრის მიერ ც. ე-ის, როგორც რწმუნებულისათვის ქონების მართვისა და განკარგვის, მათი გაჩუქების დავალება. ამასთან, ის გარემოება, რომ პ. ჯ-ის ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადაცემული სადავო უძრავი ქონების ფლობას (მდებარე, ქ. თბილისში, ქ-ის 12, ბ. 61-ში) ჩუქების ხელშეკრულების შემდგომაც გარდაცვალებამდე (2007წ.) კვლავ ახორციელებდა ი. რ-ა, პალატის აზრით, წარმოადგენდა დამატებით საფუძველს დასკვნისათვის, რომ სადავო გარიგების მონაწილე მხარეები მოსაჩვენებლად მოქმედებდნენ. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულება (1995 წლის 09 მარტს ც. ე-სა და პ.. ჯ-ს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება) უნდა შეფასებულიყო როგორც მოჩვენებითი გარიგება. გარდა ამისა, სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის ის არგუმენტი, რომ სადავო სამართალურთიერთობის დროისათვის მოქმედი კოდექსი არ ითვალისწინებდა გარიგების ბათილად ცნობას მისი მოჩვენებითი ან/და თვალთმაქცური შინაარსის საფუძვლით. პალატამ მიუთითა, რომ 1995 წლის 09 მარტის მდომარეობით მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის (1964წ.-ის რედაქცია) 57-ე მუხლის დანაწესი ითვალისწინებდა მოჩვენებითი და თვალთმაქცური გარიგების ბათილობას.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის არგუმენტი 2008 წლის 22 იანვრის ერთის მხრივ, პ. ჯ-ს, როგორც ,,გამყიდველს“ და მეორეს მხრივ, გ. ს-ის როგორც ,,მყიდველს“ შორის თბილისში, ქ-ის ქ. № 12-ში მდებარე, ბინა N61-ზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ნამდვილობის თაობაზე.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და54-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომგანსახილველ შემთხვევაში, გამომდინარე იქედან, რომ პ. ჯ-მა საკუთრების უფლება ქ. თბილისში, ქ-ის №12-ში მდებარე, ბინა N61-ზე მოიპოვა ბათილი ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, ამიტომ იგი ვერ მიიჩნეოდა სადავო ქონების გასხვისებაზე უფლებამოსილ პირად. შესაბამისად, სადავო ქონების განკარგვა ეწინააღმდეგებოდა საჯარო წესრიგს, რაც მისი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენად.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის ის მოსაზრება, რომ გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი იყო სასამართლოს მხრიდან ის დარღვევა, რომ ნოტარიუსები, რომლებმაც დაამოწმეს სადავო სანოტარო აქტები (გარიგებები) საქმის განხილვაში მესამე პირად ჩაბმული არ ყოფილან. აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 90-ე მუხლის პირველი ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ამგვარი შუამდგომლობით მხარეებს თბილისის საქალაქო სასამართლოსათვის არ მიუმართავთ. ამდენად, სასამართლოს არ განუხორციელებია ისეთი საპროცესო დარღვევა, რაც აპელანტის მოსაზრებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი იქნებოდა.

სააპელაციო პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის არგუმენტი, რომ საქმის განმხილველი სასამართლო გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს, როდესაც გააგრძელა სამკვიდროს მიღების ვადა. საქმის მასალებით დგინდება, რომ 2007 წლის 20 ოქტომბერს გარდაცვლილი ი. რ-ას ერთადერთ მემკვიდრეს, რომელმაც მიიღო დედის დანაშთი სამკვიდრო ქონება წარმოადგენს მოსარჩელე ს. რ-ა. ამასთან, საქმის მასალებით დგინდება, რომ ს. რ-ა დედის სიცოცხლეში დედასთან ერთად ცხოვრობდა და მისი გარდაცვალების შემდეგაც აგრძელებდა ცხოვრებას ქ. თბილისში, ქ-ის 12-ში მდებარე, ბინა N61-ში მდებარე ბინაში (მტკიცებულება: შესაგებელი - ტ.1. ს. ფ. 106).

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, 1433-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ იყო ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ ს. რ-ამ ფაქტობრივი დაუფლების გზით კანონით დადგენილ ვადაში მიიღო დედის ი. რ-ას დანაშთი სამკვიდრო ქონება მდებარე, ქ. თბილისში, ქ-ის 12-ში მდებარე, ბინა N61-ში, რაც საფუძველია სადავო უძრავ ქონებაზე (ბინა მდებარე თბილისში, ქ-ის 12-ში, ბინა N61) მოსარჩელის, როგორც ი. რ-ას მემკვიდრის მესაკუთრედ ცნობის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისათვის. ამასთან, სააპელაციო პალატამ დამატებით აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ს. რ-ას კანონიერი წარმომადგენელის ნ. რ-ას მიერ აღძრული აღიარებითი სარჩელის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენდა სწორედ აწ გარდაცვლილი ი. რ-ას დანაშთ სამკვიდრო მასაზე მისი პირველი რიგის მემკვიდრის - შვილი ს. რ-ას კანონიერი უფლებების აღდგენა, კერძოდ, აწ გარდაცვლილი ი. რ-ას დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სადავო გარიგებების ბათილად ცნობით სამკვიდრო მასაში შევიდა უძრავი ქონება (ქ. თბილისში, ქ-ის ქ.N12, ბინა N61, საკადასტრო კოდით: ...), რომელზეც აღიარებულ იქნა მოსარჩელე ს. რ-ას საკუთრების უფლება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის განხილველმა სასამართლომ სწორედ სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში მიაკუთვნა მოსარჩელეს სამკვიდრო ქონება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 7 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ 1994 წლის სანოტარო აქტში „მინდობილობაში“ გაცემული ნება არის დამოუკიდებელი, იგი არ უკავშირდება რაიმე, თუნდაც სესხის ვალდებულებას. კასატორის აზრით, ი. რ-ას გარდაცვალებით, არ გახსნილა მემკვიდრეობა სამკვიდრო ქონების არარსებობის გამო, რაც მან თავად სიცოცხლეში გადაწყვიტა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 მარტის განჩინებით გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შეს.მისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (750) ლარის 70% – 525 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 13 თებერვალს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (430) ლარისა და 2013 წლის 25 თებერვალს საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (320) ლარის, სულ 750 ლარის 70% – 525 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე